Ik ben Journée Wilfried , en gebruik soms ook wel de schuilnaam PAPOUM.
Ik ben een man en woon in LANDEN (België) en mijn beroep is gepensioneerde , slapen, goed eten en drinken..
Ik ben geboren op 04/06/1944 en ben nu dus 67 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wielersport en tafeltennis, geschiedenis, reisverhalen, chansons, humor..
WORLDRANKINGS YOUNG PLAYERS AGE GROUPS CHANGED BOYS
AGE-21 1. NIWA Koki - JPN 2. SEO Hyun Deok - KOR 3. KIM Min Seok - KOR 4. LIN Gaoyuan - CHN 5. MATSUDAIRA Ken - JPN 6. YAN An - CHN 45. JEAN Lauric - BEL 51. NUYTINCK Cedric - BEL
AGE-18 1. NIWA Koki - JPN 2. LIN Gaoyuan - CHN 3. GAUZY Simon - FRA 4. WU Jiaji - CHN 5. YIN Hang - CHN 6. CHEN Feng - SIN 7. HUNG Tzu Hsien - TPE 44. DEVOS Robin - BEL 46. VANROSSOME Emil - BEL 87. SAUDEMONT Robin - BEL
AGE-15 1. ZHOU Qihao - CHN 2. YU Ziyang - CHN 3. WEI Shihao - CHN 4. LI Yuanheng - CHN 5. HUNG Ka Tak - HGK 6. SONG Xu - CHN 7. LIM Jonghoon - KOR 8. ZHU Cheng - CHN 51. LAMBIET Romain - BEL
GIRLS
AGE-21 1. LIU Shiwen - CHN 2. ISHIKAWA Kasumi - JPN 3. WU Yang - CHN 4. YANG Ha Eun - KOR 5. ZHU Yuling - CHN 6. JEON Ji Hee - KOR 7. CHEN Meng - CHN 8. MORIZONO Misaki - JPN 9 . CHENG I-Ching- - TPE 10. SONG Ma Eum - KOR
AGE-18 1. YANG Ha Eun - KOR 2. ZHU Yuling - CHN 3. CHEN Meng - CHN 4. GU Yuting - CHN 5. TANIOKA Ayuka - JPN 6. SOLJA Petrissa - GER 7. SZOCS Bernadette - ROU 8. GU Ruochen - CHN 13. HSING Ariel - USA 15. ZHANG Lily - USA
AGE-15
1. HAMAMOTO Yui - JPN 2. IT0 Mima - JPN 3. HE Zhuojia - CHN 4. FAN Siqi - CHN 5. ISHIKAWA Rira - JPN 6. CHEN Ke - CHN 7. KATO Miyu - JPN 8. SOO Wai Yam Minnie - HKG 9. MORITA Ayane - JPN 16. MIGOT Marie - FRA --------------------------------------------
The country with the biggest population in the world, the People's Republic of China, regards this sport as the most important.”
Het is niet de sterkste van een soort die overleeft en ook niet de meest intelligente, maar diegene die meest ontvankelijk is voor verandering.
Charles Darwin ( 1809-1882) - natuurkundige.
SALVATORE ADAMO
Tombe la neige Tu ne viendras pas ce soir Tombe la neige Et mon cœur s'habille de noir Ce soyeux cortège Tout en larmes blanches L'oiseau sur la branche Pleure le sortilège
Tu ne viendras pas ce soir Me crie mon désespoir Mais tombe la neige Impassible manège
Tombe la neige Tu ne viendras pas ce soir Tombe la neige Tout est blanc de désespoir Triste certitude Le froid et l'absence Cet odieux silence Blanche solitude
Tu ne viendras pas ce soir Me crie mon désespoir Mais tombe la neige Impassible manège
Ben ik nog schaduw, ben ik al licht, of is d'oneindigheid mijn aangezicht ?
Treed ik in wolken of in hemelgrond ? Er ruist een hooglied aan mijn lichte mond. In uw omarming hoe ik rijzend ril ... Mijn haren wuiven en de tijd valt stil .
Julia Tulkens.
Heureux qui, comme Ulysse, a fait un beau voyage, Ou comme cestuy-là qui conquit la toison, Et puis est retourné, plein d’usage et raison, Vivre entre ses parents le reste de son âge !
Quand reverrai-je, hélas, de mon petit village Fumer la cheminée, et en quelle saison Reverrai-je le clos de ma pauvre maison, Qui m’est une province, et beaucoup davantage ?
