Research & development

De Tiense suikerraffinaderij heeft een verpakkingsafdeling , waar tal van suikersoorten die allemaal in de winkelrekken te vinden zijn, geproduceerd worden. Dit is echter minder dan 10% van haar productie. Jaar per jaar verminderd zelfs de verkoop van pure suiker  aan de verbruiker.

Desondanks neemt het suikerverbruik in België nog steeds toe. Wij verorberen met zijn allen ieder jaar meer suiker zonder dat wij het goed beseffen. Drinken we een glas cola dan hebben we een equivalent van 7 suikerklontjes onbewust naar binnen gewerkt. Suiker zit in enorm veel voedingsmiddelen  verwerkt, zoals in koekjes en tal van andere zoetigheden.

Hierdoor produceert de Tiense Suikergroep voor meer dan 90% een halffabricaat dat nog verder dient verwerkt te worden door andere industrieën.  Hierdoor komt de prijs die de fabriek krijgt voor haar half afgewerkt eindproduct onder druk te staan.  De Tiense suikerfabriek heeft in het verleden talloze pogingen ondernomen om een hoogwaardiger eindproduct te produceren zoals de “Tilight –producten”  en de “vezelrijke suikers” welke men een caloriearm of darmtransit bevorderend  aureool trachtte toe te dichten, doch meestal zonder het gewenste succes. Suiker is de calorie leverancier bij uitstek en is moeilijk te verzoenen met een caloriearme voeding.

Ook de recente pogingen op hightech landbouw en voeding gerelateerde nieuwe industrieën aan te trekken in het kielzog van de Tiense Suikerraffinaderij is tot op heden eerder dode letter gebleven.

De boeren mogen gecontingenteerd een vast en vooraf afgesproken aantal hectare suikerbieten per jaar telen die door de Europese Unie gesubsidieerd zullen worden. De opbrengst in ton suikerbieten  per hectare en per jaar is eveneens vastgelegd  in regels.

Voor de suikeropbrengst van deze oppervlakte krijgen de bietentelers bovenop de wereldprijs een vaste subsidie per ton bieten. De gesubsidieerde  bietenprijs per ton wordt de “A-suikerprijs” of gewoon de suikerprijs genoemd.

Omdat de opbrengst in ton en per hectare van jaar tot jaar kan verschillen kan de boer er in slagen op zijn vast gecontingenteerd areaal bietengronden toch meer ton bieten teelten dan het vast gesubsidieerde aantal  ton. Voor deze meer productie krijgt de boer ook een lagere subsidie per ton. De suiker geproduceerd op deze wijze wordt de “B-suiker” genoemd.

De boer kan indien hij dit wenst ongelimiteerd suikerbieten planten. Doch de prijs die hij hiervoor zal ontvangen van de suikerfabriek is de wereldprijs. De prijs die de boer kan krijgen op de wereldmarkt wordt de “C-suikerprijs” genoemd.  De productie van “C-suiker” is niet rendabel en gebeurd dus in de praktijk quasi nooit.

In essentie is de niet gesubsidieerde suikerteelt dus niet rendabel  en kan dus enkel bestaan door de landbouwsubsidies. Dit is natuurlijk één van de achilleshielen van de Belgische maar ook van de Europese suikerindustrie. De suikerbieten teelt ( A en B suiker) geldt als één van de rendabelste landbouwteelten, doch is in essentie is deze teelt aan wereldprijzen (C suiker) totaal niet rendabel.

De suikerindustrie is in het begin van de 19^de eeuw in onze streken ontstaan uit noodzaak.  De Engelsen, als heersers over de zeven wereldzeeën, hadden alle havens op het Europese vasteland geblokkeerd om de aanvoer van grondstoffen naar het Frankrijk van Napoleon te blokkeren.

Door deze blokkade kon geen rietsuiker meer ingevoerd worden en zocht men op het Europese vasteland naar alternatieven. Zo kwam de suikerbiet en de vruchtbare gronden van Haspengouw in beeld en groeide de suikerindustrie in het Tiense als kool. Ook de afschaffing van de slavernij waardoor rietsuikerproductie een heel stuk duurder werd zorgde dat de suiker uit bieten een hoge vlucht nam in het oude continent.

