wist u ?
Een taalwet- pionier 28/12/1976
Raf Renard een West-Vlaming op 24 november 1911 geboren te Rollegem, in het groot gezin van een molenaar wiens voorvaderen afkomstig waren uit een door taalconflicten doorploegde streek. Zijn echtgenote is schijfster Maria de Leebeeck. Bij de grote namen die hem buiten de eigen kring van christelijk -sociaal denkende buitenlieden hebben gevormd noemde hij vooreerst priester Maurits Geerardyn, de legendarische frontsoldaat die zoveel om zijn flamingantisme te lijden kreeg en die (één van zijn verbanningen) in Rollegem kapelaan was benoemd.
De tweede grote naam is die van Joris van Severen “ de fiere zelfbewuste man zonder complexen, die ons losmaakte uit een bepaalde romantiek en de feiten nuchter leerde beoordelen”. Vaak heeft men Van Severen een verdeler van de Vlaamse beweging genoemd, maar dat was hij niet zegt Renard:” Er leven ien een beweging altijd verschillende tendensen. De tendens van hen die willen doen wat meteen n nu mogelijks is . En de tendens van hen die verder kijken . Dichters en grote politici hebben veel gemeenschappelijks, B.V. het aanvoelen van wat zou moeten gebeuren. Van Severen voelde dat. Hij was op weg naar regeringsverantwoordelijke.
Raf Renard was advocaat in Kortrijk onder invloed van Michel Vandekerckhove die deel uitmaakte van een studiekring rond Leon Bekaert. Typerend voor Renard is zeker ook de geestdrift waarmee hij in 1970 de medestichter en de voorzitter is geworden van de stichting “Ons Erfdeel” . Mede dank zij hem kon een structuur worden uitgezet die de redactie volstrekte zelfstandigheid waarborgde, terwijl hij er voor zorgde dat de privé sector bijdroeg voor de bauw van een dialoogcentrum in Rekkem, aan de franse grens, voor de uitbreiding van het tijdschrift en de oprichting van het Franse “Septentrion”.
Raf moest de nieuwe taalwet opstellen. Vlamingen die het kunnen weten, getuigen dat vele positieve elementen voor Vlaanderen in deze wetgeving mede aan de beginselvastheid aan Raf Renard te danken zijn.
Zijn pen laag al op papier in zijn sfeerrijk fijn ouderwets huis onder de bomen van Brasschaat waar het, nu al zeven van de tien kinderen ( hij was toen 65 jaar was geworden) hun eigen weg hebben gezocht, een rustige tijd voor memoires is geworden.