Plus me plaît le séjour qu’ont bâti mes aïeux, Que des palais Romains le front audacieux, Plus que le marbre dur me plaît l’ardoise fine :
Plus mon Loir gaulois, que le Tibre latin, Plus mon petit Liré, que le mont Palatin, Et plus que l’air marin la doulceur angevine.
Joachim Du Bellay
Sous le pont Mirabeau coule la Seine Et nos amours Faut-il qu’il m’en souvienne La joie venait toujours après la peine.
Vienne la nuit sonne l’heure Les jours s’en vont je demeure
Les mains dans les mains restons face à face Tandis que sous Le pont de nos bras passe Des éternels regards l’onde si lasse
Vienne la nuit sonne l’heure Les jours s’en vont je demeure
L’amour s’en va comme cette eau courante L’amour s’en va Comme la vie est lente Et comme l’Espérance est violente
Vienne la nuit sonne l’heure Les jours s’en vont je demeure
Passent les jours et passent les semaines Ni temps passé Ni les amours reviennent Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Vienne la nuit sonne l’heure Les jours s’en vont je demeure
Guillaume Apollinaire, Alcools, 1913
Je vous parle d'un temps Que les moins de vingt ans Ne peuvent pas connaître Montmartre en ce temps-là Accrochait ses lilas Jusque sous nos fenêtres Et si l'humble garni Qui nous servait de nid Ne payait pas de mine C'est là qu'on s'est connu Moi qui criait famine Et toi qui posais nue
La bohème, la bohème Ça voulait dire on est heureux La bohème, la bohème Nous ne mangions qu'un jour sur deux
Dans les cafés voisins Nous étions quelques-uns Qui attendions la...
Charles Aznavour
Que sont mes amis devenus Que j'avais de si près tenus Et tant aimés Ils ont été trop clairsemés Je crois le vent les a ôtés L'amour est morte Ce sont amis que vent me porte Et il ventait devant ma porte Les emporta
Avec le temps qu'arbre défeuille Quand il ne reste en branche feuille Qui n'aille à terre Avec pauvreté qui m'atterre Qui de partout me fait la guerre Au temps d'hiver Ne convient pas que vous raconte Comment je me suis mis à honte En quelle manière
Que sont mes amis devenus Que j'avais de si près tenus Et tant aimés Ils ont été trop clairsemés Je crois le vent les a ôtés L'amour est morte Le mal ne sait pas seul venir Tout ce qui m'était à venir M'est advenu
Pauvre sens et pauvre mémoire M'a Dieu donné, le roi de gloire Et pauvre rente Et droit au cul quand bise vente Le vent me vient, le vent m'évente L'amour est morte Ce sont amis que vent emporte Et il ventait devant ma porte Les emporta
Rutebeuf (1230-1285)
Dolfijnen houden hun omgeving voortdurend in de gaten. Ze houden daarom tijdens het slapen één oog geopend. Een dolfijn slaapt nooit met beide ogen dicht.
Le jour où la pluie viendra Nous serons, toi et moi Les plus riches du monde Les plus riches du monde Les arbres, pleurant de joie Offriront dans leurs bras Les plus beaux fruits du monde Les plus beaux fruits du monde Ce jour-là
La triste, triste terre rouge Qui craque, craque à l'infini Les branches nues que rien ne bouge Se gorgeront de pluie, de pluie Et le blé roulera par vagues Au fond de greniers endormis Et je t'enroulerai de bagues Et de colliers jolis, jolis
Le jour où la pluie viendra Nous serons, toi et moi Les fiancés du monde Les plus riches du monde Les arbres, pleurant de joie Offriront dans leurs bras Les plus beaux fruits du monde Les plus beaux fruits du monde Ce jour-là...
Le Jour ou la Pluie Viendra, Gilbert Bécaud .
À la claire fontaine
M'en allant promener, J'ai trouvé l'eau si belle, Que je m'y suis baignée.
Il y a longtemps que je t'aime Jamais je ne t'oublierai.
Sous les feuilles d'un chêne Je me suis fait sécher, Sur la plus haute branche, Un rossignol chantait.
Il y a longtemps que je t'aime Jamais je ne t'oublierai.
Chante, rossignol, chante, Toi qui as le coeur gai, Tu as le coeur a rire, Moi, je l'ai à pleurer.
Il y a longtemps que je t'aime Jamais je ne t'oublierai.
J'ai perdu mon ami Sans l'avoir mérité, Pour un bouquet de roses, Que je lui refusai.
Il y a longtemps que je t'aime Jamais je ne t'oublierai.
Je voudrais que la rose Fût encore au rosier, Et que mon doux ami Fût encore à m'aimer
What does not destroy us makes us stronger.