Door de intussen geautomatiseerde rietsuikerteelt, met in sommige streken tot drie oogsten per jaar, is rietsuikerteelt in essentie veel rendabeler als de bietsuikerindustrie die het moet stellen met slechts één oogst per jaar. Op de wereldmarkt kan de suiker gewonnen uit bieten momenteel niet concurreren met de suiker gewonnen uit suikerriet. Het gevolg was dat de Europese Unie al kort naar haar oprichting de bietsuiker heeft gesubsidieerd om de eigen suikerproductie te beschermen tegen de veel goedkopere rietsuiker. Zo is de “A”, de “B” en de “C” suikerprijs ontstaan.

Om de blog wat op te vrolijken, zingen de "De Tiense Straatmuzikanten nog een liedje "El bandidio".

In dit lied mijmert de zanger wat voor perspectieven er zouden zijn, moest hij zo goed kunnen zingen als Helmut Lotti.

Of wat voor mogelijkheden hij zou hebben met een stem als deze van Elvis Presley.

Welke wegen voor hem open zouden komen te liggen moest hij zingen kunnen als Elton John of Leonardo DiCaprio.

Doch hij beseft dat het bij mijmeringen zal blijven en hij altijd slechts een straatmuzikant zal zijn.

De suikerfabriek is een enorme slokop van energie. In de bietencampagne verbruikt de fabriek meer elektriciteit dan de ganse stad Tienen te samen. Deze enorme hoeveelheid elektriciteit kan het normale elektriciteitsnet niet aanleveren. Omdat er ook grote fluctuaties op het elektriciteitsverbruik van de fabriek zitten zou dit het normale elektriciteitsnet en van de stad al te zeer verstoren.

Vandaar dat de suikerfabriek altijd al een eigen elektrische centrale heeft gehad. Hierdoor werkt de fabriek totaal onafhankelijk van het elektriciteitsnet en heeft de werking van de fabriek totaal geen invloed op de toevoer van elektriciteit aan de stad.

De drie hoge schouwen die reeds van ver in het landschap zichtbaar zijn staan midden in de elektrische centrale en vormen het hart van de fabriek.

Het elektriciteitsverbruik enerzijds en de energieprijzen anderzijds worden door de fabriek dag na dag nauwgezet opgevolgd. Volgens de evolutie van de energieprijzen kan de elektrische centrale van de suikerfabriek erg gemakkelijk overschakelen van energiebron.

De elektrische turbine van de centrale kan aangedreven worden door zowel steenkool, gas als door mazout en dit afhankelijk van de evolutie van de energieprijzen. Op een paar uur tijd kunnen de technici de centrale omschakelen op een andere voedingsbron.

Op het einde van het proces is er ook nog heel wat koeling nodig. Vroeger zorgde daar de SEM-toren voor. Doch deze koeltechniek werd verlaten en vervangen door een andere modernere technieken. De SEM-toren stond er de laatste jaren werkloos bij en werd zelfs wat bouwvallig. Een paar jaar geleden is onze SEM-toren afgebroken waardoor de "skyline" van de stad wel wat werd aangetast.

In bijlage kunnen jullie een luchtfoto vinden van een deel van de suikerfabriek met de aanduiding van de hierboven besproken elementen.

Op het einde van het proces blijft een dikke stroperige zwarte massa over waar nog heel wat restsuiker in zit. De nog aanwezige restsuiker kan er niet meer op een economische manier uitgehaald worden

Deze zwarte restmassa wordt melasse genoemd en wordt verder verwerkt in de nabijgelegen fabriek “Citrique Belge”, een spin-off van de suikerfabriek doch nu een zelfstandig bedrijf onder de koepel van DSM (=De StaatsMijnen) een Nederlands bedrijf.

