Archief

Na al deze zware technische kost nog snel even een ludieke noot van "De Tiense Straatmuzikanten".

Zij zingen in het liedje  "Mêên waai" (mijn weide) de belevenissen van de koe Bella en de stier Hannibal.

De moraal van dit verhaal, spring nooit verder dan uw stok lang is.

De beste manier om luchtvervuiling te beperken is minder energie te verbruiken. Zo werd tussen 1991 en 2001 het gemiddelde energieverbruik per ton suiker verminderd met 15% dankzij een dynamisch milieu- en energiebeleid. Na een externe audit betreffende het energieverbruik in al onze suikerfabrieken in 2002,  verbond de Tiense Suikerraffinaderij zich ertoe tegen 2010 de doeltreffendheid van het energieverbruik te verbeteren en de uitstoot van CO2 te verminderen.

Zo verbond de fabriek van Tienen zich ten opzichte van de Vlaamse Overheid de uitstoot van CO2 gedurende de komende jaren met meer dan 20% te verminderen. In het zuiden van het land tekende de Tiense Suikerraffinaderij een sectorovereenkomst met de Waalse Overheid waarbij overeengekomen werd het energieverbruik met 10% en de uitstoot van CO2 met 13% te verminderen. Dankzij de belangrijke investeringen zijn deze objectieven van 2002 nu reeds ver overschreden!

Een andere prioriteit van de Tiense Suikerraffinaderij is het maximaal verminderen van haar behoefte aan water uit de ondergrondse reserves, bijvoorbeeld door zoveel mogelijk in gesloten circuits te werken. Om de vervuiling in het afvalwater te beperken beschikken al onze suikerfabrieken over gesofistikeerde, biologische zuiveringsinstallaties.

Om haar milieubeleid te concretiseren en haar verbintenissen na te komen, heeft de Tiense Suikerraffinaderij in al haar fabrieken milieuadviseurs aangesteld die een grondige en specifieke opleiding genoten hebben.

Een milieucontroleplan, in de vorm van een auditsysteem,  werd ingevoerd en wordt voortdurend bijgestuurd. Het milieubeleid van de Tiense Suikerraffinaderij vraagt momenteel de ISO 14001 certificatie aan. Buiten de technische inspanningen voert de directie een actieve communicatie- en sensibiliseringspolitiek, zowel intern als extern. Respect voor het milieu is inderdaad eenieders verantwoordelijkheid.

De fabricatie van suiker bestaat erin de saccharose te extraheren die in de suikerbiet aanwezig is. De T.S. spant zich voortdurend in om het volume van de bijproducten en de afval tijdens dit procédé tot een minimum te beperken maar ook om ze te recupereren of te recycleren. Zo worden tijdens het wassen de bieten ontdaan van alle ongewenste stoffen die samen met de biet aan de fabriek worden toegeleverd  (onkruid, stenen, grond, bladeren).

De kruidvangers verzamelen alle plantaardige restendie tot veevoeder worden gerecycleerd. Stenen worden opgevangen door de stenenvangers en aangeboden voor de verharding van veldwegen. Uit het modderwater van de wasinstallaties worden nog stukjes bladeren, stengels en bieten afgescheiden, gewassen en verkocht als veevoeder (Beety Food®).

Het modderwater wordt afgevoerd naar een bezinkvijver (foto links). De heldere bovenloop gaat weer naar de fabriek en wordt opnieuw gebruikt voor het wassen van de bieten. De grond die in de bezinkvijver achterblijft, droogt op natuurlijke wijze en is identiek aan de grond van de velden waar hij vandaan komt. Hij kan dus opnieuw naar de velden of als opvulaarde geherwaardeerd worden. Na de sapwinning wordt de geperste pulp gebruikt als veevoeder, hetzij direct, hetzij na drogen en persen als “pellets” (Beety Food® Energie).

De bescherming van het milieu en het respect voor de levenskwaliteit van allen, in de eerste plaats van haar onmiddellijke buren behoren tot prioriteiten van de Tiense Suikerraffinaderij.  Een industrieel procédé zoals suikerwinning uit de suikerbiet beïnvloedt onvermijdelijk zijn natuurlijke omgeving. Daarom voert de Tiense Suikerraffinaderij een beleid van onafgebroken verbetering met als doel zoveel mogelijk de risico’s van milieuhinder uit te sluiten, het verbruik van energie en toeleveringsmateriaal te beperken en de levenskwaliteit van de buurtbewoners te beschermen.

In zijn milieubeleid wil de Tiense Suikerraffinaderij, in de mate van het mogelijke, verder gaan dan wat wettelijk bepaald is. Zo heeft ze zich ertoe verbonden de BAT (Best Available Technics - beste beschikbare technieken) op te zoeken, te ontwikkelen en toe te passen, waarbij de voordelen en de kosten onderling worden afgewogen. Tussen 2002 en 2006 werd deze politiek geconcretiseerd door belangrijke industriële investeringen: ca € 8.000.000 per jaar. Deze investeringen hebben als doel de hinder van de oogst, het transport en de verwerking van de suikerbieten te verminderen en het energieverbruik van de fabrieken te verbeteren. Hierbij komen nog de kosten verbonden aan het milieu en het recycleren van afval: zowat € 3.000.000 per jaar.

