Ik ben Journée Wilfried Emile, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PAPOUM.
Ik ben een man en woon in LANDEN (België) en mijn beroep is bankbediende ASLK-CGER op rust.
Ik ben geboren op 10/06/1944 en ben nu dus 65 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sport, geschiedenis,chansons ..
Gehuwd sedert '71 met Sonja Lintermans, vader van Anne en Martine, grootvader van Kobe,Robe,Senne, Lise. Tafeltennis en Wielersport zijn belangrijk voor hem. Hij wandelt vaak met zijn hondje Luca, maar zijn gezondheid is niet zo goed meer.
Toi qui marches dans le vent Seul dans la trop grande ville Avec le cafard tranquille du passant Toi qu'elle a laissé tomber Pour courir vers d'autres lunes Pour courir d'autres fortunes L'important...
L'important c'est la rose L'important c'est la rose L'important c'est la rose Crois-moi
Toi qui cherches quelque argent Pour te boucler la semaine Dans la ville tu promènes ton ballant Cascadeur, soleil couchant Tu passes devant les banques Si tu n'es que saltimbanque L'important...
L'important c'est la rose L'important c'est la rose L'important c'est la rose Crois-moi
Toi, petit, que tes parents Ont laissé seul sur la terre Petit oiseau sans lumière, sans printemps Dans ta veste de drap blanc Il fait froid comme en Bohème T'as le cœur comme en carême Et pourtant...
L'important c'est la rose L'important c'est la rose L'important c'est la rose Crois-moi
Toi pour qui, donnant-donnant J'ai chanté ces quelques lignes Comme pour te faire un signe en passant Dis à ton tour maintenant
ITTF TENNIS DE TABLE Classement mondial 3 JANVIER 2010
Messieurs : 1. MA Long - China 2. WANG Hao - China 3. MA Lin - China 4. BOLL Timo - Allemagne 5. WANG Liqin - China 6. SAMSONOV Vladimir - Belarus 7. HAO Shai - China 8. MAZE Michael - Danmark 9. CHEN Qi - China 10. MIZUTANI Jun - Japon 11 JOO Se Hyuk - CoréeS 12.ZHANG Jike - China 13. OVTCHAROV Dimitri- Allemagne 14. OH Sand Eun - Corée S. 15. XU Xin - China 16. SCHLAGER Werner- Autriche 55. SAIVE Jean-Michel - Belgique
-- DAMES :
1. LIU Shiwen - China 2. ZHANG Yining - China 3. GUO Yue - China 4. GUO Yan - China 5. LI Xiao - China 6. FENG Tianwei - Singapore 7. DING Ning - China 8. WANG Nan - China 10. FAN Ying - China 11. JIANG Huajun- Hongkong 15. WU Jiaduo - Allemagne 20. LI Jiao - Nederland 21. FUKUHARA Ai - Japon
More info= www.ittf.com en anglais,allemand,chinois.
CHANGEMENTS DE CATEGORIE A LA DATE DU 1 JANVIER 2010
- U21 Garçons
1. MIZUTANI Jun - Japon 2. Xu Xin - China 3. MATSUDAIRA Kenta - Japon 4. CHIANG Hung Chieh - Taiwan 5. JIN Yixiong - China 6. DRINKHALL Paul - England 7. MATSUDAIRA Kenji - Japon 8. CUI Qingleu - China 9. SEO Hyun Deok - Corée S 10. SHANG Kun - China 32. ROGIERS Benjamin - Belgium 112. JEAN Lauric - Belgium 159. NUYTINCK Cedric - Belgium
- U21 Filles
1. LIU Shiwen - China 2. DING Ning -China 3. YU Meng Yu - Singapore 4. WU Yang - China 5. SAMARA Elizabeta - Roumanie 6. LI Xiaodan - China 10. ISHIKAWA Kasumi - Japon
-U18 Juniors 1. YAN An - China 2. KIM Min Seok - Corée S 3. FANG Bo - China 4. YIN Hang- China 5. NIWA Koki - Japon 6. KIM Song Nan - Corée Nord 7. JUNG Young Sih - Corée S 8. ZHENG Peifeng - China 9. LIN Gaoyuan - China 10. CHENG Jingqi - China 30. AGUIRRE Marcello - Paraguay 34. JEAN Lauric - Belgique 55. NUYTINCK Cedric - Belgique 67. BIERNY Ludo - Belgique 91. VANROSSOME Emilien - Belgique 93. INDEHERBERG Julien - Belgique
-U18 Juniores 1. WU Yang - China 2. ISHIKAWA Kasumi- Japan 3. CHENG I-Ching - Taiwan 4.GU Yuting - China 5. SHENG Dandan - China 7. KIM Hye Song - Corée Nord 8. MORIZOMO Misaki - Japon 9. YANG Ha Eun- Corée S 10. KANG Mi Soon - Corée S
-U15 boys 1. YIN Hang - China 2.ZHENG Peifeng- China 3. LIN Guayuon - China
4. MORIZOMO Masotaki-Japon 5. LIN Chang - China 6. MURAMATSU Yuto - Japon
-U15 girls 1. GU Yuting - China 2. SZOCS Bernadette - Roumanie 3. MAEDA Miya - Japon 6. HSING Ariel - USA 7. MORIZOMO Misuki - Japon 8. BLIZNET Olga - Moldavie 21. ZHANG Lily - USA 30. WU Erica - USA
Sag mir, wo die Blumen sind, Wo sind sie geblieben? Sag mir, wo die Blumen sind, Was ist gescheh'n? Sag mir, wo die Blumen sind, Mädchen pflückten sie geschwind. Wann wird man je versteh'n, Wann wird man je versteh'n? Sag mir, wo die Mädchen sind Männer nahmen sie geschwind. Sag mir, wo die Männer sind Zogen fort, der Krieg beginnt. Sag, wo die Soldaten sind Über Gräbern weht der Wind. Sag mir, wo die Gräber sind Blumen weh'n im Sommerwind.
Quand on partait de bon matin Quand on partait sur les chemins A bicyclette Nous étions quelques bons copains Y avait Fernand y avait Firmin Y avait Francis et Sébastien Et puis Paulette
On était tous amoureux d'elle On se sentait pousser des ailes A bicyclette Sur les petits chemins de terre On a souvent vécu l'enfer Pour ne pas mettre pied à terre Devant Paulette Faut dire qu'elle y mettait du cœur C'était la fille du facteur A bicyclette Et depuis qu'elle avait huit ans Elle avait fait en le suivant Tous les chemins environnants A bicyclette
Quand on approchait la rivière On déposait dans les fougères Nos bicyclettes Puis on se roulait dans les champs Faisant naître un bouquet changeant De sauterelles, de papillons Et de rainettes Quand le soleil à l'horizon Profilait sur tous les buissons Nos silhouettes On revenait fourbus contents Le cœur un peu vague pourtant De n'être pas seul un instant Avec Paulette
Prendre furtivement sa main Oublier un peu les copains La bicyclette On se disait c'est pour demain J'oserai, j'oserai demain Quand on ira sur les chemins A bicyclette
Il avait poussé par hasard Dans notre cour sans le savoir Comme un aveugle dans le noir Mon arbre Il était si petit Que c'était mon ami Car j'étais tout petit Comme lui J'attendais de lui le printemps Avec deux ou trois fleurs d'argent Un peu de vert, un peu de blanc Mon arbre Et ma vie s'accrochait A cet arbre léger Qui grandissait Comme je grandissais
L'Aventure Maurice Vidalin - 1964
Je n'avais plus rien à rêver Je n'avais plus rien à chanter Quand tu es venue m'apporter Toi, l'aventure
J'avais organisé ma vie J'étais bon père et bon mari C'était classé, c'était fini Fini, l'aventure
Ouais, j'avais le dos au mur Ouais, j'avais besoin d'air pur Bien sûr, je ne cherchais pas Mais j'étais prêt à n'importe quoi Et voilà qu'un coup de printemps M'a réveillé au bon moment Je l'ai mordue à pleines dents, L'aventure
On ne peut pas tomber plus bas Souvent, je suis rentré chez moi Avec l'envie que ça se voie sur moi, L'aventure
Mais voilà, on m'aimait bien On a fait semblant de rien Comme s'il était naturel Que je me paie un joujou pareil
Maintenant, tout est comme avant Et je suis rentré dans le rang Mais quand j'entends chanter le vent J'entends... L'aventure !
1940 Op 10 mei valt Nazi-Duitsland niettemin België binnen. Op 28 mei heeft Koning Leopold III, opperbevelhebber van het Belgisch leger, geen andere keuze dan de onvoorwaardelijke overgave. De regering die zich in Frankrijk heeft teruggetrokken, is het daarmee niet eens. Dat ligt mee aan de basis van de "Koningskwestie", die in 1950 tot de troonsafstand van de Vorst leidde.
Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben
Dit dorp, ik weet nog hoe het was
De boerenkind'ren in de klas
Een kar die ratelt op de keien
Het raadhuis met een pomp ervoor
Een zandweg tussen koren door
Het vee, de boerderijen
En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
Wat leefden ze eenvoudig toen
In simp'le huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet, hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz
En wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas, dan kun je zien
Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen
En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
In minirok en beatle-haar
En joelt wat mee met beat-muziek
Ik weet wel het is hun goeie recht
De nieuwe tijd, net wat u zegt
Maar het maakt me wat melancholiek
Ik heb hun vaders nog gekend
Ze kochten zoethout voor een cent
Ik zag hun moeders touwtjespringen
Dat dorp van toen, het is voorbij
Dit is al wat er bleef voor mij
Een ansicht en herinneringen
Toen ik langs het tuinpad van m'n vader
De hoge bomen nog zag staan
Ik was een kind, hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan
Het Italiaanse Volklied IL CANTO DEGLI ITALIANI of " Fratelli d'Italia ".
Nederlandse vertaling
Broeders van Italië, Italië is opgestaan. Met de helm van Scipio het hoofd getooid Waar is de overwinning? Laat haar buigen; Want als slaaf van Rome is zij door God geschapen.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Wij werden voor eeuwen verschopt en vernederd, Omdat wij geen volk waren, Omdat wij verdeeld waren; Laat ons samenkomen onder één vaandel en één hoop; Het uur onzer eenheid; heeft reeds geslagen.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Laat ons samen komen en elkaar liefhebben; De eenheid en de liefde Openbaren aan het volk het pad des Heeren: Wij zweren te bevrijden, De grond van onze natie; Verenigd door God Wie kan ons overwinnen?
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept
Van de Alpen tot Sicilië Legnano is overal Alle mannen van Ferruccio: Hebben een hart en een hand. De kinderen van Italië Noemen zich Balilla: In ieder klokgelui Weerklinken de (Siciliaanse) vespers.
Sluit de rijen, Wij zijn tot de dood bereid. Italië roept.
Wees eerlijk tegenover jezelf dan kun je tegen niemand oneerlijk zijn, dat staat als een paal boven water. (William Shakespeare)
Beoordeel dit blog
Het is verbeter zich te verheugen van wat is geweest dan zich te ergeren van wat niet meer is.
(Marguerite Yourcenar)
Zoeken met Google
Nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura
ché la diritta via era smarrita.
Ahi quanto a dir qual era è cosa dura
esta selva selvaggia e aspra e forte
che nel pensier rinova la paura !
Dante - La Divina Commedia.
Paroles de chanson Imagine
(John Lennon) (Joan Baez)
Imagine there's no heaven It's easy if you try No hell below us Above us only sky Imagine all the people living for today
Imagine there's no countries It isn't hard to do Nothing to kill or die for And no religion too Imagine all the people Living in peace
You may say I'm a dreamer But I'm not the only one I hope someday you'll join us And the world will be one
Imagine no possessions I wonder if you can No need for greed nor hunger A brotherhood of man Imagine all the people Sharing all the world
You may say I'm a dreamer But I'm not the only one I hope someday you'll join us And the world will live as one
Que sont mes amis devenus Que j'avais de si près tenus Et tant aimés Ils ont été trop clairsemés Je crois le vent les a ôtés L'amour est morte Ce sont amis que vent me porte Et il ventait devant ma porte Les emporta
Avec le temps qu'arbre défeuille Quand il ne reste en branche feuille Qui n'aille à terre Avec pauvreté qui m'atterre Qui de partout me fait la guerre Au temps d'hiver Ne convient pas que vous raconte Comment je me suis mis à honte En quelle manière
Que sont mes amis devenus Que j'avais de si près tenus Et tant aimés Ils ont été trop clairsemés Je crois le vent les a ôtés L'amour est morte Le mal ne sait pas seul venir Tout ce qui m'était à venir M'est advenu
Pauvre sens et pauvre mémoire M'a Dieu donné, le roi de gloire Et pauvre rente Et droit au cul quand bise vente Le vent me vient, le vent m'évente L'amour est morte Ce sont amis que vent emporte Et il ventait devant ma porte Les emporta
Wat zich gaande voltrekt in de ziel van de pelgrim is niet een toenemend verlangen naar het bereiken van zijn reisdoel, niet het vinden van het heilige aan het einde van zijn bedevaart, maar zijn overgave aan de ruimte, aan de kiezels op zijn pad, zijn besef van niet-weten, zijn afdalen in de leegte.
Zijn benen worden zijn vrienden, de regen zijn lijden, zijn angst wordt gericht naar de honden langs de weg, het vele legt hij af en hij rust in het Ene. Al trekkend komt hij nergens, voortgaande bereikt hij niets, maar zijn vreugde neemt toe om een bloem en een krekel, om een groet en een onderdak.
Zijn reisdoel en zijn thuis vloeien samen aan de horizon, hemel en aarde vinden elkaar op het kruispunt van zijn hart. Het heilige verdicht zich in de dieren en de dingen. Zijn aankomst ligt verborgen in de wijsheid van het Zijn.
Catharina Visser
Cycling is a sport. It is healthy, exciting, entertaining and social.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Ik ben niet bang voor de dood. Ik heb heimwee naar het leven.
Vinicius de Moraes Braziliaans dichter die van vrouwen en van whisky hield.
In Flanders Fields
In Flander Fields the poppies blow Between the crosses, row on row, That mark our place; and in the sky The larks, still bravely singing, fly Scarce heard amid the guns below. We are the Dead. Short days ago We lived, felt dawn, saw sunset glow, Loved, and were loved, and now we lie in Flanders Fields.
Take up our quarrel with the foe: To you from failing hands we throw The torch, be yours to hold it high. If ye break faith with us who die We shall not sleep, though poppies grow In Flander Fields
Mijn kleinzoon kwam logeren op de boerebuiten. De koeien loeiden en ik zei dat ze dat deden omdat ze gemolken wilden worden. Hij vroeg aan mij: Papoum moet ik dan ook loeien als ik pipi moet doen?
Nederlandse woorden.
De oelewapper, moe van al die reutemeteut en dat geroezemoes in de klootjesdrogerij, wilde alles verdonkeremanen en had geen goesting meer om met die kittelorige lichtekooi die oelepetat was in het ledikant te kruipen .
De aanvang van de oorlog te LANDEN. Vanaf 10 mei werden de vliegvelden van Neerhespen en Goetsenhoven reeds om 4.00 u gebombardeerd. De volgende dag vielen er bommen naast de watertoren, waar een huis werd vernield. Nabij Hannuit was er een grote aanwezigheid van Franse troepen. Op Pinksteren in de vooravond bereikten gemotoriseerde colonnes de Pepijnstad. Een luchtafweerkanon kwam aan het Marktplein en aan het Gendarmerieplein. Op de Hannuitse steenweg verzamelden zich mitrailleuses en anti-tank-kanonnen. Op 13 mei vochten twee Duitse pantzerdivisies tegen de Fransen in open veld tussen Jandrain en Merdorp, een geweldig gevecht waarin in het totaal 265 tanks werden vernield. en waar ook de Luftwaffe zich toonde. Zo schoof de Blitzkrieg voorbij en begonnen vier lange bezettingsjaren.
MAI 1940 Jacques Brel
Moi de mes onze ans d'altitude Je découvrais éberlué Des soldatesques fatiguées Qui ramenaient ma belgitude Les hommes devenaient des hommes Les gares avalaient des soldats Qui faisaient ceux qui n’s'en vont pas Et les femmes Les femmes s'accrochaient à leurs hommes
On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre s'est réveillée On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre est arrivée
Et voilà que le printemps flambe Les canons passaient en chantant Et puis les voilà revenant Déjà la gueule entre les jambes Comme repassaient en pleurant Nos grands frères devenus vieillards Nos pères devenus brouillard Et les femmes Les femmes s'accrochaient aux enfants
On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre s'est réveillée On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre est arrivée
Je découvris le réfugié C'est un paysan qui se nomade C'est un banlieusard qui s'évade D'une ville ouverte qui est fermée Je découvris le refusé C'est un armé que l'on désarme Et qui doit faire chemin à pied Et les femmes Les femmes s'accrochaient à leurs larmes
On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre s'est réveillée On jouait un air comme celui-ci Lorsque la guerre est arrivée
D'un ciel plus bleu qu'à l'habitude Ce mai 40 a salué Quelques allemands disciplinés Qui écrasaient ma belgitude L'honneur avait perdu patience Et chaque bourg connut la crainte Et chaque ville fut éteinte Et les femmes Les femmes s'accrochèrent au silence
Heureux qui comme Ulysse a fait un beau voyage et comme celui qui conquit la Toison après mille dangers sur les mers sauvages ...
Il sera de retour dans son village pour raconter aux siens et aux autres, à la veillée, les splendeurs de Byzance, le crépuscule des mers du Nord, les beautés apercues là où nul autre s'en est allé et où ses mille pas l'avaient conduit suivant les bons vents.
Joachim Du Bellay (1522/1560).
Le Pianiste de Varsovie Gilbert Bécaud
Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Chopin Je l`aime bien, Chopin Je jouais bien Chopin Chez moi à Varsovie Où j`ai grandi à l`ombre A l`ombre de la gloire de Chopin Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur Plus de sentiment Plus de mouvement Plus d`envolée Bien bien plus léger Joue mon garçon avec ton coeur Me disait-il pendant des heures Premier concert devant le noir Je suis seul avec mon piano Et ça finit par des bravos Des bravos, j`en cueille par millions A tous les coins de l`horizon Des pas qui claquent Des murs qui craquent Des pas qui foulent Des murs qui croulent Pourquoi? Des yeux qui pleurent Des mains qui meurent Des pas qui chassent Des pas qui glacent Pourquoi Le ciel est-il si loin de nous? Je ne sais pas pourquoi Mais tout cela me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur
Rondvraag / Poll
Wie zal Milaan- San Remo winnen in 2010 ?
Les 7 commandements de Vélocio
1 - Haltes rares et courtes, afin de ne pas laisser tomber la pression.
2 - Repas légers et fréquents : manger avant d'avoir faim, boire avant d'avoir soif.
3 - Ne jamais aller jusqu'à la fatigue anormale qui se traduit par le manque d'appétit et de sommeil.
4 - Se couvrir avant d'avoir froid, se découvrir avant d'avoir chaud et ne pas craindre d'exposer l'épiderme au soleil, à l'air, à l'eau.
5 - Rayer de l'alimentation, au moins en cours de route, le vin, la viande et le tabac.
6 - Ne jamais forcer, rester en dedans de ses moyens, surtout pendant les premières heures où l'on est tenté de se dépenser trop parce qu'on se sent plein de forces.
7 - Ne jamais pédaler par amour-propre.
Gigliola Cinquetti.
Non ho l'età, non ho l'età per amarti Non ho l'età per uscire sola con te E non avrei, non avrei nulla da dirti Perchè tu sai molte più cose di me
Lascia ch'io viva un amore romantico Nell'attesa che venga quel giorno, ma ora no Non ho l'età, non ho l'età per amarti Non ho l'età per uscire sola con te Se tu vorrai, se tu vorrai aspettarmi Quel giorno avrai tutto il mio amore per te Lascia ch'io viva un amore romantico Nell'attesa che venga quel giorno, ma ora no
Non ho l'età, non ho l'età per amarti Non ho l'età per uscire sola con te Se tu vorrai, se tu vorrai aspettarmi Quel giorno avrai tutto il mio amore per te
What does not destroy us makes us stronger.
Onze Vader die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw koningkrijk kome, Uw wil geschiede, gelijk in de hemel als ook op aarde, geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schuld, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren, en leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van den boze, Want Uwer is de koningkrijk, de kracht en de Heerlijkheid in eeuwigheid, in Jezus naam, Amen.
NATHALIE.
La place Rouge était vide Devant moi marchait Nathalie Il avait un joli nom, mon guide Nathalie
La place Rouge était blanche La neige faisait un tapis Et je suivais par ce froid dimanche Nathalie
Elle parlait en phrases sobres De la Révolution d'Octobre Je pensais déjà Qu'après le tombeau de Lénine On irait au café Pouchkine Boire un chocolat
La place Rouge était vide Je lui pris son bras, elle a souri Il avait des cheveux blonds, mon guide Nathalie, Nathalie
Dans sa chambre à l'université Une bande d'étudiants L'attendait impatiemment On a ri, on à beaucoup parlé Ils voulaient tout savoir Nathalie traduisait
Moscou, les plaines d'Ukraine Et les Champs-Élysées On à tout melangé Et on à chanté
Et puis ils ont débouché En riant à l'avance Du Champagne de France Et on à dansé
Et quand la chambre fut vide Tous les amis etaient partis Je suis resté seul avec mon guide Nathalie
Plus question de phrases sobres Ni de Révolution d'Octobre On n'en était plus là Fini le tombeau de Lénine Le chocolat de chez Pouchkine C'é..., c'était loin déjà
Que ma vie me semble vide Mais je sais qu'un jour à Paris C'est moi qui lui servirai de guide Nathalie, Nathalie
A MA BICYCLETTE
(Poème écrit en 1893 quand le vélo faisait découvrir des nouvelles sensations)
Sur la route aplanie Aux changeants horizons, Parmi la plaine unie, Les bois et les Vallons, Ma bicyclette aimée, Comme un sylphe de l'air, Dans la brise embaumée Passe comme un éclair.
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Tu m'emportes légère Dans ton vol gracieux; Tu fais rasant la terre, Toujours vers d'autres cieux, Sans laisser d'autre trace Qu'un ondoyant sillon Que le zéphyr efface, Qu'efface l'aquilon.
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Tu montres notre France, Terre des chevaliers, A leurs fils en vaillance, Comme eux, fameux guerriers, Les exploits qu'on révère Chez leurs coursiers fameux, Bicyclette légère Tu les feras comme eux !
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Dans ta course enivrante, S'envole mon chagrin. Illusion charmante Adoucis mon destin ! O minutes heureuses ! O bienheureux jours ! Bicyclette joyeuse, Roule, roule, toujours !
Roule, ma bicyclette, Elégante et coquette, Roule, roule sans fin, Sur route et sur chemin.
Fafiotte dans Le Vélo du 18/2/1893.
Verder dan Rome loopt de weg.
Ervaringen van een pelgrim.
19-03-2010
La Classicissima Milano- San Remo.
Tussen Via della Chiesa Rossa nel capoluogo lombardo Milano en het op 298 km gelegen San Remo wordt op zaterdag 20 maart 2010 de 101a edizione van La Primavera gereden. Dit is een meestal prachtige spannende historische wielerklassieker ingericht door La Gazzetta dello Sport. Alhoewel ik me steeds ergerde wanneer ik deze krant kocht, en dat gebeurde dan in Italië of ook wel eens te Brussel, omdat de roze bladzijden toch zo overwoekerd zijn door calcio en publiciteit, ben ik tijdens mijn leven altijd een trouwe toeschouwer op TV geweest van de eerste grandi classiche in linea van elk wielerseizoen. Morgen starten 25 ploegen van 8 renners in Milaan-San Remo. Er zullen maar 13 Belgische profs in koers zijn en dat is toch weinig en een teken dat ons land veel minder betekent in de wielersport dan in voorbije decennia.
Deelnemende Belgen : Gilbert, Cretskens, Hoste, Roelandts,Van Avermaet voor Omega Pharma- Lotto, -- Boonen, Devenyns, Deweert, voor Quick-Step, -- alsook Willems (Liquigas), Nuyens (Rabobank) Vansummeren (Garmin), Monfort (HTC-Columbia) , Rosseler (Radio Shack). Wie zal er zaterdag in de late namiddag de overwinnaar zijn ? Als voornaamste kanshebbers worden naar voren geschoven Boasson Hagen, Boonen, Petacchi, Cancellara, en Cavendish. Andere mogelijke kandidaten voor het podium zijn volgens kenners en pronostiekers Pozzato, Bennati, Freire, Garzelli, en Gilbert. Wait and see !
Milaan - San Remo 1966 :
Ik ben altijd een supporter 'tot in de kist' geweest van Rik Van Looy. Het is pas op latere leeftijd toen ik het boek van Rik Vanwalleghem had gelezen " Eddy Merckx - De mens achter de kannibaal " dat ik ook een warm hart kreeg voor de vader van Axel. Vreemd genoeg vond ik de zoon die niets won sympathieker dan de vader. Eens had ik als wielertoerist in de Maasvallei met eigen ogen gezien hoe hard Axel en Greg Moens wel trainden op een koude zondagnamiddag. Daarom was ik vroeg een supporter van de zoon, terwijl de vader ondanks 525 overwinningen mij nooit had bekoord. Ik geef echter toe dat ik in de periode 1965-1979 door mijn diverse bezigheden minder interesse had voor wielerkoersen. Maar, nadat ik op bladzijde 81 van bovenvermeld boek te weten kwam dat Eddy Merckx als welp in de bomen studeerde, tafeltennis speelde, en in de vijvers van Woluwe stekelbaarsjes had gevangen die zo groot waren als zalmen ( dat waren ook mijn sporten geweest te Walshoutem) dan kreeg de grootste der wielerkampioenen uiteindelijk toch een plaatsje in mijn hart.
Op 19 maart 1966 werd de 57ste Milaan-San Remo gelopen. Het was mooi weer. Twintig ploegen waren met zes tot twaalf profrenners naar Milaan gekomen. Na verbeteringen op de startlijsten zouden 190 vertrekkers op het signaal van de starter hun wielen laten draaien. Jan Boonen, Mastrotto,Willi Altig en Willy Van den Berghen werden door ploegmakkers vervangen. RomeoVenturelli, Italo Zilioli, Winifred Boelke, en Jean Dumont waren om onbekende redenen afwezig. In de Milaan-San Remo van dat jaar werd er in het peleton nogal veel vlaams gesproken want er reden toen 43 landgenoten mee.
Aanwezige ploegen in 1966 : Ford France, Bianchi-Mobylette, Ferrys, Filotex, Wiels-Groene Leeuw, Kamome-Dilecta, Kas, Legnano, Mainetti, Mann - Grundig, Mercier-BP, Molteni, Pelforth -Sauvage-Lejeune, Peugeot BP, Salvarani, Sanson, Romeo-Smiths, Solo-Superia, Televizier, en Vitadello.
Verloop van de koers : Verbeeck, Godefroot, Darrigade, Foré, Beheydt, Durante, en 17 medevluchters zetten al vlug animatie in de koers. Na een uur hard rijden volgt aan km 48 een algemene hergroepering en wapenstilstand tot km 112. Dan scheurt de lange groep terug door een Italiaans offensief geleid door Guido Carlesi die sterker is dan zijn maats en 3 minuten voorsprong neemt in de klim van de Turchino. In de vlakte plakken alle koplopers weer samen, na 181 km zijn ze met tien, en na 205 km met zeventien. Ondertussen is een zenuwachtig peleton genaderd met vooraan Poulidor, Balmanion, Gimondi, Den Hartog, Janssen, Van Springel en Merckx. De Capo Mele betekent K.O. voor enkele koplopers en na de Capo Berta (Km 255) blijven slechts vooraan Letort, De Rosso, Dancelli, Poggiali, en Lelangue. De gemiddelde snelheid na zes uren is hoger dan 43km/u. Carlesi, Foucher,Aimar, die in 1966 de Tour de France zou winnen, vinden hun tweede adem en komen weer mee aan de leiding, gevolgd door nog andere renners. Op 22 km van de eindmeet verschijnt rugnummer 131 op kop van de koers. Het is de Belg van Peugeot die wereldkampioen bij de amateurs was geworden te Sallanches in 1964, de nog niet zo bekende Eddy Merckx. Hij voelt zich nog lekker en daarom valt hij verschillende keren aan, maar steeds countert Dancelli zijn pogingen. Na de Poggio overleeft een groepje met de sterksten.Van Springel waagt nog zijn kans in de straten van San Remo, waar het weldra duidelijk wordt dat 11 rijders zullen kampen voor 1 grote overwinning. Maurer lanceert de eindsprint van op 300 m. Durante passeert de Zwitser langs rechts en aan de linkerkant spurt de jonge kerel uit Brussel. Ook Van Springel heeft na 288 km nog veel krachten. Eddy Merckx wint nipt de verschrikkelijke sprint voor roem en fortuin. Precies op dat moment begint een ander tijdperk in de wielersport. Gedurende tien jaren zal Eddy Merckx bijna alles winnen. Zijn laatste koers was de Omloop van het Waasland te Sint-Niklaas-Kemzeke op 19/3/1978. Dat is nu vandaag 32 jaargeleden. Hij werd toen twaalfde. La fin d'une époque, einde het tijdperk van de kannibaal, mag wel worden gezegd. Een dag eerder had concurrent Roger De Vlaeminck Milaan-San Remo 1978 gewonnen door Giuseppe Saronni te kloppen.
Uitslag Milaan-San Remo 1966: 1. Eddy Merckx- 2. Adriano Durante- 3. Herman Van Springel - 4. Michele Dancelli - 5. Adriano Passuelo- 6.Rolf Maurer- 7. Raymond Poulidor- 8. Franco Balmanion- 9. Huub Zilverberg- 10. Roberto Poggiali - 11. Lucien Aimar andere Belgen: 14. Armand Desmet op 29" - 15. Robert Lelangue- .. 20. Jos Huysmans op 1'02" - 21. Arthur De Cabooter -... 23. Willy Bocklandt -... 25. Jan Nolmans - 26. Ward Sels- ... 34. Bernard Vandekerckhove.
Ploegmakkers van Eddy Merckx tijdens Milaan-San Remo 1966 : Bracke, Letort, Pingeon, Mertens,Van Coningsloo, Zimmermann, en Hubert Niel.
Uitslag van de Omloop van het Waasland te Kemzeke 1978 betwist over 200km : 1. Frans Van Looy - .... 10. Frank Hoste - 11. José De Cauwer- 12. Eddy Merckx-
Le Jour le plus Long est un film célèbre qui raconte l'invasion de la Normandie par les Alliés le 6 juin 1944. Le jeudi 18 mars 2010 ce sont les pongistes de cinquante nationalités qui débarquent sur Berlin à l'occasion d'un grand tournoi international de tennis de table pour joueurs professionnels doté de 172.000 euros. Les nombreux matches en simples et en doubles auront lieu dans la Max Schmelling Halle sur 22 tables à partir de 9h00 du matin.
Des 209 compétiteurs masculins présents 177 seront concernés par le premier tour éliminatoire. Ils sont répartis sur 59 groupes de trois joueurs. Cela donnera en fin d'après-midi 59 premiers de poule, dont seulement 5 passent par walkover vers le tableau principal. Les 54 autres joueront un troisième duel de qualification. Ainsi 5 + 27 = 32 joueurs seront les survivants de ce marathon de pingpong Berlinois. Ces messieurs-là seront opposés demain aux 32 joueurs de 'tête de serie' qui avaient droit à leur place dans le grand tableau suite à leur meilleur classement au ranking mondial.
Depuis quelques années, en quantité et en qualité, le tennis de table est devenu un sport important en outre-Rhin. L'Allemagne est en effet le pays qui est capable de résister honorablement à la Chine Populaire au pingpong appelé Tischtennis de Cologne à Berlin. Dans les dernières compétitions majeures les bonnes palettes allemandes avaient en effet menacé quelque peu les cracks de Pékin.
La veille de la Saint Joseph des petits Belges aussi vont se battre dans le temple multifonctionnel qu'est la Salle Max Schmeling, là où même Madonna avait montré son jeu de jambes. C'est un endroit qui porte le nom d'une superstar du sport mondial que tout sportif devrait connaître. Maximilien, Adolphe, Otto, Siegfried, SCHMELING (1905-2005) était un homme extra-ordinaire qui fut champion du monde de boxe toutes-catégories de 1930 à 1932. Schmeling a battu en 1936 le noir américain Joe Louis ce qui était un exploit énorme. Ce héros national allemand devint ensuite Directeur Commercial de Coca-Cola en Europe. Schmeling a sauvé son ancien adversaire mais néanmoins ami Joe Louis de la misère. En 1981 il a même payé l'enterrement de l'américain. La boxe est d'ailleurs très proche du tennis de table, mais ce serait trop long à expliquer ici , une autre fois donc.
Les joueurs de Belgique sont six à défendre notre réputation dans ce marathon des tables. G1 : Kilomo VITTA contre Thomas Lebreton (Fr) et Peng-Lung Chiang (Taiwan). G4 : Jean-Mi SAIVE contre Romain Lorentz (Fr) et Gencay Menge (Turq) G23 : Lauric JEAN contre Patrick Franziska (Allemagne) et Adrien Mattenet (Fr) G31 : Cédric NUYTINCK contre Bora Vang (Turq) et Ivan Juzbasic (Croatie) G34 : Benjamin ROGIERS contre Kenji Matsudaira (Japon) et Toni Soine (Fin) G55 : Yannick VOSTES contre Andrew Baggaley ( Gb) et René Schaible (Pan) .
Le vétéran Jean-Mi ne joue que les simples. Vostes et Rogiers , Jean et Nuytinck, Vitta et Timothy Wang (USA) disputent les doubles. Jean, Rogiers, Nuytinck, jouent en Espoirs, les jeunes nés en 1989 ou plus tard. On se demande si ces joueurs sont capables d'écarter de la table des prix leurs adversaires. Le Fisc allemand gagnera de toute façon puisque conformément aux lois en vigueur au pays d'Angela Merkel , une taxe de 15,8 % sera prélevée sur les prix remportés par les valeureux joueurs.
Les tables seront de couleur bleue de la marque Adidas. Les balles de pingpong seront blanches et de la marque Double Happiness. La Chine a envoyé à Berlin une belle collection de ses plus grands joueurs : Ma Long, Wang Hao, Xu Xin, Zhang Jike, Cheng Qui, Hao Shuai. D'autres grands de ce sport si populaire en Azie seront présents : Ryu, Oh, Cheung, et Chuang. L'Europe aligne comme maestros Boll, Maze, Samsonov, Kreanga, Ovtcharov. Il est cependant très probable que des joueurs jeunes et moins connus vont réaliser des belles performances.