In de Citrique brengt men de melasse in grote cirkelvormige pannen en laat daarop op een gecontroleerde manier bacteriën groeien. Door deze bacteriële werking worden de restsuikers in de melasse omgezet tot citroenzuur dat vlot een afnemer zal vinden in de frisdrankenindustrie.

De afgewerkte melasse wordt op het einde van de citroenzuurcyclus (ook de Krebs cyclus genoemd) als grond-verbeteraar terug naar de velden van Haspengouw gebracht. Zo is de cirkel volledig rond.

In bijlage een grondplan van Tienen, waar de locatie van zowel de suikerfabriek als van de citroenzuurfabriek "Citrique" op vermeld staan

De kristallisatie vertrekt van het “diksap” dat naast suiker en water nog heel wat onzuiverheden bevat. Deze onzuiverheden worden er in verschillende productiestappen geleidelijk aan uitgehaald. De onzuiverheden worden in verschillende stappen gebonden aan toegevoegde actieve kalk. In het jargon spreekt men van “de eerste carbo”, “de tweede carbo” en “derde carbo”. De bedoeling is witte suiker te bekomen, want het zijn de onzuiverheden die de witte kleur van suiker maskeren. Al deze zuiveringsstappen worden nauwgezet opgevolgd in het productielabo dat midden in de kristallisatie is gelegen. Het productielabo neemt op geregelde tijdstippen meerdere keren per dag stalen op verschillende kritische punten van de productie-installaties. Al deze stalen worden geanalyseerd en dag per dag bijgehouden. De productieverantwoordelijke kan zo de productie perfect volgen. Indien nodig, of bij afwijkende cijfers van het productielabo, kan het proces zo tijdig worden bijgestuurd

Nadat het “diksap” voldoende gezuiverd is wordt het verder ingedikt totdat de suiker begint uit te kristalliseren. Met grote centrifuges worden de suikerkristallen opgevangen volgens  de gewenst grootte; Zo ontstaan de verschillende suikervormen, zoals kristalsuiker, fijne suiker, poedersuiker,…

In het grondplan van de Tiense Suikerraffinaderij (zie bijlage) staan de installaties van de kristallisatie, de verpakking en de opslag van de afgewerkte suikers in het blauw omrand.

Om ook vandaag  weer de ludieke noot niet te vergeten op deze blog, zingen "De Tiense Straatmuzikanten" nog maar eens één van hun liedjes. Ze gaan de Argentijnse toer op met hun lied "Argèntinsen tango"

In het lied bezingt de zanger hoe hij indertijd zijn huidige vrouw versierde.

De bieten worden gelost is grote silo’s en vervolgens met grote waterstralen in de "zwemgoten" geduwd. De bieten worden zo gewassen en zwemmen de rasperij binnen. In de "zwemgoten" wordt de grond welke nog aan de bieten kleeft verwijderd. Ook de stenen en anderen ongerechtigheden blijven achter in de "zwemgoten" want zij zouden de raspen kunnen beschadigen.

De bieten worden in de rasperij door een grote rasp gehaald waardoor er een soort frietjes ontstaan. Deze frietjes gaan in één van de twee grote horizontale cilinders van ongeveer 45 m lang en 10 m hoog. Zij worden  in het jargon de “continus” genoemd. De “continus” zijn twee grote diffusors waar de bietenfrietjes in heet water terecht komen en hun suiker afgeven aan het warme water. Aan de ene zijde van de “continu" komt het suikerwater te voorschijn en aan de andere kant van de “continu” de uitgeloogde bietenfrietjes die nu de naam “pulp” krijgen. Iedere "continu" kan ongeveer 5.000 tot 6.000 ton bieten per dag verwerken. Dit is ongeveer 14 vrachtwagens bieten van elk 30 ton per uur en dit 24 uur per dag en zeven dagen per week.

De “pulp” gaat naar de pulpdrogerij om eerst het restwater eruit te persen en daarna verder te drogen. Door de boeren wordt de "pulp" terug opgehaald naar ratio van het aantal geleverde bieten om als diervoeder voor de winter te worden ingekuild.

