Blue
Ik veronderstel dat iedereen wel eens van die perioden kent dat hij het niet meer ziet zitten... zo van : MOEDER WAAROM LEVEN WIJ... nu ik wel en vaak... gewoonlijk kom ik er vlug weer bovenop maar dit keer bbbrrrr... ik tracht me te ontspannen maar niets kan me echt boeien en letterlijk alles werkt me op de zenuwen... vooral... en dat moet ik de ingewijden niet meer vertellen... die ene die weer een van zijn "loeten" heeft... het weer werkt ook niet echt mee en m'n reumapijnen nodigen me niet uit de stad in te trekken of lange wandelingen te maken dus zit er me niets anders op dan thuis wat te zitten broeien... vandaag zou ik naar petanque trekken maar toen ik bij het opstaan merkte dat er een flinke wind staat besloot ik thuis te blijven en mezelf wat op te tutten... misschien dat dit mijn moraal wat kan opkikkeren... alleen thuis zonder hinderlijk gezeur... kan ook al eens deugd doen... gisteren m'n oude schoolvriendin M op bezoek gehad... de laatste jaren waren we wat van elkaar afgedwaald maar bij de begrafenis van la mamma werd er besloten weer eens samen te komen... haar dochter J woont nog bij haar in en die kwam mee om tante M nog eens te zien... wat me wel verwonderde is dat ze blijkbaar aan me gehecht is want toen ze als kind hier kwam ben ik altijd heel streng voor haar geweest... ze is even oud als dochter maar het was echt een verwend nest... gewend direct op haar wenken bediend te worden wat bij mij niet pakte... ik denk dat het ook de reden is dat m'n vriendin zich heeft teruggetrokken... ze voelde natuurlijk aan dat J niet echt in mijn bovenste schuif lag maar ja ik liet me door zo'n snotaap niet de les spellen... nu als volwassen vrouw is ze weliswaar nog altijd even druk maar ze springt niet meer op de meubels zoals vroeger... LOL... waar ik haar ook voor complimenteerde... ze vond het geweldig grappig en nodigde me zelfs uit met haar op stap te gaan... ik denk niet dat ik DAT ga doen... van een echt gesprek tussen vroegere vriendinnen is niets gekomen want J was gewoonlijk aan het kwetteren... zeer vermoeiend en ik zou niet met M willen ruilen... en nu ga ik m'n ouwe karkas wat proberen op te lappen met een hete douche en de nodige en onnodige papjes erna... de dames zullen me wel verstaan... tot ziens in betere tijden!


4 reacties op dit bericht
..
Maar meisje toch!
*
Maar...wij zijn nog in elkaar gezet met tamboerkes garen en niet met driegdraad zoals nu gedaan wordt, en dus zijn we sterk en gaan we door en komen altijd weer rechtop te staan. Dus baal gerust nog even, het komt wel weer in orde. Jammer natuurlijk van de reuma pijnen die het extra moeilijk maken.
Ik hoop dat wanneer je seffens gewassen, geschoren, gestreken en glimmend voor je spiegel staat, er toch weer een kleine glimlach tevoorschijn komt, en je stil voor jezelf kunt zeggen: "Fuck the world, I've still got it!"
Hele dikke smakkerd.
it!
liefst niet balen
Toevallig op je blog terechtgekomen. En er blijven hangen! Ik heb het ook regelmatig nogal eens lastig en ik herken dat ook blijkbaar snel bij anderen. Ze noemen dat de 'schonen ouden dag'!! En met de jaren die bijkomen voelen we dat steeds beter. Fysisch voelen we ons dan tot en als de carrosserie dan ook nog faalt is er helemaal geen pretje meer aan. Maar er zijn gelukkiglijk ook nog mooie momenten op een dag, het is niet allemaal kommer en kwel. Dat ik nu je blog ontdekt heb en naar jou kan schrijven is zo een tof moment. Ik zal hier dikwijls eens komen piepen omdat je leven me toch wel boeit. Hopelijk zoek je mij blog eens op: dagboekzoektocht (dagboek/bedenkingen).
Misschien worden we nog blogvrienden, want nieuwe vrienden brengen ook dikwijls een andere kijk op het leven!!
Ik wens je eenweekend met weinig ongemakken, met veel vriendschap en mooie momenten!!
liefs,
Herman