Categorie: 04. MP3-MP4

Als laatste liedje op deze blog zingen "De Tiense Straatmuzikanten" hun lied "Grujn, grujn van thaas"

Het liedje heeft een dubbele bodem en gaat over het gras(?) al dat niet maaien thuis ofwel op een ander.

Aan alle leden van de Mailgroep Reizen die morgen Tienen komen bezoeken.

Alle Tienenaars waaronder ook ikzelf,  heten iedereen van harte welkom, en wensen jullie een aangename dag toe  in de zoetste stad van het land.

In het volgende "YouTube" filmpje zetten enkelen van hen hun welkom wensen in hun geliefde stad nog wat kracht bij.

http://www.youtube.com/watch?v=XCvi2klDnzs&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=HBRnaC7Xf54&feature=related

Tot morgen, tot in de zoetste stad van het westelijk halfrond.

"De Tiense Straatmuzikanten" geraken stilaan uitgezongen.
Vandaag doen ze echter toch nog een "efforke" en zingen "As ich tàchetig zèn" (Als ik tachtig ben)

Om de blog wat op te vrolijken, zingen de "De Tiense Straatmuzikanten nog een liedje "El bandidio".

In dit lied mijmert de zanger wat voor perspectieven er zouden zijn, moest hij zo goed kunnen zingen als Helmut Lotti.

Of wat voor mogelijkheden hij zou hebben met een stem als deze van Elvis Presley.

Welke wegen voor hem open zouden komen te liggen moest hij zingen kunnen als Elton John of Leonardo DiCaprio.

Doch hij beseft dat het bij mijmeringen zal blijven en hij altijd slechts een straatmuzikant zal zijn.

Om ook vandaag  weer de ludieke noot niet te vergeten op deze blog, zingen "De Tiense Straatmuzikanten" nog maar eens één van hun liedjes. Ze gaan de Argentijnse toer op met hun lied "Argèntinsen tango"

In het lied bezingt de zanger hoe hij indertijd zijn huidige vrouw versierde.

Om het geheel goed verteerbar te houden gieten de "De Tiense Straatmuzikanten" nog een ludiek sausje over het geheel (zie bijlage).  Deze keer hebben ze het over minirokjes in hun liedje "Miniraîske"


Ook de regionale pers schijnt de blog ontdekt te hebben want zij hebben er vandaag een artikel aan gewijd.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLRBI_20101201_005&postcode=3300

Na al deze zware technische kost nog snel even een ludieke noot van "De Tiense Straatmuzikanten".

Zij zingen in het liedje  "Mêên waai" (mijn weide) de belevenissen van de koe Bella en de stier Hannibal.

De moraal van dit verhaal, spring nooit verder dan uw stok lang is.

Als ludiek intermezzo nog een muziekje van "De Tiense Straatmuzikanten" genaamd "Spêêtig, spêêtig" (Spijtig, spijtig).

Zij bezingen in hun lied dat zij het toch zo spijtig vinden dan hun zangkwaliteiten maar wat minnetjes zijn.

"De Tiense Straatmuzikanten" bezingen de eerste heftige jaren van een liefdevol leven.

De titel van hun lied is "De scheur van noenkel Fille" ( De schuur van oom Theophile)

Zo wordt de inhoud van deze blog wat lichter verteerbaar.

Ook vandaag weer brengen "De Tiense Straatmuzikanten" wat leute op de blog.

Zij zingen een liedje over hoe mooi het toch wel leven is.

De titel  van hun lied in het Tiense dialect  is "'T leëve es zoeë schoeën" op de muziek van de bekende Italiaanse film "La vita è bella"

Nog even in de marge het verhaal van de film "la vita è bella"

Toscane, 1939. De joodse Italiaan Guido Benigni is een grenzeloze optimist met grote dromen. Op zoek naar liefde en fortuin sluit hij zijn ogen voor het groeiende fascisme en anti-semitisme in zijn land. Vijf jaar later wordt Guido met zijn vrouw Dora en hun zoontje gedeporteerd naar een concentratiekamp. Om de gruwelen draaglijk te maken, hangt Guido de clown uit. Hij maakt zijn zoontje wijs dat het kampleven een ingenieus spel voor volwassenen is, waarmee punten te verdienen zijn. Vooral je goed verstoppen levert veel punten op.

Deze absurde, groteske benadering van de Holocaust is de kracht van La vita è bella. Het zoontje gelooft de leugens van zijn vader, maar de toeschouwer weet wel beter. De wreedheden komen zodoende extra pijnlijk aan het licht. Tegelijkertijd toont Benigni dat het leven ook mooi en ontroerend kan zijn

http://www.youtube.com/watch?v=w_CGSeOMa9g