doodsprentjes, bidprentjes 1972

Had er ook het Kapelletje gebouwd in de jaren 70. https://blogimages.seniorennet.be/rollegem/255-968ddfa9fe2e73f5a61daa46d4ca1a2e.jpg

Ondanks het grote gezin, had de familie Leperq (Vader, Moeder, Miriam, Christy, Bart, Dominiek, Greta, Lena, Jan en ...) altijd ruimte voor extra jongeren rond de tafel. Ik heb er meermalen meegedeeld met de zelfgebakken pannenkoeken, of het door Moeder Leperq handgesneden brood met bruine suiker ..Vader Leperq had ook een Bijenkorf, en Maakte er honing. . 

Later werd er meer industrieel afval gestort, met reusachtige citernewagens van de firma Despriet, die er Vloeibaar (licht radioactief) gypsum stortte. (dit kwam nu en dan in de kranten, omdat het een witte slijmerige brij achterliet op de bosstraat) ..  Er was ooit ook een Baltrap (Schuttersstand ) in de jaren 80.   

Andere families die toentertijd op de Marionetten woonden : Houtekiere (Zoon Dominique overleed in een verkeersongeval toen hij ongev. 16 jaar was) De Familie Debels (Vader was een Visser) , de familie Warrot ( hield een piepklein winkeltje naast de school, waar we altijd opvulden met snoep ) De Familie Neyrinck (Halfweg op de Marionetten) , De Familie Douchy  (2 Huizen naast ons, zelfde kant, aanpalend aan het wilgenhof)

De familie Filip Esquenet een verre kozijn van mijn moeder. (Later woonde de Moordenaar van christy Leperq daar )(Smid en Landbouw materiaal) naast de Familie Leperq (Verloor er 2 kinderen, een Jongen uit Congo xx, geadopteerd,overleden  in een verkeersongeluk rond de leeftijd van 14, en later ook Christy (Vermoord door hun buur)  hhttp://blogimages.seniorennet.be/rollegem/255-0dc03f86ff60ba60e5c9f18dde1fc987.jpg

Onze postbode was gedurende 20 jaar, Willy. Hij was de zoon van Firmin. Hij had de langste en zwaarste postronde. Zijn Fiets had extra versterking, en hij had 2 Post zak ophaal plaatsen, eentje op de Pottelberg waar de vivo was, en eentje op de Marionetten , in het winkeltje van de Warrot Familie. Willy was altijd in vol uniform met een grote Kapmantel. Zelfs in hevige regen , sneeuw of ijzel bracht hij onze post. Later zou mijn Schoonbroer Johan Boone deze ronde overnemen van hem. 

Beneden aan de berg, woonde de familie Leperq. De vader werkte in het Kortrijkse postsorteercentrum. Bart en Dominiek waren dezelfde leeftijd als Mij en mijn 2 broers, en we speelden altijd samen op "de bergen" een ophoping van de uitgegraven E3. Later bouwde men daar de wandelbrug naar rodenburg en Wolvenstraat. We hadden de gehele straat voor ons alleen, vermits de E3 de marionetten had afgesloten van de rest van Walle. Dit was onze Speelstraat. Het Kennedeybos was pas aangelegd. 

Waar nu de libel en Stadsgroen is, was vroeger de "kleiputten" waar de Pottelberg fabriek klei uit de grond haalde, en via een klein treintje over de E3 , door Rodenburg en door een tunnel onder de Aalbeeksesteenweg naar de pannenfabriek werden gevoerd.