De suikerbietenteelt speelt een belangrijke rol in het milieugebeuren.  De suikerbiet is een uitstekende,  natuurlijke omzetter van zonne-energie. Inderdaad, van alle energie die hij via zijn bladeren tijdens de zeven maanden van zijn groei heeft opgenomen, wordt 50 % teruggewonnen.  Bovendien produceert een bietenveld opmerkelijk meer zuurstof dan een bos: 13 miljoen liter per jaar en per hectare. Daarbij is de suikerbiet ook een belangrijke verbruiker van CO2: meer dan 30 ton per jaar en per hectare.

De bietenteelt is tevens een sector met een zeer hoog niveau van techniciteit. De inspanningen van de planters, het agronomisch onderzoek van de suikerfabrieken en van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Verbetering van de Biet  (KBIVB) , gaan meer en meer de milieudimensie integreren.

Zo bijvoorbeeld de tarrareductie, maar ook de vooruitgang in het domein van mechanisering, teeltmethodes en selectie van zaaigoed. De rationele toepassing van meststoffen, grondverbeteringsmiddelen en fytosanitaire behandelingen is zowel kostenbesparend als milieuvriendelijk. Het globale resultaat: het gebruik van stikstofhoudende meststoffen ligt 30 tot 50% lager, fytosanitaire behandelingen worden slechts toegepast als ze nuttig zijn en de toepassing van insecticiden is 1.000-maal minder!  De goed gestructureerde organisatie van het KBIVB zorgt voor de verspreiding van de resultaten van dit opzoekingswerk: conferenties, publicatie van praktische gidsen,  artikelen in de landbouwpers, opzetten van een netwerk voor observatie en advies. Het is wellicht om al deze redenen dat het KBIVB (foto links) op 13 december 1996 officieel de “Prijs van het Ministerie van Landbouw en Kleine en Middelgrote Ondernemingen” heeft ontvangen. Deze prijs bekroont de initiatieven binnen een productiesector die beantwoorden aan de objectieven van de overheid: de leefbaarheid van de landbouw promoten en daarbij beantwoorden aan de wensen van de burger in verband met het milieu.

Als ludiek intermezzo nog een muziekje van "De Tiense Straatmuzikanten" genaamd "Spêêtig, spêêtig" (Spijtig, spijtig).

Zij bezingen in hun lied dat zij het toch zo spijtig vinden dan hun zangkwaliteiten maar wat minnetjes zijn.

In mei ’87 wordt de Tiense Suikerraffinaderij geïntroduceerd op de beurs van Brussel. 25% van de aandelen worden hierdoor onder het publiek verspreid. De meerderheid,  hetzij 75% blijft in handen van de familiale Groep. In de loop van het jaar 1989 neemt deze laatste de beslissing de suikeractiviteiten van de T.S. van de hand te doen om voldoende middelen vrij te maken voor een belangrijke expansie in de voedingssector op wereldvlak.  Eind 1989 wordt dus een overeenkomst afgesloten tussen de T.S. Holding en de Südzucker AG waarbij de eerste aan de laatste al zijn aandelen in de suikeractiviteiten van de T.S. verkoopt. De T.S. Holding behoudt alle diversificatiefilialen en Südzucker verbindt zich ertoe een OAB te doen voor de aandelen die nog onder het publiek verspreid zijn. Dit gebeurt in maart 1990. De bestuurders van de Duitse Groep geven de wens te kennen dat de T.S. zich verder onafhankelijk zou blijven ontwikkelen, zonder wijziging van directie of kaderleden.

Met een productie van 4,6 miljoen ton suiker en een geconsolideerde omzet van 5,8 miljard €  in 2006/07 is de Groep Südzucker, die in 2001 via de Tiense ook Saint-Louis Sucre, tweede producent in Frankrijk, opkocht, de belangrijkste suikergroep van de EU. De Groep Südzucker heeft een leiderspositie op de Europese markt (21,5% van het Europees productiequotum) en produceert in 50 suikerfabrieken in 10 Europese landen. Van Frankrijk in het westen en Moldavië in het oosten.

In dit nieuwe klimaat ontwikkelt de Tiense Suikerraffinaderij zich gestadig tot het eind van de jaren zeventig. Met als objectief een van meest productieve suiker producerende groepen van de EU te worden, werkt ze op dat ogenblik een groots project van vernieuwing uit. Met de medewerking van een wereldbekende consultant wordt een nauwkeurige en volledige analyse opgemaakt. De handicaps van de groep worden zonder enige toegevendheid omschreven:  complexiteit van het productienet, onvoldoende productiviteit,  te uitgebreid productengamma, verouderd materieel, zware energie-uitgaven...