Tussen 11 en 18 april wordt de 46-ste Presidential Cycling Tour of Turkey betwist. Deze rittenkoers bestaat sedert 1968, maar verscheen pas begin 2008 op de internationale UCI-kalender die in april al zo vol is met belangrijke koersen. De twee topmannen van de organisatie, de heren Muftuoglu en Acikalan, werkten hard en goed. Hun rittenkoers werd reeds opgewaardeerd naar de categorie 2.HC, want volgens alle rapporten is dit een heel mooie wielerwedstrijd. Er mag worden verwacht dat de komende Ronde van Turkije volgende maand nog beter van kwaliteit zal zijn op gebied van hotels, veiligheid, landschappen en sportieve strijd, dan in 2008 en 2009.
Deze nieuwe koers van hoog niveau loopt over 8 dagen. Met een proloog te Istamboel nabij de historische gebouwen van deze wereldstad tussen Europa en Azië begint de Ronde van Turkije op grootse manier. De laatste rit speelt zich af tussen Antalya en Alanya. De sportliefhebbers zullen dagelijks verwend worden met twee uren life TV op Eurosport, want het is duidelijk dat Turkije via de wielersport promotie wil maken voor toerisme, cultuur, geschiedenis, klimaat, talent van haar mensen en schoonheid van haar landschappen.
Voor een prijzenpot van 180.000 euros schuiven 16 ploegen aan voor deze Ronde. Over golvende wegen zal er langs de kusten, door binnenland en bergen, worden gekoerst door eliterenners uit 27 landen. Twee zware bergritten zullen bewijzen dat de algemene winnaar na de voorziene 1247 km een sterk wielerkampioen is, en op andere plaatsen zullen mannen met snelle benen en klimmers voor de prijzen kampen. Op de voorlopige deelnemerslijst staan Sagan, Rabon, Moncoutié, Moinard, Pauriol, Taaramae,Visconti, Spilak, David Garcia Dapena, Savini en Malori. Felle sprinters zijn Greipel, Chicchi, Renshaw, Gavazzi, Ferrari, Gatto, Furlan, Van Hummel, Pagliarini, Merlo, Celis, Siedler en Jezowski.
Ritten: 5,8km tijdrit + 181 km + 170 km + 209 km + 221 km + 194 km + 114 km + 166 km. Ploegen : 4 Pro Tour teams : Liquigas, Lampre, Footon-Servetto, HTC Columbia, en 10 continentale profploegen Androni, Carmiooro,Polsat,Cofidis,Colnago, De Rosa, ISD Neri, Skil, Vorarlberg, Xacobeo-Galicia, verder 1 team uit Brazilië gesponsord door Scott, en ook nog 1 nationale ploeg van Turkije.
Er zullen waarschijnlijk maar twee Belgen meerijden. Zij zijn slechts 22 jaar oud : Gert Dockx en Jan Ghyselinck ( HTC Columbia.). Maar interessant is zeker de deelname van de Slovaak Peter Sagan , de grote revelatie van het begin van dit wielerseizoen en van de Amerikaan Tejay Van Garderen. Foto's met David Garcia in de belangstelling tijdens de voorbije edities, en van de jonge Sagan.
Toen ik nog geen trouwboekje had, kwam ik te weten dat Lisa, de grootmoeder van mijn lief, nog nooit een stap buiten België had gezet. Zelfs in eigen land had zij zich moeten beperken tot verpaatsingen naar Scherpenheuvel of naar het Paterken van Hasselt, en soms was zij een tijdje gaan wonen bij haar dochter te Brussel, torenhoog op een appartement met uitzicht op het Atomium, of ook nog op kamers in Den Haan aan Zee wanneer diezelfde dochter daar voor de vakantie had gehuurd. Oost-West thuis best, was dus meestal haar lot geweest, eerst als vrouw van een kleine zelfstandige en later als weduwe met een pensioentje. Toen zij voelde dat ik misschien wel zou gaan trouwen met haar kleindochter, vertelde zij me dat zij toch wel eens naar Lourdes zou willen gaan, maar rug en hartklachten maakten haar dat onmogelijk en een echte zieke die voor een mirakel naar Lourdes zou gaan, was zij toch ook niet. Wel, zei ik toen met losse tong, als ik ingetrouwd zal zijn in uw familie, dan zullen wij eens naar Lourdes rijden, dwars door Frankrijk. Twee jaren nadien, toen ik een trouwring droeg , trok zij me aan mijn arm, en zij sprak " en ... wanneer gaan we nu naar Lourdes ?' . Want ook al scheen zij oud en dom te zijn, toch had zij nog dingen die goed in haar kop bleven.
Veertien dagen later vertrokken wij met onze rode Datsun 180B en op de achterste bank zat de vijfenzeventig jarige Lisa gehuld in een deken en met drie kussens om haar confort te verbeteren. Ons jong en bruisend sexleven werd die week gestoord door met drie te slapen , maar toen na een lange wandeling op het strand van Arcachon grootmoeder vroeg en diep in slaap was gevallen ,Au relais de Cassy na 2050 km autorijden, had ik toch mijn echtelijke plicht volbracht. Daar beneden in Frankrijk gebeuren dus wel af en toe mirakels. Deze pelgrimstocht werd gezegend door de Heilige Maagd Maria van Lourdes. In mei van het volgende jaar werden wij de fiere en gelukkige ouders van een dochter die we Anne Lisa noemden.
Ik noteerde de gegevens van deze tocht in een schrijfboekje en bewaarde de geschreven lijnen tot vandaag. Nu breng ik ze op internet en zal ik mijn schrijfboekje weggooien met het oud papier. Maar toch is de herinnering aan dit reisje de moeite waard , want het viel best mee met wijlen grootmoeder op de achterbank en voor haar werd ik vanaf toen ' Toch zo'n goeie jongen .... ' ! .
KORT VERSLAG : Dag 1. Opgestaan om 2u30. Vertrek te Landen Km 0 om 4u22. Namen-Dinant-Givet-Rocroi , langs de Maas stop na 146 km. Laon-Soissons-Compiègne- km 290 - maïsvelden- Carrefour de l'Armistice. Bezoek aan het Kasteel van Compiègne - vertrek 12u40 Villers Cotterets- Meaux- Melun- Fontainebleau- km 450 - 15u00 Wandeling in de tuinen van Chateau de Fontainebleau Pithivier- Orléans- Km 535 - 17u50 - HOTEL L'OASIS. Inkopen voor volgende dag- rondrit door de stad. - Km542 Avondeten 'Au Petit Poucet' Assietes Anglaises- Tripes d'Auvergne- vin rouge. 21u00 - naar bed- Circus Jean Richard stoort ons nog lange tijd.
Dag 2. Vertrek 7u30- Bezoek Kathedraal van Orléans- zondag. Brug van Meung- Clery- Bezoek Basilique + graf , bedevaartsplaats, H.Mis. tot 9u00 Beaugency- brug van Mer over de Loire-Chambord Bezoek aan het wereldberoemd kasteel. tot 10u55 Bracieux- Court Cheverny (kasteel) Contres (getankt) - Chateauroux - Tendu - km 730 12u55 - middageten in Le Relais 14u15 - Argenton sur Creuse- Limoges - St-Yprieux la Perche- Lanouaille 17u15- stop aan wijngaard - Km 924 Montignac (grottes de Lascaux gesloten)- Les Yzies- rosé gedronken 20u00 - SARLAT LE CANEDA - Hotel du Lion d'Or - na even zoeken - reeds laat- Km 990.
Dag 3. Start 7u35 - Souillac- Roccamadour-Padirac (gouffre) Gramat- La Bastide Murat (getankt) - Cahors 12u00 km 1141 Montauban-Auch- verkeerschaos Stop - 15u15 -Km 1287 Tarbes - LOURDES - Km 1378 . 17u00 - Pension Marie-Louise eten- wandeling door de stad.
Dag 5. H.Mis aan de grot rit naar Gavarnie- beklimming Aubisque- Soulor Kaarsjesprocessie
Dag 6. Km1580 - 7u00 H.Mis aan de grot deuxième petit déjeuner à Pau Biarritz- St-Jean de Luz - wandeling Hendaye - grenspost Spanje - San Sebastian ( teveel verkeer) Irun - sangria - ijskreem - regen- Bayonne Les Landes - Golfe d'Arcachon- 20u00 - Km 2050 - Le Relais de Cassy.
Dag 7. vertrek 9u00 oversteek Pointe Grave- bac de la Gironde (prijs 29 Fr) - 100 minuten gewacht. mooie badplaats Royan La Rochelle - doortocht van La Vendée MONTAIGU - Km 2383 -
Dag 8. vertrek 7u45 - Montaigu- Nantes-Rennes- Pontorson- Abbaye de St Michel bezoek aan deze belangrijke plaats- Avranches- Auberge du Parc - Les Routiers- St-Pience ondanks late uur krijgen we nog een mooie visschotel St-Lo - Bayeux- Arromanches- bezoek oorlogsmuseum- langs de kust Dauville- Trouville- Honfleur - alles bezet Pont de Tancarville - in de donker YVETOT- slapen
Dag 9. Yvetot- St-Saëns - H.Mis in kleine kerk Amiens- Cambrai- Valenciennes (koffie) autosnelweg tot afrit Walshoutem.- einde 16 u00 - zondag. totale afstand niet meer genoteerd. - LOURDES 1972.
Wij brachten onze kinderjaren door in de jungle en de moerassen van de Molenbeek. In die tijd kon je nog heel wat leven bespeuren in de beek die zich zigzag langsheen ons dorp kronkelede. Volgens onze prille kinderbegrippen was het een Grote Stroom, en de tientallen kleine zijbeekjes, de plassen waar de koeien kwamen drinken en de bronnen, beschouwden wij als ons territorium. Van de lente tot de herfst pronkten al die sloten met een assortiment van plantengroei : allerlei kroossoorten, waterpest, wilde waterkers, ranke rietstengels, mossen en algen. In de koudste maand pompte vader bij fel vriesweer water over ons voetbalpleintje zodat we de volgende dag reeds veilig ijs hadden voor de winterpret.
De stekelbaars stond aan de top in de hiërarchie der waterbewoners. Vooral zijn grote snelheid en zijn gevaarlijke stekels dwongen respect af. Met honderden kon je ze aantreffen in die tintelende waterlopen en stroomafwaarts naar de molen van Janshoven toe, vielen heel wat rijke visgronden te bespeuren. Op onze vrije woensdagnamiddag trokken mijn makkers, mijn broertje en ik er steevast naartoe gewapend met een visnet vervaardigd uit een nylonkous en met de assezifter van ons moeder. Tegen dat het tijd was voor het avondeten keerden we dan nat, vuil, vermoeid en fier huiswaarts, met een buit van een volle emmer stekelbaarsjes die we dan losten in de eigen grote vijver gelegen langs ons huis. In de grote vakantie gingen we op verplaatsing met onze emmers, netten en fietsen , tot in Velm of in Wezeren, en zo importeerden wij baarsjes van andere soorten. Want tussen de stekelbaarzen, ook de allerkleinste, kon je er verschillende onderscheiden. Er bestonden zilverachtige met stekels en donkerbruine zonder stekels. De prachtigste exemplaren waren zonder twijfel die met een helrode kleur langs beide flanken. Het volwassen vrouwtje viel meestal groter en vooral dikker uit dan het mannetje, omdat zij bijna doorlopend vol eitjes zat. Een stekelbaars kon soms wel 8 cm bereiken, en dat was zeker geen visserslatijn. Iedere gevangen kanjer werd natuurlijk aanzien als een heuse sporttrofee.
Een handige kwajongen kon de zilvergroene ridder met een vlugge schep verschalken, maar het vroeg geduld, kennis van de waterkanten, en vooral veel oefening om die aalvlugge diertjes veilig en ongeschonden te krijgen in je emmer met fris water. Want maar al te vaak bij het openen van je nog kleine hand sprong het visje weg en bleef in je natte handholte slechts wat modder en een plukje kroos.
Salamanders vormden ook een erg gegeerde prooi voor de jonge jagers die we waren. De mannetjes van deze diersoort waren alvast kleurrijker uitgedost dan de vrouwtjes. Later leerden wij dat het bij de mensen precies het omgekeerde is. De gekleurde mannetjes met hun brede staarten haalden een hogere marktwaarde tijdens onze vele ruilacties. Zo trof je zelfs af en toe een soort aan met de Franse tricolore of het Nederlandse vaandel, zoals je het wou zien. De donkergrijze salamander daarentegen had een opvallende oranjekleurige buik. Je bewaarde deze kostbare diertjes met wat groen uit hun natuurlijke omgeving in een grote bokaal water, en dat kon net zolang tot vader of moeder het weer eens beu werd en je deze speelkameraadjes terug de vrijheid moest schenken.
Dan waren er nog de zoetwatergarnalen die in ons dialect bronzeugen werden genoemd. Daar deden wij iets mee dat niet zo netjes was. Eens dat wij ze uit het bronwater hadden gehaald, belandden deze wezens in een pot kokend water. Het procédé van deze garnaalbereiding hadden we afgekeken van de echte Noordzeevissers tijdens een verblijf aan onze kust. Onze buurmeisjes en hun vriendinnen wilden liefst niets te maken hebben met deze wrede praktijken en gingen dan wat verderop spelen, maar zij bleven ons in het oog houden om het te kunnen verklappen aan moeders en oma's. De afstand tussn jongens en meisjes was toen nog breder dan de Molenbeek.
Later werd die Grote Stroom uit mijn kinderjaren, als gevolg van een besluit met meerderheid van stemmen in de gemeenteraad, rechtgetrokken, met bruggen overspannen, gefatsoeneerd, en haar bedding en zijwanden werden gebetonneerd, bronnetjes verdwenen onder platte stenen en het water uit de zijtakken moest weldra door buizen vloeien. Aan de Zuidkant van ons dorp zouden grote werken voor autosnelweg en sneltrein het relief van het landschap grondig wijzigen. De regens waren zuur, de velden vol nitraten, en door lood vergiftigd water vloeide door onze oude beek. De waterplanten, de nattigheid, de knotwilgen, de vogels en de talrijke waterbewoners van onze waterhoek verdwenen weldra, want voor de fauna en de flora, die daar reeds minstens vijftigduizend jaren thuis waren, was er helaas geen reddingsplan voorzien.
Wat beklaag ik de kinderen van vandaag, die niet meer weten hoe een stekelbaars, een salamander, een bronzeug er uitziet, en dan hebben wij hier nog niets verteld over de kikvorsen, de libellen, de ratten, de waterhennetjes, de meikevers, de slakken, de vlinders, de zwaluwen, de vleermuizen, de wespen, de pieren, de mollen, de egels, de veldmuizen, de bloedzuigers, de tortelduiven, de eksters, ... en nog zoveel andere lieve levende wezens die toen met ons in de grote natte tuin van ons dorp woonden.
Geen nood echter. De moderne samenleving vindt voor elk probleem een gepaste ersatz. De jongetjes van nu hebben al hun gsm, zitten voor televisie of voor een computer. Soms, indien vader dat beslist, moeten zij ook gaan wandelen of naar de dierentuin, tegen hun goesting want dat stoort hun bezigheden en op zo'n moment moeten zij plots schoolwerk maken. Er zijn zelfs ook vaders die met hun zoon gaan vissen, of grootvaders met hun kleinzoon, in een kunstmatig aangelegde rechthoekige vijver waar 's morgens onschuldige Deense kweekforellen worden uitgezet. Elders nog, wanneer zij slim beginnen te huilen op de kermis of op de markt, dan krijgen zij ook in een plastieken zak met lauw water een goudvisje dat drie euros kost.
Twee verliefden in december tieners teder van hart zitten met hun gevoelens op een koude bank voor oudjes in het park. Zij knutselen aan dromen bouwen kastelen van hoop als onschuldige gevangenen in de trieste lange nacht van het internaat.
In de lente worden we vlinders zoals in het lied van Bécaud maar de lente is nog ver kom laat me vasthouden je hand tot na middernacht. Geliefden in december hebben in hun stijf bevroren jasje als kamer slechts de straat als hemelbed tijdens het kussen een beetje grijze lucht.
Op een berg in Spanje leeft een herder bij wie alle schaapjes welkom zijn in het groen bij die man gaan we wonen onze filmavonden en disconachten laten we om te sparen voor de reis. Met de lange blauwe slaaptrein vertrekken we in Brussel-Zuid heel dicht kom je tegen mij liggen teder en stevig omhels ik je dan tot ik mijn leven geef.
Verliefde paartjes van december hebben de zomer toch zo nodig om de kamer van de liefde op te warmen die zij voor de dagen van morgen bouwen in de dromen van hun jeugd.
De Brouckère au Grand Sablon, Jeff, dans le froid, vend ses marrons. Sur le tram lent de son chemin Marc lit du rally du désert , Des Frisons qui font du patin, De vins, gueuzes, légumes verts. Gaufre chaude de frère Max, Sylvie revient du ciné Pax.
Brussels métropolitaine, Aux sons du vieux Toots que j'aime. Breughel l'Ancien, kebab, frites, Frans boit son verre de bière, Au café de Jan De Witte, Belgique, Europe, hiver. Bonnet, écharpe de laine, Je retrouve ceux que j'aime.
Chocolat brun du dimanche, Courte promenade blanche. Lumière et immensité, La ville danse, elle rit, Et richesse ou pauvreté, Bientôt tombe à nouveau la nuit. Tous les lampions de la fête, Un à un finissent d'être.
Jojo travaille depuis plus de trente ans dans une administation assez triste. Le weekend venu toutefois, il respire enfin, et il devient quelqu'un d'autre, un homme heureux qui se ballade à bicyclette. Par tout temps il part pour faire ses kilomètres, parfois avec des copains, mais encore le plus souvent seul, car il veut la tranquillité, l'absence d'esprit de compétition, et la liberté. Découvrir du haut de sa selle Brooks les beautés de la Hesbaye, du Brabant Wallon ou du Condroz, pendant les quatre saisons de l'année, à bonne allure, est un plaisir dont il n'a jamais assez.
Un dimanche du mois de mars, encore très froid, il met pied à terre non à cause d'une crampe dans le mollet mais parcequ'il a trop froid aux pieds. Il court un peu à côté de son Ridley afin d''activer plus sa circulation du sang. Un bonnet, deux vareuses à longues manches, un trainig, et des bas jusqu'aux genoux le protègent contre le froid du vent. A quelques jours de Milan-San Remo, lorsque les herbes et les plantes sont encore immobiles et couchées, les yeux d'un cyclotouriste qui traverse nos routes de campagne et nos fossés deviennent tristes en voyant tant de saletés et tant de déchets y jetés par des minables, par des polueurs et autres mauvais citoyens de basse classe. Jojo pédale en ces moments sur une de ces routes profondes qui ont été traçées par nos ancètres. Ce sont des chemins antiques qui avaient déjà vu passer l'homo erectus, les Eburons et les légions romaines, les pélerins, les armées de mercenaires, les voyageurs, les marchands et les paysans. Ce sont des lignes qui vont jusqu' à l'horizon et qui méritent pour de nombreuses raisons notre respect.
Jojo aime les odeurs de ces endroits. Il est petit-fils de laboureurs, mais comme tant d'habitants du pays des betteraves d'aujourd'hui, il est simple Jojo-sans-Terre qui pour le pain quotidien et sa petite épargne pour demain est assis en face d'un ordinateur pendant huit heures par jour. Dans les grands espaces des champs il respire bien. La pourriture des feuilles, la paille mouillée et le fumier, l'argile, les haies et l'engrais, et pardessus tout cela flottent les fraîches brumes matinales du mois de mars. Quel grand bonheur pour Jojo où il est là !
Soudain, il se penche. Va-t-il prendre un peu de cette terre et la mettre sur la langue pour la goûter ? Bah, ... quelles sales manières possèderait alors notre Jojo. Personne n'aurait une bonne parole ou pensée s'il ferait un tel geste alors que avaler un peu de cette substance serait un rite sacré très ancien, une superbe communion en ce dimanche. Car, il y a plus de sept mille ans, le chef d'une tribu de nomades avait fait cela. Là où se trouve de nos jours Omal en Hesbaye ce grand chef, dont le nom a disparu des mémoires, avait pris la terre d'Hesbaye dans sa main, l'avait approché avec son nez et mangé avec ses dents et sa langue, avant d'avoir une des premières grandes idées de l'homme : ' Elle est bonne cette terre, restons ici, devenons tous paysans ' . Ils avaient fait un village, et hommes et femmes furent heureux en ayant beaucoup d'enfants, et aussi des poules, des cochons, des brebis et même des ânes. Plus tard devant leurs habitations on vit d'énormes tas de fumier, signes de richesse et de la présence dans les étables de belles et grosses bêtes.
Le brave Jojo se penche donc, et qu'est-ce qu'il ramasse dans le fossé ? Il y trouve parbleu un gros paquet de magazines pornographiques. Mais, pas de ces images qui font rigoler maman et qui donnent le moral à papa, mais il s'agit de hardrock porno de Skandinavie que même un gars comme Dutroux n'avait pas lu avant de se retrouver en cellule. Le cycliste ne peut s'empêcher de les regarder un peu, d'un oeil seulement . Au bout de cinq minutes il a bientôt trop froid, et il se remet sur son vélo. Il pense en roulant encore aux énormes négresses qu'il a vues. Il met plus de braquet pour chasser tout cela de sa tête, car il est vrai que la pratique d'exercice à bicyclette donne quand même des émotions qui sont plus pures et plus saines pour le corps et pour l'âme. Il n'est pas content de lui même. Tout en prenant de la vitesse, il se dit ' Si ce matin aurait été en semaine, j'aurais pu signaler ma découverte à la police, qui se chargerait sans doute d'enlever cette littérature et ces illustrés qui sont tout de même un danger pour les bonnes moeurs et pour la moralité de la jeunesse. Mais , le dimanche ... les forces de l'ordre ne vont pas intervenir. Bon, j'ai bien fait de laisser tout cela dans le fossé, ce n'est pas mon problème ! '' .
Jojo se souvient que lorsqu'il avait l'air d'un junior encore, il achetait Miroir du Cyclisme pour admirer les jambes d' Eddy Merckx , mais il avait osé acheter quelques fois aussi des feuilles avec la nudité de Brigitte Bardot et d'Anita Ekberg. Il s'était même pendant quelque temps fait une collection de photos, avec des seins magnifiques. Cette collection de choses 'enfants non admis' restait cachée parmi ses Miroirs du Cyclisme et ses journaux ' Les Sports' et 'l' Equipe' .
Voilà qu'il arrive à nouveau dans son village et cela signifie la fin de cette randonnée à deux roues. Jojo prend une douche bien chaude. Après, il se sent très bien, et il retourne dans son garage où avec très peu d'eau, un peu de savonnée, des chiffons, il passe encore une petite heure à nettoyer et à frotter sa belle machine. Il écoute de la musique et pendant son travail les images de hardrock porno viennent encore troubler sa tranquillité de cinquantenaire heureux. Finalement par inattention, il met beaucoup trop d'huile sur sa chaîne. L'après-midi , il ira encourager les coureurs débutants dans une course organisée par un club cycliste qui n'a plus de sous en caisse et qui a besoin pour survivre de ses quelques euros qu'il y dépensera avec plaisir.
Ik hou echt niet van paarden. De reuk van wat de grote beesten van boer Dirix op de kasseien liet vallen deed mij in mijn prille jeugd walgen , toen ik met mijn eerste fiets door de Walshoutemstraat reed. Maar toch inspireerden die grote beesten me eens om enkele haiku's op een blad te kribbelen. Dit waren de eitjes van die dichterlijke bui van toen.
PAARDEN.
Paard in de weide wacht op het kleine meisje dat het water brengt.
De wilde paarden langs de golven van de zee lopen in galop.
Het blinkende oog van de zwangere merrie lacht zo lief naar mij.
De jonge veulens in het gras van de weide lopen en lopen.
Het vers hooi en stro beloning voor de paarden na de zware dag.
Spring mijn beste paard over sloten en hagen met mij op je rug.
Werkdag. Station. Mannen en vrouwen, pendelaars,zwermen samen op het perron. Valiesjes, zakken, handtassen, regenschermen, kranten, houden ze in de hand of onder de arm. In de frisheid van de jonge dag is wakker worden belangrijk. Mensen, wel honderd mensen, staan te wachten op de trein van 7.12 uur.
Naar dagelijkse gewoonte stopt de trein precies op tijd, een traditie bij de N.M.B.S. in dit land. De bijen op weg naar hun arbeid verdelen zich netjes over de zitplaatsen, de compartimenten, die zij kennen van de vele dagen die deze dag voorafgingen. Een man komt nog aangelopen, de laatste reiziger voor de trein van 7.12 uur. Iedere ochtend is er zo een achterblijver die het nog net op het nippertje haalt. Hij ook hoort bij het decor van deze morgenstond.
De trein schokt weer naar hogere snelheid langsheen de evenwijdige reels die lopen totwaar het oog ze ziet samenkomen in een punt dat slechts illusie is. In een hoek of op een kant, in groep, per koppel of alleen, lezend, pratend of roerloos luisterend naar de vertrouwde geluiden, zitten ze op de trein, hun trein, op de spoorweg naar het werk. Langsheen de ramen schuift het landschap voorbij. Een rijdende trein is als een lange galerij schilderijen. De pendelaars kijken wel eens naar buiten en dan zien ze landerijen, velden, bermen, bomen, signalen, kerktorens, huizen waarin de koffiepot nog op de tafel staat, voorsteden, fabrieken, autosnelwegen, grootstad.
Van buiten naar binnen kijken in zo'n trein, de taferelen die er te bewonderen vallen met het oog lusten, is wel moeilijker. Dat proberen in de zomer vooral de koeien voor wie een voorbijrijdende trein steeds groot spektakel is. Van binnen naar binnen kijken is nog de meest zinvolle bezigheid. In een treincoupé speelt zich immers een dagelijks feuilleton af dat door geen enkele televisieserie wordt overtroffen. Vanuit ieder hoekje kan de mens er zijn medemens rustig bestuderen. Alle soorten, alle kleuren, alle vormen, zijn er aanwezig. Op de trein van 7.12 uur van vandaag zit een nieuw meisje, beeldschoon, blond en amper negentien. Mary Quant weze geloofd, want de juffrouw schafte zich onlangs een rokje aan in een boetiek waar de golden sixties nog verder leven. Het stuk textiel dat zij heel passend draagt, bepaalt precies de lijn tot waar het mooie en zedige van vrouwenbenen mag worden bekeken.
Een veertiger in de linkse hoek kijkt telkens naar het meisje bij het draaien van het blad na iedere onpare bladzijde van De Satanse Verzen die hij blijkbaar aan het lezen is. De belegger met zijn lederen aktetas kan zijn concentratie heel moeilijk bewaren in zijn Financieel en Economische Tijd. De kaartspelers van de andere kant, bekend als hevige socialisten, hebben ook meer oog voor haar dan voor hartendame die nochtans op dat moment de hoofdtroef is.
Vandaag gaat het meisje met het minirokje in de grote stad solliciteren. Haar toekomst is verzekerd. Zij heeft het hoofd en de benen. Morgen behoort zij niet meer tot de jeugdige langslapers die gaan stempelen en leven als hotelkinderen. Morgen is het nieuwe meisje, de nieuwe bloem, de blonde Mona Lisa van de trein van 7.12 uur.
Een wielertoerist die eerlijk zijn vak beoefent, zal niet nalaten van altijd precies te noteren wanneer en waar hij is gaan fietsen. In het jaar 1982 was ik 38 jaren oud en woog ik 95 kgr voor een lengte van 1m91. Ik had een nieuwe Diamond fiets van zwarte kleur die fietsenmaker Nestor Ebroin uit Trognée met veel zorg voor me had gemonteerd met onderdelen naar mijn maten en keuzes. Vandaag hangt het middenste kamwiel van die tweewieler aan de muur van mijn bureel als een heilige reliek uit vroegere dagen. De 42 afgesleten tanden, na de tienduizenden kilometers die er mee werden gereden, zijn zo vlijmscherp als haaientanden.
Toen ik in die jaren ging fietsen had ik steeds mijn boekje bij. Het woog 40 gr en was 13 cm lang en 9 cm breed. Het was een boekje met een rode omslag, zoals dat van de Chinezen uit de tijd van Mao, en het telde 76 witte bladzijden waarop telkens stond gedrukt 'Datum', 'Afstand', 'Reisweg ', daarna 6 lijnen om meer uitleg te geven, en dan kwam onderaan nog 'Controlestempel'. De omslag was van wat dikker papier en was geplastifieerd zodat noch regen, noch zweet, het papier vies zouden kunnen maken. Dat boekje, samen met mijn identiteitskaart, geld, een proper schrijfmiddel, een blad papier om eventueel ergens iets te noteren, bevond zich altijd veilig achter een knoopje of een ritssluiting in de rechterachterzak van mijn trui.
Gisteren vond ik mijn fietsboekje van 1982 terug, want ik ben gestart met een groot lenteoffensief om mijn bureel keurig in orde te brengen. Wat een genot die zachte plastiek van de omslag te mogen betasten in 2010 ! Hoe plezant is het nog eens de bladzijden te draaien van mijn heerlijk wielerjaar 1982. Door de foto van Tom Simpson aan te brengen op de achterzijde was het boekje gepersonaliseerd en zoals verder zal blijken verwees dit reeds naar ons hoofddoel van die zomer en dat was de beklimming van vele cols met als grote finale de Mont-Ventoux.
Heel vooraan in mijn fietsboekje had ik mijn naam en adres vermeld, alsook mijn bloedgroep. Ik vertegenwoordigde de Black Diamond Cyclo Association en dat was een wielerclub met maar twéé leden die zich individuele wielertoeristen-randonneurs noemden. In 1982 bestonden er nog geen electronische kilometertellers, maar het was met een delikaat mechanisch systeem van Huret dat de afstand vrij nauwkeurig kon worden gemeten, behalve dan soms op natte dagen.
Iedere gezonde mens, man of vrouw, kan zonder een wielerkampioen(e) te zijn op een jaar veel kilometers afleggen. Dat moet niet gebeuren tegen gemiddelde snelheden van boven de 30 km/u op een dure koersfiets. Dat mag ook zelfs tegen minder dan 20 km/u. In groep wordt vaak gestreefd naar 22,5 km/u om zoveel mogelijk deelnemers tevreden te stellen. Individuele randonneurs rijden steeds met minstens een stuurtas of een rugzakje. De afstanden zijn voor hen belangrijker dan de snelheid. Alhoewel er meerdere vormen van competies zijn tussen de wielertoeristen, zullen de meesten later op hun oude dag toch beseffen dat de mooiste momenten eigenlijk die waren toen zij stil stonden ,vrij en ongedwongen ergens stopten en hun fiets tegen een boom parkeerden, of toen zij na de inspanning met de kameraden nog een paar trappisten dronken met een portie kaas. Maar van mij mag iedereen fietsen zoals hij wil, met kromme rug op een Colnago of helemaal recht met de neus in de wind op een Hollandse fiets, solo of gordelend met duizenden rond Brussel , met oma, met Anneke, of met een nieuw lief. Maar allemaal moeten zij oppassen , niet vallen, hun hart niet overbelasten, en zich niet door de auto's laten doodrijden.
Om de ernst van mijn fietsbezigheden van 1982 te illustreren, omdat ik fier ben van wat ik toen had gerealiseerd, en omdat het zo schone herinneringen zijn, geef ik hierna een volledig overzicht van mijn wielertoeristisch seizoen van toen.
1. Losse ritjes, trainingen, testen, avondritjes winterperiode: februari : 14 + 28 + 33 + 10 + 11 + 40 + 23 + 40 + 10 = 209 km maart : 26 + 26 + 50 + 27 + 56 + 52 + 21 = 258 km 2. Langere ritten met vertrekpunt Landen : 31/1 - point vert ADEPS Crisnée - Waremme (45' op Radio Betterave) - 60 km 7/2 - Alken Canadaroute - Domein Nieuwenhove - 80 km 13/2 - Nieuwerkerken ASLK- Trognée - Hannut - 70 km 27/2 - in extreme koude - Hannut Trognée - Kerkom - 46 km 28/2 - Grand Hallet ADEPS- Leuze ADEPS- 62 km 7/3- Fumal ADEPS- Vallée de la Mehaigne - Montenaken 72 km 14/3 - De 3 molens - Opprebais-NilStVincent-Grand Leez ADEPS- 95 km
/ Stop - operatie- correctie navelstrengbreuk bij Dr Mathieu Waremme - op 17/3/1982 - één maand rusten./
3. Herneming training - verplaatsing naar het werk - Lenteperiode : april : 22 + 30 + 46 + 51 + 60 + 44 + 64 + 35 + 43 + 24 + 73 + 46 = 538 km mei: 40 + 25 + 30 + 29 + 21 + 30 + 35 + 40 + 35 = 285 km juni : 15 + 75 + 35 + 88 + 45 + 35 + 20 + 40 + 35 + 37 + 30 + 20 +45 + 15 = 535 km juli - 11 + 60 + 14 + 22 = 107 km
4. Langere ééndagsritten- Meerdaagse tochten : 18/4 - humanitaire fietstocht Berloz pour Alexandra 125 km 25/4 - Moha - Mur de Huy- Mur d'Amay- point vert ADEPS 132 km 1-2-3/5 - Landen - StVith - Ourtalroute-Trois Ponts 150 + 97 + 143 = 390 km 9/5 - Landen-Tervuren- Druivenroute- Meerdaelbos = 159 km 13/5- Omloop Vier Provincies- Yvoir - Seilles - Kerkom = 150 km 15/5 - Landen- Banneux (waar buurman PH koers reed ) - = 90 km 20-21-22-23/5 - Landen- Vulkaaneifel 172 +123 + 150 + 128 = 573 km 29-30/5- Ard.Weekend - Wanne- Hte Levée-Redoute- 149 +131 = 280 km 12/6 Taxandriaroute marathon - Hilvarenbeek (Nl) - Scherpenheuvel - 301 km 19/6 - Les Six Heures de Cycle Hesby Corswarem = 120 km 20/6 - Citadel Namen- Route des Monastères de la Marlagne = 184 km 26/6- Musée du Cycle Falmignoul - Dinant- = 192 km
5. Grote zomerrit Landen- Mont Ventoux - Landen : van 17 juli tot 7 augustus 1982: (zonder volgwagen- met pak en zak) LANDEN- Larochette- St-Avold- Plainfaing- Haute route des Vosges- GrandBallon- Beaucourt- Vue des Alpes- Lac de Neufchatel -Col des Mosses- St-Maurice- Col du Grand St Bernard- Vallée d'Aoste -Tête d'Arpy- Petit St Bernard- Lac de Tignes- Col de l'Iseran- Vallée de la Maurienne- Col du Télégraphe- Valloire-Col du Galibier- Col du Lautaret- Briançon- Col de l'Izoard- Villevieille en Queyras- St-Veran- Col d'Agnel- Guillestre- Col de Vars- Vallée de l'Ubaye- Barcelonnette- Tunnel et Col du Grand Parpaillon- Lac de Serre Ponçon- Col de Pontis- Restefond 2000- Sisteron- Vallée du Jabrion- Col de l'Homme Mort- Sault- Monument van Tom Simpson - MONT VENTOUX - Vaison la Romaine- Mirabel aux Baronnies- Col de Pertuis- Beaurepaire- Bourg en Bresse- Dôle- Champlitte- Bourbonne les Bains- Commercy- Verdun- Sedan- Bouillion- Dinant- LANDEN = 2700 km.