Later werd dit een stortplaats voor huisvuil. Nu en dan ontstond er een spontane brand, en meermaals had de brandweer ingegrepen om de brand te blussen. http://beeldbank-data.kortrijk.be/KORTRIJK/b7fced58a394446abd802af42fc2c8d1ebb709182de44bcfad2caaa21da98360/browse.jpg

Wanneer geen problemen zijn maak er geen. Doch als ze er zijn los ze dan op. Dat zou men kunnen gebruiken bij de kleiputten. Wat een geluk dat we de klei kregen van moeder aarde om te boetseren om ze te bewerken en tot figuren te kunnen ombuigen. Maar ook om stenen te vervaardigen en dakpannen om onze huizen te bouwen. Het vertransporteren is soms moeilijk, omdat iemand die het voor het zeggen heeft of denkt te mogen zeggen, het niet altijd laat gebeuren op de eenvoudigste wijze. Wij leven hier in de streek van de klei, dat bewijst ons de heer Philippe Dekyvere, hij schrijft ons het volgende In het kader van het gehucht Kimpers molen: Ik groeide op , beneden aan de marionetten. De onderbouw van de molen diende als woning tot midden de jaren 70. Ik denk dat deze werd afgebroken toen ze de villa bouwden. Ik herinner me nog dat een klasgenote van het kleuterschooltje in de onderbouw woonde, een zekere Marianne. De familie was heel arm. De Kimpers molen had indertijd (1960-72) enkel de bakstenen basis bouw.https://beeldbank.kortrijk.be/erfgoed/index.php/image/watch/1ff685388139476880619b3f71730ee086de1d0b1f6f417aa76c2e0b65cc2f541lipns5r3u77vei44g67rbfjt7cyy7vq?tab=related_items Alhoewel het volgende document zegt dat de molen werd afgebroken in 1914, waren de fundaties met een kleine woonruimte nog altijd aanwezig in de jaren 69-70.   http://www.molenechos.org/verdwenen/molen.php?nummer=5898   De familie van Marianne, of was het Marion, leefde in de basis van de molen zelf. Ze spraken thuis Frans. Mijn Vriend Francis Vanderstichele woonde recht tegenover de Molen, in een witte villa, niet ver van het Architectenbureau daar. Toen ik nog in kleuterklas zat, waren de nonnen nog in de marionettenschool.  Op de Marionetten was er  Zuster Manuella (de ouder zuster) en een andere non(naam ontvalt me nu) ook  Juffrouw  Regina was een jongere  Kleuterklas lerares. Haar ouders hadden een buitenverblijf naast ons huis, en een Wassalon aan de Kasteelkaai. Hun buitenverblijf was recht tegenover de Lingerie winkel van de familie Bazijn  Het Terrein had 3 Grote Notelaars en in de achtertuin was er een klein kabinetje. Wij woonden ernaast  op Marionetten 28 (vroeger hadden we een ander huisnummer, maar ik herinner me niet meer wat het was). . Mijn vader had het stuk land van de oude boer Declerk gekocht en bouwde zijn huis volledig in houtframe. Wij hadden een van de eerste huizen beneden op de wijk. in 2012 Werd Ons huis verkocht  en afgebroken door de buur, een tandarts, die  zijn villa had gebouwd op het oud-buitenverblijf van de familie van Juffrouw Regina, en later mijn vaders huis kocht.  verder in de straat   was de nu verbouwde villa aan de  nog altijd een boerderij, en een Zekere Firmin woonde daar toen. ? Hij verhuisde later naar de hoek van de Kannaertstraat, toen de boerderij werd omgebouwd. De Wirtgen Family (apothekers) hadden er recht tegen over een groot buitenverblijf met villa. Later noemden ze dit het wilgenhof of de Clos de Saules. Halfweg op de Berg waren er enkele Villaatjes, waarvan een ervan bewoond was door de toenmalige politie Commissaris Van Marcke (altijd met een reusachtige Moustache en pijp in de mond) . Zijn dochter was bevriend met mijn zussen.  Een beetje hoger woonde Moriske. Hij herstelde al de fietsen uit de buurt in zijn garage. Recht tegenover de school was toen nog een vervallen gebouw, dat nu verdwenen is. Daar woonde Richard, de Oud-ijzer venter. Hij had een triporteur. De kinderen waren altijd bang van hem, want hij stond uit met zijn triporteur en vuile klederen.  http://beeldbank-data.kortrijk.be/KORTRIJK/d4980d0f043245998ecd4d1769de41cac1ccb1f5e0324c85a169db3619bfd9af/browse.jpg