J. BREL
C'est plein d'Uylenspiegel Et de ses cousins Et d'arrière-cousins De Breughel l'Ancien
Le plat pays qui est le mien.
Tous les chemins qui mènent à Rome Portent les amours des amants déçus et les mensonges des anges déchus.
Pelgrim
Wat zich gaande voltrekt in de ziel van de pelgrim is niet een toenemend verlangen naar het bereiken van zijn reisdoel, niet het vinden van het heilige aan het einde van zijn bedevaart, maar zijn overgave aan de ruimte, aan de kiezels op zijn pad, zijn besef van niet-weten, zijn afdalen in de leegte.
Zijn benen worden zijn vrienden, de regen zijn lijden, zijn angst wordt gericht naar de honden langs de weg, het vele legt hij af en hij rust in het Ene. Al trekkend komt hij nergens, voortgaande bereikt hij niets, maar zijn vreugde neemt toe om een bloem en een krekel, om een groet en een onderdak.
Zijn reisdoel en zijn thuis vloeien samen aan de horizon, hemel en aarde vinden elkaar op het kruispunt van zijn hart. Het heilige verdicht zich in de dieren en de dingen. Zijn aankomst ligt verborgen in de wijsheid van het Zijn.
Catharina Visser
De Weg.
In de verte gaat een pelgrim, eenzaam over het pad. Met een blik voorwaarts, eindeloos turen naar het pad. Het pad dat hem leidt, de wind die hem begeleidt. Samen èèn met de natuur, de geur,het geluid en omgeving. Daar toont de schepping hem, nederig dat het pad van zand zo hard als steen is. Soms ook warm,koud en nat. De pelgrim stapt over het harde pad, met als enige vriend zijn schaduw. Samen op hun weg.
When we got to the sea at the end of the world We sat down on the beach at sunset We knew why we had done it To know our lives less important than just one grain of sand.
En camino de Santiago Sur le chemin de St Jacques Iba una alma peregrina Allait une âme pérégrine Una noca tan obscura Une nuit si obscure Que ni una estrella lucia ; Que ne brillait aucune étoile ;
Le patron de toutes les filles C'est le saint Jacques des Bourdons; Le patron de tous les garçons C'est le saint Jacques des Coquilles. Nous pouvons tous les deux nous donner un bouquet, Coquilles et bourdons exigent que l'on troque; Cet échange affermit l'amitié réciproque, Et cela vaut mieux qu'un œillet.
Dat een pelgrim bij terugkomst niet wordt herkend door de mensen thuis, is een geliefd thema in middeleeuwse pelgrimsverhalen. Waarschijnlijk wil de legende daarmee aanduiden, dat de pelgrim door zijn bedevaart een ander mens is geworden; hij is op Christus gaan lijken. Dat wordt uitgedrukt door de omstandigheid dat de mensen van vroeger de teruggekeerde pelgrim niet meer herkennen: hij beantwoordt niet meer aan het oude beeld, dat zijn nog hebben; de pelgrim is een nieuwe mens geworden.
Betrouw geen pelgrim met een baard Die met een schooikroes geld vergaart Al beed'lend langs de wegen sjokt En met een deerne samenhokt.
Priez pour nous à Compostelle - Barret et Gurgand - 1977.
Par milliers, par millions, le besace à l'épaule et le bourdon au poing, ils quittaient les cités, les chateaux, les villages, et prenaient le chemin de Compostelle. Gens de toutes sortes et tous pays, ils partaient, le coeur brulant, faire leur salut au bout des terres d'Occident, là où la mer un jour avait livré de corps de l'apotre Jacques.
Un beau matin, je sais que je m'éveillerai, Différemment de tous les autres jours, Et mon coeur délivré enfin de notre amour Et pourtant.. Et pourtant..
Sans un remords, sans un regret, je partirai Loin devant moi, sans espoir de retour Loin des yeux, loin du coeur, J'oublierai pour toujours Et ton corps, et tes bras, et ta voix, Mon amour
Beoordeel dit blog
Ervaringen van een pelgrim.
31-01-2012
Il y a déjà dix ans que le poète est mort.
Gilbert Becaud: Quand il Est Mort le Poete
Quand il est mort, le poète, Tous ses amis, Tous ses amis pleuraient.
Quand il est mort le poète, Le monde entier, Le monde entier pleurait.
On enterra son étoile, Dans un grand champ, Dans un grand champ de blé.
Et c'est pour ça que l'on trouve, Dans ce grand champ, Dans ce grand champ, des bleuets.