6. Zomerritjes om te ontspannen - rustperiode - familieuitstapjes: augustus : 64 + 36 + 21 + 17 + 37 = 175 km september : 22 + 34 + 35 + 30 + 34 + 34 + 47 +27 + 19 + 24 = 306 km
7. Langere herfstritten : 5/9 - De Acht van Jeugdhuis De Klup Hoegaerden = 91 km 12/9 - De Eli Deprez rit - Tongeren- Jemeppe s Meuse = 142 km 25-26-27/9- Rotterdam- graf Stan Ockers 217 + 140 + 139= 496 km 10/10 - Cyclo Bertrée = 61 km 11-12-13-14-15/10 Centrum CGER Blanmont 46+14+12+18+52 = 142 km
8. Eindejaarsritten- Seizoeneinde : 23/10 - Ossenweg - St-Truiden = 46 km 24/10 - Buvingen- Trognée = 38 km 1/11 - Allerheiligenritje naar Pellaines = 27 km
Zoals gisteren voorspeld in mijn vorig stukje, sloeg Rujano hard toe in de zesde rit van de Ronde van Langkawi. Klein Duimke Rujano die tijdens het begin van de koers voorbeeldig naar voren werd gepiloteerd door zijn ploegmaats van ISD-Neri liet zien hoe sterk hij wel is in een col. Hij klom als een soepele berggeit en kwam met veel voorsprong over de meet. Wat een prestatie ! Rituitslag : 1. Jose Rujano - 2. H.S. Gong op 2'09" - 3. Hossein Askari op 2'36". De gele trui Erler werd op 17 minuten gereden. Rujano staat nu op de eerste plaats . Zie ook de beelden van deze wielerkoers in Azië.
Alvorens het wielergeweld op het tweede weekeinde van maart weer losbreekt op onze Vlaamse wegen met De Vlaamse Pijl te Harelbeke, Brussel-Zepperen, en De Driedaagse van West-Vlaanderen, wil ik even gaan naar een koers van ver van ons bed in Malaysia, waar op dit ogenblik de Vijftiende Ronde van Langkawi loopt. Deze rittenkoers over zeven dagen wordt in tropische klimaat gehouden in een welvarend en prachtig land uit het Zuidoosten van Azië.
In Malaysia zijn er 23 miljoen inwoners die als godsdienst hebben de Islam (60%), het Boudhisme (20%), het Kristendom (10%) en ook nog Hindoeïsme en andere religies. De hoofdstad is Kuala Lumpur gelegen waar de rivieren Gombak en Kelang samenkomen, een snelgroeiende wereldstad bekend om de Petronas Twin Towers die 452 m hoog zijn. Als munt wordt daar de ringgit (MYR) gebruikt, maar wie andere grote bankbriefjes op zak heeft, zal er zeker ook welkom zijn. Er wordt Maleisisch, Engels en Chinees gesproken. De regeringsvorm is een Federale Constitutionele Monarchie, en dat betekent dat er ieder vijf jaren een koning worden verkozen tussen de negen sultans van Malacca. Malaysia bestaat uit twee hoofddelen en vele eilandjes, op een belangrijke en oude handelsroute tussen China en India. Na afscheiding van Singapore in 1965 en na vele pogingen van vroegere veroveraars, bestaat het Malaysia van anno 2010 uit dertien staten en drie territoria.
De wielersport is vrij populair in Malaysia. Bekende rittenkoersen zoals de Perlis Open, de Jelajah Malaysia en vooral de Ronde van Langkawi beschikken over aanzienlijke geldmiddelen om een mooi deelnemersveld samen te brengen. Aan de start van de Vijftiende Ronde van Langkawi stonden maandagochtend 120 eliterenners uit 25 landen. De Colombianen werden terug naar huis gestuurd omdat hun papieren niet in orde waren, maar misschien rook het zeemvel in een van de meegebrachte koersbroeken wel een beetje naar cocaïne, want vorige maand was hetzelfde team nog met een goed visum in Cuba. Uit alle continenten kwamen de renners met hun schone benen :
Oceanië : Australië (14). America : Verenigde Staten (5), Canada (1), Venezuela (1) . Africa : Republiek Zuid-Afrika (6). Europa : Spanje (6), Oostenrijk (6), Ierland (1)Italia (1), Polen (1), Engeland (1), Zwitserland (1), Duitsland (3), Ukraïne (3) Azië : Japan (7), Indonesia (7), Kirgizië (1), Taiwan (1), China (9), Iran (10, Zuid-Korea (8), Kazakstan (7) Thailand (7), Singapore (1), Malaysia (12).
Studenten van een Islam school .
In het najaar van 1952 gingen wijlen Rik Van Steenbergen en Stan Ockers koersen in de Ronde van Argentinië. De 8-jarige jonge lezer van het dagblad Het Volk (met wekelijkse bijlage De Kapoentjes) die ik toen was, een jongetje dat fier was omdat hij in het tweede studiejaar al had leren schrijven en lezen, vond het geweldig dat wielerkampioenen zo ver van huis gingen koersen en ook bijna alles wonnen. Zo begon mijn wielerpassie. Vandaag ben ik nog steeds geboeid door wielerkoersen van buiten Europa. De Ronde van Langkawi wordt in werkelijkheid niet gereden op het eiland Langkawi. Op dat eiland met prachtige stranden mogen de toeristen niet meer worden gestoord. De allereerste Ronde van Langkawi vertrok wel op dat eiland, eeuwenlang een piratennest in de Zuid Chinese Zee. Nu wordt gekoerst in West-Malaysia, tussen Kota Bharu en Dataran Merdeka over een totale afstand van 1013,9 km, te vermeerderen met de dagelijkse aanloop in het begin van de rit. Er wordt sportief gestreden voor de gele trui van het algemeen klassement per tijd, voor de trui van beste klimmer, voor de trui van beste sprinter aan de meet en onderweg, en voor de blauwe trui van beste renner uit Azië. Verder is er nog een ploegenklassement en een beloning voor de beste ploeg uit Azië. De gele rui is uiteraard het hoogste en het best betaalde, maar voor de andere klassementen wordt steeds fel gevochten in deze rittenkoers.
De Duitser Tobias Erler van het sterke Tabriz Petrochemical Cycling Team ontsnapte en nam ruim drie minuten voorsprong en bonificatie, hetgeen hem de gele trui bezorgde. Peter McDonald van de Drapac Porche ploeg scoorde de meeste punten voor de bergprijs. De regionaal Anuar Manam bezit de puntentrui en de blauwe trui. Michael Matthews van Jayco Skins en de Japanner Tajii Nishitani van Aisan Racing Team toonden zich the 'quickest in the bunch sprints'. Zo verliep de Ronde van Langkawi van deze week over haar eerste vier ritten en staan nog 91 renners met dezelfde tijd, op 3'23" van Erler, Pell, en Thomson, de drie mannen die in de tweede rit ontsnapten.
ANUAR MANAM
de torens van Kuala Lumpur
Rugnummer 196 Te weinig plaats op het blad om je naam te tekenen : Boonratanathanakorn Thurakit
Tobias Erler heeft sterke teammates uit Iran.
Malaysia
Over golvend terrein werd tegen 42,67 km/u gemiddelde gekoerst. Zoals de traditie het wil wordt op de voorlaatste dag, en dat is voor ons op zaterdag 6 maart voor zonsopgang in Vlaanderen, een zware klimkoers gereden. De rit gaat omhoog van Putrajaya naar de Genting Hights over een klimmend parkoers dat steeds moeilijker wordt en eindigt met 30 km klimwerk tot op de Kom Summit, gelegen op 1679 m boven de zeespiegel. Alle prijzen worden tijdens deze zaterdagochtendrit verdeeld en dat steeds volgens éénzelfde scenario. Vanaf de blauwe streep waar na de 6 km neutralisatie de echte koers begint, zullen de dappersten ten aanval trekken. Deze kamikazes pakken nog wat punten, premies en bonificateseconden, maar daarna worden zij door dorst gekweld. Iets later, als schipbreukelingen, nat van het zweet worden zij opgeraapt door de kopgroep van de sterksten, een peletonnetje dat nadien langzaam zal uitdunnen tot wanneer de superklimmer en de winnaar zich toont, de man die solo naar de finishlijn stormt .
Wie zal nog vooraan het tempo maken wanneer de klim verschrikkelijk zwaar zal zijn, door de vochtige en warme lucht ? In dat geval is een frisse drinkbus van goudwaarde. Maar opgepast, de jury is bijzonder streng, de renners mogen geen drinkbus krijgen tijdens de eerste 30 km van de bergrit en ook niet tijdens de laatste 10 km. Dit staat uitdrukkelijk in het koersreglement.
Wie zal de Ronde van Langkawi 2010 winnen ?
Ongelooflijk, maar waar, niemand schijnt te beseffen dat de kleine Pinocchio meerijdt. Hij heeft rugnummer élf, de dubbele één, een voorteken, en hij staat 69ste op 3'23". Hij ziet er goed uit in zijn nieuw truitje en op zijn nieuw fietsje van de Italiaans-Ukraïnische ploeg ISD-Neri. Wij hebben het wel degelijk over de kleine Venezolaan Jose Rujano Guillen, de pluimgewicht die onlangs verklapte dat hij ongeveer de beste klimmer ter wereld is. Hij rijdt mee omhoog naar Genting Hights en zal daar volgens mij een demonstratie geven van zijn huidig kunnen. Ik ben echt benieuwd wat hij er van zal maken.
Genting Hights wordt beschouwd als het Las Vegas van Malaysia. Er zijn daar veel hotels waar de grote gokkers en pokerspelers samenkomen. Heeft Rujano goede benen en ook nog drie azen en twee dames om er de grote pot van de Ronde van Malaysia te winnen. That's the Question !
Vermits ikzelf reeds tweemaal aan spataders werd geopereerd, wil ik tenslotte dit verhaal eindigen met een hommage aan de wielrenner Ryan Cox. Het is wat droevig als slot, en ik verontschuldig mij. De Zuid-Afrikaanse renner Ryan Cox won in 2005 de Ronde van Langkawi. Hij was een nog jonge man van 1m80 en 63 kgr. Op 1/8/2007 liet hij zich in zijn thuisland opereren wegens spataders aan een been. Er volgden complicaties, hartstilstand, en overlijden. Ryan Cox was iets meer dan 28 jaar oud.
Kom, ik zal dit toch nog een stukje langer maken met een plaatselijke moeilijkheid. De voorschriften van de Islam zijn belangrijk in Malaysia, het is geen land om zich te gaan onfatsoenlijk gedragen. Scheiding van mannen en vrouwen wordt er vaak toegepast. Er zijn ook strenge wetten op gebied van de kledij. Zo zijn kleren die de vormen van het lichaam duidelijk tonen en ook strakke broeken niet gewenst. Mogen de renners in hun spannende koersbroeken met hun blote armen en benen, hun gespierde kuiten en billen, in Malaysia wel ongestraft op straat rondrijden van zij die in de moskee het ware geloof prediken ? En hoe moet een fatsoenlijke miss op het podium er uitzien ? Volgende week zal dit alles duidelijker zijn.
Op het begin van de gouden sixties toen ik als zestienjarige zelf nog droomde van wielrenner te mogen worden, werden zoals toen ook gebeurde in Haspengouw vele kleine wielerkoersen georganiseerd in de grensstreek Henegouwen-Frankrijk, regio ook bekend als " le Haut Pays". Deze streek ligt ongeveer in het midden van een lijn die men op de Belgische landkaart zou kunnen trekken tussen De Panne en Virton. Zowat in ieder dorp waren er jonge kerels met een koersfiets, en na enkele overwinningen in koersjes voor onderbeginnelingen of in kermiskoersen open voor alle renners, waanden zij zich reeds wielerkampioenen, toegejuicht door kameraden, familie, liefjes en supporters.
In de julimaand 1962 werd in Café de la Jeunesse te Fayt-le-Franc een nieuwe wielerclub gesticht. Vanuit deze basis en tijd zou er een wieleravontuur groeien dat tot vandaag bestaat en kan worden bekeken op www.lesamyn.be, want met een U.C.I. koers van klasse 1.1. over 192 km en een bijkomende wegkoers voor Elites-zonder-contract en Beloften over 115 km wordt de eerste woensdag van maart 2010 een prachtige wielerhoogdag gehouden in Henegouwen. De inrichters van Saint Séverin en Condroz die zaterdag reeds drie koersen organiseerden met het minimum aan prijzengeld, zullen wel niet graag horen dat het wielerseizoen vandaag opent in Wallonië terwijl er reeds bij hen zo fel werd gereden op Luiks grondgebied ( 358 deelnemers voor de drie koersen). Hopelijk begint er geen middeleeuwse twist tussen het Prinsbisdom Luik en het Graafschap Henegouwen om deze reden.
Rijden, rijden, rijden en stoempen, stoempen, stoempen, wordt het in de G.P. Samyn van vandaag niet alleen voor de Walen, maar ook voor de Flandriens ( ... maar bestaan die nog wel ?), en voor de vele vogels uit de internationale wielertuin die thans in ons land verblijven of via gemakkelijke snelwegen komen voor elke brok wielersport die hier bestaat. Le Samyn is op zijn 41-ste verjaardag een schone wielerkoers geworden met veel traditie reeds en met een palmares waarop twee dozijnen grote namen staan. De koersdirecteur Jean-Luc Vanden Broucke ( nog altijd in het Waalse wielermilieu als een oude eik in het grote donkere bos ...) is gelukkig want zijn wedstrijd komt als een semi-klassieker rechtstreeks op TV gedurende ruim twee uren. Dat is ook aangenamer voor alle wielerfanaten in de huiskamers en voor de sponsors. Quick Step dat haar renners meer rust wil geven speelt niet mee in de G.P. Samyn, waar zes teams uit de Pro-Tour, negen Prof Contentals, en zeven Continentals, en dat is goed voor 22 X 8 = 176 deelnemers, waaronder vele renners die zich zullen tonen om een plaats te krijgen in de selecties voor de komende grotere wedstrijden.
Toen in 1968 de wielerclub van Fayt-le-Franc met de G.P. Fina een eerste wegkoers voor beroepsrenners organiseerde was het de jonge José Samyn die direct na het startschot ten aanval trok met twee andere stoutmoedigen (waaronder Vic Van Schil). Deze dapperen hadden aan de meet 11 minuten voorsprong. Samyn won de koers op een schitterende manier.
De jonge Samyn die in Frankrijk woonde, maar vaak in België koerste,was vlug zeer populair. Hij werd in 1965 Frans Kampioen van de militairen, won de rit Briançon-Digne in de Tour van 1967, maar voor de supporters van Rik II was José Samyn vooral de jonge renner die Rik Van Looy had bedreigd in de Waalse Pijl van 1968 toen de Keizer van Herentals tussen Luik en Marcinelle de nooit geëvenaarde prestatie leverde van alle klassiekers op zijn erelijst te schrijven. De glorie van Samyn was kort. De grote wielerhoop van Noord-Frankrijk stierf op 28/8/1969 na een valpartij tijdens de kermiskoers van Zingem. Zijn trouwe supporters bleven hem eren, en zorgden door de uitbouw van een belangrijke voorjaarskoers, dat de naam Samyn niet werd vergeten. UITSLAG 2010 : 1. Jens Keukeleire - 2. Gregory Joseph - De nieuwe lente komt aan. Bravo voor deze jonge renners. Namen voor de toekomst !
OMEGA PHARMA - LOTTO (17) : Philippe GILBERT, Greg VAN AVERMAET, Jurgen ROELANTS, Jan BAKELANTS, Jurgen VAN DEN BROECK, Leif HOSTE, Mario AERTS, Christophe BRANDT, Wilfried CRETSKENS, Francis DE GREEF, Kenny DEHAES, Glenn D'HOLLANDER, Olivier KAISIN, Staf SCHEIRLINCKX, Tom STUBBE, Jurgen VAN GOOLEN, Jelle VANENDERT.
QUICK-STEP (13) : Tom BOONEN, Stijn DEVOLDER, Kevin SEELDRAEYERS, Dries DEVENYNS, Wouter WEYLANDT, Iljo KEISSE, Kevin HULSMANS, Kevin DEWEERT, Kurt HOVELYNCK, NIKOLAS MAES, Jurgen VAN DE WALLE, Kevin VAN IMPE, Maarten, WYNANTS.
RABOBANK (1) : Nick NUYENS .
TEAM MILRAM (2) : Roy SENTJENS, Wim DE VOCHT .
AG2R - LA MONDIALE (1) : Kristof GODDAERT .
FRANCAISE DES JEUX (1) : Gianni MEERSMAN .
TEAM SKY (1) : Serge PAUWELS.
LIQUIGAS - DOIMO (1) : Frederik WILLEMS .
KATUSHA (2) : Maxime VANTOMME, Stijn VANDENBERGH .
RADIOSHACK (3) : Gert STEEGMANS, Sébastien ROSSELER, Ben HERMANS .
GARMIN - TRANSITIONS (1) : Johan VANSUMMEREN .
HTC - COLUMBIA (3) : Maxime MONFORT, Gert DOCKX, Jan GHYSELINCK .
2. PRO-CONTINENTALE PLOEGEN :
SKIL - SHIMANO (2) : Dominique CORNU, Bert DE BACKER.
VACANSOLEIL (3) : Frederik VEUCHELEN, Gorik GARDEYN, Bjorn LEUKEMANS.
LANDBOUWKREDIET (16) : Sven NYS, Bert DE WAELE, Bert SCHEIRLINCKX, Frederic AMORISON, Koen BARBE, Jonathan BERTRAND, Steven CAETHOVEN, Davy COMMEYNE, Sébastien DELFOSSE, Bart DOCKX, Benjamin GOURGUE, Kevin NEIRYNCK, Kevin PEETERS, Baptiste PLANCKAERT, Tom VAN DEN HAUTE, Geert VERHEYEN.
TOPSPORT VLAANDEREN - MERCATOR (20) : Sander ARMEE, Jerome BAUGNIES, Kris BOECKMANS, Johan COENEN, Thomas DE GENDT, Kenny DE KETELE, Pieter JACOBS, Grégory JOSEPH, Stijn JOSEPH, Klaas LODEWYCK, Tim MERTENS, Stijn NEIRYNCK, Maarten NEYENS, Geert STEURS, Preben VAN HECKE, Pieter VAN SPEYBROECK, Michael VAN STAEYEN, Steven VAN VOOREN, Kristof VANDEWALLE, Sep VANMARCKE.
COFIDIS LE CREDIT EN LIGNE (4) : Nico SIJMENS, Romain ZINGLE, Jens KEUKELEIRE, Kevyn ISTA .
3. CONTINENTALE PLOEGEN :
JONG VLAANDEREN - BAUKNECHT : Roel Paulissen, Steven De Neef, Steve Schets, Brian Ligneel, Niels Schepmans, Joeri Calleeuw, Sven Vandousselaere,Pieter Serry, Dupont Timothy, Benjamin Verraes, + ...
BKCP - POWERPLUS : Niels Albert, Dieter Van Thourenhout, +...
LOTTO- BODYSOL - PCW : Jeremy Honorez, Boris Dron, Gilles Devillers,Jeremy Burton, Edwig Cammaerts,+...
QIN CYCLING TEAM : Ben Berden, Nicky Cocquyt, Ingmar De Poortere, Stijn Steels, Justin Van Hoecke, Jan Kuyckx, Michael Vanderaerden, Jonathan Dufrasne, + ...
SUNWEB REVOR : Sven Van Thourenhout, Klaas Van Torhout, +...
TELENET - FIDEA : Bart Wellens, Wouter Van Mechelen, Rob Peeters, Kevin Pauwels, +...
ISD- CONTINENTAL : Igor Abakoumov, +...
WORLDOFBIKE- KD : Wim Van Huffel, +...
VERANDAS WILLEMS : Andy Cappelle, Sjef Dewilde, Gregory Habeaux, Fabio Polazzi, Sven Renders, Kevin Van Melsen, Jonas Van Genechten, James Van Landschoot, ...
RABOBANK CONTINENTAL : Joeri Adams, + ...
AN POST - SEAN KELLY : Niko Eeckhout, Benny De Schrooder, Kenny Lisabeth, Gil Suray, Maxim De Busschere, Kim Borry, Bjorn Brems, Pieter Ghyllebert, Stijn Minne, + ...
4. PLOEGEN VAN WIELERCLUBS :
TEAM BEVEREN 2000 : Olivier Pardini, Jarl Salomein, Tosh Van der Sande, Sven Jodts, Guillaume Van Keirsbulck, Laurens Devreese, Sven Nooytens, Jelle Wallays, Julien Vermote, Alphonse Vermote, +...
PROFEL JARTAZI CT : Sven Wielandt, Jarno Van Mingeroet, Jerome Giaux, Joeri Bueken, Bjorn Coomans, Jeroen Dingemans, Thomas Ongena, Jan Bluekens, +...
NHT BIANCHI CT TIELEN : Nick Daems, +...
ROCK WERCHTER- CHOCOLADE JACQUES : Seppe Odeyn, +...
NEW HEEBRA - CT LOMBARDEN : Sander Verhaeghe, +...
TEAM PWS EYSSEN KEMPEN : Timothy Stevens, Yannick Eijssen, Tim Haex, Sean De Bie, Fréderique Robert, Jochen Van Kerckhoven, Davy De Scheemaeker, Stig Broeckx, +...
VAN GOETHEM - PRORACE : Evert Verbist, Kennth Mercken, Kurt Van Goidsenhoven, +...
TERRA FOOTWRE BICYCLE LINE : Nick Van Humbeeck,+...
SOENENS- JARTAZI- CSTRGLAS : Alexander Chamon, Joeri Clauwaert, Nico Kuypers, Tony Bracke, Bart Van Heule, Stijn Mettepenningen, +...
ROYAL PESANT CLUB LIEGEOIS ; Laurent Donnay, Pieter Vanelderen, Philippe Legrand, Dimitri Fauville, Dimitry Severin, Kevin Suarez, +...
FUJI TEST TEAM : ... Nick Vlamynck, Kristof Gryson, Jasper Impe, +...
VL TECHNICS - ABUTRIEK CT : Karel Baten ,+...
BCV WORKS CT INGELMUNSTER : Vic Duynslaeger,Stephen Orbie,Ken Van Marcke, +...
ROYAL ANTWERP BICYCLE CLUB 1882 : Karel Pattyn, Jan Van Aert, +...
WIELERTEAM VAN EYCK SPORT WAMBEEK : Kevin Van Lierde, +...
KSV DEERLIJK GAVERZICHT : Glenn De Ridder,+...
CUREGHEM SPORTIEF - 1911 : Jurgen Guns, Sven Nevens, Danny Verelst, +...
DE SPRINTERS MALDEREN - DUVEL : Rudi Vingerhoets, +...
De vorige zondagen mochten zij nog thuis blijven, want het was te koud en er lag te veel zout op onze wegen. Maar eens dat de Omloop er komt voor de Elites met Contract dan overspoelen zij weer de openbare wegen. Naar schatting 60.000 wielertoeristen met fonkelende tweewielers, in kledij van alle bestaande kleuren, zullen weer een vertrouwd beeld zijn. Het is een duidelijk teken dat de nieuwe lente op komst is. Soms ergeren zij de autobestuurders, maar dat zou niet mogen zijn. Soms spreken voetgangers kwaad over hen, maar dat is niet schoon. Door ouderdom en totaal gebrek aan lichamelijke conditie zal ikzelf er ook dit jaar niet bij zijn. Dat spijt me. Maar de herinnering aan de honderd duizend kilometers die ik heb gefietst blijft mijn hart verheugen. Ik wens aan allen veel geluk op de wegen. Moge niets of niemand uw geluk van wielertoerist verstoren. Met grootvaderlijke bezorgdheid vind ik het op het einde van deze februarimaand toch belangrijk van jullie er aan te herinneren aan een belangrijke wet uit dit land. Zet de pothelm op je kop, gebruik een soepel zeemvel, en herlees toch ook maar even dit alvorens op de fiets te kruipen :
2°Koninklijk besluit van 1 december 1975 houdende algemeen reglement op de politie van het wegverkeer en van het gebruik van de openbare weg. (B.S. 09.12.1975)
TITEL II: Regels voor het gebruik van de openbare weg -
Artikel 43: Fietsers en bromfietsers
1.
Het is de fietsers en bromfietsers verboden te rijden zonder het stuur vast te houden ; zonder de voeten op de pedalen of op de voetsteunen te hebben; door zich te laten voorttrekken; terwijl zij een dier aan het leizeel houden.
2.
De fietsers die de rijbaan volgen, mogen met twee naast elkaar rijden, behalve wanneer het kruisen niet mogelijk is. Buiten de bebouwde kom moeten zij bovendien achter elkaar rijden bij het naderen van een achteropkomend voertuig. Wanneer fietsers de rijstrook die voorbehouden is aan voertuigen van geregelde openbare diensten en aan voertuigen bestemd voor het ophalen van leerlingen of de bijzondere overrijdbare bedding mogen volgen, moeten zij achter elkaar rijden. Fietsers moeten achter elkaar rijden wanneer een aanhangwagen aan een fiets gekoppeld is. De gebruikers van het fietspad mogen elkaar noch hinderen, noch in gevaar brengen, noch een gevaarlijk gedrag vertonen ten opzichte van de andere weggebruikers.
3.
Wanneer er een oversteekplaats voor fietsers en bestuurders van tweewielige bromfietsen is, moeten de fietsers en de bestuurders van tweewielige bromfietsen die zich op het fietspad bevinden deze gebruiken. Zij mogen zich slechts voorzichtig op de oversteekplaats begeven met inachtneming van de naderende voertuigen.
Artikel 43bis: Fietsers in groep
1.
Dit artikel is van toepassing op groepen van 15 tot 150 fietsers. De groepen van mèèr dan 50 deelnemers moeten worden vergezeld door ten minste twee wegkapiteins. De groepen van 15 tot 50 deelnemers mogen worden vergezeld door ten minste twee wegkapiteins.
2.
De wielertoeristen die in een groep van ten minste 15 tot ten hoogste 50 deelnemers rijden, zijn niet verplicht de fietspaden te volgen en zij mogen bestendig met twee naast elkaar op de rijbaan rijden op voorwaarde dat zij gegroepeerd blijven. Zij mogen voorafgegaan en gevolgd worden, op een afstand van ongeveer 30 meter, door een begeleidende auto; indien er slechts één begeleidende auto is, moet deze de groep volgen.
3. De fietsers die in een groep van ten minste 51 tot ten hoogste 150 deelnemers rijden, zijn niet verplicht de fietspaden te volgen en zij mogen bestendig met twee naast elkaar op de rijbaan rijden op voorwaarde dat zij gegroepeerd blijven. Zij moeten voorafgegaan en gevolgd worden, op een afstand van ongeveer 30 meter, door een begeleidende auto. De wegkapiteins waken over het goed verloop van de tocht. Deze wegkapiteins moeten ten minste 21 jaar oud zijn en zij moeten om de linkerarm een band dragen met, horizontaal, de nationale kleuren en, in zwarte letters op de gele strook, het woord "wegkapitein".Op de kruispunten waar het verkeer niet geregeld wordt door verkeerslichten, mag ten minste één van de wegkapiteins het verkeer in de dwarswegen stilleggen op de wijze bepaald in artikel 41.3.2., terwijl de groep met inbegrip van de twee begeleidende voertuigen oversteekt. De fietsers die met twee naast elkaar rijden mogen slechts van de rechter rijstrook van de rijbaan gebruik maken; indien de rijbaan niet in rijstroken verdeeld is mogen zij niet meer dan een breedte gelijk aan die van een rijstrook en in geen geval meer dan de helft van de rijbaan in beslag nemen. Op het dak van de begeleidende auto's moet een blauw bord aangebracht zijn met de afbeelding van het verkeersbord A51 en eronder het symbool in 't wit van een fiets.Dit bord moet op een zodanige wijze aangebracht zijn op het voertuig dat de groep voorafgaat, dat het voor de tegenliggers goed zichtbaar is en, op het achteropkomend voertuig, dat het goed zichtbaar is voor het achteropkomend verkeer.
Nog een week, en dan beginnen in Vlaanderen en in Wallonië weer de koersen op de weg. De jonge renners barsten van ongeduld om vanaf het startschot van hun eerste wedstrijd reeds te tonen wat zij kunnen op hun nieuwe tweewieler, betaald door de sponsor, de wielergekke oom en papa, of het supporterslokaal uit hun dorp, terwijl de ervaren rijders reeds weten wat er zal gebeuren wanneer de wind koud is, de kasseien hobbelig zijn en de trainingtijd te kort was.
Ondertussen zijn de beroepsrenners al een maand bezig in warmere oorden en kunnen de wielerfanaten zich reeds een idee vormen van wat het voorjaar zou kunnen brengen vermits zij nu de sterkte kennen van de wielerploegen van de eliterenners met contract die thans bestaan onder drie vormen van hoog naar lager : de Pro Tour ploegen, de continentale profploegen, en de continentale ploegen. Zoals ieder jaar verdwijnen minstens 10% van de renners die het vorige jaar meereden in de wedstrijden van de U.C.I. omdat zij wegens ouderdom, schorsingen, blessures, of te geringe prestaties geen plaats meer kregen in een ploeg. We vergeten de namen van die mannen om even onze aandacht te brengen op de veteranen, op de oude taaie profs, elites met contract, die het al lang volhouden in de verschrikkelijk zware topsport van het wielrennen. Ere aan wie dat verdient !
Wie zijn de oudste wegrenners van het grote peleton anno 2010 ?
We vonden er negen die geboren zijn in 1971, één enkele in 1970, en drie in 1969.
Lance Armstrong, Christopher Horner, Jose-Luis Arrieta-Lujambio, Massimiliano Gentili, Alessandro Bertolini, Fréderic Guesdon, Jens Voigt, Andrea Noé, Inigo Cuesta, en Jaan Kirsipuu ... maar hier volgen er dan drie die we graag voorstellen, ook al zijn zij toch zo goed bekend:
1. Nico EECKOUT, geboren te Izegem op 16/12/1970, van het AN POST Sean Kelly Team, bijgenaamd 'Rambo'. Hij reed dit jaar al erg goed in de Ster van Bessèges en won er de 5de rit. De sterke Nico was vele malen de vedette in typisch Vlaamse semi-klassiekers zoals de GP Rik Van Steenbergen, Het Kampioenschap van Vlaanderen, De Omloop van het Waasland, maar niemand is vergeten op welke manier hij te Antwerpen in 2003 Kampioen van België werd. Hij speelde vaak mee als sprinter in de koersen op eigen bodem en dat leverde hem niet minder dan 83 overwinningen op. Mijnheer Eeckhout is gehuwd met Isabelle Desplenter en is de gelukkige vader van drie dochters Julie, Marie, en Emilie.
2. Henricus, Theodorus,Josephus, K. beter gekend als Servais KNAVEN, geboren te Lobith, het dorp waar de Rijn Nederland binnenstroomt, maar wonende te Meerle bij Hoogstraten in de provincie Antwerpen. Deze wielrenner is Lid van de Orde van Oranje-Nassau wegens zijn keurig gedrag in de topsport. Na titels op de wielerbaan en twee overwinningen in de Olympia-Tour voor amateurs, werd hij in 1995 Kampioen van Nederland van de beroepsrenners op de weg. Echte sportroem veroverde deze sympathieke kerel pas in Parijs-Roubaix 2001 en in de rit naar Bordeaux van de Tour 2003. Hij reed in het nieuwe wielerseizoen 2010 al mee in de Ronde van Oman met de ploeg MILRAM . Knaven won de Acht van Chaam en vele andere criteriums in Nederland. Op zijn palmares staan 41 overwinningen. Naast zijn 9 deelnames aan de Ronde van Frankrijk moet vermeld worden dat Knaven steeds een superknecht, een teamspeler, van de hoogste waarde is geweest. Hij huwde met ex-wielrenster Natacha Den Ouden en zij hebben een prachtige familie met vier kinderen, Britt, Senne, Mirre en Fee.
3. Christophe MOREAU - geboren te Vervins in Picardië nam veertien keren de start van de Tour de France waarvan hij er tien heeft uitgereden met als beste plaatsen 4de (2000), 7de (2006), 8ste (2003), 11ste (2005) en 12de (2004). Deze publiekslieveling in Frankrijk was dan ook meerdere wielerseizoenen een dikbetaalde sportman. De Festina-Affaire van 1998 bracht een smet op zijn imago want hij bekende epogebruik en werd voor zes maanden gestraft. Maar toen hij in 2001 te Duinkerken de proloog won en de gele trui pakte werd hij een vedette. Op die gloriedag met grenzeloos geluk mocht hij ook op het podium kussen ontvangen van miss Emilie en het was liefde op het eerste zicht. Zij zijn nu getrouwd en hebben twee kindjes Margaux en Eléonore, geboren op 6/1/2010. Christophe Moreau, bijgenaamd 'Le Chien' won 49 koersen, waaronder het eindklassement van de Ronde van Chili, de Dauphiné Libéré en de Vierdaagse van Duinkerken. In 2007 was hij Kampioen van Frankrijk op de weg, hetgeen hij eerder driemaal was geweest in het tijdrijden. Moreau maakte zijn sponsors niet altijd gelukkig, maar toch kon hij voor 2010 weer tekenen bij het Frans-Spaanse Caisse d'Epargne en waarschijnlijk zal hij een goede steun worden voor zijn kopman Alejandro Valverde.
Woensdag 17 februari 2010 . Ronde van Oman. 4de rit. Na 187 km wint een jonge Australiër 'the big bunch sprint' na een mooie inspanning over 500m in de laatste rechte lijn. Het is zijn eerste overwinning en hij klopte internationaal bekende finishers als Bennati, Boonen, Hammond, Farrar, ... . Naast Greipel en Cavendish heeft het team HTC Columbia dus nog een derde sprinter van wereldklasse. Wie is deze Howard ? Aan het ontbijt nog onbekend,werd hij in de rit van vandaag al wereldberoemd op het uur van het avondeten.