http://beeldbank-data.kortrijk.be/KORTRIJK/f7cce288062a48a29226b77929856719ff7153222e8d4541ab127aa95c6b1b03/browse.jpg

http://beeldbank-data.kortrijk.be/KORTRIJK/6243e058c1a64c8f9f2c252da4c1f6fb2e4ba01470ad436bb31fdb221c15f08f/browse.jpg

soldaat

soldaat

Wie heeft er een foto ?

Een taalwet- pionier 28/12/1976

Raf Renard een West-Vlaming op 24 november 1911 geboren te Rollegem, in het groot gezin van een molenaar wiens voorvaderen afkomstig waren uit een door taalconflicten doorploegde streek. Zijn echtgenote is schijfster Maria de Leebeeck. Bij de grote namen die hem buiten de eigen kring van christelijk -sociaal denkende buitenlieden hebben gevormd noemde hij vooreerst priester Maurits Geerardyn, de legendarische frontsoldaat die zoveel om zijn flamingantisme te lijden kreeg en die (één van zijn verbanningen) in Rollegem kapelaan was benoemd.

De tweede grote naam is die van Joris van Severen “ de fiere zelfbewuste man zonder complexen, die ons losmaakte uit een bepaalde romantiek en de feiten nuchter leerde beoordelen”. Vaak heeft men Van Severen een verdeler van de Vlaamse beweging genoemd, maar dat was hij niet zegt Renard:” Er leven ien een beweging altijd verschillende tendensen. De tendens van hen die willen doen wat meteen n nu mogelijks is . En de tendens van hen die verder kijken . Dichters en grote politici hebben veel gemeenschappelijks, B.V. het aanvoelen van wat zou moeten gebeuren. Van Severen voelde dat. Hij was op weg naar regeringsverantwoordelijke.

Raf Renard was advocaat in Kortrijk onder invloed van Michel Vandekerckhove die deel uitmaakte van een studiekring rond Leon Bekaert. Typerend voor Renard is zeker ook de geestdrift waarmee hij in 1970 de medestichter en de voorzitter is geworden van de stichting “Ons Erfdeel” . Mede dank zij hem kon een structuur worden uitgezet die de redactie volstrekte zelfstandigheid waarborgde, terwijl hij er voor zorgde dat de privé sector bijdroeg voor de bauw van een dialoogcentrum in Rekkem, aan de franse grens, voor de uitbreiding van het tijdschrift en de oprichting van het Franse “Septentrion”.

Raf moest de nieuwe taalwet opstellen. Vlamingen die het kunnen weten, getuigen dat vele positieve elementen voor Vlaanderen in deze wetgeving mede aan de beginselvastheid aan Raf Renard te danken zijn.

Zijn pen laag al op papier in zijn sfeerrijk fijn ouderwets huis onder de bomen van Brasschaat waar het, nu al zeven van de tien kinderen ( hij was toen 65 jaar was geworden) hun eigen weg hebben gezocht, een rustige tijd voor memoires is geworden.

Neen ik ben geen Rollegemnaar.

Maar ken ik Valére Dendievel “Le chanteur de Rollegem”

Hij zong over “De kommeeren van Rollegem”

Zie hier de derde strofe uit:

Zijt gij des zondags wat bedronken met kameraden op den zwier

Ja, ze staan te lonken en ze zien subiet u manier

Ze zitten in een hoek te blekken ze staan uwe doening gauw

Ge zoudt ze moen zien smoelen trekken als er hun iets niet aan en stoat

heeft er iemand nog een foto

heeft er iemand nog een foto?