Het suikersap wordt verder ingedikt in de verdampers tot de gewenste dikte en krijgt dan de naam “diksap”. Dit “diksap” (=65% suiker) zal dan de rest van het jaar verder verwerkt worden tot allerlei suikerproducten in de kristallisatie afdeling.Tot in de jaren zeventig van vorige eeuw dikte men het suikersap nog verder in tot er ruwe vaste suiker bekomen werd. Omdat dit procedé erg arbeidsintensief en ren ook meer productieruimte opslorpte werd de oude werkwijze om tot ruwe vaste suiker te gaan tijdens de campagne ongeveer dertig jaar geleden verlaten.

Op het grondplan van de Tiense Suikerraffinaderij in bijlage, staan de verschillende onderdelen van de suikerfabriek welke draaien in de bietencampagne rood omrand.

Een klassieke suikerfabriek bestaat uit twee grote delen, de rasperij en de kristallisatie. In de rasperij worden de bieten in een eerste productiegang verwerkt naar dik suikersap met ongeveer 65% suiker. In het vakjargon wordt dit suikersap  “diksap” genoemd. Het "diksap" wordt ik grote citernes gestockeerd voor later verdere verwerking in de kristallisatie afdeling.

In de kristallisatie wordt het “diksap” verder verwerkt tot verschillende suikerproducten. Op het grondplan van de Tiense Suikerraffinaderij (zie bijlage) is de rasperij, rood omrand. Het rood omrande deel van de installaties  draaien enkel tijdens de bietencampagne in de herfst,  De krachtcentrale en de onderhoud en administratieve diensten werken zowel voor de rasperij als voor de kristallisatie. De ganse fabriek van Tienen is momenteel ongeveer 30 hectare groot (800 m lang en 400 m breed). Vroeger, zowat 40 jaar geleden toen men in de campagne nog tot vaste ruwe suiker ging, was de oppervlakte van de fabriek nog ongeveer één vierde groter. De verschillende onderdelen waren toen met spoorlijnen met elkaar verbonden.

Voor 1980 was de fabriek zelfs nog heel wat groter in oppervlakte dan nu omdat er toen een ander productieproces gevolgd werd. De campagne zette de suiker toen om niet naar "diksap" zoals nu doch produceerde vaste ruwe suiker die dan verder in het jaar verder uitgekristalliseerd werd naar de verschillende suikersoorten, en dit volgens een gans ander productieprocedé  Dit proces was enerzijds merkelijk arbeidsintensiever en had anderzijds heel wat meer fabricageruimte en gebouwen nodig dan het huidig productieprocedé dat compacter en met hogere productiehallen werkt Kort na de tweede wereldoorlog werkte de fabriek met 4.000. personeelsleden, vandaag door ver doorgedreven automatisering nog met amper 200 vaste personeelsleden..

Iedere grote suikerfabriek zoals de fabriek van Tienen er ook eentje is, heeft nog een reeks satelliet fabrieken die enkel een rasperij hebben en de plaatselijke bieten tot "diksap" verwerken. Deze satelliet fabrieken kunnen hun geproduceerd “diksap” tijdelijk opslaan voor later vervoer en verwerking naar de hoofdfabriek waar wel een kristallisatie afdeling is

In België zijn er naast de fabriek in Tienen nog twee andere grote suikerfabrieken. Eentje in Wanze (bij Hoei) en een tweede in Brugelette (bij Ath in de provincie Henegouwen) .Van deze drie suikerfabrieken verwerkt Wanze de grootste tonnages. Doch Tienen staat hiërarchisch boven de twee andere suikerfabrieken en is het het hoofd van de Belgische tak van het Duitse moederbedrijf Südzucker dat Europees gestructureerd is.(zie kaartje van de suikerfabrieken van België in bijlage)

De rasperij van de suikerfabriek start eind september op, en blijft 24 op 24 continu draaien tot eind december. Dan zijn alle bieten verwerkt en valt de rasperij terug stil. De periode dat de rasperij draait wordt de bietencampagne genoemd. De rest van het jaar ligt de rasperij stil er worden er enkel onderhoudswerkzaamheden verricht.

