Berichten van 28 november 2010

De meeste van deze postkaarten handelen over het vliegveld van Goetsenhoven.

Ten zuiden van het centrum van Tienen ligt de deelgemeente Goetsenhoven waar jarenlang de opleidingsschool voor legerpiloten gelegen was.

Alle Belgische legerpiloten, waaronder ook Pins Filip van België, hebben hier hun eerste "vleugels" gekregen totdat de kazerne gesloten werd in 2000 en de opleidingen verhuist zijn naar Beauvechain.

De piloten in spe leerden hier vliegen met hun eerste vliegtuigje, de tweezitter Marcetti.(foto links)

In bijlage een "wmv" bestand (Windows Media Player) van de oude postkaarten en met muzikale begeleiding van "De Tiense Straatmuzikanten" . Zij zingen het lied dat  "Ich verlouws mén hèt" (Ik verloor mijn hart) als titel heeft.

Tijdens de eerste wereldoorlog, terwijl het Belgische leger zich achter de IJzer heeft teruggetrokken, bevindt de rest van het land zich in bezet gebied. Voor de Tiense Suikerraffinaderij beginnen vier jaren van zorgen en leed. Enkele weken na de gebeurtenissen van augustus 1914 begint de onderneming zich opnieuw te organiseren. 

Ze slaagt er min of meer in de transportproblemen met de spoorweg op te lossen en voor de bevoorrading van steden zoals Antwerpen,  Gent en Charleroi koopt ze meer dan 100 paarden.  Tegen het eind van 1915 telt het land 588.000 werklozen. De moeilijkheden stapelen zich op.  De “Zückerverteilungstelle”, een organisme dat door de bezetter in het leven werd geroepen, bepaalt de prijzen van de suikerbieten en deze van de afgewerkte producten.

Bovendien beheert het eigenmachtig de verdeling van de geproduceerde suikers. Maar ook de bevoorrading stelt meer en meer problemen. De suikerbietproductie daalt en de prijzen gaan in scherp stijgende lijn. De bezetter verhoogt voortdurend zijn toezicht en zijn eisen. 

Toch tracht de Tiense Suikerraffinaderij haar sociale verantwoordelijkheden te nemen: zij organiseert onder meer voedsel- en kolenverdelingen en stelt een systeem van gezinssteun in. Ondanks al die moeilijkheden blijft de onderneming tot op het einde van de oorlog produceren en behoudt ze een gedeelte van haar troeven. Iets waar,  helaas, maar bitter weinig Belgische bedrijven in geslaagd zijn.

Paul (foto uiterst links) en Franz (foto links) Wittouck zijn de eigenaars van de suikerfabriek te Wanze. In 1894 kopen ze de Tiense Suikerraffinaderij van Vinckenbosch en Cie en maken er een naamloze vennootschap van. Deze nieuwe impuls, die duidelijk in de statuten wordt vastgelegd, roept onmiddellijk een zeer hevige concurrentie vanwege de andere Belgische fabrikanten in het leven.  Maar de Tiense Suikerraffinaderij zal zich toch geleidelijk kunnen opdringen. De ontwikkeling van de Tiense Suikerraffinaderij verloopt in verschillende fasen, tot het uitbreken van de eerste wereldoorlog. In 1902 wordt het Steffen procédé van verschrompeling van het snijdsel en de Adant turbine voor de fabricatie van de harde klontjes ingevoerd. In 1908 worden de kookapparaten geperfectioneerd om de kwaliteit van de suikerbroden (foto in bijlage), die voor de uitvoer bestemd zijn, te verbeteren. 

Twee jaar later besluit de Tiense Suikerraffinaderij te vergroten en de raffinaderij van de suikerbroden met nieuw materieel uit te rusten. Op die manier kan de export nog uitgebreid worden. De resultaten zijn dit dynamisme waard:  de productie van de geraffineerde suiker stijgt van 7.000 ton in 1894 tot 62.000 ton in 1913! Wat de uitvoer betreft, op dat punt is de groei nog opvallender. Het jaar 1894 mag beslist als een keerpunt beschouwd worden! 