Ja, zoals bij alle Vlaamse wielerliefhebbers wordt mijn aandacht de laatste maanden te fel getrokken naar het veldrijden. Op tien dagen van de start van het wegseizoen is het dus zeker tijd om in te zien dat de wielersport nog veel meer te bieden heeft. De wielerbanen, de bergritten, de rittenkoersen in nieuwe landen, de koersen voor de dames, en vooral zoals elk jaar een golf van nieuwe renners die weer aanspoelt. Dat zijn al zoveel andere bladzijden van deze prachtige sport. We bekijken het toch allemaal weer positief, en we vergeten de miseries met de dopingzondaars.
Een speurtocht op internet naar Leigh Howard doet toch wel onze ogen open gaan. Dit wielerjaar 2010 zal zeker Australisch worden, want ook al verliet hij het Lotto team, het is Cadel Evans die met de regenboogtrui zal rondrijden, en de niet te onderschatten motivatie dit jaar voor de kerels uit Down Under, worden de wereldkampioenschappen gelopen te Melbourne. Alle profrenners uit dat land willen weldra goed presteren om in hun nationale ploeg te geraken op het eind van september. Die Leigh Howard heeft op zijn kamer reeds vier truitjes van wereldkampioen liggen en aan de muur hangen daar ook de vele eretekens die hij als teenager reeds veroverde op de wielerbanen in omnium, scratch, achtervolging, sprint, ploegenachtervolging, madison, zesdaagsen, en ook in tijdrit op de weg, criteriums, zege's in rittenkoersenritten. Dit kon hij in zijn thuisland Australië maar ook in China, Japan, Polen, Slovakije, Italië, Duitsland, Nederland. Hij volgde op school een opleiding in de electriciteit van auto's, maar ongetwijfeld zal hij toch wel zeer goed zijn kost kunnen verdienen in de wielersport. De winnaar van vandaag werd geboren te Geelong in de staat Victoria op 18/10/1989. Hij is dus misschien wel de allerjongste renner in het peleton van de grote jongens. Hij koerst sedert 2003. Sportstar of the Year, Junior of the Year, Champion of the Champions, Champion of the World, National Champion, .... zijn allemaal titels die deze topleerling uit het Australian Institute of Sports reeds kreeg . Wel, het is dus zeer duidelijk dat onze Tom Boonen niet werd gevloerd door een kangoeroe, maar door een nieuwe wielerkampioen. Volgens Scott Mc Grory, bekende oud-wielrenner uit Australië, heeft Howard een uitzonderlijke winnersmentaliteit en is het best mogelijk dat hij een toekomstige winnaar van de Groene Trui in de Tour de France zal worden, alsook een winnaar van De Ronde van Vlaanderen. ' Pain is temporary, memorys are for ever' is een idee dat die jonge man in zijn kopje heeft.
Vanaf vandaag weten we allen dat Leigh Howard een rappe kerel is die in een koers niet in het wiel mag meegenomen worden naar de eindmeet, en we verwarren deze wielrijder niet meer met John Howard, die de eerste minister van Australië was, en ook niet met de miljardair Howard Hughes, en ook niet met Howard Carter de ontdekker van het graf van Toetanchanon.
Ce mercredi 17 fevrier débute le tournoi international de pingpong du Qatar doté de 212.000 $. Une fois encore notre Jean-Mi Saive, compétiteur infatigable, grand voyageur devant l'éternel et membre de notre Comité Olympique y sera présent, mais ce vétéran des grandes compétitions de tennis de table rencontrera une situation nouvelle pour lui. Le nombre de ses anniversaires augmente ( °Liège 29/11/1969) impitoyablement mais aussi le chiffre de son classement au ranking ITTF où il se retrouve maintenant à la 55-ième place avant la nouvelle publication de février qui se fait attendre à cause d'un ajustement important. La table des prix a attiré vers Doha de nombreux champions et championnes (douze Chinois avec une grande valise pour entasser un maximum de dollars) et c'est ainsi qu'après vérification, le vieux Jean-Mi n'obtient plus directement sa place habituelle de 'tête de serie' au tableau principal réservé aux 32 joueurs quotés les plus haut d'après leurs résultats de l'année 2009. Jean-Mi n'est que le 34-ième, ce qui implique qu'il devra se battre dans un premier tour de qualification en compagnie de 106 joueurs de rangs inférieurs.
L'ancien numéro un mondial ( période 1994-1996) qui occupait son trône pendant 515 jours devra gagner d'abord contre deux joueurs de la génération montante, un Indien de 24 ans qui vient de gagner trois médailes d'or aux derniers Jeux d'Asie du Sud et un Allemand de 17 ans qui avait gagné l'année passée les tournois juniors de Tunisie et de Pologne, avant de faire vraiment peur aux jeunes Chinois lors des Championnats du Monde pour Juniors en Colombie. Pas de cadeaux pour Jean-Mi à cet important tournoi du Qatar donc, même si c'est un autre Belge, Didier Leroy, qui est le manager principal de la Fédération Internationale pour les tournois du Pro Tour.
Pour les 138 Messieurs en Simples les 32 prix sont les suivants : 25.600 $, 12.800 $, 6400 $, 6.400 $, 3200 $, 3200 $, 3.200 $, 3.200 $, plus 8 X 1.600 $, et 16 x 800 $ .
Pour gagner au moins 800 $ Jean-Mi devra donc éliminer Amalraj Anthony mercredi à 16h sur la table 1 et Patrick Franziska jeudi à 13h15 sur la table 2. Cela ne va pas aller avec les deux doigts dans le nez, car dans une telle arène de ping le moindre point demande talent, combativité, condition physique, connaissance des palettes utilisées, vision tactique et ce brin de chance qui aide pour les filets et les coins de table.
Oh, oui, on oublie presque qu'il y a bien belle lurette que Jean-Michel Saive expédie ses topspins sur toutes ces tables de pingpong qu'il honore de sa présence. La maman de Franziska était encore une écolière quand Jean-Mi devint champion d'Europe des cadets à Linz en 1984, le fax était à la une en ce temps-là, mais internet et le gsm n'étaient pas encore connus. Bien des années plus tard on vit affronter l'ami Jean-Mi des gars qui s'appelaient Gatien et Waldner, aujourd'hui déjà retraités. Le début du Pro Tour vit des victoires de Saive à l'Open d'Angleterre en 1997 et à l'Open des Etats-Unis en 1998. C'est pourtant au Qatar en 2002 que le Liègeois remporta une fantastique victoire qui l'encouragerait à prolonger son dur métier de maestro du pingpong. Et voilà, huit ans plus tard, en ce mois de février 2010 l'as des as de la petite balle de celluloïde est à nouveau au Qatar, en compagnie de son vieux copain de la Villette Charleroi Zoran Primorac, maintenant sportif bien payé en Russie. Dimitrij Ovtcharov est avec eux, il veut aussi des dollars.
Suivez cet Open du Qatar sur www.ittf.com et à partir de samedi en direct sur le même site mais alors sur TV Channel .
For the Book of Records of the CIS and Guinness World Records
The first table-tennis match on the highest-altitude alp of Europe – peak of Elbrus (on the Western peak - 5642 m above sea level) -
Registration number С-18.581.
Er zijn mannen, en ook vrouwen, die de zotste, de moeilijkste of de gevaarlijkste dingen willen doen om toch maar in de belangstelling te komen, of om iets te presteren dat eerder nog nooit door een mens was gelukt. Sporters willen wereldrecords breken en als dat eerlijk en op een gezonde basis gebeurt, vind ik dat geweldig. Mensen die speciale uitdagingen aangaan en met succes afronden mogen volgens mij wel wat meer aandacht krijgen. Zij verdienen dat. Tevens betreur ik dat onze media het geven van een rode kaart aan een speler op een voetbalveld of een dopingzondaar belangrijker sportnieuws vinden dan echte grote exploten.
Ik ontdekte vandaag pas dat een groep bijzondere gasten uit Ukraïne, Wit-Rusland en Rusland, zijn gaan pingpong spelen boven op de hoogste berg van Europa in de eeuwige sneeuwvelden van de Elbruz op 5.585 meter hoogte. Ja, daar boven op 31 juli 2009 won Viktor Kannunikov met 3/1 tegen Sergeï Korkin met als inzet een fabuleus wereldrecord .
Waren die dan 'poepeloere zat' van het wodka drinken om zo iets te doen ?
Zeker niet. Viktor en Sergeï waren de breinen achter een groots opgezet project dat moest bewijzen dat de Russen nog straffere kerels zijn dan de Chinezen, zelfs als het gaat in een materie als pingpong. Zij kozen als doel voor hun avontuurlijke poging de Elbruz, de Mingi Taoe, die in onze taal 'De Berg van de Vreugde' heet. Turken, Perzen, Georgiërs gebruiken voor deze reus met twee koppen nog andere namen en de Elbruz is ook de Strobilus uit de Oudheid waar Zeus volgens de legende Prometheus in de boeien sloeg, omdat deze titan het vuur van de eerste mensen had gestolen. De top van de uitgedoofde vulkaan ligt 5.642 m boven de zeespiegel in het Kaukasus gebergte op de grens van de republieken Kabardië-Balkaria en Karachay-Cherkessië ( dit voor zij die hun kennis in de aardrijkskunde willen aanscherpen ). Wij Brabanders , met Brussel als hoofdstad van Europa, moeten toch ook dat plekje kennen waar de steden Kislovodsk en Naltchik liggen. De blizzard blies er hard en het was in volle zomer nog 11°C onder nul en toch hebben Serge en Victor op barre hoogte hun paletten en balletjes uit de rugzakken gehaald om op een echte pingpongtafel te spelen die zij hadden meegebracht in een tas van 70cm X 60cm X 36 cm. Deze tafel was uitneembaar in 16 stukken en woog 25 kgr. Met één enkele schroevendraaier kon zij worden opgesteld of afgebroken, en een regeling aan de poten zorgde voor perfecte waterpas.
Om een plaats te bereiken die hoger ligt dan de top van de Mont Blanc, op 43°21'18" NB en 42°26'21" OL, in een onbekend gebied met een verschrikkelijk klimaat, is er een grondige motivatie en organisatie nodig. De pingpongspelers van de Club De Witte Bliksems uit Dniepropetrovisk waren dan ook geen idioten. Zij selecteerden een team van 15 personen voor een tocht door de bergen van 15 dagen. Elena Popova, Elena Karpenko, Anna, mochten mee als dames. Alexandr Logvinov, Stanislav, Dmitrij, Anatoliy, Sergey Vaganov, Ruslan, Vladimir, Yaroslav, Vadim, Aleksandar Shkalikov, werden de mannelijke tochtgenoten. Alle leden van het team waren universitair geschoolde gezonde mensen die in en buiten de sport al iets hadden bewezen in hun leven. Om iets te realiseren dat in de geschiedenis der mensheid nog niet was gebeurd waren zij er van overtuigd dat met verstandige mensen en met grote inzet alles mogelijk is, zelfs een echte pingpongmatch spelen op de hoogste berg.
Dames en heren, jongens en meisjes, ouderen en jongeren, en ook voeg ik er nog aan toe 'eminent gezelschap', want ik denk aan de mooie mensen hier aanwezig. die niet alleen komen uit Attenhoven, Neerlanden, Walshoutem, maar ook uit Oost-Vlaanderen, uit de andere gewesten, uit Wallonië, uit Peru, uit Mexico, uit Connecticut en zelfs uit Rusland.
Als vader van de bruid, heb ik volgens de traditie de plicht om nog even op het begin van dit avondfeest het woord te nemen om jullie allen welkom te heten, en om ook nog het laatste punt te plaatsen achter ruim achtentwintig jaren van opvoedende taken. Ik zal niet te veel zeggen want de spijs en de drank wachten op de hongerige tongen van U allen.
Op een zomerse dag van 1968 kwam ik met mijn wit autootje van toen de berg afgereden, ik reed over de brug van de Molenbeek, en daar wat verder aan de linkerkant van de weg stond een grote blonde juffrouw van negentien jaren oud. Een zonnestraal trof mijn oog en ik was op slag verliefd. Van het een kwam het ander, en vanavond, een half mensenleven verder zitten wij hier allemaal samen in de Beekhoeve om dit huwelijk te vieren. Een traan schiet er van in mijn oog. Het is een traan van verdriet omdat de tijd toch zo snel gaat, maar ook een traan van emotie, want wij zijn blij omdat zo'n mooi koppel de toekomst instapt en onze families mooier maakt.
Lang geleden had zij een papa die haar 'bolleke' noemde, omdat de kleine zus van Anneke een rond schoonheidsvlekje had op haar linkerbil. Ik heb nooit geweten op welk scoutskamp zij dat een eerste maal heeft getoond aan Johan, misschien was het zelfs al bij de welpen want sedert toen al klikte het tussen die twee, maar ik weet zeker dat het allemaal in eer en met deugd is gebeurd. De bruid van vandaag heeft nog altijd dat ongeschonden zwart bolletje op haar bil.
In de schaduw van de kerk, aan de oever van de Molenbeek, in deze prachtige gerestaureerde hoeve, moet ik wel aan de vers gehuwden melden, voor alle duidelijkheid, dat vanaf heden voorhuwelijkse betrekkingen, hoe aangenaam die ook waren, niet meer voor hen zullen mogelijk zijn. De trouwringen en dat boekje van de Stad Landen verplichten jullie nu tot het grote werk van de huwelijkse plicht. Wij hopen dan ook weldra enkele flinke welpjes te mogen zien opgroeien onder het nieuwe dak te Jodoigne Souveraine. Dat zal mooi worden en borg staan voor uw beider geluk, en voor onze fierheid en blijdschap.
Meer hoef ik niet meer te zeggen. Proficiat. Bravo. Bravo. Een gelukkige toekomst !
Laten we nog even luid in onze handen klappen voor Johan en Martine. ***
Eerst was er een film over het zelfde onderwerp. Maar twee jaren later op 17 september 1972 begon in de USA een langlopende serie. Na elf televisieseizoenen en 251 afleveringen zou deze reeks stoppen op 28 februari 1983. Een gewone aflevering duurde 25 minuten, maar voor de allerlaatste M.A.S.H. kregen de kijkers hun vertrouwde helden te zien gedurende 2,5 uren. Goodbye, Farewell and Amen was de titel van deze ultieme aflevering. Op gebied van de kijkcijfers, een zo belangrijk gegeven voor televisiemakers, werd toen een wereldrecord gevestigd dat vandaag nog steeds niet werd geklopt op gebied van televisiefeuilletons, want op die laatste dag van februari 1983 keken zo maar even 105.900.000 kijkers naar M.A.S.H. ! Deze populaire soap liep daarna nog vele jaren in talrijke landen.
Na de ontelbare tennismatchen die vandaag te zien zijn op onze schermen weten nu zowel opa, als Kobeke, als Louise van de bakkerij wat een 'smash' betekent, maar ondertussen vervaagde het verleden en weet bijna niemand nog wat M.A.S.H. eignlijk is geweest . Op mijn blog krijgen jullie daarom deze uitleg. Mobile Army Surgical Hospital ging over de gevarieerde avonturen van de manschappen in het 4044ste mobiel veldhospitaal tijdens de oorlog in Korea in het begin van de fifties. Gelukkig zijn in dat militair hospitaal komische situaties die de vreselijke oorlog doen vergeten, want niet ver van de pretmakers en de plantrekkers spelen zich daar op de achtergrond de verschrikkingen van het oorlogsfront af.
De acteur Alphonso Joseph D'Abruzzo bekend als Alan Alda speelde tijdens alle 251 afleveringen de rol van Benjamin Franklin 'Arendsoog' Pierce, de kapitein-hoofdchirurg. Hij was de zoon van een Italiaanse zanger en toneelspeler uit de Bronx die huwde met een ex-Miss New-York met Ierse roots. Alda is thans een gelukkige oudere man met drie dochters Eve, Elisabeth en Beatrice, die zorgden voor zeven kleinkinderen. De beroemde legerdokter uit MASH kreeg in de seventies tot 200.000 $ per week uitbetaald voor zijn medewerking aan het feuilleton. De hoofdverpleegster Majoor Margaret 'Hotlips' Houlehan speelde ook mee in alle afleveringen. Deze filmster heet Loretta Swit. Zij inspireerde in die tijd eigenlijk ongewild de maker van de Muppet Show want er wordt beweerd dat zij model stond voor de figuur van Miss Piggy .
De makers van de televisiereeks M.A.S.H., de verschillende acteurs en andere medewerkers, die er aan deel hebben genomen, kregen talrijke onderscheidingen, zoals de 14 Emmy Awards die het succes van hun werk bevestigden.
In de stad Landen ligt op een boogscheut van mijn woning nog steeds het militair centrum Elementen van Medische Interventie 22 of de EMI 22 voor de Paracommandos en de Luchtmacht. Onze burgers weten niet waarmee de militairen bezig zijn in 'Het Park', en dat is maar goed ook want in een nieuwe oorlog in West-Europa zouden in mobiele hospitalen, waarvoor grote legerstocks te Landen liggen, nog ergere dingen gebeuren dan in die komische M.A.S.H.-soap uit de seventies. Het militair medisch vierkant in de bebouwde kom van de Pepijnstad zou in de nabije toekomst worden gesloten. De Haspengouwers zullen dat wel goed vinden, want hoe minder militairen in de buurt hoe beter, mag een zestigplusser die in het oorlogsjaar 1944 is geboren, toch wel denken en schrijven.
Hierbij nog enige beelden van de toffe Amerikaanse militairen die vaak zorgden voor een goed half uurtje in onze huiskamers.
Le jeune Emilien Van Rossome et la Hollandaise Britt Erland, qui n'ont pas encore seize ans, se souviendront toute la vie du premier dimanche de février 2010 qui leur a permis de se qualifier pour les Premiers Jeux Olympiques de la Jeunesse qui auront lieu à Singapour au mois d'août prochain.
Players- Asia Event 1. - Qualification YOG - MANAMA (Bahrein). Boys: Emilien Vanrossome (Belgium) Luka Fucec (Croatia), Leonardo Mutti (Italy), Adem Hmam (Tunesia), Alreza Molarajabi (Iran), Florian Wagner (Germany), Konrad Kulpa (Poland), Avik Das (India), Stefan Leitgeb (Austria), Tanapol Santiwattanatram (Thailand), Mohammed Abbas Saleh (Bahrain), Abdullah Al-Makimy (Kuwait), Habib Antoun (Lebanon), Ali Ali (Qatar) Girls: Britt Eerland (Netherlands), Mateja Jeger (Croatia), Mallika Bhandarkar (India), Ng Ka Yee (Hong Kong), Alice Loveridge (Guernsey), Elisa Trotti (Italy), Katsiaryna Baravok (Belarus), Paulina Nowacka (Poland), Fatema Alhalki (Bahrain), Solmaz Rahmanmoh Ammad Pour (Iran), Yulia Gatz (Kazakhastan), Melissa Saber (Lebanon), Ann Lim (Malaysia), Aia Mohamed (Qatar)
Déjà champion d'Europe 2008 en double-cadets avec Julien Indeherberg, Emilien Van Rossome qui est classé A16 en Belgique et joue pour le club de l'Entente Basse Sambre, à été confronté à treize garçons de treize autres nations . Il fut le meilleur. C'est à lui que l'impressionant Khaled Bin Hamad Al-Khalifa de la Fédération du Bahrein à remis le ticket pour Singapour. Le jeune wallon, à quelques jours de son anniversaire, devient ainsi en tennis de table le successeur de Jean-Mi Saive sur la scène internationale.
Après Leitgeb et Kulpa en poule préliminaire,c'est avec une grande détermination mentale que Emilien s'est bien battu contre le Thailandais Tanapol Santiwattanatram dont le nom est aussi terrible que le talent et la classe . Ensuite Emilien a du battre les représentants des grandes nations sportives qui sont l'Allemagne et l'Italie. 1/4 finale : Emilien VR - T. Santi (Thailande) 11/4- 11/5- 5/11- 11/6- 8/11- 6/11- 11/7 1/2 finale : Emilien VR - F.Wagner (Allemagne) 11/8- 11/6- 11/1- 11/13- 11/8 finale (qualification) : Emilien VR - L.Mutti (Italie) 9/11- 11/5- 11/7- 11/4 - 1/11 - 11/4 .
In de jaren negentig van vorige eeuw kreeg ik het heel moeilijk op mijn werk. Voortdurende stresstoestanden hadden mij aan de rand van de inzinking gebracht. Gelukkig kwam op een dag het verlossend bericht dat ik in aanmerking kwam voor vervroegd pensioen. Mijn leven kreeg plots weer zin. Ik voelde weldra een drang naar levensvreugde in mij opborrelen. De lucht die ik inademde was heerlijk. Het pintje dat ik dronk had weer smaak. Enkele dagen later poetste ik mijn oude randonneursfiets terug op, smeerde de ketting, en op nieuwe banden vertrok ik tijdens de mooie herfstdagen van 1994 naar het Noorden. Ik volgde de kust tot in Friesland waar het zilveren licht soms zo prachtig over de wijde Noordzee schijnt. Na 19 dagen bereikte ik Denemarken. Een telefoongesprek met thuis riep mij terug, want ik hoorde dat er felle vissterfte was opgetreden in mijn vijver en dat zou me werk vragen om nog te redden wat mogelijk was. De volgende lente reeds fietste ik naar Bretagne. Te Roscoff kon ik niet weerstaan om in te schepen voor Ierland. Na 29 dagen kwam ik weer thuis, want er bleven me toch nog dagen te presteren op mijn job. Deze tweede tocht had me het gevoel gegeven dat ik weer sterk genoeg was om op mijn tweewieler alle wegen te berijden .
Een jaartje later was ik dan eindelijk een vrij man. Op 1 juli zwaaide ik af en één maand na mijn 52ste verjaardag behoorde ik niet meer tot de werkende klasse. Wat een heerlijk gevoel ! Op de Grote Markt van Sint-Truiden liep ik een tabakswinkel binnen en kocht me een Havanna. Ik genoot en blies rondekens rook uit, terwijl ik op een terras van een stevige pint proefde. Het was mijn laatste sigaar, 75 franken had zij me gekost. Vandaag, meer dan 13 jaren later, ben ik fier over mezelf omdat ik nooit meer heb gerookt sinds die zaterdagmiddag ! Na enkele weken voorbereiding om precies mijn reisroute uit te stippelen, alsook om mezelf en mijn fiets te roderen, besloot ik van te pelgrimeren naar Rome, de plaats waarnaar alle wegen lopen. Eens kwam Julius Caesar tot in het land der Eburonen en daarom zou ik ook tot bij hem gaan. Als zwerver beleefde ik onvergetelijke dagen. Ik bezocht Verdun, Einsiedeln, Venetië, Ravenna, San Marino , Firenze, ... allemaal beroemde en deftige plaatsen. Mijn velo was mijn enige partner langsheen verlaten stranden en in heel drukke straten, bergop over de hellingen en bergaf door de dalen. Mijn wielen brachten mijn oude benen naar vele plaatsen. Zij zorgden dat ik op een gezond tempo leefde voor lichaam en geest. Mijn fiets werd me onmisbaar, zoals een bril, een ring, een uurwerk, een vals gebit, een broeksriem, een paar schoenen, een onderbroek, een prothese, een gsm, een doos voorgeschreven pillen, een identiteitskaart, een bankkaart, huis- en autosleutels, ... . Mijn fiets werd een bijkomend stuk van mijn persoon . Want mijn schone fiets was niet langer een koud en lomp ding dat in mijn kelder op me wachtte tussen stapels oud papier en tuingerief. Mijn Vlerick stond nu altijd op een ereplaats, naast de televisie, de computer, en niet ver van de koelkast. Gedurende jaren deelde ik immers zovele intense ervaringen met mijn fiets. Ik sliep vele nachten met mijn fiets in een tent, zo'n igloo model met een binnentent.
Ik toerde rond het meer van Madine toen ik me afvroeg waarom, in de Nederlandss taal die de onze is, de fiets een hij is en in de Franse taal een zij ... ( la bicyclette, en ook zelfs la petite reine). Slapen op een camping of in de vrije natuur met een vent onder een tent was toch niets voor mij. Om mijn intense verhouding met al wat samen hangt tussen vork en zadel in een concretere vorm te brengen, kreeg ik toen een fonkelend idee. Ik besloot dat mijn lieve fiets een naam en voornaam moest hebben, zoals een menspersoon dat heeft, zoals ikzelf heb, en zoals mijn dochters en kleinkinderen hebben. De mensheid geeft wel een naam aan een dorp, aan een helling, aan een waterloop, aan een hond, kat, of paard, aan een zeilboot of aan een blokhut, aan een auto, een trein, een oorlogsvliegtuig, aan pamperdragende babies, ... . Waarom niet aan een schone van fietsconstructeur Vlerick ? Het is echt niet mooi dat onze fiets geen naam heeft. In het land van Lorreinen waar de mirabellen toen nog maar groen waren en het gras langs de weg gekleurd werd door diverse bloemen stopte ik daarom even. Ik nam mijn volle drinkbus met water van Evian en ik besprenkelde mijn tweewieler terwijl ik volgende woorden uitsprak, met meer plechtige ernst dan een ervaren kapelaan : ' Ik doop je in de naam van alle Goden, en ik zal je noemen vanaf dit ogenblik in de eeuwigheid met de naam Olive Green ( = groen olijfje). Ik beloof, schat, voor je te zorgen alle dagen van ons leven en moest één van ons op een dag nog maar juist goed genoeg zijn voor de schroothoop, dan nog zullen wij samen blijven ... ' .
Mijn fiets en ik, ... meer dan tienduizend kilometers reden we nog samen op drie verschillende continenten. Op een dag in Cuba, na een douche, gleed ik uit. Ik maakte een vreselijk pijnlijke val en enkele maanden later moest ik verder leven met een stalen heup. Het fietsen was voorbij. Olive Green staat al vele jaren stil. Zij weent en wordt oud, dag na dag. Opa Papoum.
Terug thuis. Een mand met de oogst van zeven weken wacht op me. Zoveel kranten, tijdschriften, brieven, uittreksels, folders, publiciteitsblaadjes. Eerst besteed ik nog een dag aan familiebezoek en dan nog een dag om volledig uit te slapen in mijn eigen groot bed. Daarna zet ik me aan het werk. Gedurende veertig uren, met af en toe een onderbreking voor een hapje of een natje, ben ik intens bezig met mijn administratieve job. Daarna heb ik drie hopen papier, één voor de vuilbak, twéé voor archieven en klassementen, drié om zonder uitstel te beantwoorden of om enige actie te ondernemen. Ik voel me goed wanneer dit is afgehandeld.
Bijna twee weken later. Olive Green is nog altijd niet terug in home sweet home. Reeds tweemaal ging ik voor informatie in het station te Landen, gelegen op een boogscheut van mijn woning. De vrouwelijke NMBS-bediende noteerde mijn naam en telefoonnummer om me te verwittigen wanneer mijn geliefde tweewieler in de Pepijnstad zou zijn aangekomen. Ondertussen ben ik geboeid door een studie op internet over de Stelvio, een col die ik wel eens graag zou beklimmen, een uitdaging voor 1997. Mijn jongste dochter, een akela bij de scouts, wil immers dat ik maximaal informatie verzamel over het Martello dal ten Oosten van de Stelvio. Zij wil immers een dossier indienen bij het bestuur van haar scoutsvereniging om daar op scoutskamp de gaan met de verkenners. Dit zou niet lukken doch het werd een tocht door de Karpaten in Bulgarije, door twee leidsters en zes scouts met gespierde kuiten en korte broek. In de stadsbibliotheek zocht ik naar informatie over de Dolomieten en tijdens het snuffelen vond ik een oud exemplaar van " Het land waar de appelsienen bloeien" van Felix Timmermans. Ik lees dit boek in één trek uit. Zo verblijf ik in gedachten weer in het mooie Italië.
Maar dan word ik lastig. Ik wil weten of ik mijn fiets zal terug zien. Ik maak een copie van de verzekeringspolis die ik afsloot. Outsiders zullen dan wel hun ogen opentrekken om te zien voor hoeveel mijn Olive Green, een op maat gemaakte randonneursfiets van bij Vlerick in De Pinte wel waard is. Ik ga met stevige stap terug naar het station. Het heeft lang genoeg geduurd. Derde poging. Nog altijd geen goed nieuws. Er staat niets in de computer en dus is er niets. Ik schud een Bijbelse uitleg uit mijn mouw : ' In het begin was er niets, en toen schiep God hemel en aarde, maar in fucking USA werden de eerste computers pas vijftig jaar geleden geschapen. Toch mag niet worden gezegd dat tussen de bigbang en 1946 er niets was op deze planeet. Er zijn toch in dit station ook mensen die niet op de computer werken, met een schop, met een stootkar of met een fluitje, hebben zij soms mijn olijfkleurige fiets niet gezien ?' Dat is veel te zwaar voor de loketbediende. Ik kijk achter mij en zie meerdere treinreizigers die een kaartje willen kopen. Om deze mensen geen stress te bezorgen trek ik me terug, maar eerst geef ik nog een tweede maal mijn gegevens alsook mijn afschrift van de verzekering aan de loketbediende, toevoegend ... ' straks kom ik terug en dan moet ik absoluut de stationschef zien ! ' .
Een buurman die maar al te graag iets hoort over mijn voorbije avonturen op de fiets houdt me tegen. Na een babbel van twintig minuten stap ik mijn huis binnen. Zodra ik in de keuken kom, zegt mijn vrouw me al dat er goed nieuws kwam van uit het station. Dit is me niet duidelijk ! Nog maar pas stond ik aan het loket, zonder resultaat. Ik weet dat de gemakkelijke oplossingen zelfs horen bij de moeilijkste vraagstukken, maar dit is toch vreemd !
Terug in het station. Daar, bij de NMBS zo vaak verbeterd de voorbij jaren door de managers aan de top, schijnen toch zeker lokale communicatiestoringen te zijn tussen werkvolk, bedienden, en chefs. De onderstationschef wist waar mijn fiets was ! Ik meen zelfs disfunctionering, povere organisatie, verwarde administratie, en zonder aan kwaadsprekerij te doen vermoed ik zelfs een beetje dat misschien een pientere ladro di bicicleta de chinese manier aan het uittesten was van het langzaam laten wegglijden en het zachtjes buiten alle licht laten verdwijnen van op de trein gevonden voorwerpen. De waarheid bleek echter gewoon te zijn dat mijn zoeteke Olive Green in dat station op de lijn Brussel- Luik met aftakking naar Hasselt-Genk, reeds als een vieze kwade hond dertien volle dagen en nachten was opgesloten geworden in een donker kot met rommel, verfpotten en werktuigen.
Op documenten die te Zürich geplakt werden op mijn fiets en op dateringstempels is duidelijk te zien dat mijn fiets slechts weinige uren na mezelf op de eindbestemming in onze thuishaven Landen was toegekomen. Dit gebeurde met de laatste trein, in het midden van de nacht. De personen die 's nachts in dat station werken zien of spreken echter bijna nooit met zij die tijdens de dag hun werkuren moeten kloppen. Wie een vriend of een familielid heeft die spoorwegman of spoorwegvrouw is, kan over de onoplosbare problemen van de onregelmatige diensturen veel meer te weten komen.
Mijn blijheid om de teruggevonden en ongeschonden fiets overtreft natuurlijk mijn woede om het geklungel van de spoorwegmannen. Ik hou mij mond, spring op mijn fiets, en met glimlach op mijn gezicht en geluk in mijn hart, verlaat ik met vederlichte pedaalstoot het station van de Pepijnstad. Arm schaapje, onschuldig wicht ! Opgesloten in een donkere cel, mijn geliefde, wat een schande ! Wij wenen enkele lauwe tranen van geluk, want we hebben mekaar teruggevonden. Aan ons de toekomst, en nog samen vele mooie fietstochten over berg en dal, in boerendorp en in grote stad .
De weg die ons naar Rome bracht, heeft ons geleerd dat verder dan onze horizon nog een zeer wijde wereld ligt. Alles zullen wij nooit ontdekken noch begrijpen, maar iets hebben wij toch al goed gezien, hier of daar, tussen de mensen of binnen de muren, of buiten waar de vogeltjes fluiten. Terwijl iedere dag van ons leven verder tikt, moeten we zo vlug mogelijk nieuwe plannen maken omdat op ons nog meer wacht van dat geweldige geluk dat de vrije zwervende pelgrim beleeft op Gods wegen waar ook Lucifer soms staat te liften, vermomd als die duivelse nar kan zijn.
Wilfried Journée.
Ik ben geen sjeik en ik heb geen checks, maar dit lang verhaal, eentje tussen vele andere verhalen die ik al heb geschreven of nog zal schrijven, ad majorem Dei gloria of voor mezelf en mijn kleinkinderen, geeft me een rijk gevoel.
- Er werden tussen 25/10/2008 en 4/2/2010 niet minder dan 107 stukjes geschreven op deze blog over deze fietstocht naar Rome die plaatsvond in het jaar 1996. Een eerste versie van het totale verhaal werd eerder geschreven in 1997-1998 op 144 goed gevulde bladzijden maar deze bracht het nooit verder dan een tiental proefexemplaren, want het kwam nooit tot publicatie van een boek hetgeen toch de bedoeling was. Dank zij internet en Seniorennet kan iedereen thans genieten van deze verbeterde versie van de avonturen van de fietsende pelgrim. -
Matteo Montaguti werd de eerste winnaar op Europese bodem van het wielerseizoen 2010. Er zijn altijd sportliefhebbers die niet graag zien dat zo een onbekende wielrenner een schone koers wint. Zelf ben ik zo niet. Steeds ontdek ik met vreugde dat ook mindere goden winnaars kunnen worden. De 26-jarige Matteo Montaguti uit de omgeving van Forli won de eerste rit van een vierdaagse die werd gereden helemaal in het verste Zuiden van het Italiaanse schiereiland. Hij was tijdens de beklimming van de Potame ontsnapt met een andere renner en die twee vluchters hebben stand gehouden tot aan de meet terwijl werd verwacht dat het zou uitdraaien op een massasprint, want de teammates van Alessandro Petacchi controleerden de wedstrijd. Er zijn nog andere Matteo's in het hedendaagse peleton, zoals Matteo Tosatto de sterke ploegmakker van Tom Boonen, maar die mooie voornaam doet me wel terug denken aan de tijd toen ik alles wilde weten over de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Want vooraleer op de wegen naar Rome te rijden had ik ook reeds de Camino afgelegd met mijn fiets.