De bieten komen gecontingenteerd toe op wat de ”Plein” genoemd wordt (zie grondplan in bijlage). Bij het oprijden van de “Plein” worden de camions automatisch gewogen. Vooraleer de bieten mogen gelost worden, wordt van elke vracht een staal genomen. Dit staal wordt onmiddellijk geanalyseerd in wat het “Receptielabo” genoemd wordt en ook op de “Plein” gelegen is. Bij deze analyse wordt het suikergehalte en de tarra (=grond dat nog aan de bieten kleeft) bepaald. Op basis van de gegevens die ingezameld worden op de “Plein” wordt de prijs die de fabriek zal betalen voor de vracht bepaald. Alles is volledig geautomatiseerd en verloopt erg snel.

Per dag verwerkt de suikerfabriek van Tienen ongeveer 10.000 ton bieten dit zijn iedere dag 350 camions van ongeveer 30 ton. Om de 4 minuten lost één camion zijn bietenvracht. Dit gaat zo 24 uur per dag verder en dit tussen 70 en 80 dagen kalenderdagen lang. Per bietencampagne verwerkt de suikerfabriek van Tienen dus ongeveer 750.000 ton bieten tot “diksap”.Hieruit puurt de fabriek tussen 100.000 tot 130.000 ton pure suiker afhankelijk van hoe suikerrijk de bietencampagne dat jaar was. Dus voor iedere Belg, groot of klein produceert de Tiense Suikerraffinaderij ieder jaar alleen al 10 tot 12 kg pure suiker.

Hierna een link naar een YouTube filmpje hoe de ontvangst van de bieten in de fabriek verloopt.

http://www.youtube.com/watch?v=0fCFXhEe9lY

Om het geheel goed verteerbar te houden gieten de "De Tiense Straatmuzikanten" nog een ludiek sausje over het geheel (zie bijlage).  Deze keer hebben ze het over minirokjes in hun liedje "Miniraîske"


Ook de regionale pers schijnt de blog ontdekt te hebben want zij hebben er vandaag een artikel aan gewijd.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLRBI_20101201_005&postcode=3300

Vroeg in het  voorjaar ploegen de boeren hun gronden en maken ze klaar om te zaaien. Daarna wordt met volautomatische zaaimachines het bietenzaad (=pillenzaad) in rijen en op vaste afstanden in de rij gezaaid.

De suikerbieten ontkiemen en groeien van een kleine scheut in april tot een diep wortelende suikerbiet in oktober. Door gebruik te maken van de moderne bietenzaden vraat de teelt zelf weinig of geen verdere tussenkomst van de bietenteler tijdens het groeiseizoen.

In het volgende "YouTube" filmpje kunnen jullie zien hoe suikerbieten volledig machinaal worden gezaaid.

http://www.youtube.com/watch?v=TOLZ61L6yqQ&feature=related

Vanaf midden september beginnen de boeren met het rooien van hun suikerbieten. Het rooien van alle de bietenvelden duurt ongeveer 2 maanden tot midden november. De boeren maken ieder jaar  vooraf afspraken met de suikerfabriek wanneer en hoeveel ton bieten zij kunnen leveren. In het volgende "YouTube" filmpje zien jullie hoe de suikerbieten volledig machinaal geoogst worden.

http://www.youtube.com/watch?v=aYcXgCFYWuM&feature=related

Vanaf november liggen er op de velden vele hopen bieten die op transport en verwerking door de suikerfabriek liggen te wachten. Bij vorst dienen deze bietenhopen afgedekt te worden, want bevroren bieten maken de messen van de rasperij snel bot met stilstanden tot gevolg.

Rond Kerstmis zijn alle bieten verwerkt door de suikerfabriek en kan een nieuwe cyclus suikerbieten telen beginnen.

Tot zowat 50 jaar geleden hadden de boeren enkel niet gemodificeerd meervoudig bietenzaad ter beschikking Zij zaaiden tot dan het bietenzaad zoals het door de bietenplant zelf geproduceerd werd.

