Berichten van 1 december 2010

Na al deze zware technische kost nog snel even een ludieke noot van "De Tiense Straatmuzikanten".

Zij zingen in het liedje  "Mêên waai" (mijn weide) de belevenissen van de koe Bella en de stier Hannibal.

De moraal van dit verhaal, spring nooit verder dan uw stok lang is.

De beste manier om luchtvervuiling te beperken is minder energie te verbruiken. Zo werd tussen 1991 en 2001 het gemiddelde energieverbruik per ton suiker verminderd met 15% dankzij een dynamisch milieu- en energiebeleid. Na een externe audit betreffende het energieverbruik in al onze suikerfabrieken in 2002,  verbond de Tiense Suikerraffinaderij zich ertoe tegen 2010 de doeltreffendheid van het energieverbruik te verbeteren en de uitstoot van CO2 te verminderen.

Zo verbond de fabriek van Tienen zich ten opzichte van de Vlaamse Overheid de uitstoot van CO2 gedurende de komende jaren met meer dan 20% te verminderen. In het zuiden van het land tekende de Tiense Suikerraffinaderij een sectorovereenkomst met de Waalse Overheid waarbij overeengekomen werd het energieverbruik met 10% en de uitstoot van CO2 met 13% te verminderen. Dankzij de belangrijke investeringen zijn deze objectieven van 2002 nu reeds ver overschreden!

Een andere prioriteit van de Tiense Suikerraffinaderij is het maximaal verminderen van haar behoefte aan water uit de ondergrondse reserves, bijvoorbeeld door zoveel mogelijk in gesloten circuits te werken. Om de vervuiling in het afvalwater te beperken beschikken al onze suikerfabrieken over gesofistikeerde, biologische zuiveringsinstallaties.

Om haar milieubeleid te concretiseren en haar verbintenissen na te komen, heeft de Tiense Suikerraffinaderij in al haar fabrieken milieuadviseurs aangesteld die een grondige en specifieke opleiding genoten hebben.

Een milieucontroleplan, in de vorm van een auditsysteem,  werd ingevoerd en wordt voortdurend bijgestuurd. Het milieubeleid van de Tiense Suikerraffinaderij vraagt momenteel de ISO 14001 certificatie aan. Buiten de technische inspanningen voert de directie een actieve communicatie- en sensibiliseringspolitiek, zowel intern als extern. Respect voor het milieu is inderdaad eenieders verantwoordelijkheid.

De fabricatie van suiker bestaat erin de saccharose te extraheren die in de suikerbiet aanwezig is. De T.S. spant zich voortdurend in om het volume van de bijproducten en de afval tijdens dit procédé tot een minimum te beperken maar ook om ze te recupereren of te recycleren. Zo worden tijdens het wassen de bieten ontdaan van alle ongewenste stoffen die samen met de biet aan de fabriek worden toegeleverd  (onkruid, stenen, grond, bladeren).

De kruidvangers verzamelen alle plantaardige restendie tot veevoeder worden gerecycleerd. Stenen worden opgevangen door de stenenvangers en aangeboden voor de verharding van veldwegen. Uit het modderwater van de wasinstallaties worden nog stukjes bladeren, stengels en bieten afgescheiden, gewassen en verkocht als veevoeder (Beety Food®).

Het modderwater wordt afgevoerd naar een bezinkvijver (foto links). De heldere bovenloop gaat weer naar de fabriek en wordt opnieuw gebruikt voor het wassen van de bieten. De grond die in de bezinkvijver achterblijft, droogt op natuurlijke wijze en is identiek aan de grond van de velden waar hij vandaan komt. Hij kan dus opnieuw naar de velden of als opvulaarde geherwaardeerd worden. Na de sapwinning wordt de geperste pulp gebruikt als veevoeder, hetzij direct, hetzij na drogen en persen als “pellets” (Beety Food® Energie).

De bescherming van het milieu en het respect voor de levenskwaliteit van allen, in de eerste plaats van haar onmiddellijke buren behoren tot prioriteiten van de Tiense Suikerraffinaderij.  Een industrieel procédé zoals suikerwinning uit de suikerbiet beïnvloedt onvermijdelijk zijn natuurlijke omgeving. Daarom voert de Tiense Suikerraffinaderij een beleid van onafgebroken verbetering met als doel zoveel mogelijk de risico’s van milieuhinder uit te sluiten, het verbruik van energie en toeleveringsmateriaal te beperken en de levenskwaliteit van de buurtbewoners te beschermen.

In zijn milieubeleid wil de Tiense Suikerraffinaderij, in de mate van het mogelijke, verder gaan dan wat wettelijk bepaald is. Zo heeft ze zich ertoe verbonden de BAT (Best Available Technics - beste beschikbare technieken) op te zoeken, te ontwikkelen en toe te passen, waarbij de voordelen en de kosten onderling worden afgewogen. Tussen 2002 en 2006 werd deze politiek geconcretiseerd door belangrijke industriële investeringen: ca € 8.000.000 per jaar. Deze investeringen hebben als doel de hinder van de oogst, het transport en de verwerking van de suikerbieten te verminderen en het energieverbruik van de fabrieken te verbeteren. Hierbij komen nog de kosten verbonden aan het milieu en het recycleren van afval: zowat € 3.000.000 per jaar.

De suikerbietenteelt speelt een belangrijke rol in het milieugebeuren.  De suikerbiet is een uitstekende,  natuurlijke omzetter van zonne-energie. Inderdaad, van alle energie die hij via zijn bladeren tijdens de zeven maanden van zijn groei heeft opgenomen, wordt 50 % teruggewonnen.  Bovendien produceert een bietenveld opmerkelijk meer zuurstof dan een bos: 13 miljoen liter per jaar en per hectare. Daarbij is de suikerbiet ook een belangrijke verbruiker van CO2: meer dan 30 ton per jaar en per hectare.

De bietenteelt is tevens een sector met een zeer hoog niveau van techniciteit. De inspanningen van de planters, het agronomisch onderzoek van de suikerfabrieken en van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Verbetering van de Biet  (KBIVB) , gaan meer en meer de milieudimensie integreren.

Zo bijvoorbeeld de tarrareductie, maar ook de vooruitgang in het domein van mechanisering, teeltmethodes en selectie van zaaigoed. De rationele toepassing van meststoffen, grondverbeteringsmiddelen en fytosanitaire behandelingen is zowel kostenbesparend als milieuvriendelijk. Het globale resultaat: het gebruik van stikstofhoudende meststoffen ligt 30 tot 50% lager, fytosanitaire behandelingen worden slechts toegepast als ze nuttig zijn en de toepassing van insecticiden is 1.000-maal minder!  De goed gestructureerde organisatie van het KBIVB zorgt voor de verspreiding van de resultaten van dit opzoekingswerk: conferenties, publicatie van praktische gidsen,  artikelen in de landbouwpers, opzetten van een netwerk voor observatie en advies. Het is wellicht om al deze redenen dat het KBIVB (foto links) op 13 december 1996 officieel de “Prijs van het Ministerie van Landbouw en Kleine en Middelgrote Ondernemingen” heeft ontvangen. Deze prijs bekroont de initiatieven binnen een productiesector die beantwoorden aan de objectieven van de overheid: de leefbaarheid van de landbouw promoten en daarbij beantwoorden aan de wensen van de burger in verband met het milieu.