Maestro MATEO ( XII-de eeuw) was de beeldhouwer en de architect die de opdracht kreeg van de kathedraal van Santiago de Compostela te herbouwen. Dit is duidelijk bewezen door een document uit 1168. Van dezelfde kunstenaar is ook de befaamde Portico de la Gloria aan de ingangspoort van de enorme kerk die door zovele miljoenen pelgrims werd bezocht. Een beeldje bekend als de ' Santo dos Croques ' stelt de geniale bouwmeester Mateo voor. Voor de pelgrims behoort het aanraken van dit beeldje tot de rituelen die zij afhandelen op de einde van hun lange tocht. In Galicia willen immers alle ouders dat hun zoon met zijn kop driemaal tikt tegen de harde stenen kop van Santo Mateo, want volgens oud volksgeloof zou dan een vonkje van het genie van de kathedraalbouwer overspringen naar het brein van de jonge bezoeker waardoor deze zou opgroeien tot een wijze en slimme man. Reeds eeuwen staan zij er in de rij aan de ingang van de kathedraal om het beeld van Mateo te vereren, alhoewel die man (zoals het paterke van Hasselt) nooit een heilige is geweest.
De intense vreugde van een renner die na jarenlang trainen, afzien en pech hebben zijn eerste grote wegwedstrijd wint, is vaak onbeschrijfelijk (foto). Ook de vreugde in een nieuwe wielerploeg ( De Rosa) behoort tot het schoonste wat het cyclisme kan bieden, buiten hopen geld wil ik er wel aan toevoegen want het is toch over beroepssport dat wij hier schrijven. Bovendien brengt zulk een succes ook veel moed en hoop bij andere mindere goden, beloften en aanvallers, want indien zo'n kleine Montaguti kan winnen dan denken er toch anderen dat zij dat ook kunnen.
Maar misschien is iedereen verkeerd aan het oordelen. Omdat bijna niemand weet wie Matteo Montaguti eigenlijk is en ook niemand weet hoeveel die kerel op de wegen van Emilia-Romagna wel heeft getraind op zijn nieuwe De Rosa koersfiets. Hij won een behoorlijk lastige eerste rit en daarna met amper 25" voorsprong verdedigde hij goed zijn leiderstrui gedurende de drie volgende ritten. Zal Matteo Montaguti een gregario blijven, of zou het kunnen dat hij mikt op een plaats van maestro of zelfs van campionissimo ? Enig onderzoek in de data-bases en op de wielersites laat ons vlug ontdekken dat Montaguti een goed renner op de wielerbaan is, vermits twee nationale tiels dat bewijzen. Op de weg werd hij op 27 juni 2007 ook kampioen van Italië bij de Elites zonder contract. In 2009 reed hij alle ritten van de Giro uit als helper van Petacchi. Dat zijn toch al enkele goede prestatie, zodat wij niet mogen denken dat deze Montaguti een kleurloos rennertje is. Sinceri complimenti per la tua bella vittoria Matteo !
Zo, meteen is het nieuwe wielerseizoen weer begonnen in Italië, zes weken scheiden ons nog van Millaan-San Remo, de klassieker die een renner moet winnen om te bewijzen een echt groot kampioen te zijn. Volgende zondag komt terug een interessante Italiaanse koers, de G.P. degli Etruschi die wordt ingericht door ex-wereldkampioen Paolo Bettini die dan zijn debuut doet als organisator.
Se retrouver sélectionnée dans l'équipe nationale est un grand honneur pour toute jeune femme qui pratique du sport. Dans certains pays cela est encore bien plus important que dans d'autres pays, selon l'importance et le statut du sport concerné. Ainsi parvenir à prendre une place dans l'équipe de pingpong de la Chine Populaire est sans doute plus difficile que d'arriver au sommet de l'Himalaya. Celle qui devient titulaire de cette équipe aura des millions d'admirateurs dans son pays et sur les autres continents.
Etre très douée n'est toutefois pas suffisant. La quantité d'heures nécessaires à l'entraînement technique et physique est énorme. Une formation sport-école programmée sur douze années amène ces joueuses au plus haut niveau. Quand ainsi arrive une dizaine de sportives , une nouvelle vague de princesses du ping, le plus difficile leur reste à faire. En effet, comment, quand et où , battre celles qui sont un peu plus âgées, mais beaucoup plus expérimentées, et qui sont depuis quelques années les reines de ce sport. Comment prouver à ces championnes olympiques, à ces championnes du monde, à ces femmes qui ont gagné tous les grands tournois, que la relève est là . Comment plaire aux dirigeants, aux entraîneurs, aux sponsors, pour être sélectionnée ?
La réponse est simple. La solution est difficile. Il n'y a pas de cadeaux, pas de pistons politiques, il faut que la sportive soit la meilleure des meilleures au Jours J. Ces jours J sont arrivés dimanche dernier. A Nantong en Province de Jiangsu se sont rassemblées les 22 candidates pour l'équipe nationale qui participera aux Championnats du Monde à Moscou du 23 au 30 mai prochain et qui sera déjà la base pour les Jeux Olympiques 2012 à Londres. Le coach national Shi Zhihao souligne en effet que les Chinoises sont les meilleures par la programmation à long terme et par le sérieux et la bonne organisation de la fédération sportive la plus importante de leur grand pays.
A Nantong aura lieu pendant cinq jours un criterium avec 22 participantes qui toutes se rencontrent en match ' au meilleur des 5 sets'. Cela veut dire que toutes ces championnes disputeront 21 matches et que après 231 duels un classement actualisé indiquera le nouvel ordre de la liste de force féminine de la Chine Populaire. Celle qui gagne le criterium de cette première semaine de février aura gagné sa place en équipe nationale.
Deuxième chance. Les autres joueuses qui se sont distinguées seront envoyées aux tournois de Qatar et de Koweit. Une double victoire chez les sjeiks où les chèques sont gros, donne d'office droit à une place en équipe de Chine.
Test supplémentaire. Du 7 au 14 mai 2010 un groupe de 16 joueuses sera à nouveau convoqué pour un tournoi intime de sélection. Ce tournoi doit fournir aux coaches et aux autres responsables les informations nécessaires sur la forme et les techniques des joueuses. Il ne faudra pas gagner cette compétition pour mériter sa place. Selon les besoins de l'équipe, les joueuses complémentaires seront choisies. Cela veut dire que s'il y a déjà deux attaquantes le coach fera appel à une joueuse au talent plus défensif et afin de former les meilleures paires une partenaire idéale sera choisie. Les dames qui sont des championnes ont presque toujours des caractères terribles. Pour les diriger il faut un coach qui sait s'y prendre et il faut penser que ce type-là avait comme ancètre Tamerlan ou Gengis Khan, ou qu'alors il est expert en arts martiaux et psychologie. Qui sont ces gens qui encadrent les grandes championnes du ping ? Voilà un sujet pour une autre fois.
Guo Yue, Li Xiaoxia, Liu Shiwen, Guo Yan, Ding Ning, Cao Zhen, Yao Yan, Fan Ying, Peng Luyang, Chang Chenchen, Mu Zi, Rao Jingwen, Li Xiaodan, Wen Jia, Wu Yang, Nie Wei, Yang Yang, Feng Yalan, Zhou Fangfang, Hou Xiaoxu, Cao Lisi, Wang Xuan.
Ainsi s'appellent les 22 joueuses qui dans leur sport participent actuellement à une compétition beaucoup plus difficile que les Championnats du Monde ou les Jeux Olympiques.
Jusqu'à hier toute la Chine se posait la question : ' Sera-t-elle là, ou ne viendra-t-elle pas ?' Parmi les noms des combattantes le connaisseur aura remarqué l'absence d'un nom et d'un prénom, l'absence de l'impératrice du pingpong, de la très grande championne Zhang Yining. Non, elle ne participera plus aux trials de Nantong. C'est une page du sport chinois qui se tourne. On ne voulait pas le croire. C'est comme quand Eddy Merckx a annonçé qu'il ne ferait plus de courses, ou quand nos tenniswomen se sont arretées, bienqu'elles soient revenues pour un come-back, imitant Lance Armstrong. Revenir et à nouveau gagner est à la mode pour le moment. Il reste l'espoir de revoir la superchampionne lorsqu'on parlera des Jeux Olympiques 2012.
Zhang Yining n'a pas encore décidé que sa carrière est finie, d'ailleurs elle gagnera encore des sets lorqu'elle aura 77 ans, mais elle avait précisé en décembre déjà que c'est volontiers qu'elle cède sa place aux jeunes championnes. Car toutes ces filles ont tellement travaillé pour arriver près du sommet qu'elle ne veut pas leur barrer la route vers les médailles et vers les dollars versés aux premières des grands tournois. Elle sait trop bien ce qu'elle a enduré pendant des années pour arriver et pour se maintenir au top. Depuis qu'elle est mariée (avec un millionnaire faut-il savoir) la déléguée des femmes et la jeunesse au parti communiste n'a plus touché sa palette. Elle fait encore du sport pour ne pas grossir. Elle fait maintenant souvent la grasse matinée des jeunes mariées. Elle apprend surtout le ' life style' de l'épouse d'un important homme d'affaires. Elle n'est pas fainéante si elle dispose de domestiques car c'est ces personnes-là qui lui expliquent ce qui est nécessaire en ménage et pour devenir une bonne mère de famille.
Photo de la plus jeune des championnes: WU YANG, championne du monde juniores (17ans). Elle a un je ne sais pas qui me plaît, je l'avoue. Regardez comment elle joue, quelque part en Chine contre Zhang Yining (l'autre photo). www.youtube.com/watch?v=90GcwiAjkrQ
Op een herfstdag te Namen. Ik had in de doos met klein reparatiemateriaal in het diepste van mijn linkse Karrimor drie vaderlandse muntstukken van 5 franken, maar dat is niet genoeg om te telefoneren want dat moet in het station gebeuren met een telefoonkaart. Bancontact levert me daarom de biljetten die in België zo onmisbaar zijn, zelfs voor een oude zwerver als ik. Ondanks mijn grote emotie zal ik deze keer toch weer niet mijn kaart in de gleuf vergeten. Het is precies 19u00 wanneer mijn echtgenote verneemt dat zij terug getrouwd is en nu zelfs met een man die een volle aflaat heeft verdiend na pelgrimstocht tot Rome. Mijn halve trouwboek zal me komen afhalen in het station van Namen, zoals eerder afgesproken. Het is een rit van 43 km. Eigenlijk was het mijn bedoeling geweest deze Namen-Landen per fiets af te leggen, maar vermits ik mijn fiets kwijt ben kan dat niet gebeuren. Spijtig, want zo'n finale geeft op het einde van zijn tocht aan de lange afstandsfietser prachtige gevoelens van tevredenheid. Mijn vrouw, die het huishouden belangrijk vindt, zal eerst toch nog de tafel van de keuken afruimen en een wandeling maken met onze hond, alvorens zich met onze Volkswagen Passat naar Wallonië te verplaatsen. Het komt niet op tien minuten, wij zijn nu toch al 45 dagen gescheiden !
De pizzeria in de omgeving van het station lijkt me een uitstekende plaats om op mijn Sonja te wachten. Onder een grote kaart van "bella Italia" die de muur van de eetgelegenheid siert, ga ik aan een tafeltje zitten. Wijnglazen . Papieren tafelkleed. De ober komt en ik wijs met mijn vinger op de wandkaart Roma aan, de navel van de wereld, de plaats vanwaar ik net met de trein ben aangekomen. Kordaat bestel ik een pizza quattro stagioni en twee glazen Jupiler. Ik verdwijn naar de toiletten om me beter te voelen en me op te frissen, want op korte afstand van de oven waar 'un Italien de Namur' met veel show aan het bakken is, overvalt warmte me, en plots voel ik dat mijn nachtrust slecht was geweest en mijn treinreis lang. Wanneer ik zeven minuten later terug op mijn plaats kom, staan mijn biertjes er. Hoe snel zijn de pizzabakkers te Namen ? Wel, dat valt erg mee. Want alhoewel vaak in de volksmond wordt gezegd ' lent comme à Nàaaamur ' komt de ober me spoedig een prachtige pizza brengen, die even lekker is als te Pisa, Piombino, of te Frascati. De kaas kleeft in lange slierten. Grote en lekkere dampende pizza. Fris bier.
Het kost me 360 Bfr. Ik loop terug naar buiten met pak en zak. Er komen vele zwarte Volkswagen Passat's aangereden en pas even na 20u00 zie ik eindelijk de 4M846 met mijn vrouwtje aan het stuur. Felle en tedere kus. Toch blij dat we mekaar terugvinden. Zij is in niets veranderd. Ik ben mager en bruin. Mijn armen en mijn benen heb ik nog, maar mijn tweewieler ben ik kwijt ! Ik stap in de auto, maar het drukke verkeer belet me toch van al met mijn verhalen te beginnen. Wat moet ik nu eerst vertellen ? Welke belevenissen waren belangrijk en wat mag vlug vergeten worden, en zijn er ook dingen die ik beter aan niemand vertel ? Ik moet eerst wat tot rust komen, en alles op een rij kunnen plaatsen. Eens als de schittering van de zon uit mijn ogen is verdwenen, wanneer het stof en de parfums van de wegen, van stad en land uit mijn neus weg zijn, wanneer alles herinnering zal geworden zijn, dan zal ik helemaal alles terug beleven in een lang en volledig verhaal. Het was een tocht die ik nooit zal vergeten.
Mijn beide dochters, die zich reeds een beetje weeskind voelden, zien me toch graag terug over de stoep komen. Weer thuis. Wat een goed gevoel !
Hoe blij een hond wel is, kunnen wij mensen niet begrijpen. Onze welsh terriër Luca heeft een prachtig gekrulde vacht van zwart en ros haar, helemaal anders ziet hij er uit na het sparen van zoveel haren. Hij kwispelt fel met zijn staart, springt omhoog tot in de armen van zijn papa,en likt het gezicht af van hij die terugkomt, van zijn baasje die over vele wegen heeft gereden. Om het weerziens te vieren, vertrekt die papa terstond met zijn hondje voor een sportieve wandeling en zo weet het slimme hondje dat alles terug zoals vroeger zal zijn.
Woensdagavond. Zappen naar televisie. Eiken kasten vol huisgerief, sedert ik trouwde met mijn lief. Lederen zetels. Tapijten. Vaasjes. Kaders aan de muur. Een klok die tikt en tikt. Een te groot huis met luxe. Een mand met briefwisseling. Weer thuis. Propere pyjama. Tanden poetsen. Naar bed met mama, zoals reeds sedert 1971, warm, mals, rug tegen rug, en verboden te snurken.
Een dag op de trein. 4. Haar hondje was een welsh terrier.
Ontmoeting met een engel. Deze dag was een hel voor me geweest. Maar nu voel ik me weer goed. Ik zit op de trein die me met goede snelheid weer naar Haspengouw brengt en ik slurp coca-cola, knabbel op bananen, kijk door het raam naar het landschap. Ik glimlach en ik denk dat het wel in orde zal komen met mijn fiets die met een andere trein me zal volgen. Waarom zoveel stress en ongenoegen ? Het leven is toch mooi ! Zie me schuiven door het prachtige landschap van La douce Lorraine en in de verte liggen de Vogezen, de wijnvelden van de Elzas en de Rijn.
Ik had vastgesteld dat in Zwitserland alles wel loopt zoals hun befaamde uurwerken, maar dat op het ogenblik dat er grensoverschrijdend moet worden gedacht of gehandeld verstand en systeem er gemakkelijk blokkeert. Dan wijzigen die vriendelijke mannen en vrouwen hun houding en bieden zij maar al te graag voor hun diensten en goederen de voorbijganger een gepeperde rekening aan. Te Straatsburg stappen veel reizigers op de trein. Een meisje met een grote sportzak, smalle jeans en hoge schoenen, komt op mijn hoogte en vraagt beleefd of zij voor me in de andere hoek mag komen zitten. Eens die plaats ingenomen voelt zij er zich direct thuis. Zij rookt eerst nog even speels en zenuwachtig een sigaretje, daarna denkt zij wat na en schrijft zij iets in een notaboek, leest wat en valt dan even in een licht slaapje. Dat geeft mij de gelegenheid van haar beter te bekijken. Met haar bruine ogen en bruine lokken, is zij eenvoudig maar wel mooi, als een lieve kleine madonna uit deze tijd. Zij doet me denken aan de tegenspeelster van Marlon Brando in Last Tango in Paris.
Volgende halte. Pendelaars gaan en komen. Maar het bruinharige meisje blijft. We hebben ondertussen al enige woorden gewisseld, maar op Luxemburgs grondgebied zijn we mekaar al lange tijd genoeg gewoon om in een goed gesprek te geraken. Minuut na minuut beginnen wij te beseffen, zowel zij als ik, dat we mekaar sympathiek vinden. Dat is toch wel vreemd, want zij is niet meer dan 19 jaar oud en ik ben al meer dan 52. Het is fijn zo samen te zijn op de trein. Het is weldra alsof we mekaar al lang kennen, mekaar vertrouwen, en onze tijd samen vliegt voorbij, terwijl het gerammel van de wagons en het geknars van de rails ons niet meer stoort. Zij is studente in de rechten te Straatsburg. Haar vader werkt op de Europese Gemeenschap te Brussel. Ik vertel ook wie ik ben en waarom ik op die trein zit. Dan plots beseffen we dat we mekaars voornaam nog niet kennen, en dat het eigenlijk niet nodig is om aan mekaar onze familienaam te zeggen.
"Eugénie,comme l'impératrice, épouse de Napoléon III, qui fut une beauté impériale. Toi, aussi tu es belle, surtout quand tu dors.Tout à l'heure je l'avais remarqué tu sais ... ! " We zijn totale vreemden, per toeval op diezelfde trein. We ontdekken dat we goed bij mekaar passen. Dat ging snel. Wat een sterk en mooi gevoel op deze prachtige herfstdag. Wat zou ons toch zo binden ?
Bij het openslaan van een nieuw hoofdstuk in ons gesprek, ontdekken we plots dat we allebei thuis hetzelfde hondje hebben dat op ons wacht, een troeteldier dat met zijn staart zal kwispelen, zal op ons springen om ons te lekken van blijdschap omdat we na afwezigheid weer thuiskomen. Eugénie en ik, wij zijn de baasjes van twee jonge welsh terriers. Het is niet te geloven, maar toch waar. Wij zouden onze liefde aan mekaar kunnen geven, maar door een beslissing van de goden en de wispelturigheid van de zandloper houden wij van een identiek hondje .
Adieu et bonne chance, Eugénie.
Gare de Namur. Wallonie. Belgique. Slepen met zware reistassen op het perron. De trein rijdt verder naar Brussel en ik wuif nog even met mijn hand naar Eugénie.
A 200 jours de l'ouverture des Premiers Jeux Olympiques pour les Jeunes les candidats concurrents se préparent et pensent surtout à se qualifier. Car s'il y a des millions de jeunes sportifs, seulement les meilleurs d'entre-eux pourront participer du 14 au 26 août à la fête olympique qui aura lieu à Singapour et qui sera à nouveau présidée par notre compatriote le Dr Jacques Rogge, qui est resté le Président du Comité Olympique International. Le tennis de table, sport qui est très populaire dans la région du monde où ces Jeux sont organisés, fait naturellement partie du programme qui comporte 26 disciplines sportives. La compétition prévue au Singapore Indoor Stadion sur 8 tables est réservée aux garçons et filles nés en 1994 et 1995. Chaque comité national ne pourra désigner qu'un seul pongiste de chaque sexe. Cela veut dire que 32 joueurs de 32 nationalités différentes et 32 joueuses de 32 nationalités différentes seront pongistes olympiques à Singapour. Les 32 nationalités chez les filles ne seront pas nécessairement identiques à celles chez les garçons. Il y aura trois compétitions : simples masculins, simples féminins, et inter-équipes. Ces équipes mixtes seront composées par les partipants aux tableaux individuels et par pays. Si toutefois une nation n'a qu'un seul représentant, celui-çi fera équipe avec un représentant de sexe opposé d'un pays du même continent. Les formations participantes s'appeleront Chine, Allemagne, Japon, Egypte, ... mais aussi Europe1,Europe2, Afrique, Amerique, .... . Les balles seront échangées du 21 au 26 août et les jeunes joueront beaucoup de rencontres, même ceux qui perdent , selon les poules prévues non seulement au premier tour, mais au deuxième tour et en interéquipes. Ces gamins et gamines, dans la chaleur de l'été de Singapour disputeront dix matches et plus, alors que notre grand olympien Saive n'avait pas occupé les tables longtemps, ni à Athènes ni à Pekin.
On se souvient d'ailleurs aussi que avant les Jeux pour adultes de Pékin Jean-Mi Saive s'était retrouvé à égalité avec Jorgen Persson pour la vingtième place qualificative sur base du ranking mondial du 1 janvier 2008. Un règlement peu précis avait perturbé longtemps l'esprit de Jean-Mi, qui avait finalement obtenu facilement à Budapest son billet pour Pékin, après un ensemble de choses qui ne faisait pas honneur à ce beau sport qui est le tennis de table. Connaître bien ce qu'il faut faire pour se qualifier est donc important.
Ainsi, lors des compétitions où des droits de participation à Singapore 2010 sont prévus en prime, si un jeune pongiste gagne ce droit ce n'est pas nécessairement lui qui sera envoyé vers la compétition olympique. Son comité olympique national doit encore accepter de l'inscrire, prendre à charge ses frais et les frais d'un accompagnateur compétent, et juger si en juillet il est en forme et non blessé ni suspendu, ce qui nécessiterait l'envoi éventuel d'un remplaçant.
Depuis des tournois en octobre 2009 à Tokyo et en novembre 2009 au Caire, et via le premier classement mondial de 2010 , les premiers pays qualifiés sont connus. Sept autres compétitions sur tous les continents qualifieront la totalité des participants multicolores. Je me demande si le petit phénomène de Thailande au nom de Padarak Tunviriyavejchakul (photo) sera capable de se qualifier. Affaire à suivre. C'est un jeune gaucher qui gagna beaucoup de médailles dans l'Open des Indes pour Jeunes en 2009, et que Adham Charara (Canada - Président de la Fédération Internationale de Tennis de Table) voudrait voir briller dans les années à venir. Le grand sportif belge Jacques Rogge jouant au ping (photo) rentrera dans l'histoire du sport parceque c'est lui qui a tout fait pour réaliser des Jeux Olympiques pour les Jeunes. Il est le grand défenseur des valeurs olympiques qui sont : excellence, amitié, et respect. Bientôt à nouveau la flamme olympique partira d'Athènes et via Berlin,Dakar,Mexico City, Auckland, Séoul, elle sera portée avec amour pendant 6 jours par des estafettes autour de Singapour.
Pays déjà qualifiés ( ils ont les meilleurs jeunes pongistes) : Garçons (10) : Chine Populaire, Japon, France,Suède,Taiwan,Corée du Sud, Hong-Kong, Russie, Egypte et Nigeria. Filles (10) : Chine Populaire, Corée du Sud, Japon, Roumanie, Thaïlande, Allemagne, Russie, Singapour, Egypte, et Algérie.
Een dag op de trein. 3. Paniek tussen Bern en Bazel.
Mooi is de dag en fris de lucht van Helvetia. Een grote eenzame vogel vliegt over het station van Bern waar ik wat op het perron beweeg in afwachting van het vertrek van de trein uit Rome die me naar België zal terugbrengen. Mijn ogen die de vogel volgden beginnen plots hevig te knipperen wanneer zij vaststellen dat de nachttrein veel korter is geworden dan bij het vertrek toen hij wel 160 meters lang was. Ik besef dat het gedeelte van de trein waarop ik mijn fiets had geplaatst er niet meer bij is. Paniek. Onrust. Vraagtekens !
Fluitsignaal. De trein vertrekt traag en ik kruip terug op mijn plaats in coupé 313/95 waar ik uit zenuwachtigheid alle bekertjes koffie uitdrink. Mijn ogen zijn vol ellende. Ben ik dan toch mijn Olive Green kwijt op de laatste dag van mijn wekenlange pelgrimstocht ? Aan de wagonbegeleider leg ik mijn probleem uit. Gelukkig spreekt hij ook Frans. Hij kijkt maar sip en belooft me te helpen in het volgende station, en dat zal dan te Basel zijn. Daar eindigt trouwens de dienst van deze spoorwegbediende die me piloteert naar het kantoor van de verloren voorwerpen. Hij laat me daar achter. Ik sta er triestig en alleen als een jongetje dat zijn moeder heeft verloren. De trein uit Rome vertrekt weer zonder mij. Een juffrouw met een gouden ringetje in de zijkant van haar neus komt aan de balie zien en luisteren naar mij . Haar uiterlijk en haar kledij geven me weinig vertrouwen, maar een manspersoon in grijze stofjas is daarom niet beter als het gaat om reizigers te helpen. Zij verstaat mijn uitleg in haar Duitse moedertaal, reageert opvallend positief, gaat tot actie over langs telefoon en computer, maar zonder enig resultaat want .... aber " Scheisse, ... ich kann nun nichts finden...! ". Zij noteert echter keurig de terug te vinden voorwerpen en dat zijn een olijfkleurige randonneursfiets van het merk Vlerick , zonder fietstassen, met een rode pothelm, vastgeketend aan de treinwagon met stalen kabel en koperen slot, te identificeren via drie naamkaartjes die er zijn opgeplakt met zwarte tape. Dat is dus zeer duidelijk. Zij adviseert me om deze namiddag terug te komen naar haar kantoortje. Ik geef haar zes uren om te onderzoeken hoe mijn probleem kan worden opgelost.
Ik dacht dat mijn reis was afgelopen maar nu op 2 oktober bevind ik me terug waar ik op 26 augustus was. Och, troost ik me, ... als nieuwe gepensioneerde heb ik toch tijd genoeg en dit avontuur verlengt eigenlijk mijn lange reis, die schoon was en zonder ongelukken verliep. Om mijn kalmte terug te vinden, besluit ik van wat te gaan wandelen rond het station van Basel. Voor 10 SF die ik nog diep in mijn geldbeugel kon terugvinden deponeer ik mijn bagage in de consigne . Daarna zoek ik een geldautomaat om over plaatselijke deviezen te beschikken want in Zwitserland zien ze liever kapitalisten met zware franken, dan landlopers met vreemd voddengeld. Plots sta ik weer voor een rood licht aan de fietsstalling van het station. Toen ik hier 38 dagen geleden met mijn zwaar beladen fiets voorbij reed, vond ik Basel toch zo fietsvriendelijk door de fietspaden en door de duidelijke signalisatie die veel aandacht besteedt aan de zwakke weggebruiker. Het moet precies hier gebeuren dat ik mijn lieve Olive Green verlies !
In een koffiebar waar dure maar uitstekende koffie wordt geserveerd, kom ik wat tot rust alhoewel vragen mijn brein bombarderen. Waar zijn we aan toe ? Hoe zal deze dag voor mij verder verlopen ? Ik kan alleen met mijn hand door mijn lange grijzende baard wrijven. In het postkantoor bezoek ik een tentoonstelling over de Zwitserse huurlingen, die door de eeuwen heen vochten voor paus, keizer, koning, en voor wie ook hen soldij uitbetaalde. Als aandenken koop ik er een mooie reeks postkaarten met huurlingen in militair uniform. Ik telefoneer ook naar huis om uit te leggen waar ik ben en te vertellen dat ik grote pech heb. In het station geven de tabellen van vertrek op die dag naar Brussel 13u30, 16u30, 23u59. Via Duitsland kan ik ook nog, maar dan moet bijkomend worden betaald, alzo krijg ik aan een loket te horen. Aan de balie voor bagage bekom ik informatie over nazending en verzekering van mijn fiets, en bij Swiss Railway is er voor 98 SF een speciale hoes te koop die toelaat een fiets als handbagage op de trein mee te nemen. Ik bezoek ook la Gare de Bâle, want de grens loopt er dwars door het station. De tricolore spoorwegbediende met wie ik daar kan babbelen, vertrouwt me toe dat de Zwitsers haarklievers zijn die voor alles centen willen. In het land van de Tour de France mag een champion belge gewoon met zijn fiets de trein op, en dat is dan dezelfde trein, en voor dat er enige controle komt van mijn geldige Italiaanse tickets is de locomotief al lang voorbij Metz !
Ik koop wat drank en ook het wielerblad Vélo, waar ik lees over de uurrecordpoging van Chris Boardman. Niets anders moet ik doen dan wachten tot na de lunchpauze van het meisje met het gouden ringetje in haar neus. Ondeugend denk ik dat zo'n sexy Fraulein misschien wel op dat moment ergens bezig is met een vluggertje in plaats van te zoeken naar mijn tweewieler. Mijn poging om in een Franse krant het kruiswoordraadsel in te vullen loopt op niets uit. Ik rust uit in de wachtzaal. Mijn ogen, mijn verstand, zinken weg voor een dutje op de harde houten bank. Maar, vroumvroum ..., ik schiet terug wakker wanneer een werkman met een drilboor enige tegels van de stationsvloer begint open te breken. Mijn rust werd brutaal verstoord, en met slecht humeur loop ik dan maar met hangende armen terug naar het kantoor van de verloren voorwerpen, ook al is het vroeger dan afgesproken. Daar verneem ik dat mijn fiets is gesitueerd. Hij reed met een deel van de trein uit Rome naar Zürich. Omdat de fiets stevig was vastgeketend is hij verder meegereisd naar het rangeerstation waar de interrnationale treinen worden gewassen en terug in orde gebracht. Om 22u00 vertrekt die propere trein dan weer naar Rome.
In ieder geval geen fiets meer voor mij vandaag ! Aan de man die nu mijn probleem behandelt - er is niets meer te zien van die knappe jonge vrouw - geef ik mijn sleutel om het slot te openen. Ook een naamkaartje gaat mee in de omslag die met de volgende trein naar Zürich zal gebracht worden en daarna zo vlug mogelijk naar het rangeerstation. De kantoorbediende raadt mij aan mijn fiets toch maar te verzekeren, vermits het een op maat gemaakt duur tuig is, en hij geen garantie kan bieden of alles wel goed zal aflopen. De fiets zal worden naar Landen gestuurd vanuit Zürich, doch dat zal echter nog wel een paar dagen duren. Hij wijst me de weg waar ik die verzekering kan afsluiten en waar ik reeds eerder even was geweest. Ik bedank de man voor zijn vriendelijkheid , en ik vraag hem ook aan zijn vrouwelijke collega mijn vriendelijke afscheidsgroet of zoen te geven. Aan wie ? Ja, aan die schone met haar ringetje in de neus ! Lekker stuk, ... Danke schön ... wiedersehn... !
Terug aan de balie van de bagage, waar het trouwens éénzelfde man is die ook die verzekeringen afsluit. Ik moet een formulier invullen, en op dat ogenblik ontdek ik dat ik mijn laatste en schoonste Bic heb achtergelaten in de wachtzaal na het kruiswoordraadsel en mijn dutje. Wat een dag ! Ik verlies mijn fiets en ook mijn schrijfgerief ! Bovendien verlies ik ook mijn geld want in Zwitserland wordt met zware franken gerekend. De extra-verzending van mijn fiets kost 24 FS en de verzekering 42 FS. Ik berg daarom de garantiepapieren van deze transactie goed weg in mijn portefeuille. Wat een geluk, ik zal de trein van 13u30 nog kunnen halen. Vlug mijn papierke voor het afhalen van mijn bagage... . Waar is dat nu ... ? O, ja ... hier. Ik storm daarna naar de trein. Met mijn drie zware stukken bagage haal ik die gelukkig nog op het nippertje. Altijd maar lopen naar die treinen ... zoals vroeger toen ik dagelijks naar Brussel spoorde. Eén enkele minuut later verlaat de trein van 13u30 Basel en even later nog ben ik weer in ' la douce France' . Maar vijf minuten nadien krijg ik reeds controle van de douaniers of van de drugsbrigade. Zij komen met vastberaden stap gewapend door de trein met drie mannen en met een grote snuffelende hond. Zij laten me echter gewoon zitten en vragen me niets. Mijn sportzak met vuile was en mijn Karrimors met het stof van de zovele wegen en het zweet van mijn oud stinkend lijf, prikkelen de neus van de speurdershond niet. Ik ben immers iemand die in zijn tros bananen geen cocaïne wegstopt, en terwijl zovele wielerkampioenen verboden pilletjes slikten, ben ik een wielrijder die zuiver van geweten en van doping is, en met een fatsoenlijk hematocrietgehalte doorheen alle situaties geraakt.
Fausto Coppi, “l’uomo solo al comando della corsa” con la sua maglia biancoceleste. Coppi dal petto abnorme, con una capacità polmonare fuori dal comune, Coppi con le ossa di cristallo .
De bleke, magere, slungelachtige boerenzoon Coppi uit Castellania stond als 20 jarige belofte-onafhankelijke aan de start van de Ronde van Piemont op 4 juni 1939 ( dat was precies vijf jaren voor mijn geboorte) voor beroepsrenners. Hij was gekleed in de kanarie-gele trui van de fietsen Santamaria-Fiorelli uit Novi Ligure en kreeg als rugnummer 98. Hij had een week eerder te vlug een eerste contract getekend bij Girardengo, waardoor hij meerdere mensen ongelukkig had gemaakt en hij had ook een lelijke steenpuist op zijn zitvlak. Coppi volgt gemakkelijk het tempo opgelegd door de knechten van Gino Bartali. Op 60 km van de meet rijdt hij nog altijd mee in een kopgroep met befaamde renners zoals Bartali,Vicini , Valetti, Bizzi, Leoni en Del Gancia. De jonge onafhankelijke waagt tijdens de doortocht van Castelnuovo een aanval. In de beklimming die daarna komt , gaat hij recht op de pedalen staan en wanneer hij na enkele kilometers eens omkijkt is geen achtervolger te bespeuren. Hij blijft een mooi tempo aanhouden.
Die jonge kerel gelijkt op een hongerige roofvogel. Twee jaren eerder droeg hij nog als 'garzone de salumeria' met zijn fiets de worsten en salami's van een beenhouwer naar de klanten, en op dat ogenblik overtroeft hij de vedetten in een koers voor beroepsrenners. Hij bewaart zijn voorsprong tot dicht bij de wielerbaan van Turijn, waar de sportliefhebbers Gino Bartali verwachten. De leider van de koers is totaal onherkenbaar door zijn vuile trui en onleesbaar rugnummer. Wie is hij ? Op de Moriondo, omwille van te grote zenuwachtigheid heeft de aanvaller problemen met zijn ketting waardoor hij in die bergop helemaal stil valt. Op dat ogenblik vliegt de grote Bartali hem voorbij. Maar de jonge renner geraakt terug in het wiel van de winnaar van de vorige Tour de France. De campionissimo uit Firenze is zeer verwonderd. Wie is toch deze snotneus ?