Ongewijzigd bietenzaad heeft de vorm van een veelhoek met op ieder hoekpunt een “kiempunt”. In principe kunnen er uit één bietenzaadje dus tien tot vijftien bietenplanten ontstaan. In de praktijk komen de meeste kiempunten niet tot ontwikkeling. Doch uit gewoon bietenzaad  komen toch telkens twee tot drie plantjes tot ontwikkeling .De boer wenst een stevige bietenplant te oogsten. Daarom moest hij in het voorjaar op een niet geautomatiseerd manier de twee of drie overtollige plantjes verwijderen om per bietenzaadje dus slechts één stevige bietenplant over te houden.

Dit was tot de jaren vijftig van vorige eeuw een enorm werk waarvoor veel seizoenarbeiders nodig waren om de opgroeiende  bieten uit te dunnen  De boeren noemde de voorjaarsperiode waar de bieten uitgedund werden “de kleine bieten”. De periode in de herfst, wanneer de bieten gerooid werden om naar de suikerfabriek gebracht te worden, noemden de boeren “de grote bieten”.

Onder andere de firma SES NV (zie tweede bijlage),  een spin-off van de Tiense Suikerraffinaderij, heeft in het verleden baanbrekend werk verricht om het bietenzaad te veredelen. Eerst werd het probleem van het meervoudig bietenzaad aangepakt. In de jaren zestig ontwikkelden zij de “pillenzaad” (foto links)  Het was een techniek waarbij ieder bietenzaadje een soort jasje aangemeten kreeg zodat er maar één groeipunt tot ontwikkeling kon komen. Het zeer arbeidsintensief werk van het uitdunnen van de bieten tijdens het voorjaar werd hiermee van de baan geholpen. De vermelding “de kleine bieten” kon van dan af naar de geschiedenisboeken verwezen worden.

Nadien heeft de firma SES nog verder gewerkt aan de veredeling van het bietenzaad. Zo werden en allerlei stoffen toegevoegd aan het omhullend jasje waardoor het bietenzaadje extra voedingstoffen bij het kiemen meekreeg. Ook werden er bepaalde pesticiden en insecticiden toegevoegd aan de coating van het bietenzaad, zodat de plant meer resistent werd aan allerlei ziekten en infecties.

Momenteel houdt de firma SES, gelegen op het industrieterrein van Tienen (zie eerste bijlage), zich voornamelijk bezig met de veredeling van andere plantenzaden zoals maïszaden en anderen.

Vandaag verorberen de drie suikerfabrieken van de Tiense Groep jaarlijks zo'n 4 miljard ton bieten, goed voor 600 à 700.000 ton suiker. In totaal telt de bedrijvengroep van de Tiense Suikerraffinaderij over zijn drie vestigingen Wanze, Brugelette en Tienen, 1.800 personeelsleden.

Diversificatie heeft ervoor gezorgd dat de omzet slechts voor 60 procent meer gedraineerd wordt uit
suikeractiviteiten. Dat België straks minder suiker zal produceren, wil men in Tienen niet gezegd hebben. De suikerbiet is immers kieskeurig. De plant gedijt het best op akkerbouwgronden in Groot-Britannië, België, Zuid-Nederland, Duitsland en een stukje van Polen. Mogelijk opteert de EU ervoor om zijn suikerproductie in deze banaanvormige klimatologische gordel te vrijwaren. In de noordelijke gebieden wordt de productie immers negatief beïnvloed door koude weersomstandigheden en door korte groeiseizoenen, terwijl in de meer zuidelijke gebieden het weer vaak te heet en te droog is voor de productie van dit soort gewassen.

