Berichten van 30 november 2010

Als ludiek intermezzo nog een muziekje van "De Tiense Straatmuzikanten" genaamd "Spêêtig, spêêtig" (Spijtig, spijtig).

Zij bezingen in hun lied dat zij het toch zo spijtig vinden dan hun zangkwaliteiten maar wat minnetjes zijn.

In mei ’87 wordt de Tiense Suikerraffinaderij geïntroduceerd op de beurs van Brussel. 25% van de aandelen worden hierdoor onder het publiek verspreid. De meerderheid,  hetzij 75% blijft in handen van de familiale Groep. In de loop van het jaar 1989 neemt deze laatste de beslissing de suikeractiviteiten van de T.S. van de hand te doen om voldoende middelen vrij te maken voor een belangrijke expansie in de voedingssector op wereldvlak.  Eind 1989 wordt dus een overeenkomst afgesloten tussen de T.S. Holding en de Südzucker AG waarbij de eerste aan de laatste al zijn aandelen in de suikeractiviteiten van de T.S. verkoopt. De T.S. Holding behoudt alle diversificatiefilialen en Südzucker verbindt zich ertoe een OAB te doen voor de aandelen die nog onder het publiek verspreid zijn. Dit gebeurt in maart 1990. De bestuurders van de Duitse Groep geven de wens te kennen dat de T.S. zich verder onafhankelijk zou blijven ontwikkelen, zonder wijziging van directie of kaderleden.

Met een productie van 4,6 miljoen ton suiker en een geconsolideerde omzet van 5,8 miljard €  in 2006/07 is de Groep Südzucker, die in 2001 via de Tiense ook Saint-Louis Sucre, tweede producent in Frankrijk, opkocht, de belangrijkste suikergroep van de EU. De Groep Südzucker heeft een leiderspositie op de Europese markt (21,5% van het Europees productiequotum) en produceert in 50 suikerfabrieken in 10 Europese landen. Van Frankrijk in het westen en Moldavië in het oosten.

In dit nieuwe klimaat ontwikkelt de Tiense Suikerraffinaderij zich gestadig tot het eind van de jaren zeventig. Met als objectief een van meest productieve suiker producerende groepen van de EU te worden, werkt ze op dat ogenblik een groots project van vernieuwing uit. Met de medewerking van een wereldbekende consultant wordt een nauwkeurige en volledige analyse opgemaakt. De handicaps van de groep worden zonder enige toegevendheid omschreven:  complexiteit van het productienet, onvoldoende productiviteit,  te uitgebreid productengamma, verouderd materieel, zware energie-uitgaven...

Er moest dus zonder dralen een structuurhervorming doorgevoerd en investeringen gedaan worden. Deze structuurwijzingen treffen het geheel van de groep en omvatten eveneens de afschaffing van werkgelegenheden op alle niveaus. Daarom wordt meteen een plan van vroegtijdig pensioen bestudeerd en in 1981 toegepast.

Ook het beheersysteem moet volledig herzien worden. Men geeft de te ver doorgedreven centralisatie op, ten gunste van de autonomie van de verschillende eenheden, en men stelt een multidisciplinair management in waarvan de kern het Uitvoerend Comité is. De commerciële diensten worden in autonome cellen gegroepeerd volgens de markten die bediend worden, de producten die verkocht worden en de behoeften van de eindverbruiker.

 In 1984 wordt nog een aanvullende stap gezet om de producten van de Tiense Suikerraffinaderij volledig af te stemmen op de behoeften van de verbruiker van het jaar 2000. Dat is de opdracht van de nieuwe “New Business Development” cel die op de oude dienst voor “Opzoekingen en Ontwikkeling” geënt wordt.

Het Verdrag van Rome, waarmee de Europese Economische Gemeenschap het daglicht ziet, wordt ondertekend op 25 maart 1957. Maar het is pas het volgende jaar, tijdens de conferentie van Stresa, dat de basisprincipes van de Gemeenschappelijke Landbouwpolitiek bepaald worden. Een politiek die bij de suikerfabrikanten en suikerbiettelers vele vragen doet rijzen. Inderdaad, binnen deze Europese Markt voert ons land de meest liberale politiek. Met andere woorden, onze industrie is de minst beschermde. Onze salarissen liggen hoog, onze sociale lasten zijn zwaar en onze energie is zeer duur. Zullen onze partners daar niet van meet af aan voordeel uithalen?

In 1963-64 uiten zowel de suikerfabrikanten als de suikerbiettelers dezelfde eis: ieder jaar moeten de prijzen van de suikerbiet en van de suiker herzien worden, tot in alle zes landen van de EEG hetzelfde regime in voege treedt. Maar we moeten tot 1 juli 1968 wachten vooraleer de gemeenschappelijke reglementering inzake suiker wordt ingevoerd.  De Gemeenschappelijke landbouwpolitiek berust op drie fundamentele principes: de eenheid van de markt die de vrije circulatie van producten mogelijk maakt, de voorkeur van de gemeenschap die beschermende maatregelen inhoudt ten overstaan van landen buiten de EU en tenslotte de financiële solidariteit die gebaseerd is op een systeem van bijdragen, afhoudingen en terugbetalingen. Ieder land krijgt productie quota’s toegewezen. In 1968 bedraagt het jaarlijks suikerquota voor België 550.000 ton. Dat cijfer is in 2001 tot 826.000 ton gestegen. 559.846 ton daarvan gaan naar de ondernemingen van de groep Tiense Suikerraffinaderij.