Er volgt een hergroepering, maar diep in de finale springt Bartali dan toch weer onweerstaanbaar weg om deze Giro del Piemonte 1939 te winnen. Na de aankomst zal de sportieve Gino de jonge renner uit Castellania feliciteren. Met een derde plaats in deze belangrijke koers die werd ingericht sedert 1906 was de entourage van Coppi zeer tevreden, en in het bijzonder Biagio Cavanna de blinde verzorger met wie Coppi ruzie had. Die avond gingen zij allemaal samen eten in het hotel waar de ploeg Legnano van Bartali logeerde en Coppi tekende er een tweede contract voor een maandloon van 700 lires, terwijl zijn eerste contract bij Girardengo werd vernietigd volgens de wens van Cavanna, de ex-boxer die met zijn magische handen de spieren van Fausto dagelijks masseerde.
Alzo stapte Fausto Angelo Teodoro Coppi zoon van Domenico en van Angiolina Boveri de wereld van de grote wielrennerij binnen. Hij leverde weldra prestaties die hem onvergelijkbaar maakten met zijn generatiegenoten en daardoor werd hij een van de meest bewonderde wielrenners uit de geschiedenis. Zijn naam zal nooit worden vergeten.
Tussen de 153 overwinningen die op zijn naam staan zijn er kanjers als de Giro d'Italia (5), de Tour de France (2), het wereldkampioenschap op de weg en in de achtervolging op de wielerbaan, de Ronde van Lombardije (5), Milaan-San Remo (3), Parijs-Roubaix en de Waalse Pijl. Verder het werelduurrecord op de Vigorelli, 22 ritten in de Giro en 9 ritten in de Tour, 31 dagen in roze trui en 19 dagen in gele trui, en dozijnen overwinningen in de 5km achtervolging. In zijn land werd hij viermaal nationaal kampioen op de weg en won hij : Giro di Romagna (3), Giro dell'Emilia (4), Drie Valleien Varese (3) Giro del Veneto (3). Meestal kwam deze campionissimo alléén binnen na een prachtige aanval en dat vonden zijn ' tifosi' toch zo geweldig.
In vele regio's van het na-oorlogse Italië werd de wielersport waanzinnig populair door de rivaliteit tussen Coppi en Bartali. De tweede wereldoorlog, valpartijen met ernstige breuken, de dood van zijn broer Serse, en de langdurige liefdesaffaire met De Witte Dame, zijn nadelig geweest voor het palmares van deze unieke wielerkampioen. Fausto Coppi kende de hoogste vreugden die voor een man mogelijk zijn, maar tijdens zijn mythische levensloop moest hij ook door veel pijn, ellende en verdriet. Tijdens zijn laatste seizoenen voelde hij zich enkel nog gelukkig en vergat hij zijn problemen op zijn fiets en in de natuur. Dat was de reden waarom hij nog steeds koerste toen hij al versleten was en waarom hij ook in december 1959 naar Burkina Faso vloog voor een criterium en om op jacht te gaan. Hij werd daar in Afrika ziek en hij stierf plots door malaria op 2 januari 1960 omdat hij geen goede medicatie had gekregen.
Vijftig jaren na zijn dood blijft Fausto Coppi voor de oudere wielerfanaten nog steeds een belangrijk figuur. Hierna een aantal foto's van deze grote wielerkampioen. Over hem werd veel geschreven. Zijn leven was een saga. Over hem bestaan boeken, een opera, een musical, toneelstukken, liedjes,films, en op internet biedt www.youtube.com in deze tijd vele video's waarop de grote Fausto Coppi terug kan worden gezien.
Kabouter Rujano is reeds op weg voor de Giro 2010.
Rujano: "Ik ben de op twee na beste klimmer ter wereld"
Dorpsgenoot van Leonado Sierra, de eerste Venezolaan die furore maakte in Europa, is de pluimgewicht (1m58 en 49kgr) Jose Rujano Guillem uit Santa Cruz de Mora een pure klimmer. Na zijn schitterende prestatie in de Giro 2005 ( bergrit van Sestrière, bergprijs, podiums, derde in de eindstand) liep het verkeerd met deze jongeling. Was ook hij een ' pakhaas van verboden spul' geweest of kon hij niet aarden in Europa ? Bij Gianni Savio, Quick Step, Unibet, Caisse d'Epargne, ontgoochelde hij zijn werkgevers. Zo kwam hij in eigen land Venezuela terug bij de eliteploeg Gobernacion del Zulia. In 2009 was hij daar met 13 overwinningen weer goed bezig en toen hij de Vuelta a Colombia en ook de Vuelta a Venezuela op zijn naam schreef gebeurde dit op grootse manier. Hij is ondertussen bijna 28 jaar oud. Volgens de Venezolaan Rujano zouden anno 2010 slechts Alberto Contador en Joaquin Rodriguez beter kunnen klimmen dan hijzelf.
Met een ploegentijdrit over 14,2 km start vandaag op 13 januari de rittenkoers Vuelta al Tachira over 12 dagen zonder rustdag. ( zie verder de ritten en de ploegen die meerijden). Voor de eliterenners op het continent latinoamericano wordt dit voor de 45ste keer een klassieke krachtmeting in het wielerseizoen. Deze 2.2.-koers staat voor de profrenners uit Europa zeer slecht op het U.C.I.-kalender, maar in tijden van mondialisering zou het toch mooi zijn van daar belangrijker ploegen aan de start te zien. Geld is er in deze Vuelta al Tachira wellicht vooral om de plaatselijke kampioenen hun brood te laten verdienen. Anderzijds is het een feit dat hardfietsen in januari in Venezuela zeer zwaar is door klimaat en gebergte, maar ook door de felle strijdlust van regionale renners die thans sterk rijden omdat zij midden in het sportseizoen in goede forme zijn terwijl de Europeanen zo vroeg op het jaar nog weinig conditie hebben.
Rujano, die kampioen van zijn land is op de weg en in tijdrijden, wil uitblinken tijdens de volgende twee weken. Hij ging speciaal meer dan 600km trainen in het hoge Andes gebergte en hoopt zo Montana, Ladino, Gonzalez, Medina, Camargo, Vasquez, Trujillo, Valera, Monsalve, Alarcon, en andere kanshebbers te zullen kloppen. Na de wedstrijd vliegt Rujano naar Italië waar hij zich opnieuw vestigt om te rijden voor ISD-NERI een procontinentale ploeg die een wildcard kreeg voor de komende Giro d'Italia. De kleine Venezolaan zal koersen op een MC, de nieuwe koersfiets die Mario Cipollini binnenkort uitbrengt. Giovanni Visconti is de voornaamste renner van deze procontinentale wielerploeg met Italianen, Oekraïners, een Pool, een Rus, en het mannetje uit Zuid-Amerika. De eekhoorn Rujano bazuint het nu al uit dat hij in de extreem zware Giro 2010 bergop zal uitpakken met nog nooit in de cols geziene prestaties van 'clase mundial' .
Is de nieuwe Rujano een smurf met een grote mond of is hij een campionissimo ? Laten we zijn uitslagen volgen vanaf San Cristobal !
Route: 13 tot 24 januari 2010 - VUELTA al Tachira - Edicion 45.
1, San Cristóbal- team time trial, 14,2km 2, Tariba-Santa Barbara de Barinas, 160km 3, Abejales-Guasdualito, 150km 4, El Cantón-Cordero, 160km 5, Palmira-El Vigía, 140km 6, Umuquena-La Grita, 107km 7, Seboruco-San Juan de Colon, 110km 8, Rubio-Bramon, Concafe- time trial, 15km 9, San Josecito-Pregonero, 168km 10, Pregonero-Santa Ana del Táchira, 175km 11, San Antonio del Táchira-Cerro del Cristo, 120km 12, San Cristóbal - circuit, 115km
Deelnemende ploegen (19) : Gobierno de Carabobo , Gobernacion de Trujillo , Gobierno del Zulia, Kino Táchira , Bono del Ciclismo Trecolli, Guatemala, Alcaldía de Independencia, Alcaldía de Libertad, Hussein Sport, Alcaldía de Maracaibo, Lotería de Boyacá, Sport Táchira, Lotería del Táchira, Alcaldía de San Cristóbal, Mastromarco Italia, Boyacá Orgullo de América, Alcaldia del Piñal, Gobernación de Mérida Sumiglob, Arenas Tlaxcala de México .
Wachtende treinen, evenwijdige rails, in het enorme station van Roma Termini en dan uiteraard de vele mensen die met snelle stap binnenkomen of die zitten, wachten, slenteren tot op een vertrekuur. In een aanpalende wachtzaal draait een film uit de fifties op nog een echt wit filmdoek van toen. Mijn laatste ijsje koop ik, bij een sympathieke kerel aan een karretje op het perron, van een ijsboerke met een stootkar. Voor onderweg schaf ik me twee panini aan met kaas en prosciuto. Ik sta met mijn fiets en met mijn bagage op perron 6, maar na wat rondkijken en begrip van de plaatselijke toestanden, begrijp ik dat mijn trein zal vertrekken op spoorlijn 5 . Nog langer dan één uur zal ik echter moeten geduld hebben.
Nabij een fonteintje met drinkwater vind ik weldra een betere plaats. Met mijn stalen kabel en koperen slot bind ik mijn fiets en mijn reistassen veilig vast. Met al dat volk weet je immers nooit of er geen ladri di biciclette zouden kunnen toeslaan, en ook mijn panini en mijn tros bananen mogen niet verdwijnen. Ik wandel op en af over het perron tot als ik moe ben. Dan ga ik ergens zitten op een houten koffer en ik zwijmel wat weg in een waakhondslaapje met een half oog nog open om op mijn bezittingen te letten.
Plotseling holderdeboldert een verschrikkelijk lange achteruitrijdende trein op spoorlijn 5 binnen tot diep in de stationshal waar bumpers en balken zijn staart tegenhouden. Terminus. Nu moet ik wakker zijn. De vele mannen en vrouwen, meisjes en kinderen, reistassen, dozen, valiezen, manden, een dikke pastoor uit God-weet-welke-parochie, een vlag van de boerenbond uit de streek van Bologna, en een dwerg uit Milaan, zetten zich in beweging, avanti popolo. Tijdens mijn slaapje had het aantal treinliefhebbers zich geweldig vermenigvuldigd en nu snap ik plots hoe belangrijk dat kaartje wel is voor de reservatie van een plaatsje op deze trein. Aan een officieel ogende man in uniform, met fluitje en kepie, vraag ik waar mijn fiets kan worden opgeladen op zijn trein. Hij wijst me dat het helemaal vooraan is en dat is wel op 150m, verder kan niet. Ik spurt op Olive naar de speciale wagon waarop een plaatje vasthangt met de afbeelding van een fiets. De deur staat open, maar er is daar niets of niemand in die wagon. Ik klauter zelf binnen, nadat ik eerder mijn reistassen op de grond gegooid heb, haak vast omhoog het voorste wiel van mijn geliefde, en voor méér zekerheid bind ik fietskader en rode pothelm met de weer nuttige kabel en slot goed vast aan de wand van de treinwagon. Mijn stressmeter klimt naar rood terwijl ik die voorste wagon verlaat en ik spurt in 10"2/10 terug over het perron tot waar al die mensen in de trein kruipen. Het zweet parelt op mijn voorhoofd, mijn oksels zijn nat, mijn lijf is te groot en mijn reistassen zijn zwaar en lomp, en als een te dikke paling tussen de andere reizigers op de smalle gang bereik ik eindelijk wagon 313, couchette 95. Dit wordt de eerste rit van mijn leven op een nachttrein !
Een oude man, en een jongere man met zijn zoontje, zullen mijn medereizigers zijn. Zij bereikten eerst de treincoupé en nemen al hun tijd om zich met hun bagage te installeren. Chi va piano va sano e va lontano ! Ik wacht. Dat doet mij goed want ik moet toch terug op adem komen, mijn zweet wegvegen en kalmeren. De kleine jongen sleurt een zware rugzak mee. Zijn vader is zeer bezorgd om twee dozen met flessen wijn en met flessen olijfolie. De oudste man heeft één enkele valies. Zodra hij zijn plaats heeft ingenomen neemt hij uit die valies een magazine over computers waarin hij leest zonder nog aandacht te schenken aan de andere mensen in dat coupé. Wanneer alles wat rustiger is geworden op de 100% gevulde trein, doe ook ik mijn intrede om plaats 95 te bezetten. Ik heb amper ruimte om beide groene Karrimors en mijn blauwe sporttas van de ASLK op te bergen, hoog waar ik zal moeten slapen. Ik glimlach, vertel de anderen dat ik een Vlaming ben, en slechts enkele woordjes Italiaans kan spreken. Ik meen dat het past dat ik aan die medereizigers de hand geef, hetgeen ik dan ook doe, maar dat schijnt in geen goede aarde te vallen. Tijdens de vele volgende uren zal ik noch geestescontact noch gesprek kunnen hebben met deze medereizigers.
Met twintig minuten vertraging vertrekt de internationale trein naar Basel. Op het ritme van deze nachttrein eindigt mijn dagenlange onderdompeling in Italia. Ik zag in dat land veel schoonheid, beweging en levensvreugde. Afscheid nemen van Roma is altijd droevig voor het hart.
Een dag op de trein - 2. Pensieri in treno italiano.
Ik lig boven. Er zijn lakens. Het plafond is zeer laag en mijn bed is veel te kort.Toch zal ik er kunnen liggen omdat ik mijn voeten kan schuiven waar nog plaats is voor een valies. Ik denk even terug aan die arme meester Michelangelo die gedurende vier volle jaren op een smalle houten stelling had gelegen om het plafond van de Sixtijnse Kapel te schilderen. De huid op zijn achterwerk werd toen te kort en dat op zijn buik smeet rimpels en plooien. Zijn ingewanden groeiden scheef en zijn armen werden krom. Eigenlijk zou ik niet mogen klagen omdat mijn couchette zo klein is !
De wagonbegeleider brengt ons flesjes water en douaneformulieren. Hij neemt ook mijn identiteitskaart en mijn reservatieticket mee. Hij knikt goedkeurend. Een tijd later stopt de trein reeds te Bologna, een stad die ik ook nog eens zou moeten vereren met een bezoek. Ik had geldstukjes in de Trevi Fontein geworpen zodat ik weet dat ik tijdens mijn aardse leven zeker nog eens naar Rome zal terugkeren. Ik zweer dus dat ik dan Bologna zal bezoeken. Het is een warme nacht. Mijn bovenlijf is bloot en de lakens van de Italiaanse Spoorwegen vangen mijn zweet op. Ik slaap met kleine stukjes en word steeds weer wakker. Er wordt me acrobatie gevraagd om van dat bovenste bed weer op de vaste vloer te geraken en omgekeerd. Dat moet gebeuren langs een metalen laddertje van amper één voet breed. Ik ben nog fit en lenig genoeg. De trein vordert, rammelt, stopt en vertrekt, en terwijl ik wakker lig denk ik aan die vele Italiaanse gastarbeiders die eens met deze trein naar België spoorden met de 'flussi migratori' om steenkolen voor onze kachels te gaan uithakken in stof en duisternis of om een spaghetti restaurant te beginnen. Maar ik denk ook aan de sportmannen en de artiesten waarmee zij ons land rijker maakten, zoals Pino Cerami, Enzo Scifo, Elio di Rupo, Rocco Granata, Salvatore Adamo, ... allemaal zeer bekende Belgen. Zelfs de grote Fausto Coppi, nog maar net uit de armoede opgeklommen, kwam op een winterse dag gehuld in een zware overjas met een kartonnen valiesje en een koersfiets naar Brussel waar hij door onze Lomme Driessens werd opgevangen. Dall'Italia é possible raggiungere direttamente il Belgio in treno. Ik denk ook aan de verliezers, de pechvogels, de Belgische renners die zonder prijs, met kapotte armen en benen, terug naar huis moesten sporen na opgave in de grote Italiaanse koersen. Van mezelf droom ik dat ik de roze trui had gewonnen, maar daarna volgden op mijn heerlijke wielerdroom vage erotische beelden, niet voor publicatie geschikt. In het diepste van de nacht zink ik eindelijk weg in het zwarte moeras van een echte slaap .
Una stazione. Ik word wakker.Toch genoeg gerust. De oudste man is verdwenen. De twee anderen kleden zich al beter aan. Douaniers komen de coupé binnen en de Italiaan uit Sicilië die in Helvetia woont, want ik kon onderussen in de ochtend toch een praatje met hem maken, moet nogal veel invoerrechten betalen voor zijn flessen. De wagonbegeleider brengt ontbijtkoeken, koffie of thee. Omdat mijn coupégenoten niets eten mag ik de drie porties binnenspelen. De vader en zijn zoontje verlaten me. Ik ruim het coupé wat op, trek het raam open, laat frisse wind binnenwaaien , en ja, ik snuif berglucht op want we rijden terug door Zwitserland !
Er is ondertussen veel minder volk op de trein en daarom ga ik op zoek naar de toiletten voor een stoelgangnummertje. Het is een zeer proper kamertje, met veel papier en heet water. In de spiegel bekijk ik mijn oud gezicht. Ik ontdek een grote meeëter net onder mijn onderlip. Ik nijp hem er uit, een gewoonte van me, maar dat is geen goed initiatief want ik heb geen eau de cologne om te ontsmetten omdat ik nog niet thuis in eigen badkamer ben aangekomen. De trein blijft lang staan te Bern. Ik stap even uit om op het perron wat te bewegen, wat aan ochtendgymnastiek te doen. Met grote happen zuivere Zwitserse lucht vul ik mijn mannelijke borstkas.
L'image des sportifs et des artistes chinois en général et des joueurs de pingpong chinois en particulier est celle de personnes impénétrables, des robots qui n'ont pensé qu'à s'améliorer dans l'exercice de leur spécialité depuis des années, sans aucun contact avec le reste du monde. Cela expliquerait leur niveau et leur domination. C'est une perception périmée à présent. Ainsi celui qui a l'occasion de rencontrer les joueurs de l'équipe nationale de Chine, des gars qui ont tout gagné dans leur sport, sera d'avis que ces gens si terribles à la table de ping sont modestes, charmants et agréables. Le péril jaune ne viendra jamais de ces hommes et femmes-là qui sont champions du monde ou championnes olympiques. Comme partout ailleurs il y a en Chine tous les caractères parmi la population. Cependant la perception périmée citée plus haut, inquiète encore beaucoup Liu Guoliang l'entraîneur-chef de l'équipe masculine nationale du sport si populaire dans le plus grand pays de notre planète.
Montrer plus de personnalité. Liu Guoliang, et il rejoint ainsi en pensée Adham Sharara le président de la fédération internationale, est de plus en plus d'avis que son sport a besoin de vedettes, des joueurs avec de la personnalité, des cracks capables de faire parler d'eux souvent et en diverses circonstances. Maintenant le monde entier sait que c'est toujours un chinois qui a été le meilleur, mais le nom de ce chinois ne brille pas assez, sa victoire reste un peu fade. Il faudrait que tous les sportifs connaissent les grands du ping, les voici d'ailleurs sur base des derniers classements mondiaux du 3 janvier 2010.
Hommes : MA Long, WANG Hao, MA Lin, WANG Liqin, HAO Shuai, CHEN Qi, ZHANG Jike, XU Xin , JIN Yixong, CUI Qingleu , SHANG Kun, YAN An, FANG Bo (photo), YIN Hang, ZHENG Peifeng, LIN Gaoyun, LIN Chang , DING Hongce, ZHANG Yuntao, SU Zhizhong .
Ce sont les meilleurs, toutes catégories confondues, mais il y en a encore une quantité énorme en Chine populaire, sans parler des pongistes chinois immigrés ou nés dans tous les autres pays. Femmes : LIU Shiwen, ZHANG Yining, GUO Yue, GUO Yan, LI Xiaoxia, DING Ning, WANG Nan, FAN Ying, WU Yang (photo), LI Xiadan, GU Yuting, SHENG Dandan, XUE Siyu, LIU Xi, YANG Yingxu.
Le célèbre coach estime donc que son sport a besoin de joueurs plus enigmatiques, car sans cela il y aura une baisse de popularité auprès des fans et moins de sponsors. Selon China Daily du 31/12/2009 le grand Liu Gioliang va s'efforcer à modifier l'impénétrabilité des caractères de ses joueurs. Voilà ce qui est bien nouveau ! En effet, il y a 3 ans un garçon qui ne manquait pas d'asservité ni d'agressivité et qui était déjà champion olympique, avait été plaçé avec le bonnet d'âne dans un coin de la classe. CHENG Qi avait jeté sa palette et il avait donné un coup de pied dans une chaise, après défaite en finale de Coupe d'Asie contre son équipier WANG Hao. Le joueur à mauvais caractère a été expédié le lendemain vers une région lointaine où à l'armée il devait suivre une formation dans un bataillon disciplinaire. Les fonctionnaires chinois de la fédération de tennis de table conseillent parfois cela parce que c'est très bon pour le ' bing jui zhi zen', ce qui signifie ' guérir le malade et sauver le patient' .
A présent l'ami CHEN se conduit mieux, il est même cité en exemple. Il est le tout-conquérant au bon moment et il se calme à temps. Il a beaucoup de tempérament et son coach en a fait à présent un modèle et l'aime beaucoup. Ce ne sera pas le méchant garçon de hier qui fera baisser demain la popularité du passe-temps national en Chine. Car en Chine nouvelle maintenant, gagner tout dans les concours internationaux n'est plus intéressant, ce que l'on veut voir c'est de la personnalité individuelle qui mène au succès. Il faut montrer qu'on a du coeur, du panache et des émotions. Il y a en effet déjà cinq mille ans que les hommes de Peking sont supérieurs en tout aux barbares des régions situées au-de-là des grandes murailles, pensent pas mal de têtes aux yeux bridés.
Pendant 50 ans, une gestion stricte a permis aux chinois de dominer sur la scène mondiale en tennis de table. Les médailles d'or ne contentent plus les fans. Il faut au public des stars, des vedettes avec du 'glamour' , des victoires qui symbolisent le succès de l'individu qui se distingue, qui dépasse les autres, qui fait rêver et qui fait naître des nouvelles ambitions.
Il y a peu de temps, l'équipe nationale revenant à l'aéroport après avoir gagné des matches de ping extraordinaires face au Japon, à Taiwan et à la Corée, les éternels ennemis de la civilisation chinoise, Liu Guoliang avait été abasourdi par le peu de supporters et par l'absence de compliments à leur retour. Gagner est devenu normal. Perdre serait une honte. Or pour devenir champion d'Asie en tennis de table anno 2009, c'était encore bien plus difficile que lors des années dans le passé. Graver l'image de ses champions dans les esprits de tous sera dorénavant une préoccupation importante de Liu Guoliang. Le coach a fait remarquer qu'à une autre époque lorsque sortir du rang, se faire applaudir individuellement, était bien mal considéré par l'organisation politique et administrative de son pays, il était devenu le premier pongiste qui avait aligné des victoires aux championnats du monde, aux jeux olympiques, et en coupe du monde, et qu'il s'était rasé complètement le crâne pour faire parler de lui, pour avoir un look terrible, une image qui aux yeux de tous était celle d'un gladiateur , d'un extra-terrestre très différent du simple mortel.
MA LONG 21 ans - Nouveau numéro 1 depuis le 3 janvier 2010 -
Door de overwinningen van Cadel Evans en van Philippe Gilbert was het vooral Silence-Lotto dat op het einde van vorig sportseizoen zeer hoog scoorde. Toch moeten de wielerliefhebbers er van overtuigd zijn dat ook de andere Belgische wielerformatie Quick-Step een goed 2009 kende met overwinningen van Tom Boonen, Stijn Devolder, en Carlos Barredo in grote klassiekers en met de jonge Kevin Seeldrayers als beste jongere in belangrijke rittenkoersen. De driekleurige trui van Belgisch Kampioen bij de profs ging naar Tom Boonen. Het internationaal georiënteerde Quick-Step / Innergetic/ Specialized toonde zopas de nieuwe kledij van haar renners. De stijl 2010 zal retro zijn, met terug een zwarte koersbroek en horizontaal een leuk streepje wit en rood. Ongetwijfeld valt deze trui in de smaak van de tienduizenden supporters die de ploeg blijft houden.
Quick Step 2010 trekt ten strijde met volgende troepen :
Belgische renners : Tom Boonen, Stijn Devolder, Dries Devenyns, Kevin De Weert, Kevin Van Impe, Kevin Seeldraeyers, Kevin Hulsmans, Kurt Hovelynck, Wouter Weylandt, Maarten Wynants, Nicolas Maes, Iljo Keisse, en Jurgen Van de Walle. Italiaans renners: Francesco Reda, Dario Cataldo, Marco Velo, Matteo Tosatto, Mauro Facci, Davide Malacarme. Franse renners: Sylvain Chavanel, Jerome Pineau. Witrussische renners : Andrej Kunitski, Branislav Samoileau. en verder Carlos Barredo (Spanje), Addy Engels (Nederland) Andreas Stauff (Duitsland) en Thomas Vedel Kvist (Denemarken).
Patrick Lefevere blijft aan het roer als manager. Sportbestuurders zijn : Wilfried Peeters, Rik Van Slycke, Rik Verbrugghe, Davide Bramati, Luca Guercila. Nog vele ander ervaren mensen omringen de renners, zoals dokter Yvan Van Mol en verzorger Dirk Nachtegael.
In het verre Australië wordt dit weekend reeds gekoerst. Brown, Goss en Mc Ewen, deelden daar het podium in de Jayco Classic. Nadien volgen voorbereidende koersen op verschillende continenten, maar voor de meeste Belgische renners start het wielerseizoen ook in 2010 op de laatste zaterdag van februari. Op 27 februari opent Gent-Gent. Deze schone semi-klassieker heet sedert een jaar Omloop Het Nieuwsblad, en niet meer Omloop Het Volk. Te Achel-Hamont in Limburg loopt er die dag de Beverbeek Classic, wedstrijd 1.2. voor de mindere goden. Verder nog talrijke koersen voor jongeren en elites zonder contract. Op zondag 28 februari volgt de herkansing van de Omloop met de 1.1. Kuurne-Brussel-Kuurne, terwijl op dat moment weer een wielerfestijn komt met Brussel-Opwijk voor renners zonder contract en jonger dan 27 jaar. Dan zijn er weer die vele koersen die iedere maandag een hele sportbladzijde in de kranten zullen vullen. Nog zeven weken moeten wij wachten, beste sportvrienden, maar anno 2010 kunnen wij op het internet reeds dagelijks het internationale wielergebeuren vlot volgen op de ontelbare sites over deze boeiende sport.
Om de tijd te vullen probeer ik een klein fastfoodmenu met frietjes, een hamburger en een cola. Maar ik zal nog zo lang in dat station moeten blijven. Daarom huur ik een safe voor mijn bagage en verkies ik van nog een fietstoch te maken in de buurt van het station. Het is een omgeving met vele hotels, van de duurste tot de goedkoopste. Uit nieuwsgierigheid probeer ik het zogezegde jeugdhotel Famiglia te vinden, dat me dagen eerder werd aanbevolen door die plakkerige Iraanse Amerikaan uit Duitsland. Het is me vlug duidelijk dat op dat adres het gaat over een appartement waarvan de huurder voor een prijsje op een paar kamers bedden onderverhuurt aan jonge individuele reizigers. Niet erg legaal ! Wellicht ook enkel geschikt voor homo's !
Overal is het 'senso unico' om de drukte van het verkeer te beperken. Maar dat is niet plezant voor iemand die wat rond rijdt. Omdat tijdens de siësta de winkels gesloten zijn, koop ik aan een tafel op straat bananen, cola en water. Ik aanvaard dus dat wachten mijn lot zal zijn. Mijn fiets en mijn bagage breng ik weer op dezelfde plaats als een uurtje eerder. Ik herbegin, koop nogmaals een ijsje, en zet mijn billen weer op de roze Gazetta op de koude vloer van het station. Weldra zink ik weg in een slaapje, doch ik was wel wijs genoeg om me met een schoenveter vast te knopen aan een pedaal, zodat niemand stilletjes stiekem met mijn fiets zou kunnen verdwijnen. Een tijd later voel ik me weer beter, ben ik opnieuw goed wakker.
Het publiek van de grote wachtzaal levert me een boeiend en gratis schouwspel. In mijn verbeelding ben ik een aartsengel die de goddelijke opdracht had gekregen van in Roma Termini mannetjes en vrouwtjes te verzamelen, een goede selectie van 'primussen inter pares' om mee verder te kweken, zoals Noé dat moest doen om zijn ark te vullen. Deze aartsengel vermomd als een pelgrim moest van de Schepper vijftig exemplaren van het menselijke ras komen kiezen om die te brengen naar een andere planeet. Op onze aardbol, waar Rome ligt, zou alles immers spoedig vergaan tijdens wervelstormen van vuur en water. Het is vreemd, maar zo denk ik dus dat het aan mij is om die vijftig ultieme exemplaren van de homo erectus te kiezen tussen voorbijgangers in deze stationshal. Mijn normen zijn streng. De uitverkorenen mogen niet te klein of niet te lelijk zijn. Geen individuen die zich moeilijk voortplanten zoals homo's, lesbiennes, paters en nonnen, venten die te miniem geschapen zijn of moeders zonder brede heupen met borsten zonder melk, twintig mannen en dertig vrouwen wil ik uitzoeken voor het belangrijk plan dat de wijze God de Vader heeft bedacht. Ik zoek potentiële vaders en moeders van diverse huidskleur, blondjes met kontjes en kerels met een dikke zwarte snor. Met een dergelijke menselijke cocktail van sterke kwaliteit wil ik met mijn shuttle naar de toekomst te vliegen.
Ik ervaar echter in werkelijkheid dat op zo'n gewone namiddag er niet veel schone specimens Roma Termini binnenkomen. Neen, aartsengel, terug naar de melkweg a.u.b., laat deze boel verder scheef lopen tot het bitterste einde. Maar is dit wel een aartsengel die mijn brein zo vertroebelt ? Misschien is het de duivel en in dat geval schreeuw ik met al mijn krachten ' Vade retro, Satana ! ' .
Lang stilzitten heb ik nooit gekund, al van toen ik een jongetje was die superactief was en soms zelfs stout, met als gevolg oorvegen, in de hoek staan, en straf schrijven. Daarom verplaats ik me naar de kant waar een rij openbare telefoons staan. Ik ledig mijn Italiaanse phonecard door een babbel met het thuisfront. Twee verzamelaars springen op de plastieken kaart die ik laat liggen. Zij vechten er bijna voor ! Zijn het honden of zijn het mannen ?
Mijn studie, van de mensheid die zich in Roma Termini beweegt, gaat door. Na twee uren in deze ruimte zie ik duidelijk dat er hier tussen de massa bewegende elementen zijn en ook stationerende elementen. Er zijn personen die hier beroepshalve en in een officiële functie vertoeven zoals de spoorwegbedienden en de ordehandhavers, te herkennen aan hun uniformen, en als zij geen uniformen dragen en bevelen uitdelen dan zijn deze aanwezigen zelfs chefs. Er zijn winkeliers, obers, krantenverkopers, bloemenverkoopsters, die voor hun handel aanwezig zijn. Er zijn toeristen, pendelaars, dagjesmensen, reizigers op de lange et op de korte afstand. Vanaf nu ga ik het hebben over die andere mensen nog, mannen en vrouwen van alle leeftijden, die in de spoorwegtempel van Rome rondhangen zonder duidelijke functie, zonder klare redenen. Wie zich stil houdt, lang genoeg observeert, zal uiteindelijk gaan beseffen wat zij er eigenlijk doen, en zal ook verwonderd zijn over hun aantal. De werkelijkheid van het bestaan van deze mensen ligt ver af van de gilden en ambachten die er een vaste stek hebben.
Het is wat angstaanjagend. Doch onder het prachtige glazen dak van Roma Termini huizen als ratten en muizen vele nietsnutten, bedelaars, daklozen, dealers, gauwdieven, prostituées en prostitués, beschermers, handlangers, verslaafden, of nog andere lui die al heel lang niet meer te biechten zijn geweest, en armen die behoren tot 'de vierde wereld'. Terwijl ik zittend op mijn krant, als een broedende oude kip rondkijk, begin ik grapjassen en deugnieten, onbetrouwbaren en zonderlingen, te kennen. Zo volg ik al een poos het rondslenteren van een oude hoer en alcoholiste, te zien aan de wallen onder haar ogen, die op de vloertegels van de stationshal ' de trottoir doet'. Mijn blik was vergeten van haar verder te volgen, en ' spiegeltje, spiegeltje aan de wand ...' opeens komt zij op een paar passen van mij postvatten. Zij kijkt me vlak in de ogen en ik schrik omdat zij toch zo lelijk is van dichtbij, alhoewel zij van op afstand nog zeer sexy oogt. Ik laat geen krimp en zij ook niet. Wellicht kreeg zij een tip van een van haar kennissen die hadden opgemerkt dat ik interesse voor haar heb en dat ik waarschijnlijk een broek vol goesting heb. Zij wiebelt vakkundig met haar billen als zij met haar roze lange broek en op hoge hakken langs me loopt.Toch spreekt zij geen man aan, raakt zij met haar hand niemand. Volgens de wet is de oudste stiel natuurlijk niet toegelaten in het gebouw van de Italiaanse Spoorwegen. Carabinieri zijn nooit ver en kunnen ingrijpen. Een kleinere eerder onopvallende vrouw, ook op hoge hakken, staat al twee uren kaarsrecht tegen de muur op dezelfde tegel. Zij wacht ook discreet op een kandidaat voor amore con soldi. Het is een ondankbare stiel waarmee op dit uur weinig wordt verdiend. Maar dat is niet zo voor een andere dame, ook op hoge hakken, een blondje met veel sex-appeal dat al voor de derde maal van ergens terugkomt. Ja, en er zijn drie mannen die glimlachen en goedkeurend knikken naar dit paardje van betere klasse. De oude tippelaarster zit op dat ogenblik, niet op een kruiwagen voor aardappeloogst, maar op zo'n houten platte kar van de pakjesdragers uit het station. Zij rust op haar mager achterste omdat zij moet overgeven. Terwijl zij daar is, buigt zij het hoofd tussen de benen en haar witte handtas ligt in het braaksel. Dat spektakel doet mij walgen en ik besluit van met have en goed, met mijn pelgrimsziel en met de inhoud van mijn zwembroek, naar een andere afdeling van Roma Termini te verhuizen. Ik laat mijn vervoerbewijzen knippen, stap door de controle met mijn mijn fiets en mijn bagage, en weldra kom ik op de perrons waar mensen zijn die de trein willen nemen, want ik had lang genoeg vertoeft in het vagevuur waar dames van lichte zeden mij wat in de war brachten.