Südzucker heeft vandaag ruim 99 % van de aandelen van de Groep Tienen in haar bezit. Met 4,7 miljoen ton suiker produceert deze suikergigant  21,5 % van het Europese productiequotum. Südzucker telt intussen meer dan 50 suikerfabrieken in tien Europese landen. Van Frankrijk in het westen tot Moldavië in het oosten.
In bijlage zijn twee kaartjes toegevoegd met op het eerste kaartje het marktaandeel dat Südzucker per land heeft en op het tweede kaartje de verschillende suikerfabrieken per land onder controle van Südzucker. In België heeft Südzucker een dominant marktaandeel van 72%

De vestigingen van de Tiense Groep in Tienen, Wanze en Brugelette fabriceren  72 procent
van de Belgische suikerproductie. De helft van deze suikerproductie is bestemd voor de binnenlandse markt. Niet de gezinnen, maar wel de industrie verbruikt het merendeel van die suiker. Vooral de chocoladefabrikanten zijn goede klanten in Tienen. De andere helft van de productie is bestemd voor de export, evenveel binnen als buiten de EU. De suiker die over de Europese grenzen gaat, komt vooral terecht in Arabische landen zoals Saoudi-Arabië.

Op de volgende internet link een "YouTube" filmpje met het tweede deel van de promotie film die de Tiense Suikerraffinaderij heeft laten maken

http://www.youtube.com/watch?v=-q6beKmbo4E

Links het embleem van de Tiense Suikerraffinaderij dat voor iedere Belg wel genoegzaam bekend zal zijn. Het is een witte letter "T" op een blauw veld.
De witte kleur van de "T" is de kleur van het suikerklontje dat sneeuwwit moet zijn.
De blauwe kleur van de achtergrond verwijst naar de meer dan 100 jarige overheersing van de Liberale partij in Tienen.

Tot op de dag van vandaag heeft de Tiense liberale vakbond en het liberaal ziekenfonds een merkelijk hoger percentage leden dan het landelijke gemiddelde. Ook de VLD staat in Tienen nog steeds erg sterk doch heeft de laatste 40 jaar slechts één maal terug de lakens kunnen uitdelen. Zij heeft het leiderschap moeten afstaan aan de SPa..Dit fenomeen liep parralel met de tanende invloed van de Tiense Suikerraffinaderij op Tienen en op het Tiense stadsbestuur.

De CD&V als kleinste partner zit steeds op de wip en zat de laatste dertig jaar steeds mee in het stadsbestuur.

De Tiense Suikerraffinaderij heeft een promotiefilmpje laten maken, waarvan jullie langs "YouTube" het eerste deel kunt van bekijken.

http://www.youtube.com/watch?v=KOYaZW1f6KI

De foto links is de huidige algemeen directeur van de Tiense Suikerraffinaderij,  ir. Dirk Ruytings, een echteTienenaar. Hij is opgegroeid en woont nog steeds in de wijk Sint-Margriet-Houtem, ten noordoosten van het stadscentrum..Ik heb in het begin van mijn professionele carrière, nog nauw met hem samengewerkt in het productielabo van de Tiense Suikerfabriek.

Na al deze zware technische kost nog snel even een ludieke noot van "De Tiense Straatmuzikanten".

Zij zingen in het liedje  "Mêên waai" (mijn weide) de belevenissen van de koe Bella en de stier Hannibal.

De moraal van dit verhaal, spring nooit verder dan uw stok lang is.

De beste manier om luchtvervuiling te beperken is minder energie te verbruiken. Zo werd tussen 1991 en 2001 het gemiddelde energieverbruik per ton suiker verminderd met 15% dankzij een dynamisch milieu- en energiebeleid. Na een externe audit betreffende het energieverbruik in al onze suikerfabrieken in 2002,  verbond de Tiense Suikerraffinaderij zich ertoe tegen 2010 de doeltreffendheid van het energieverbruik te verbeteren en de uitstoot van CO2 te verminderen.

Zo verbond de fabriek van Tienen zich ten opzichte van de Vlaamse Overheid de uitstoot van CO2 gedurende de komende jaren met meer dan 20% te verminderen. In het zuiden van het land tekende de Tiense Suikerraffinaderij een sectorovereenkomst met de Waalse Overheid waarbij overeengekomen werd het energieverbruik met 10% en de uitstoot van CO2 met 13% te verminderen. Dankzij de belangrijke investeringen zijn deze objectieven van 2002 nu reeds ver overschreden!

