Berichten van 5 december 2010

Om de blog wat op te vrolijken, zingen de "De Tiense Straatmuzikanten nog een liedje "El bandidio".

In dit lied mijmert de zanger wat voor perspectieven er zouden zijn, moest hij zo goed kunnen zingen als Helmut Lotti.

Of wat voor mogelijkheden hij zou hebben met een stem als deze van Elvis Presley.

Welke wegen voor hem open zouden komen te liggen moest hij zingen kunnen als Elton John of Leonardo DiCaprio.

Doch hij beseft dat het bij mijmeringen zal blijven en hij altijd slechts een straatmuzikant zal zijn.

De suikerfabriek is een enorme slokop van energie. In de bietencampagne verbruikt de fabriek meer elektriciteit dan de ganse stad Tienen te samen. Deze enorme hoeveelheid elektriciteit kan het normale elektriciteitsnet niet aanleveren. Omdat er ook grote fluctuaties op het elektriciteitsverbruik van de fabriek zitten zou dit het normale elektriciteitsnet en van de stad al te zeer verstoren.

Vandaar dat de suikerfabriek altijd al een eigen elektrische centrale heeft gehad. Hierdoor werkt de fabriek totaal onafhankelijk van het elektriciteitsnet en heeft de werking van de fabriek totaal geen invloed op de toevoer van elektriciteit aan de stad.

De drie hoge schouwen die reeds van ver in het landschap zichtbaar zijn staan midden in de elektrische centrale en vormen het hart van de fabriek.

Het elektriciteitsverbruik enerzijds en de energieprijzen anderzijds worden door de fabriek dag na dag nauwgezet opgevolgd. Volgens de evolutie van de energieprijzen kan de elektrische centrale van de suikerfabriek erg gemakkelijk overschakelen van energiebron.

De elektrische turbine van de centrale kan aangedreven worden door zowel steenkool, gas als door mazout en dit afhankelijk van de evolutie van de energieprijzen. Op een paar uur tijd kunnen de technici de centrale omschakelen op een andere voedingsbron.

Op het einde van het proces is er ook nog heel wat koeling nodig. Vroeger zorgde daar de SEM-toren voor. Doch deze koeltechniek werd verlaten en vervangen door een andere modernere technieken. De SEM-toren stond er de laatste jaren werkloos bij en werd zelfs wat bouwvallig. Een paar jaar geleden is onze SEM-toren afgebroken waardoor de "skyline" van de stad wel wat werd aangetast.

In bijlage kunnen jullie een luchtfoto vinden van een deel van de suikerfabriek met de aanduiding van de hierboven besproken elementen.

Op het einde van het proces blijft een dikke stroperige zwarte massa over waar nog heel wat restsuiker in zit. De nog aanwezige restsuiker kan er niet meer op een economische manier uitgehaald worden

Deze zwarte restmassa wordt melasse genoemd en wordt verder verwerkt in de nabijgelegen fabriek “Citrique Belge”, een spin-off van de suikerfabriek doch nu een zelfstandig bedrijf onder de koepel van DSM (=De StaatsMijnen) een Nederlands bedrijf.

In de Citrique brengt men de melasse in grote cirkelvormige pannen en laat daarop op een gecontroleerde manier bacteriën groeien. Door deze bacteriële werking worden de restsuikers in de melasse omgezet tot citroenzuur dat vlot een afnemer zal vinden in de frisdrankenindustrie.

De afgewerkte melasse wordt op het einde van de citroenzuurcyclus (ook de Krebs cyclus genoemd) als grond-verbeteraar terug naar de velden van Haspengouw gebracht. Zo is de cirkel volledig rond.

In bijlage een grondplan van Tienen, waar de locatie van zowel de suikerfabriek als van de citroenzuurfabriek "Citrique" op vermeld staan

De kristallisatie vertrekt van het “diksap” dat naast suiker en water nog heel wat onzuiverheden bevat. Deze onzuiverheden worden er in verschillende productiestappen geleidelijk aan uitgehaald. De onzuiverheden worden in verschillende stappen gebonden aan toegevoegde actieve kalk. In het jargon spreekt men van “de eerste carbo”, “de tweede carbo” en “derde carbo”. De bedoeling is witte suiker te bekomen, want het zijn de onzuiverheden die de witte kleur van suiker maskeren. Al deze zuiveringsstappen worden nauwgezet opgevolgd in het productielabo dat midden in de kristallisatie is gelegen. Het productielabo neemt op geregelde tijdstippen meerdere keren per dag stalen op verschillende kritische punten van de productie-installaties. Al deze stalen worden geanalyseerd en dag per dag bijgehouden. De productieverantwoordelijke kan zo de productie perfect volgen. Indien nodig, of bij afwijkende cijfers van het productielabo, kan het proces zo tijdig worden bijgestuurd

Nadat het “diksap” voldoende gezuiverd is wordt het verder ingedikt totdat de suiker begint uit te kristalliseren. Met grote centrifuges worden de suikerkristallen opgevangen volgens  de gewenst grootte; Zo ontstaan de verschillende suikervormen, zoals kristalsuiker, fijne suiker, poedersuiker,…

In het grondplan van de Tiense Suikerraffinaderij (zie bijlage) staan de installaties van de kristallisatie, de verpakking en de opslag van de afgewerkte suikers in het blauw omrand.