Ik begin aan mijn laatste avond te Rome met een wandeling langs de Viale delle Olimpiadi en daarna brengen de zolen van mijn Mephisto's me in de richting van het Vaticaan. Zoals wordt beweerd ligt daar immers het centrum van de wereld en van alle zaligheden. Even krijg ik de kans kostendelend per taxi met jongeren uit de jeugdherberg mee te rijden, maar ik sla dat voorstel af. De duivelse naam van mijn wandelschoenen moet me zoals de grote Goethe laten genieten van de avondstond en mijmerend flaneer ik verder. Eerst telefoneer ik naar huis om te melden dat ik de volgende dag met de trein de terugreis zal maken. Zonder veel avontuur, zonder veel inspiratie, zwerf ik verder. Vesta de godin van de huiselijke aard wijst me erop dat ik thuis nog een prachtige echtgenote en twee flinke dochters heb die ik weldra zal terugzien. Het is goed geweest. Ik zal maar geen domme of geldverslindende dingen doen in het Dolce Vita van Roma by Night. Ik kom aan een snack waar veel volk zit. Daar zal het wel goed en niet duur zijn. Het wordt noch het voedsel van de epicuriër noch de slokpartij van de barbaarse huurling. Stoïcijns langzaam eet ik frietjes, balletjes en erwtjes en af en toe slurp ik eens aan mijn glas rode wijn. Met mijn stadsplan onder de arm beweeg ik me in een grote boog terug naar mijn bed in de Ostello. In een wijk met flatgebouwen hoor ik plots lawaai. Twee vrouwelijke flikken hebben een wagen klemgereden. De bestuurder koos het hazenpad. Hij sprong op vuilbakken en kon zo over hoog hekwerk in een tuin verdwijnen. Een agente staat daar met een pistool in de hand en de andere telefoneert voor versterking. Ik spoed me vlug weg terwijl verschillende andere politiewagens komen aangestormd.
Een kwartier later bereik ik de bar van de jeugdherberg waar ik zonder aandringen terug de grote bierpot krijg die ik met één liter Carlsberg laat vullen. Nunc est bibendum. Een andere eenling komt naast me zitten na het bestellen van ook zo'n stevig biertje. Hij stelt zich beleefd aan mij voor. Brian McGarvey uit Canada, scheikundige uit de voedselnijverheid gespecialiseerd in pesticiden. Hij voelt zich ongelukkig omdat hij te Rome kwam solliciteren voor een job van internationaal niveau, doch hij werd afgewezen. Hij logeert zo goedkoop mogelijk omdat hij op zijn dertigste reeds een vrouw en vier kinderen heeft.
Terwijl ik Carlsberg slik denk ik 'Hola, die slaapt zeker in een igloo met een eskimowijfje. Daar in de koude kruipen zij dicht samen onder een berenvel en dan volgen de kindjes rap.' 'Ik ben blij dat ik met een Belg een bier mag drinken, want in uw land maken zij vele goede brouwsels, niet waar...!' stamelt hij in 't Engels. Jazeker, bevestig ik. 'Komt U uit Saskatchewan' vraag ik, om te laten horen dat ik iets weet over Canada, alhoewel die naam zomaar op mijn lippen komt. Dan krijg ik het bewijs dat men zo maar niet op de eerste gedachte iemand in een vierkantje moet klasseren. Brian heeft helemaal geen lijfelijke omgang met een vrouwelijke eskimo. Hij woont in Vineland Ontario, in een gebied met een microklimaat waar veel zonneschijn is en er daarom wijn kan worden gemaakt. Goede conversatie. Ik krijg zijn adres in Canada en ik ben welkom om daar te fietsen. Ja, tussen Canadezen en Vlamingen klikt het wel !
Wanneer ik op kamer 12 kom, ligt er verdorie iemand in mijn bed te slapen. Geen probleem want er zijn genoeg bedden vrij. De slaper wordt wakker. Hij komt uit Duitsland. Ik maak hem duidelijk dat hij mag blijven liggen ook al heb ik het bewijsstuk voor bed 10, omdat mijn voornaam Wil Fried is en de door mij meest geliefde voetballer Wil Mots heet, de ster uit de Bundesliga, en dat ik ook een Tischtennisspieler ben die de Duitse fairplay kent, en dat ik al weken op reis ben met op zak enige bladzijden van Johann Wolfgang Goethe, und das wir in Belgien schön zweimal Weltkrieg hatten mit jungen aus Deutschland, und dat ik toen ik zijn leeftijd had veel tango's heb gedanst op Duitse schlagers, en .... stop maar jong, zeg ik tegen me zelf ... gij zijt al een beetje zat van die liter bier. Ik doe mijn tassen niet meer open om kledij voor de nacht te nemen. Om te slapen in dat andere bed zonder nummer doe ik het nieuwe T-shirtje aan dat ik voor 5000 lires had gekocht nabij de muur van het Vaticaan.Op mijn borst staat nu de tekening van Leonardo da Vinci met het prototype van de eerste fiets. Ik doe ook mijn zwembroek aan. Deze had ik tijdens mijn reis nooit gebruikt en wordt mijn laatste propere onderbroek.
Zeven uren later. De jonge Duitser is blij dat hij niet meer ambras met mij heeft gehad. Hij is reeds klaar om op ontdekkingstocht door Rome te gaan. Ik wil nog wat rusten. Hij is een student in bedrijfseconomie. Ik ben op prepensioen omdat mijn bedrijf aan economie heeft gedaan. Oude en te dure jongens worden buiten geborsteld in onze maatschappij van het einde van de twintigste eeuw. Wij praten een tijdje. Hij studeert te Mannheim. Ik ben een man die op deze dag de weg naar zijn heimat terug zal nemen. Amper op tijd voor het ontbijt. Alle langslapers protesteren omdat de eetzaal zal gesloten worden. Het is een dagelijkse situatie. Met het voorziene oranje bonnetje bekom ik toch koffie en brood. Zij willen ook hier mensen te vroeg buitenborstelen want eigenlijk zegt het reglement dat ontbijt mogelijk is tot 10u00 . Neen, het is hier gesloten om 10u00 ! Dat is wat anders. Dat is de juiste zienswijze.
Wat moet ik met deze dag aanvangen? Ik maak mijn fiets los en plaats mijn zware Karrimors achteraan met daarboven ook nog die sporttas. Mijn bierkameraad Brian en een Australiër kijken toe. Een man die de gang komt dweilen, dwingt ons tot vervroegd afscheid. Weg uit de Ostello ben ik, maar 200m later stop ik, omdat ik mijn bril heb vergeten, althans de bril die mijn ogen beschermt tegen het stof van de weg tijdens het fietsen, want ik heb ook nog een goedkoop leesbrilletje bij, een zonnebril, en de Lacoste bril die ik onderweg had gevonden. Terug. Slaapkamers reeds afgesloten, maar omdat kuisvrouwen bezig zijn, kan ik toch gaan zoeken op kamer 12. Eureka ! Mijn bril met witte glazen lag boven op de ijzeren kast waarin ik mijn bagage had geplaatst. Toch één mirakel tijdens deze pelgrimstocht, want ik zal met al mijn brillen terug thuiskomen !
Ik bezoek nog eens het Sint Pietersplein. Zoals iedere dag ons door de goden geschonken, lopen op de grote piazza bezoekers rond uit alle windstreken. In de helderheid van de zonnige dag tekenen de kerktoppen, de obelisk, de fonteinen, de 372 zuilen, zich betoverend af. Ik fiets verder en kom op de Via Aurelia die me tot hier had gebracht. Geen enkele klok luidt wanneer ik mij verwijder in de richting van Trastevere. Ik volg straten waar weinig is te zien, behalve dan een winkeltje waar ik koude melk koop die ik drink tijdens het bestuderen van het stadsplan. Ik wil naar ergens anders maar éénrichtingsverkeer verplicht me van een bepaalde route te nemen. Het is weldra moeiljik bergop en te voet kom ik aan een kerkje op een plein. Tot mijn verwondering is het de Basiliek van San Pancratio. Is dit een toeval of Gods wil ? Op een zomerdag van het oorlogsjaar 1944 werd ik immers gedoopt te Waasmont in de parochiekerk van St-Pancratius, een lang vergeten heilige bij ons, maar die te Rome nog erg belangrijk is. Ik bezoek deze kerk en offer verschillende geldstukken. Eindelijk ben ik terug zeker van mijn weg. Een tijd later kom ik aan de zeer belangrijke kerk van de Heilige Paulus. Deze is kleiner dan de kerk van de Heilige Petrus en valt veel meer in mijn smaak. Het reusachtig beeld van Paulus maakt indruk op mij. Het zou, volgens wat wordt verteld, kunnen gebeuren dat de wereld vergaat op de dag dat in de muur van deze kerk alle niches zouden zijn gevuld met beelden van een paus. De grote Corinthische zuilen van deze kerk zullen dan breken onder het gewicht van de zonde en van de schande van deze wereld. Deze instorting zal verschrikkelijke aardbevingen doen losbreken, met fatale gevolgen voor onze planeet. Laten we dus maar hopen dat alle komende pausen lang zullen leven, in glorie en goede gezondheid. Nabij deze Basilica Patriarchale di San Paolo blaas ik wat uit. Stiekem loop ik naar een parking om op een schaduwrijke plek in het Rome van buiten de muren een simpele mannelijke plas te maken. Op de discrete plaats waar ik dat wil doen staan stille wagens geparkeerd. Ik kom ongewenst langs een Fiat waarin sexuele activiteiten bezig zijn. Zij is ergens met haar hoofd aan de onderkant van het stuur en hij, met de blik op oneindig en het verstand op nul, heeft al uitpuilende ogen.
Wat later brengt Olive Green me terug door het vieze Rome dat op het warme middaguur stinkt van de wierook van haar vijfhonderd kerken, van de geur van capuccino uit haar ontelbare koffiebars, van de geur van uitlaatgassen van twintigduizend auto's, van het puin en de afval van zevenentwintg eeuwen geschiedenis, van de geur van het zweet dat nu ook in mijn zwembroek zit, en van nog veel meer dampen en zintuigelijk waarneembare luchtjes.
Ik heb nog meer op mijn programma. Zal ik op zoek gaan naar het beeld van de wolvin met Remulus en Romulus, of zal ik fietsen tot in Cinecitta waar een tentoonstelling loopt over 100 jaar Italiaanse Films. Plots alea iacta est ! Er scheelt wat aan mijn achterste buitenband. Stop! Ik kijk en stel vast dat mijn achterwiel niet langer het teveel gewicht verdraagt. Ik zie een bobbel en weldra zal de buitenband van de velg springen en mijn binnenband ontploffen. Snel laat ik daarom alle lucht uit de binnenband langs het ventiel ontsnappen. Oef ... dat was op het nippertje ! Midden in het gevaarlijke verkeer sta ik op dat ogenblik stil met platte band en slecht geladen bagage. Geen auto heeft mij geraakt en op een pleintje ga ik veilig op een bank zitten om deze situatie te analyseren. Ik sjor de sportzak vast aan mijn stuur, wring de achterste buitenband weer op zijn plaats, pomp opnieuw lucht in de binnenband. Ik fluit de match af voor wat betreft de toeristische activiteiten van deze dag, en langzaam met een zwaar beladen fiets, zoals een Vietnamees op de Ho-Chi-Minh route, begeef ik me naar Stazione di Roma Termini.
Ondertussen, wegens die sporttas op het stuur, heb ik mijn kilometerteller moeten verwijderen. Ik noteer evenwel de cijfers en reken uit hoelang mijn tocht is geweest. Ik moet rekening houden met deze allerlaatste kilometers zonder teller en ook met de onderbreking in Zwitserland door nattigheid. Zo besluiten mijn fiets en de boekhouder die ik ben, dat mijn pelgrimstocht de geschiedenis zal ingaan voor een totale lengte van 3.070 km.
Omstreeks 15u00 bereik ik het station. Ons internationaal vervoer vertrekt pas om 19u50. We moeten dus nog zeker vier uren invullen. Ik koop een ijsje en de Gazzeta dello Sport. Het koude ding verdwijnt te snel in mijn gulzige keel en in de roze sportkrant staat er naar mijn goesting ontzettend teveel calcio en te weinig ciclismo. Deze krant is alleen geschikt om je billen te beschermen wanneer je op de koude vloer van het station gaat zitten. Terwijl Olive tegen de muur rust, zit ik te kijken naar de bonte menigte die zich in het station beweegt.
Het Centraal Station van Rome is een van de meest grandiose stationsgebouwen ter wereld. Naar schatting zouden jaarlijks 150 miljoen mensen van dit station gebruik maken. De brede voorhal is 128m breed en 32m diep. Vittorio de Sica draaide er in 1953 de bekende film Stazione Termini met de acteurs Jennifer Jones, Montgomery Clift, Gino Cervi, waaraan ook de schrijver Truman Capote zijn medewerking gaf.
Het was nog vroeg in de bleke ochtend toen ik wakker werd, en ik wist zo'n twintig nare seconden werkelijk niet wie de man was die in dat bed had geslapen. Ik voelde mij iemand anders, een vreemdeling, een voorbijganger, daar op die kamer, doch ik had geen angst. Mijn lang leven was een gekwelde tijd geweest. Voorbij negentienduizend dagen, een afgerolde bobijn, voorbij twee derden van mijn bestaan, en precies was ik gekomen op de scheidingslijn van de som van de twee eerste delen, jeugd en volwassenheid en van dat volgende deel, mijn toekomst, mijn oude dag. In de prille ochtend, daar en toen, werd ik echt wakker toen ik in de frisse badkamer stond van het Hotel Flora. De weg die verder loopt dan Rome had ik ver genoeg afgelegd. Nu brak voor de oudere mens die ik was geworden een nieuwe dag aan die me terug huiswaarts zou laten keren. Al de andere dagen van de rest van mijn leven waren in aantocht. Ik moest weer op pad. Om sterk te zijn nam ik een heerlijk ontbijt met water, koffie, broodjes met honing, kaas en hesp. Daarna op de hotelkamer sorteerde ik mijn spullen. Al wat ik niet meer nodig zou hebben was bestemd voor de afvalberg van de lieflijke stad Frascati. Met enige moeite kon ik overschakelen van zes tassen naar twee volle Karrimors en een sportzak. De rekening werd betaald met een Golden Eurocard om te bewijzen dat iemand die met de fiets reist even kredietwaardig is dan zij die met dure wagens hotels bezoeken. Mon ami l'africain was nog altijd van dienst. Die keurige kerel kwam me 'bonne chance' wensen toen ik wegreed.
Goeie vaart tussen de bomen in de bergaf van Viale Veneto, maar even is het toch weer ' ik-riskeer-mijn-leven ' op de steenweg tussen de wagens. Terwijl de mooie stad van Stan Ockers achter me nog in de zon blinkt rijd ik terug door de campagna romana op de Via Appia Antiqua. Ik stop weer aan de winkel op vier wielen die ik al de vorige dag bezocht en daar koop ik blikjes cola. Tiens, ... die oude erotische werkster van gisteren zit er nog steeds op haar stoel en zij is in slaap gevallen met een flink stuk van haar Dolce Vita bloot. Zo'n kleine zelfstandige hoer klopt dus nog langere werkdagen dan de vrachtwagenchauffeurs in het internationaal vervoer. Dezelfde oudste stiel van het zwakke vlees wordt wat verder op de antieke heirbaan eveneens uitgeoefend door zwarte meisjes, die met de heren achter de struiken verdwijnen 'per amore con soldi' . Wat later, doch nog steeds een stuk voor het middaguur, zie ik een schitterende negerin in een te klein geel kleedje uit een grote wagen stappen.Minder dan twéé minuten later rijdt zij me al weer voorbij gezeten achteraan op een 50cc motor, met een vrouwenliefhebber met zwarte bril die haar prijs kent en voor haar diensten een hele week had gespaard.
Ik bereik de Catacomben van San Sebastiano. Daar werd, zéér lang vooraleer wielrenners de martelaren van de weg werden genoemd, een imposant kerkgebouw gezet ter ere van de Heilige Sebastiaan, de allereerste martelaar van het vroege christendom. Ik integreer me tussen een groep Engelse bezoekers en daal met hen mee neder naar de ondergrondse wereld, de catacomben die reeds in de XIXde eeuw door de toeristen werden bezocht. Het bezoek is aangenaam alhoewel wat akelig. In de geheime labyrinten waar de eerste gelovigen van de Kerk zich hadden verscholen is het heerlijk fris en zijn er geen onaangename geuren. In de donkere zerkgangen, vol met het stof van massa's lichamen van heiligen, vrome maagden, martelaren, en van duizenden onbekenden, wordt zelfs een moedige pelgrim kleintjes terwijl het begrip ' Memento, homo, quia pulvia es et in pulverem reverteris ' door zijn hoofd wriemelt. Maar de sfeer van de tweeduizend jaren oude begraafplaats wordt op dat moment wat bedorven door enkele boys die onder de grond zich als geile jonge mollen gedragen en hun girlsfriends die giechelen omdat zij in die duistere omgeving gekieteld worden buiten het oog van hun groepsleider.
Nabij Sint Jan van Lateranen post ik de allerlaatste zichtkaartjes van Rome, voor personen die ik bijna vergeten was.Mijn stratenplan is ondertussen verfrommeld maar nog steeds van veel nut. Het is ondertussen lunchuur in Roma City en dus minder druk omdat velen pasta aan het eten zijn. Alzo kom ik vlot tot Roma Termini. In dat spoorwegstation schuif ik aan in de rij voor reservaties om wanneer het eindelijk mijn beurt is te vernemen dat op de trein die ik wil nemen geen plaats meer is. Zo word ik gedwongen van nog één dag langer te blijven. Ik moet nadien aan een ander loket gaan aanschuiven, terwijl mijn fiets en reistassen op korte afstand blijven omdat ook tijdens de laatste uren van een reis de dieven kunnen toeslaan. Het is daar trouwens vol met allerlei onhebbelijk volk. De spoorwegbedienden willen geen kredietkaart aanvaarden en zo verdwijn ik weer uit de rij van de internationale treinreizigers om op zoek te gaan naar een geldautomaat. Iedereen is hier zenuwachtig, vooral ikzelf. Niemand is vriendelijk achter de loketten. Geen flauwe kul, vreemdeling ' Dica ...' wat gij moet hebben, stel geen domme vragen, en ga verder want wij hebben toch zoveel werk en zelfs niet de tijd om een koffietje te gaan drinken. Voor Roma-Namur moet ik 255.700 lires afdokken, en daarbij komt nog 40.600 lires om mijn plaats te reserveren, alsook 24.000 lires voor mijn fiets. Ik betaal met het geld dat ik tien minuten eerder uit de automaat kon halen. Oef, wat duurde dat lang, maar nu heb ik in mijn hand drie kaarten die mij de zekerheid geven dat ik binnen 30 uren zal mogen zingen van ' Arrividerci Roma '. Gelukkig is het toch geen eeuwigheid meer dat ik in deze eeuwige stad zal verblijven, en daarom wil ik nog even doorgaan met een sterk gespierd toeristisch programma. Maar, ik moet eerst en vooral toch nog slaapgelegenheid zoeken voor de komende nacht. Ik beweeg me terug door de drukke straten die ik al redelijk goed begin te kennen. Bij Rosati op de Piazza di Popolo neem ik plaats op het terras en bestel er een fles spuitwater van het merk Appia, insalata, lasagne, voor 35.000 lires. Een uurtje later bereiken Olive Green, ikzelf, en drie barstensvolle reistassen weer de ons vertrouwde jeugdherberg van de Foro Italico. Op kamer 12 krijgen we het bed 10. Het personeel aan de balie bestaat nog steeds uit dezelfde gezichten, maar het bonte jeugdige klienteel is helemaal veranderd, behalve dan het blonde meisje met de gekrulde vlechten en met de Bo-Derek-look. Zij is er nog steeds, vreemd en mooi, een zeemeermin op het droge, een engel die romans leest. Een zwerm jongens drumt zich rond haar, maar niemand krijgt blijkbaar een kans. Zij wacht op de kunstschilder voor wie zij model zal mogen zijn, of op de Marcello Mastroiani van haar dromen.
( tekening van Pieter Breugel die te voet naar Rome was gegaan)
Op enige dagen voor 1 januari, de verjaardag van Romain SICARD, wil ik jullie deze jonge Franse renner voorstellen, omdat ik het voorgevoel heb dat dit een kerel is gesneden uit het hout waarmee de grote wielerkampioenen worden gemaakt. Ook mijn kort geheugen is bijzonder slecht geworden. De naam van deze renner stak er nog niet in, terwijl ik enkele jaren geleden ik toch zo fier was over mijn encyclopedische kennis waarmee ik steeds hoog scoorde in diverse wielerkwissen. Maar mijn oog viel nu op een artikel waarin stond hoezeer André Darrigade, Raymond Poulidor en Jean Bobet, grote kampioenen van weleer, de jonge Sicard van vandaag bewonderen. Hij werd immers vorige maand uitgeroepen tot Velo Star de Demain.
Het was eerst een schande op zaterdag 26 september 2009 te Mendrisio dat niemand van de managers en ploegleiders van alle Franse profploegen en van nog veel meer niet-Franse ploegen de jonge man kende die alléén tegen allen naar de meet was gestormd, daar de armen in de lucht stak en wereldkampioen bij de Beloften 2009 werd. Maar wie is dat ? Qui est ce coureur ? Renners in nationale truitjes zijn nog minder goed te herkennen dan in de bonte kleuren van hun wielerploeg of van hun wielerclub. De fietsende gladiatoren van vandaag zien er trouwens allemaal jong, mager en lang uit, in de wielerkoersen voorbehouden aan 18 tot 22 jarigen. Toen dan de naam Romain Sicard over de lippen rolde van enige sportjournalisten, werd het duidelijk dat het de winnaar van de Ronde van de Toekomst 2009 was die verdiend en op eigen krachten de wereldtrui had veroverd. La France had weer een CHAMPION DU MONDE !
Romain Sicard werd geboren op 1/01/1988 te Bayonne, helemaal in het diepe Zuiden van Aquitanië. Hij woont te Hasparren (Azparne) niet ver van de Spaanse grens en is een Bask die met de regionale accenten uit zijn streek zowel Frans als Spaans spreekt. Reeds van bij de miniemen koerste hij met veel inzet. Via VC Tarnos, VC Colomiers, CSC Blagnac, werd hij een renner die trapsgewijze langzaam vorderingen maakte. Deze progressieve aanpak werd gekenmerkt door het besef dat bij de jeugd vooral systematisch trainen belangrijk is en niet winnen. Pas als hij na testen voelde in staat te zijn zeer diep te kunnen gaan om een overwinning te boeken, dan sloeg hij toe. Daarom scoorde hij af en toe goed op de weg door bij de cadetten regionaal kampioen van de Landes te worden en op de wielerbaan van Bordeaux bij de juniors kampioen van Frankrijk ploegkoers. Maar duidelijk werd stilaan voor de kenners dat Romain Sicard kon sprinten, tijdrijden, aanvallen en klimmen. Vermits hij ver van Parijs en van Bretagne woonde, bleef dat echter alleen nog maar in de Sud-Est bekend. Toch kwam er interesse voor Sicard en dan niet van het minste team. De Fundacion Ciclista Euskadi begon hem te observeren. Nadat hij de eerste twee jaren bij de beloften had gereden in de clubkleuren van Blagnac promoveerde hij begin 2009 bij Orbea, de continentale satellietploeg van Euskadi Euskatel waar hij onder de leiding van ploegleider Alvaro Gonzalez de Galdeano echt kon leven als een wielerprof.
Als een witte raaf tussen de donkerkleurige Spaanse vogels begon de sterke jongen uit Hasparren het wielerseizoen 2009. Hij vertelt over zijn eerste weken als prof bij Orbea het volgende: ' Je n'étais pas très bon, mais il m'ont rendu meilleur ...! . Reeds in zijn eerste koers op Mallorca wint hij de vliegende spurten. Op 2 mei 2009 is het zover, l'heure de gloire est arrivée, su primer triunfo profesional, de neo-prof Sicard komt te Oviedo na een lange vlucht solo binnen in de belangrijke 43e Subida Naranco U.C.I. koers van 1.1 niveau. Op slag is hij een bekend sportman tussen Galicië en Katalonië, maar daarom krijgt hij nog geen dikke nek. Volgens de Spaanse wielerfanaten is hij 'un chico espigado y valiente, fruto del ciclismo vascofrances '. Op 9 juli tekent hij een volwaardig profcontract voor 2010 bij de Pro-Tour ploeg Euskadi-Euskatel, smaakmakers in rittenkoersen sedert 16 jaren. Romain beloont zijn werkgevers met een zege in een moeilijke rit op Plateau de Beille in de Tour de l'Isard, en in de Ronde van de Toekomst bewijst hij zijn mogelijkheden in de tijdrit en op ieder terrein. Hij won begin september de Tour de l'Avenir na een lange vlucht in de eerste rit en door vervolgens verdedigend te rijden tot op het einde, hetgeen doet denken aan Romain Maes in de Tour 1935. Sicard zal aantreden in La Grande Boucle vanaf 2011 en hoopt de nieuwe Virenque (en zelfs beter) te worden.
Orbea ontdekte de nieuwe wielercrack eerder dan alle andere ploegen. Is Romain Sicard le champion-miracle, de messias die de Franse en de Spaanse Basken zal doen samensmelten door gemeenschappelijke passie voor de wielersport ? Is hij de bom die gaat ontploffen en een oplossing gaat brengen na zoveel politieke strijd in die hoek van Europa ? Het is al lang tijd dat het in het mooie Baskenland vrede wordt. Romain Sicard moet zich hoeden om niet misbruikt te worden door de politiekers. Hij werd na zijn laatste koers in november gesleept naar vele plaatsen om zijn trui van wereldkampioen bij de beloften te showen. In Zuid-West Frankrijk, waar rugby belangrijk is, toonde hij zich ook een kenner van deze sport en dat viel bij velen in goede aarde.
Stop aan feestvieren vanaf 23 november om te werken aan de conditie voor het wielerseizoen 2010. Hij zal zijn wereldtrui nooit in koers mogen dragen, want gepromoveerd tot lid van een ploeg van de hoogste klasse verlaat hij de beloften om als enige niet-Spanjaard in de bekende oranje trui van de Basken te rijden. Van Samuel Sanchez, de Olympische Kampioen van Peking 2008, die nipt werd verslagen in de laatste Ronde van Lombardije door Philippe Gilbert , wil hij veel leren. Op stage maakte hij kennis met zijn nieuwe teammates en hij leerde ook goed gebruik te maken van twitter en hoe zich te gedragen tegenover de media. In januari reist hij met jonge ploegmaten naar Australië voor de Tour Down Under. Daar rijdt hij met Armstrong, Evans,Valverde. Romain Sicard sprong opmerkelijk een aantal trappen omhoog in de wielersport. Zal hij nog hoger geraken ? Met grote sprongen of langzaam ?
In ieder geval is Romain Sicard een renner om naar uit te kijken tijdens de komende maanden en jaren. Ten slotte, nu een gok van mij, dit zal nog een stukje worden dat W.J. reeds in 2009 schreef over de winnaar van de Classica San Sebastian 2010 of 2011. André Darrigade wereldkampioen 1959 bij de profs
Romain met Samuel Sanchez
Romain bezoekt de wielerschool waar hij was begonnen.
Nog twee dagen en dan moet ik weer naar België, zo is mijn lot, maar mijn toekomst oogt goed want ik zal niet meer moeten werken, vermits ik op vervroegd pensioen ben met een schoon gewaarborgd inkomen. Ik zou wel eens naar Mauritius willen vliegen, geboorteland van de barman die me een nieuwe Carlsberg heeft ingeschonken.
' Il faut le faire, mon cher monsieur...' is zijn goede raad. De barman loopt even naar een tafeltje waar ondertussen twee mensen zijn komen zitten. Watertje voor haar en cognac voor hem. Tijdens mijn legerdienst toen ik twintig jaar oud was, ben ik ook barman geweest , op het Kasteel Arenberg bij de paracommando's te Marche-les-Dames. Ik zie hoe de barman de fles buigt en het mooie glas een weinig vult. Ik trakteer de beleefde zwarte op een expresso. Hij drinkt nooit alcohol. ' Ik sta hier jusqu'au matin' , zegt hij.
Mannen gezeten op een barkruk met een grote pint in de hand praten graag over vrouwen , en dat doen wij ook. ' Ik heb veel mooie Afrikaanse vrouwen gezien langs de weg die ik per fiets heb afgelegd. Zij waren eigenlijk te schoon om de oude stiel zo ergens langs de steenweg te doen. Wat is uw mening als Afrikaan over dat ... ? ' vraag ik. ' 50.000 lires. Het is rap verdiend. Maar die meisjes zelf hebben er niet veel aan. Het zijn goed georganiseerde mannen die deze markt overheersen. Moderne harde business, met alarmsystemen, draagbare telefoons, brutale toestanden, bescherming van hogerhand, meer weet ik er niet over want het is niet mijn vak. Die dames komen niet uit mijn geboorteland, maar meestal uit Zaïre. Zij zijn zeer anders, verschillend van ras, moedertaal, godsdienst en opleiding. Wat hebben een Noorse en een Italiaanse gemeenschappelijk ? Wel, tussen Zaïre en Mauritius is het verschil nog veel groter.' Deze ober is iemand met een vlotte tong. Hij spreekt de Franse taal met een mooi accent, terwijl hij op zijn Italiaans de woorden bevestigt met grote beweeglijke handen. De andere man aan receptie en telefoon wenst even vervangen te worden, en zo komt aan ons gesprek een einde. La journée a été bonne. Bonne nuit. Met mijn oud lijf kruip ik onder de lakens van Hotel Flora.
- Op het plein voor de kerk is er altijd veel volk.
- Ingang van het hotel.
- De witte wijn van Frascati is reeds eeuwenlang geprezen.
Nu ben ik hier te Frascati, éénenveertig jaren en één maand later. Ik rijd die kleine stad binnen. Het is op een warme namiddag van september en op een toren wijst het uurwerk dat het bijna kwart voor drie is. Ik geen geval wil ik hier sterk finishen zoals wijlen Stan Ockers want niemand zal dat ooit nog kunnen omdat die prestatie van 1955 toch zo enorm was.
Ik moet trouwens niet meer presteren, in niets, sedert drie maanden ben ik uitgestapt uit de actieve bevolking. Ik kon mijn prepensioen bekomen op 52 jarige leeftijd na de fusie van de ASLK en de GENERALE die werden verenigd onder de nieuwe naam FORTIS. Ik ben iemand van de derde leeftijd en heb nu alle tijd om te fietsen. Ik heb daarom 3.022 km gereden van Landen tot Frascati. Mijn tocht eindigt op deze zondag. De Giro, de Vuelta, en de Tour, eindigen op een zondag, en mijn pelgrimstocht doet dat ook. Op zoek naar een hotel toer ik even rond door Frascati. Vandaag mag het wat meer kosten, want dit is een speciale dag. Ik vind een grote villa met naam Hotel Flora, de bloemen voor mijn aankomst over de eindmeet. Op deze ultimo giorno boek ik een kamer met ontbijt voor 140.000 lires. Het is een prachtige kamer, met kleurentelevisie, badkamer in witte keramiek, en ik gooi mijn vuile en vieze fietstassen op een hoopje in een hoek. Dertig seconden later ben ik al poedelnaakt en in de badkamer draai ik de kraan van het warme water open. In de badkuip geniet ik een half uur in veel schuim. Nadien ga ik languit op het grote bed liggen met twee grote witte handdoeken over vermagerd lijf dat er beter uitziet dan aan mijn vertrek, na het verlies van ongeveer acht kilo's vet. Ik voel me als een Imperator, een Keizer van Rome.
Van zodra Antwerpen op de hoogte kwam dat een Sinjoor wereldkampioen was geworden begonnen daar grote feestelijkheden. Stan Ockers kreeg een uitnodiging voor een audiëntie bij de paus, maar zijn vliegtuig staat al klaar om naar huis te vliegen en hij weet dat in de buurt van het Centraal Station zoveel gewone mensen op hem wachten. Inderdaad te Melsbroek staan 5000 gelukkige supporters. Een lange reeks plechtigheden, feesten en ontvangsten zijn gepland. Maar merkwaardig is wel dat Stan en zijn gevolg van Melsbroek eerst naar het kabinet van de Minister van Volksgezondheid en Sport Edmond LEBURTON worden gebracht. - ( zie op datum van 10/10/2009 op deze blog waar niet zonder reden Leburton tussen de heiligen stond ) - . In een open wagen wordt de verse wereldkampioen daarna plechtig langzaam naar Antwerpen gebracht. Langs de wegen staan ontelbare sportliefhebbers om hem toe te juichen. In het centrum aan de Gemeentestraat en op het Astridplein verzamelden 20.000 mensen. De volgende dag wordt de wielerheld ontvangen door Koning Boudewijn op het paleis te Laken. Tijdens die week wordt de sympathieke sportman ook ontvangen door de burgemeester van Antwerpen en weer vieren duizenden supporters feest. Aan de jonge prins Alexander van België schenkt Stan Ockers de fiets waarmee hij had gewonnen. Zo stond toch in alle kranten en dat was een geslaagde publicitaire stunt van fietsenconstructeur Léon Vanderhulst van Elvé-Peugeot.Na de dagenlange feestvreugde moest er weer worden gekoerst, voor dikke contracten uiteraard, maar ook in Parijs-Tours en in de Ronde van Lombardije, met als inzet de Desgrange-Colombo Trofee. Stan Ockers zou Louison Bobet achter zich laten en hij wint dan ook nog dat jaarklassement. Stanneke Ockers uit Antwerpen was een zeer bijzondere wielerheld.
19u 00 . Ik poets mezelf op en vertrek uit mijn hotel voor een wandeling. Iedere zondag stuurt Rome veel van haar verliefde paartjes naar het leuke Frascati met de vele restaurants en wijnkelders.Op het plein voor de kerk staan tenten opgesteld. Een tentoonstelling verzamelt geld voor de gehandicapten en voor de kinderen uit de Derde Wereld. Elders is het markt met plaatselijke delicatessen en wijnen. Bakkers bevelen koeken aan in de vorm van vrouwen die drie borsten hebben. Op de straathoeken laten schilders en artistieke handarbeider hun kunde zien. Voor een portie ijs moet men niet ver lopen. Overal geraken de slenteraars wel van hun lires af. Maar het frissere Frascati, waar wat wind de avond zalig maakt, is vooral bekend door een ring van terrassen. Vanaf de Piazza Marconi is er een wijds uitzicht tot Rome met verrukkelijke silhouetten tussen hemel en aarde.