Er moest dus zonder dralen een structuurhervorming doorgevoerd en investeringen gedaan worden. Deze structuurwijzingen treffen het geheel van de groep en omvatten eveneens de afschaffing van werkgelegenheden op alle niveaus. Daarom wordt meteen een plan van vroegtijdig pensioen bestudeerd en in 1981 toegepast.

Ook het beheersysteem moet volledig herzien worden. Men geeft de te ver doorgedreven centralisatie op, ten gunste van de autonomie van de verschillende eenheden, en men stelt een multidisciplinair management in waarvan de kern het Uitvoerend Comité is. De commerciële diensten worden in autonome cellen gegroepeerd volgens de markten die bediend worden, de producten die verkocht worden en de behoeften van de eindverbruiker.

 In 1984 wordt nog een aanvullende stap gezet om de producten van de Tiense Suikerraffinaderij volledig af te stemmen op de behoeften van de verbruiker van het jaar 2000. Dat is de opdracht van de nieuwe “New Business Development” cel die op de oude dienst voor “Opzoekingen en Ontwikkeling” geënt wordt.

Het Verdrag van Rome, waarmee de Europese Economische Gemeenschap het daglicht ziet, wordt ondertekend op 25 maart 1957. Maar het is pas het volgende jaar, tijdens de conferentie van Stresa, dat de basisprincipes van de Gemeenschappelijke Landbouwpolitiek bepaald worden. Een politiek die bij de suikerfabrikanten en suikerbiettelers vele vragen doet rijzen. Inderdaad, binnen deze Europese Markt voert ons land de meest liberale politiek. Met andere woorden, onze industrie is de minst beschermde. Onze salarissen liggen hoog, onze sociale lasten zijn zwaar en onze energie is zeer duur. Zullen onze partners daar niet van meet af aan voordeel uithalen?

In 1963-64 uiten zowel de suikerfabrikanten als de suikerbiettelers dezelfde eis: ieder jaar moeten de prijzen van de suikerbiet en van de suiker herzien worden, tot in alle zes landen van de EEG hetzelfde regime in voege treedt. Maar we moeten tot 1 juli 1968 wachten vooraleer de gemeenschappelijke reglementering inzake suiker wordt ingevoerd.  De Gemeenschappelijke landbouwpolitiek berust op drie fundamentele principes: de eenheid van de markt die de vrije circulatie van producten mogelijk maakt, de voorkeur van de gemeenschap die beschermende maatregelen inhoudt ten overstaan van landen buiten de EU en tenslotte de financiële solidariteit die gebaseerd is op een systeem van bijdragen, afhoudingen en terugbetalingen. Ieder land krijgt productie quota’s toegewezen. In 1968 bedraagt het jaarlijks suikerquota voor België 550.000 ton. Dat cijfer is in 2001 tot 826.000 ton gestegen. 559.846 ton daarvan gaan naar de ondernemingen van de groep Tiense Suikerraffinaderij.

Voor diegenen die na al mijn verhaaltjes nog steeds niet zouden weten waar Tienen juist gelegen is hier nog een wmv bestandje (Windows Media Player) met de juiste ligging.

Van 1940 tot 1945 hadden de suikerfabrieken en de raffinaderijen onophoudelijk gedraaid om het land te bevoorraden. Nu, na de oorlogsjaren, beschikt onze suikerindustrie nog slechts over oude en vervallen uitrustingen. In 1945 reeds neemt de Tiense Suikerraffinaderij opnieuw contact op met haar wetenschappelijke en technische correspondenten. Ze stuurt ook haar eigen experts uit voor informatieopdrachten over de hele wereld. Het resultaat is een rationalisatieprogramma waarvan de eerste uitwerkingen in 1946-47 merkbaar zijn. In 1949 bedraagt de nationale productie van witte suiker voor het eerst meer dan 300.000 ton. Het jaar daarop wordt meteen al de 399.000 ton gehaald.

De oogst is overvloedig en de Tiense Suikerraffinaderij ziet zich verplicht, ten koste van zware investeringen, het vermogen van haar installaties en haar opslagcapaciteiten te verhogen. Maar er bestaat geen evenwicht tussen de productie en het verbruik van suiker. Daardoor verkeert de wereldmarkt in een haast permanente crisissituatie. Dat is de reden waarom vertegenwoordigers van de meeste suiker producerende landen elkaar in juli-augustus 1953 te Londen ontmoeten en de vorige akkoorden aanvullen. Deze akkoorden worden in 1956 verlengd, maar krijgen het hard te verduren als de Suez kwestie uitbarst. Gelukkig zal de Gemeenschappelijke Markt nieuwe horizonten voor onze suikerindustrie openen.