In diezelfde periode bespaart de Tiense Suikerraffinaderij zich geen enkele moeite om haar invloed zowel in België als in het buitenland te vergroten. Ze koopt de Suikerfabriek en Raffinaderij Gebroeders Vanden Bossche en Janssens en verwerft aandelen in de suikerfabrieken van Landen, Les Waleffes, Heylissem, Visé, Houppertingen... 

Ze helpt tevens bij de oprichting van suikerraffinaderijen in Italië, Roemenië en Bulgarije. En tenslotte, enkele maanden voor de eerste wereldoorlog uitbreekt, haalt ze de reeds bestaande banden met de Centrale Suikerfabrieken van Wanze nauwer toe door een grotere integratie van de directie van beide fabrieken te aanvaarden.

De oprichting van de firma Vinckenbosch en Cie in 1862 valt samen met een reeks gunstige omstandigheden. Op nationaal vlak opteert de overheid voor de vrije uitwisseling, wat de burgerij ertoe aanzet in de industrie te investeren. In de landbouw wordt een enorme vooruitgang geboekt met nieuwe machines die betere prestaties leveren, het gebruik van chemische meststoffen, de ontwikkeling van de communicatiemiddelen... 

Vanaf 1880 gaat deze evolutie steeds maar sneller. Op de Belgische markt verschijnen bovendien grote hoeveelheden Amerikaans graan. Daardoor gaan de landbouwers zich op andere culturen toeleggen. De hectaren die met suikerbieten bezaaid worden zijn in 20 jaar tijd praktisch verdubbeld. In dit buitengewoon gunstig klimaat neemt de familie Vinckenbosch een ingrijpende beslissing: ze voegen aan hun suikerfabriek een raffinaderij toe die het hele jaar door in werking blijft. 

Hiermee wordt de grondslag van het huidige Tiense suikercomplex gelegd. In de loop van de volgende jaren moeten de beheerders van de onderneming het grootste deel van hun tijd besteden aan de perfectionering van de productietechnieken.  Op dat punt heeft ons land heel wat vertraging in vergelijking met het buitenland. 

Zo wordt de extractie van het sap door diffusie – een procédé dat in 1868 werd uitgevonden - pas in 1880 te Tienen ingevoerd. Dankzij de initiatieven van een stel dynamische ingenieurs is het bedrijf snel in staat zijn technische achterstand in te lopen en weldra worden er tot 1.000 ton suikerbieten per dag verwerkt. Tegen het einde van de eeuw is de fabriek van Vinckenbosch een onderneming van middelgroot formaat geworden. (foto links)

De geschiedenis van de Tiense Suikerraffinaderij begint in 1836 wanneer twee bouwvergunningen voor suikerfabrieken bij het stadsbestuur van Tienen worden aangevraagd.  Ze zijn afkomstig van Joseph Vandenberghe de Binckom en van Pierre Van den Bossche, die respectievelijk een fabriek en een “suikerbieterij” openen. Vandenberghe de Binckom kunnen we beschouwen als een van de stichters van onze nationale suikerindustrie. De talloze materiële en technische problemen waarmee zijn onderneming gedurende twintig jaar te kampen heeft, zijn niet tegen zijn doorzettingsvermogen opgewassen.

Eerst en vooral moet hij het wantrouwen van de boeren uit de streek overwinnen. Zij remmen inderdaad de bevoorrading van suikerbieten af. Bovendien is de productiemethode langdurig en moeilijk. Er moeten voortdurend vernieuwingen aangebracht worden en de resultaten zijn weinig aanmoedigend: nauwelijks 10 zakken ruwe suiker per dag. Maar Vandenberghe houdt voet bij stuk. Tot hij, in 1855, voor het bedrag van 125.000 F, zijn suikerfabriek aan Henri Vinckenbosch (foto links) verkoopt.