De akkers, bomen, kastanjebossen, planten, water, lucht en mensen van Frascati behoorden altijd toe aan de rijke Romeinse patriciërs en prelaten. Het landschap ligt er nog zoals tijdens de Renaissance, op voorwaarde dat de ogen van de hedendaagse toeschouwer de auto's niet willen zien. Tussen huisgevels die afschilferen, temidden van volk op straat en rode pannen op de daken, ga ik op zoek naar om het even wat, maar ik vind het nog niet. Soms blijf ik staan omdat ik stil word na het aanschouwen van een oude steen, een fontein, een straatmuzikant, een bloem of een mooie Italiaanse vrouw. Mijn honger wordt ondertussen te groot. Ik stap een gewelfde kelder binnen waar een oven heerlijke pizza's bakt. Ik vertel de ober dat ik per fiets vele dagen heb gereden omdat mijn jeugdidool, de campionissimo uit Antwerpen Stan Ockers in 1955 te Frascati campione del mundo was geworden. Hij zegt flauwtjes dat hij toen nog niet was geboren, noteert antipasta, pizza peperoni, vino bianco, gelati della casa, en loopt vervolgens naar de keuken.
Wat later komt een andere man me een aperitivo special aanbieden. Hij is de baas van het restaurant en de vader van de ober. Hij vult twee glaasjes met een vocht van gele kleur en zegt ' Bravissimo, Stan Ockers ...." . Op 28 augustus 1955 was hij een van de tienduizenden razende tifosi die het allemaal hadden gezien op die warme dag van toen. Over zijn lippen komen de namen ... Monti, Ockers, Coppi, Derrick... maar bij het zeggen van die vierde naam ... slikt hij nog wat aperitief.
Het restaurant is een eenvoudige maar inspirerende ruimte, waar ik me goed voel. Dit uur, waarop mijn grote overwinning in alle stilte gevierd wordt, laat in mijn diepste plooi een onvergetelijke herinnering achter. De lichten van Frascati zijn aangestoken en in de verte fonkelt Rome.Wat onder invloed na een fles wijn stap ik in de richting van mijn luxueuze slaapstee Flora. Aan de receptie is de jonge vrouw van de namiddag vervangen door twee keurig geklede mannen, een kleine Italiaan met grijze haren en een Afrikaan. Deze laatste zegt beleefd ' Bonsoir, Monsieur ...' om te laten horen dat hij ook Frans spreekt. Op de kamer kijk ik wat naar de televisie, maar ondanks mijn gezap kan ik uit die kleurenkast niets halen. Ik ga daarom terug naar beneden in de open lucht om te zien hoe mijn tweewieler het maakt, mijn Olive Green. Mijn tochtgenote staat achter een muurtje, vastgeketend aan zware maar propere vuilbakken, op de parking van Hotel Flora. Vermits onweder dreigt, gebruik ik twee plastieken vuilzaken om haar wat te bedekken. Op dezelfde plaats staan schone wagens van de merken Saab, Mercedes, B.M.W. en Lancia. Luxe-auto's die misschien nog nooit van Rome naar België reden of ooit zullen rijden, terwijl mijn vervoermiddel dat al wel kon.
Vermits ik na het nemen van mijn bad reeds had gerust, heb ik nu nog geen vaak. De bar van het hotel lijkt me een oplossing om nog een uur verder te geraken op weg naar mijn oude dag, want nu ik alle wegen tot Rome heb afgelegd, welke zal in mijn toekomst de volgende bestemming worden. Ik vraag een grote Carlsberg en probeer daarover na te denken aan de toog met veel glitter. Nadat een groepje mensen vertokken is, zit ik daar alleen. Ja, natuurlijk liggen op dit uur al de kerels die met hun schone wagens op de parking staan ondertussen reeds onder de lakens met een aan hun voorkeur aangepaste schone dames.
De negro-barman heeft niet veel werk en wil dus wel wat praten. Ik vraag uit welk land hij komt, want dat is toch een treffelijk begin volgens mij. " Ik ben Zwitser van nationaliteit antwoordt hij ! " " Ze zijn daar in princiepe toch niet zwart ...' vervolg ik. Hij vertelt me dat hij reeds 43 jaar oud is. Hij weet dat iedereen hem jonger schat. " Ma vie s'est déroulée en Ile Maurice, à Paris, Genève, Zürich, et maintenant Rome. Sans famille, sans frontières, mais toujours dans la restauration et dans les hotels. " Hij vindt Rome de beste plaats om te leven, te vergelijken met nergens. Er zijn wel enkele maanden nodig om er zich thuis te voelen. Men moet wat geduld hebben. C'est super sympa ici. !
Vermits de banden mijn eigen fietsje weer plat waren, omdat ik veel door steegjes reed tussen de doornenhagen of door holle weggeven waar mosselschelpen en glasscherven lagen, nam ik mijn moeders fiets en op die bewuste zondag 28 augustus 1955 reed ik naar mijn grootmoeder in het nabije dorp. Daar was het immers kermis. Dan kregen alle kleinkinderen een dubbele zondagse pree en was daar koffie en taart. Maar ik koesterde ook het heimelijke plan om de velobanden te gaan platsteken van twee jongens die om mij te pesten me wat eerder een voetbalschoen hadden afgepakt na een match in een weide die vroegtijdig was gestopt door ruzie, scheldpartijen en vuistslagen. Ik verwachtte dat die jongens in de Nova zouden bezig zijn met tafelvoetbal en dat hun fietsen daar wel zouden staan. Ik kon toeslaan maar ik verdween daarom ook vlug van de kermis om geen pak slaag te krijgen van mijn vijanden en niet in een situatie te komen van één tegen allen.
Ik bevond me dus om 18u weer aan de familiale tafel bij mijn grootmoeder waar toen mijn binnenkomende nonkel Réné aan mijn nonkel Jef vertelde dat Stan Ockers wereldkampioen was geworden. Zo verneem ik plots dat mijn groot idool gewonnen had te Frascati alhoewel hij tijdens de radioberichten van het middaguur helemaal in verliezende stelling werd gesignaleerd. Vanaf de lente 1952 was ik, als jongen van het tweede studiejaar die pas leerde lezen, geboeid hoor het proza van de wielerverslaggevers van Dagblad Het Volk en van de strips van Marc Sleen. Van alle kampioenen, pechvogels, wielergoden en wielerduivels, was het Stan Ockers die ik verkoos. Hij was dikwijls de tweede, in het wiel van de onklopbaren, maar hij verloor nooit zijn glimlach. Hij was niet de sterkste, maar wel een heel slimme en moedige die altijd zijn best deed, en daarom ook verdiende deze Antwerpenaar de aanmoedigingen van zeer velen. Wij verzamelen zijn foto's. Wij laten hem altijd winnen tijdens fictieve wielerspelen op de speelplaats, in de Molenbeek, in de zandbak van Zwembad Olympia, op onze tekeningen of tijdens spelletjes met de speelkaarten. Als het moet vechten wij voor hem, zeker tegen de supporters van Coppi, Van Steenbergen, Kubler of Impanis.
Maar, in het verre Zuiderse Frascati, hoe was de koers daar verlopen tijdens die namiddag ? Toen waren er nog geen televisietoestellen in onze huiskamers om de koers te volgen. De radio, met min of meer gekraak, was er voor onze oren en pas s'anderendaags volgde uitgebreid het wielerverhaal van die dag op de sportbladzijden van de kranten.
Het wereldkampioenschap 1955 te Frascati liep over 14 ronden van bijna 21 km. Dat betekende in het totaal 293 km en 14 beklimmingen van de Crocifisso, een helling van 7,4 %. Na de schermutselingen van de eerste koersuren, lijkt de strijd gestreden omdat 12 vluchters een grote kloof hebben geslagen op een uitgedund peleton waarin nog slechts 18 renners met goede pedaalstoot vorderen. De helft van de gestarte renners zijn na 189 km niet meer in wedstrijd. Maar dan gebeurt er iets merkwaardigs in het peleton dat op 10' werd gechronometreerd tijdens de doortocht aan de tribunes. Hij heeft gewacht tot aan km 200 en voor eigen publiek stormt Bruno Monti plots naar voren wanneer de achterstand is opgelopen tot 11 minuten. Op deze demarrage kan slechts Pierre Molineris reageren. Deze graatmagere Fransman was in grote vorm en dat was bekend in de Peugeot middens. Stan Ockers was van dit op de hoogte en hij gaat dan ook zeer diep om in het wiel te komen en te blijven van de twee mannen die wegsprongen. Een Romein, een Normandiër en een Antwerpenaar vormen een trio dat door vele waterslangen van de tifosi wordt bespoten. Molineris die op deze warme dag te weinig heeft gedronken kan weldra door krampen het tempo niet meer volgen en ook heeft hij een leeglopende tube, zodat hij moet afhaken. Monti die uit Albano is en van wie honderdduizend supporters langs de weg staan is niet meer in te tomen. Een overwinning zou hem de vrijgekomen plaats van Bartali opleveren in de hiërarchie van de Italiaanse wielersport anno 1955. Tijdens een achtervolging van 50 km overbrugt hij een groot deel van de achterstand terwijl de lepe Stan in zijn wiel blijft, hetgeen sportief aanvaardbaar is omdat in de kopgroep nog altijd twee Belgen rijden waaronder Germain Derycke, de bekende flandrien die in maart van dat jaar Milaan-San Remo had gewonnen en in 1953 te Lugano tweede was geweest tegen de sterkste Coppi ooit. Met twee rijden tussen een kopgroep met zeer sterke aanvallers en een peleton met Bobet, Coppi, Kubler, zou normaal moeten uitdraaien op "chasse patate", maar dat is zo niet want zelfs de allergrootsten die na Monti en Ockers volgen en worden uitgejouwd door de toeschouwers hebben lood in de wielen en vooraan zitten zij na 250 km ook allemaal dood. Monti heeft als een derny gereden, een gangmaker voor onze Stan, die een meester is om uit de wind te blijven en een uur lang 28% minder energie heeft verbruikt dan Bruno, de Romeinse stormram. Hier mag wel vermeld worden dat Ockers in 1948 met 56,001 km/u achter tandem en in 1956 met 61,745 km achter derny werelduurrecordman werd in het Antwerpse Sportpaleis en dat hij reeds sedert 1940 bij de beroepsrenners heel veel ervaring opdeed. Bruno Monti begint te verzwakken en dan pas gaat Ockers de forcing voeren, wanneer het bord van de Italiaan leeg is. Nog één minuut moet hij goedmaken wanneer Monti moet lossen. Na 260 km springt Ockers op en over de kopgroep. Maar daarna blaast de ontketende Stan even uit en overschouwt hij de situatie. Zij lopen hem terug in. Is ook hij doodmoe ? Neen, hij verrast ze allemaal. Hij is ontketend. In de laatste beklimming van de Crocifisso begint hij aan zijn eindrush. Nog even kan de Luxemburger Jempi Schmitz, die op die dag de koers van zijn leven reed, nog bijna terug op zijn wiel komen. Maar Stan geeft nog meer gas. Maurice Dieudonné meldt via de radio aan heel België dat hij een minuut voorsprong heeft en dan volgt voor alle luisteraars een verschrikkelijke stilte, weliswaar opgevuld door muziek, maar niemand gelooft dat het waar kan zijn. En, daar komt hij dan .... de volksheld uit Antwerpen... geliefd in al onze gewesten en niet in het minste in Wallonië ... Stan Ockers. Ongenaakbaar, met panache, met brio, met de juiste taktiek, klein maar zo dapper, met een bijna bovenmenselijke krachtinspannig volgehouden tot aan de meet, wint hij de wereldtitel bij de beroepsrenners. Stralend, de armen wijd open, met de glimlach, verovert hij de regenboogtrui.
UITSLAG VAN HET WERELDKAMPIOENSCHAP 1955 TE FRASCATI :
1. STAN OCKERS - 293 km in 8u 43'29" ( gem.33km597) 2. Jean-Pierre (Jempy) SCHMITZ op 1'03" 3. Germain DERYCKE op 1'15" 4. Gastone NENCINI 5. Marcel JANSSENS op 1'40" 6. Jacques ANQUETIL 7. Pasquale FORNARA op 1'50" 8. Raphaël GEMINIANI op 2' 45" 9. Antonin ROLLAND op 7'35" 10. Bruno MONTI op 12'52" 11. Pierre MOLINERIS op 13'39" 12. Agostino COLETTO op 16'32" 13. Nino DEFILIPPIS op 17'52" 14. Ferdi KUBLER op 18'58"
Op oudere leeftijd gekomen doorloopt een man soms zijn leven, periode na periode, en zo botst hij dan terug op de ene of andere dag die eens belangrijk was geweest omdat de gebeurtenissen van die ene dag nooit meer werden vergeten. Zo is 28 augustus, de laatste zondag van de grote vakantie 1955 voor mij zeer belangrijk. Ik was elf jaar oud en van de stoute kapoentjes van mijn straat , van mijn dorp zelfs, was ik op die leeftijd de grootste, de slimste, de dapperste, omdat ik door de Goden op deze wereld werd gezonden als oudste zoon van Fille van Lenkes en dat was toen een sterke manspersoon. Die vader van mij had enige tijd eerder de beslissing genomen om me uit het dorpsmilieu te ontrukken en me te plaatsen in het strenge internaat van het Klein Seminarie te Sint -Truiden waar ik samen met 51 andere jongens de klas van het voorbereidend jaar, het zevende studiejaar van de lagere school, zou bevolken. De stokoude schoolmeester Ballings, geholpen door de eerwaarde studiemeesters Stuka en Fonske, zouden daar verder zorgen voor mijn opvoeding en toekomst. Het was een christelijke school waar in die dagen de betere geesten werden gekweekt in de klaslokalen en goede voetballers op het schoolplein. Naast die plaatsen waren er nog de gangen, de eetzaal, de slaapzaal, de trappen, de grote kerk met harde knielbanken, de bezoekerszaal, de speelzaal, de kamers van de geestelijke leiders, en de Napoleon trap die leidde naar het bureel van kannunnik Dupas, directeur van de school. De soep was er slecht en de worst was er heel dun. De missen, de vespers en het lof, duurden er oneindig lang. Gewijde Geschiedenis was in het Kleine Seminarie het voornaamste vak, in afwachting van Latijn en Grieks. De straffen vielen er talrijk en om het tussen die muren uit te houden tot aan de verlofdagen van Allerheiligen was het erg zwaar. Op 28 augustus 1955 waren mijn moeder en mijn tante reeds op al mijn kleren een strookje met mijn naam aan het naaien, want mijn valies lag reeds klaar. Mijn verbanning was nabij. Ik zou worden opgesloten bij de priesters van de prinsbisschop. Mijn kinderjaren werden met één jaar ingekort want het zesde studiejaar zou ik alzo nooit doen, omdat ik werd omhoog gestampt naar het zevende studiejaar. Alhoewel ik het in die klas goed deed ,want ik scoorde hoog in opstel, geschiedenis en Franse taal, waardoor ik me algemeen vierde of vijfde klasseerde op mijn rapport. Ook op de speelplaats was ik goed en zelfs voetbalde ik daar met kameraden uit Wallonië waaronder de latere Rode Duivel Roger Claessen. Toch eindigde mijn opleiding tot pastoor, missionaris, of pater, reeds na tien maanden omdat ik op de andere hoger geciteerde plaatsen me te vaak had laten opmerken door babbelen, lachen en vooral door vechten tegen leerlingen van hogere klassen. Zo scoorde ik eens nul op gedrag en daarom zou ik op het einde van dat schooljaar na het beklimmen van de Napoleon trap moeten horen dat ik buiten die school moest wegens ongehoorzaamheid, weinig godsvrucht en totaal geen respect voor hiërarchie.
Frascati, zondag 28 augustus 1955. Aan de start van het wereldkampioenschap op de weg voor beroepsrenners staan die ochtend 65 deelnemers uit 10 landen. Duitsland met Hans Junckermann, Hans Preiskeit, en Heinz Muller (wereldkampioen 1952). Australië met Russell Mockridge (een crack op de wielerbaan) België met Jean Brankart, Fred De Bruyne , Germain Derycke (winnaar Milaan-San Remo '55), Stan Ockers (groene trui Tour '55, winnaar Ardeens Weekend '55), Briek Schotte, André Noyelle (Olympisch Kampioen), Marcel Janssens, Emile Van Cauter (kampioen van België), acht zeer sterke mannen die allen kunnen winnen in zo'n zware koers over 293 km. Rik Van Steenbergen en Raymond Impanis ontbraken. Spanje met Miguel Poblet en Bernardo Ruiz, felle kleppers die snel en taai zijn. Frankrijk met de gebroeders Jean en Louison Bobet(wereldkampioen '54, winnaar Tour '55 en Ronde van Vlaanderen '55), Jacques Anquetil, Raphaël Geminiani (le grand fusil), André Darrigade( champion de France), met drie ploegmakkers die in grote forme zijn Pierre Molineris, Antonin Rolland en Gilbert Scodeller. Jean Forestier (winnaar Parijs-Roubaix '55 en Ronde van Vlaanderen '54) is niet van de partij. Engeland met de uitstekende Brian Robinson en waar wielrennen op dat moment na jarenlange ruzies weer opbloeit. Nederland met hun nationale kampioen Thijs Roks, Jos Hinsen ( winnaar Zürich- Thonon les Bains in de Tour '55), Jan Nolten en Hein Van Breenen , maar zonder de legendarische Wim Van Est en Wout Wagtmans. Italië dat na verschillende selectiekoersen koos voor de regionale vedette Bruno Monti( 2 X winnaar Rome-Napels-Rome) en voor de jonge Gastone Nencini, terwijl de campionissimi Fausto Coppi en Fiorenzo Magni omringd werden door Pasquale Fornara, Nino Defilippis, Aldo Moser en Agostino Coletto. Gino Bartali nam wat eerder zijn pensioen. Luxemburg met Marcel Ernzer, winnaar van het Ardeens Weekend '54, Willy Kemp (winnaar van Namen-Metz in de Tour '55- ex-wereldkampioen studenten) en Jempy Schmitz, een jonge klasbak . Zwitserland was aanwezig met superman Ferdi Kubler en met de winnaar van de Giro '55 Carlo Clerici. De mooie Hugo Koblet was afwezig.
Een dag eerder stonden drie Italiaanse amateurs op het podium. Vele landen vaardigden in 1955 slechts amateurs af naar de wereldkampioenchappen.
DE KOERS : De brandende hete zon spoorde de beroepsrenners aan tot een voorzichtige start. De Hollanders van Kees Pellenaars waren toen vaak de aanvallers, de 'baroudeurs de la première heure' en in de tweede ronde is Degroot weg met Bovay. Verschillende acties op het geaccidenteerd terrein brengen een tiental renners in de tegenaanval, terwijl het peleton in lange sliert volgt op meer dan 5 minuten. Daan Degroot die in de Tour na een lange vlucht in de warmte Millau-Albi won is weer goed bezig maar hij rijdt tegen een toeschouwer en smakt tegen de grond. Geminiani en Schmitz komen uit de achtergrond sterk naar voren. Ook de Belgen Janssens en Schotte proberen dit, maar de tweevoudige ex-wereldkampioen moet zich rechtzetten want hij is in geen goede dag. De Bruyne en Derijcke rijden mee vooraan in een kopgroep die afbrokkelt en dan weer samenkomt. De grote favorieten Fausto Coppi en Louison Bobet sparen hun krachten, doch zij sleuren het peleton mee naar een achterstand van 10 minuten.
Tijdens de nieuwberichten van 13.00 u meldt het N.I.R. via haar reporter ter plaatse Maurice Dieudonné dat twee Belgen vooraan in de koers meedoen , Janssens en Derijcke, maar dat de zes anderen geen goede indruk geven. Zij hebben last van de grote warmte en volgen daarom met moeite in het uitgedunde peleton of zelfs daarachter.
Foto's van enkele renners die in 1955 meereden te Frascati :
Terwijl ik een blikje cola leegslurp, weeg ik af wat ik zal gaan doen. Ik beslis van te durven wat ik niet mag. Met groot risico breng ik mijn zwaarbeladen tweewieler al lopend over de helft van de snelweg. Daarna til ik mijn velo over de vangrails, doe een stap tussen het onkruid, en observeer het rijdend gevaar aan de andere kant. Tijd om fit te zijn en goed uit te kijken is dit. Ik vul mijn longen met lucht en snel als een kat naar de andere vangrails waarover ik wip en verdwijn. Was dit cyclocross van hoog niveau ofwel buitenmaatse waaghalzerij ? Kwaad getoeter en protest van aanstormende wagens bewijzen dat ik dit toch maar niet had mogen riskeren. Oef, ... dat was nipt, en te gevaarlijk... ! Ja, eigenlijk was het tweeduizend jaren geleden in de arena als gladiator tussen de wilde beesten niet gevaarlijker dan tijdens deze jump over de autosnelweg. Zo kan ik wel verder de Via Appia Antiqua volgen. Weldra is deze nog maar berijdbaar voor landbouwrijtuigen. Ik fiets doorheen een niemandsland op een weg in slechte staat. Dit is een ontgoocheling, maar weldra komt ten Oosten van Rome Ciampino en daar ligt een kleine luchthaven.
Ik doe daar een poging om een ticket naar Brussel te kopen. Mijn zwak Italiaans is onvoldoende om te begrijpen wat zij me daar allemaal willen uitleggen. Even later verschijnt gelukkig een man die Frans spreekt. Met Viking zou ik op die zondagavond om 20u00 ofwel de volgende ochtend maandag om 8u.00 naar huis kunnen vliegen tegen een gunstige prijs en dit op een mogelijk lege zitplaats die echter niet meer kan gereserveerd worden op dat uur. Mijn fiets mag gratis mee op voorwaarde dat hij is ingepakt, op platte banden staat met stuur en pedalen afgeschroefd. Net voor mijn vertrek zal een eenvoudige telefoon naar Viking Brussel voldoende zijn om met mijn Golden Eurocard te betalen. Dit is toch een onzekere oplossing die me wellicht zal verplichten om een nacht in de wachtzaal van de vlieghaven van Ciampino door te brengen. Maar plots besef ik dat ik op deze zonnige zondag nog niet rijp ben om al terug naar huis en naar vrouw, dochters en hond te gaan. Ik verlaat Ciampino met een spurtje en ben maar al te blij dat ik nog wat langer pelgrim kan zijn in de buurt van Rome.
Het is me nu duidelijk dat ik toch maar met de trein mijn terugreis zal maken. Ik had al ervaring met luchtreizen. Toch ben ik niet vertrouwd en vind ik het niet zo denderend in luchthavens met al die boardingpassen en landingsbanen, piloten en airhostessen, Boeings en terminals, security en douane, en met al het andere dat daar rondfladdert, te zien en mee te maken valt. Nooit werden mijn jongensdromen daarmee geanimeerd. Te Ciampino meevliegen met zo een Vikingvogel was niets voor mij. Terwijl ik weer als een jonge arend op mijn fiets zit, denk ik aan Icarus die zo hoog wou vliegen tot waar de zon de was van zijn vleugels deed smelten en hij zonder valscherm moest landen op zee waarna niets meer van hem werd gehoord. Icaros was een Griek en geen Romein. Hé, zouden me niet verder fietsen tot Griekenland, tot Olympia ?
Ik moet de teletijdmachine in mijn kopje wat terugdraaien naar deze eeuw.Weg van mij die antieke dagdromen ! Rome lost me niet uit haar krachtige greep, want zij is een oude grote inktvis en een wolvin.Haar tentakels, tepels en klauwen blijven me vasthouden. Ik ben haar welp. Zoals zij met velen deed die voor een week, voor een maand, naar haar zeven heuvels kwamen, wil zij ook mij voor een langere tijd als haar gast en haar vriend. Zij is een vreemde goede moeder die niet wil dat wij naar huis gaan.
Lekker trappen dan maar op onze pedalen in de richting van Castel Gandolfo waar de Heer Johannes-Paulus II zijn adres heeft op Italiaanse bodem. Zo betaalt hij waarschijnlijk minder belastingen aan de duivelse fiscus van het Vatican en van Polen. Ondertussen zal de hoogmis die hij voor deze voormiddag opdraagt al zijn afgelopen. Ik verlies mijn gewoontes niet. In de hoogmis van de parochie uit mijn jeugd , Sint Lambertus te Walshoutem, waar " Toine de Suisse" fier paradeerde met zijn speer, kwam ik meestal te laat tot ergernis en zelfs tot woede van mijn christelijke ouders. Niet de hoogmis was belangrijk toen, maar wel het kleine café aan de kerk. Daar kregen we altijd schone troefkaarten in de hand, dronken we onze eerste pintjes, rookten wij al sigaretten. Er was ook een jukebox, een vogelpikblok, een houten tabel met voetbalklassementen, alsook een foto en een beker van een vroegere wielerkampioen. Marie stond in de Rio met haar zware borsten achter de tapkast, wij hoorden moppen en zattemanspraat, en reeds vooraleer we moeders soep moesten gaan eten was onze zondagse pree al op, zodat er weer plaats in onze lege broekzak kwam.
Nadat ik in de Campagna Romana weer grotere wegen bereik, daagt de vermaarde klim van Castello op. Ik blaas even uit en rijd dan gezwind naar omhoog. Is dit nu de Rocca di Papa waar de campionissimo Alfredo Binda in 1932 ten aanval trok om wereldkampioen op de weg te worden of lag die klim ergens anders ? Hoge tuinmuren versmallen de weg. Olive en ik bereiken fier en vrolijk de top. Niet veel later arriveren wij aan de woonst van de paus. Aan zijn voordeur staan mannetjes van de Zwitserse Garde, soldaten-hellebardiers, in rood, geel, blauw uniform. Traditie en folklore uit de XVIe eeuw, maar toch dreigen zij daar met een levensgevaarlijke lans. De veiligheid van de hoogste leider van de Kerk is een belangrijke taak voor deze soldaten. Reeds vaak probeerden gestoorde kerels de paus te vermoorden om verschillende redenen, ook al was het maar om in de headlines van het wereldnieuws te komen. De jongens van die fleurige Zwitserse Garde ruilen daarom ook na hun wachturen aan de voordeur of elders hun gekende kledij en gekleed als gewone burgers of ook als getrainde beroepssoldaten van de 'special forces' staan zij steeds paraat om in te grijpen tegen terroristen. Deze Servizio di Vigilanza is niet te onderschatten. Vaticaanstad is maar 44 ha groot maar heeft een modern leger dat zeer veel geld kost .
In het koele water van de fontein op enige afstand van de deur van zijne hoogheid was ik even mijn kop en mijn armen. Nadien loop ik rond tussen de restaurants, antiekwinkels, als een nobody gemengd tussen de menigte. De prijzen om te eten zijn hoog en nergens lokken bepaalde spijzen me, zelfs niet de ijsjes die van matige kwaliteit en hoeveelheid zijn. Het gebrek aan ruimte op de stoepen geeft me geen goed gevoel en ook mijn eetlust is erg zwak.Vaarwel daarom Castel Gandolfo !
Want vandaag wil ik met mijn voorwiel verder naar Frascati. Af en toe vertraag ik wat om te genieten van de mooie panorama's. Ik bereik een prachtig meer. Groen, turkoois, blauw, bootjes, een diepe kom vol water, de krater van een vulkaan en wat is het in volle zon heet rond Lago Albano. Langzaam, geleidelijk, met veel moeite, schuift de weg onder mij voorbij. Ik voel me los van de onzinnige zorg van de stervelingen die zoeken naar geld en rijkdom, zinnelijk genot en macht over anderen. In fiets in het licht en in de warmte van de zon verder over een golvende weg. Puro e disposto a salire alle stelle. Ik voel me goed, zuiver geworden door mijn tocht en geschikt om op te stijgen naar de sterren. In een afdaling maak ik wat vaart. Mijn bewustzijn is weer troebel wegens het door de hitte zinderende wegdek en door mijmeringen die doorheen mijn hoofd lopen zonder dat ik er veel aandacht aan geef. Ik zie niet eens dat ik voorbij een groot bord fiets. Maar op dat ogenblik ontwaar ik ook een geschikt hoekje voor een korte sanitaire stop. Ontspannend plas ik in het droge spichtige gras. Da per tutto dove vuol. Daarna rijd ik toch maar eens 50m terug om met voldoende aandacht naar het bijzondere bord te kijken. Mijn ogen zien duidelijk dit : Frascati. Comune d'Europa. Gemellato con Bad Godesberg (D) - Kortrijk (B) - Saint Cloud (F) - Maidenhead (GB) - Frascati 322 m boven de zeespiegel. Ik ga even rustig op een betonblok zitten en pak een lauwe slok uit mijn bidon. Ik ben een gelukkig man.
Tennis de Table - Championnats du Monde pour Juniors.
Du 9 au 16 décembre 2009 la ville de Cartagena de Indios en Colombie accueille l'élite mondiale des joueurs de ping, garçons et filles nés de 1991 à 1996. Le programme prévoit deux compétitions interpays par équipes de 3 joueurs et 3 joueuses auxquelles participent deux fois 16 nations sélectionnées, ensuite cinq tableaux individuels et pour paires auxquels participent les concurrents de l'interpays mais aussi en plus des jeunes d'autres pays. La Fédération Royale Belge a envoyé Lauric JEAN et Cédric NUYTINCK.
La ville de Cartagena chère au grand écrivain Gabriel Garcia Marques est un endroit mythique en Amérique du Sud. Fondée en 1533 par le conquistador Pedro de Heredia, Cartagena de Indios est un énorme fort situé près de la Mer des Caraïbes d'où les Espagnols avaient embarqué sur leurs bateaux les richesses dérobées à tout un continent. Tout au long des XVIIe, XVIIIe siècles, aventuriers, pirates, forces coloniales, ont voulu s'emparer de Cartagena. Mais cette forteresse est toujours restée sous contrôle espagnol, même en 1741 lorsque 186 navires anglais avec 6000 hommes et 2000 canons l'avaient attaqué. De nos jours Cartagena attire de nombreux visiteurs car ses vieux murs appartiennent au patrimoine mondial de l'humanité protégé par l'Unesco.
VOLKSWAGEN est le sponsor des championnats du monde de tennis de table pour juniors annuels qui sont organisés pour la septième fois. Les villes qui avaient déjà organisé ces compétitions sont Madrid (Esp), Palo Alto (USA), Le Caire (Egypte), Linz (Autriche), Kobe (Japon) en Santiago (Chili). Depuis la Pingpong Diplomacy dans les années septante les dirigeants du tennis de table, sport qui compte plus de 200 fédérations nationales sur tous les continents sont persuadés qu'ils sont capables d'organiser des rencontres qui dépassent de loin la simple pratique sportive.
Cartagena 2009 véhicule une idée majeure qui est Pingpong Paz, ou la paix sur terre à tous les hommes de bonne volonté, le même message qu'apporte chaque fin d'année la fête de Noël. Ce message est en effet d'une importance immense pour le futur. Naturellement des nouveaux jeunes champions vont se montrer à Cartagena, mais l'on espère que par le mélange des sportifs et des cultures, dans une semaine on pourra dire de la Colombie ces mots déjà prononcés naguère que ' jamais auparavant tant fut réalisé pour la paix en ce monde par si peu de personnes.'
Après les premières journées aux tables, au Centro de Convencines y Exposciones de Cartagena les classements de l'internations à ce Mundial de Tenis de Mesa étaient :
Juniors Hommes : 1. Chine Populaire - 2. Allemagne 3. Japon- 4. Corée du Sud- 5. France - 6. Taipeh de Chine - 7. Suède - 8. Pologne- 9.Portugal- 10. Angleterre - 11. Egypte - 12. Australie - 13. Etats Unis - 14. Brésil - 15. Chili - 16. Colombie Juniores Dames : 1. Chine Populaire - 2. Japon- 3. Hong Kong de Chine -4. Corée du Sud - 5. Allemagne - 6. Taipeh de Chine- 7. Roumanie - 8. Russie - 9. Egypte- 10. Pologne - 11. Luxembourg - 12. Etats Unis - 13. Chili - 14. Australie - 15. Péru - 16. Colombie.
Résultats complets et immédiats + Images video voir www.ittf.com . Pour illustrer : quelques jeunes qui se sont distingués à ces compétitions.
Ik ben Journée Wilfried Emile, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PAPOUM.
de sprint van Merckx
Duel Boonen- Petacchi ?
Timo Boll 
Zhang 
Studenten van een Islam school .
ANUAR MANAM
de torens van Kuala Lumpur
Rugnummer 196
Malaysia
Rujano in ISD outfit.
De jonge Samyn die in Frankrijk woonde, maar vaak in België koerste,was vlug zeer populair. Hij werd in 1965 Frans Kampioen van de militairen, won de rit Briançon-Digne in de Tour van 1967, maar voor de supporters van Rik II was José Samyn vooral de jonge renner die Rik Van Looy had bedreigd in de Waalse Pijl van 1968 toen de Keizer van Herentals tussen Luik en Marcinelle de nooit geëvenaarde prestatie leverde van alle klassiekers op zijn erelijst te schrijven. De glorie van Samyn was kort. De grote wielerhoop van Noord-Frankrijk stierf op 28/8/1969 na een valpartij tijdens de kermiskoers van Zingem. Zijn trouwe supporters bleven hem eren, en zorgden door de uitbouw van een belangrijke voorjaarskoers, dat de naam Samyn niet werd vergeten.
Nog een week, en dan beginnen in Vlaanderen en in Wallonië weer de koersen op de weg. De jonge renners barsten van ongeduld om vanaf het startschot van hun eerste wedstrijd reeds te tonen wat zij kunnen op hun nieuwe tweewieler, betaald door de sponsor, de wielergekke oom en papa, of het supporterslokaal uit hun dorp, terwijl de ervaren rijders reeds weten wat er zal gebeuren wanneer de wind koud is, de kasseien hobbelig zijn en de trainingtijd te kort was. 
Als het mogelijk is wil ik het doen.
Wat kan beter zijn dan hetgeen stroomopwaarts ligt ?
MA LONG 21 ans
CHENG QI
André Darrigade wereldkampioen 1959 bij de profs
Romain met Samuel Sanchez 
Daan De Groot
de campionissimo Fausto Coppi
http://www.youtube.com/watch?v=DZkXR9wmE-w
Toi qui marches dans le vent
Seul dans la trop grande ville
Avec le cafard tranquille du passant
Toi qu'elle a laissé tomber
Pour courir vers d'autres lunes
Pour courir d'autres fortunes
L'important...
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
Crois-moi
Toi qui cherches quelque argent
Pour te boucler la semaine
Dans la ville tu promènes ton ballant
Cascadeur, soleil couchant
Tu passes devant les banques
Si tu n'es que saltimbanque
L'important...
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
Crois-moi
Toi, petit, que tes parents
Ont laissé seul sur la terre
Petit oiseau sans lumière, sans printemps
Dans ta veste de drap blanc
Il fait froid comme en Bohème
T'as le cœur comme en carême
Et pourtant...
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
L'important c'est la rose
Crois-moi
Toi pour qui, donnant-donnant
J'ai chanté ces quelques lignes
Comme pour te faire un signe en passant
Dis à ton tour maintenant