Een andere prioriteit van de Tiense Suikerraffinaderij is het maximaal verminderen van haar behoefte aan water uit de ondergrondse reserves, bijvoorbeeld door zoveel mogelijk in gesloten circuits te werken. Om de vervuiling in het afvalwater te beperken beschikken al onze suikerfabrieken over gesofistikeerde, biologische zuiveringsinstallaties.

Om haar milieubeleid te concretiseren en haar verbintenissen na te komen, heeft de Tiense Suikerraffinaderij in al haar fabrieken milieuadviseurs aangesteld die een grondige en specifieke opleiding genoten hebben.

Een milieucontroleplan, in de vorm van een auditsysteem,  werd ingevoerd en wordt voortdurend bijgestuurd. Het milieubeleid van de Tiense Suikerraffinaderij vraagt momenteel de ISO 14001 certificatie aan. Buiten de technische inspanningen voert de directie een actieve communicatie- en sensibiliseringspolitiek, zowel intern als extern. Respect voor het milieu is inderdaad eenieders verantwoordelijkheid.

De fabricatie van suiker bestaat erin de saccharose te extraheren die in de suikerbiet aanwezig is. De T.S. spant zich voortdurend in om het volume van de bijproducten en de afval tijdens dit procédé tot een minimum te beperken maar ook om ze te recupereren of te recycleren. Zo worden tijdens het wassen de bieten ontdaan van alle ongewenste stoffen die samen met de biet aan de fabriek worden toegeleverd  (onkruid, stenen, grond, bladeren).

De kruidvangers verzamelen alle plantaardige restendie tot veevoeder worden gerecycleerd. Stenen worden opgevangen door de stenenvangers en aangeboden voor de verharding van veldwegen. Uit het modderwater van de wasinstallaties worden nog stukjes bladeren, stengels en bieten afgescheiden, gewassen en verkocht als veevoeder (Beety Food®).

Het modderwater wordt afgevoerd naar een bezinkvijver (foto links). De heldere bovenloop gaat weer naar de fabriek en wordt opnieuw gebruikt voor het wassen van de bieten. De grond die in de bezinkvijver achterblijft, droogt op natuurlijke wijze en is identiek aan de grond van de velden waar hij vandaan komt. Hij kan dus opnieuw naar de velden of als opvulaarde geherwaardeerd worden. Na de sapwinning wordt de geperste pulp gebruikt als veevoeder, hetzij direct, hetzij na drogen en persen als “pellets” (Beety Food® Energie).

De bescherming van het milieu en het respect voor de levenskwaliteit van allen, in de eerste plaats van haar onmiddellijke buren behoren tot prioriteiten van de Tiense Suikerraffinaderij.  Een industrieel procédé zoals suikerwinning uit de suikerbiet beïnvloedt onvermijdelijk zijn natuurlijke omgeving. Daarom voert de Tiense Suikerraffinaderij een beleid van onafgebroken verbetering met als doel zoveel mogelijk de risico’s van milieuhinder uit te sluiten, het verbruik van energie en toeleveringsmateriaal te beperken en de levenskwaliteit van de buurtbewoners te beschermen.

In zijn milieubeleid wil de Tiense Suikerraffinaderij, in de mate van het mogelijke, verder gaan dan wat wettelijk bepaald is. Zo heeft ze zich ertoe verbonden de BAT (Best Available Technics - beste beschikbare technieken) op te zoeken, te ontwikkelen en toe te passen, waarbij de voordelen en de kosten onderling worden afgewogen. Tussen 2002 en 2006 werd deze politiek geconcretiseerd door belangrijke industriële investeringen: ca € 8.000.000 per jaar. Deze investeringen hebben als doel de hinder van de oogst, het transport en de verwerking van de suikerbieten te verminderen en het energieverbruik van de fabrieken te verbeteren. Hierbij komen nog de kosten verbonden aan het milieu en het recycleren van afval: zowat € 3.000.000 per jaar.