François Silly werd geboren te Toulon in 1927, hij leerde piano te Nice, moest als weerstander onderduiken in de oorlogsjaren. Hij trok naar Parijs waar hij pianist was in schamele bars en samenwerkte met de liedjesschrijver Vidalin en de zangeres Marie Bizet. In 1950 krijgt hij een vaste stek in het orkest van Jacques Pills die met Edith Piaff samenwerkt. Zij inspireert hem om als Gilbert Bécaud zelf zijn liedjes te zingen en dat begint echt aardig te lukken vanaf 1953. Zijn nooit eerder gezien energiek optreden bezorgt hem de bijnaam Monsieur 100.000 Volts. Op een dag breken zijn jonge fans alle stoelen van het zangtheater waar hij zingt. De zanger Gilbert Bécaud scoort overal hoog in de zalen, in de radioprogramma's, in films, met de verkoop van zijn platen, en weldra ook op het nieuwe media televisie. Zijn muziek wordt overgenomen door belangrijke Engelstaligen. Louis Amade en Pierre Delanoé schrijven voor hem parels van liedjes. In de sixties is Gilbert Bécaud de succesrijkste Franse zanger, een onsterfelijke van het chanson. De Olympia te Parijs is zijn thuishaven , maar de grote Bécaud is onvermoeibaar en viert triomfen in vele landen. In 1973 moet hij omwille van zijn gezondheid het kalmer aan doen. De kunstenaar herwerkt en werkt nog veel aan zijn muziek. Af en toe ziet het publiek hem nog in de zalen, op televisie, in de muziekwinkels met nog ongekend werk, terwijl onvoltooid werk ongetwijfeld nog in de XXIe eeuw zal verschijnen op voorwaarde dat zijn erfgenamen daar voor willen zorgen. Gilbert Bécaud stierf langzaam door de kanker en sloot de ogen op 18 december 2001. Hij woonde tijdens zijn laatste jaren op een woonboot op de Seine te Parijs. Zijn graf kan bezocht worden op het kerkhof Père Lachaise .
Eind december 2001 bevond ik mij te Havana op Cuba in het huis van een winkelierster die ook beweerde dat zij ingewijd was in de santeria, alhoewel ik daaraan twijfelde. Nadat ik enkele US dollars had afdedokt begon die echte of onechte zwarte priesteres in wit kleed onverstaanbare woorden te prevelen, kaarsen te branden, rum te spuwen op een vreemd meubel van haar living , en op een speciaal voor de gelegenheid uitgerolde mat moest ik samen met haar op mijn knieën gaan zitten. Toen gooide zij een dozijn schelpjes op die mat en bestudeerde ernstig hoe deze dingen op de mat waren gaan liggen. Vermits één enkele schelp van die mat bijna was afgerold beweerde de dikke negerin dat iemand die me dierbaar was onlangs reeds onze wereld had verlaten of op dat ogenblik aan het sterven was. Toen ik op 1 februari 2002 , na mijn weken op Cuba, begon met het lezen van een grote hoop kranten en tijdschriften ontdekte ik dra dat mijn geliefde zanger was overleden. Dat was een grote slag op mijn kop, maar ook het feit dat die zwarte Madame van het santeria geloof me de dood van een vriend, een familielid , of een weldoener had voorspeld, deed me echt duizelen. Na een grote tas sterke koffie begon ik toen te luisteren naar vele liedjes van Gilbert Bécaud die ik al zolang en zo dikwijls had gedraaid, want steeds bestaat er van deze zanger een chanson dat als balsem kan dienen voor eender welke pijn van het hart of van de ziel.
In 2012 ben ik nog altijd een grote fan van die unieke Fransman die zong over NATHALIE, ET MAINTENANT, MADEMOISELLE LISE, QUAND IL EST MORT LE POETE, LE PIANISTE DE VARSOVIE, en nog veel meer ... !
Overzicht van de Belgische renners bij de Continentale Profteams.
Het wielerseizoen 2012 is in aantocht voor onze wegrenners .
Op deze blog werden reeds eerder de renners van Belgische nationaliteit bekend gemaakt die een contract tekenden bij één van de 18 topwielerploegen die voor de wereldbeker 2012 zullen strijden. Deze mannen zijn 53 in aantal en dat is ongeveer 10% van de internationaal hoogste categorie waarin maximum 18 X 30 = 540 renners mogen deel uit maken. Om met de 18 ploegen van het hoogste niveau het zwaar beladen programma af te werken zijn er naast de renners ook nog zo'n 1.000 mensen nodig verdeeld over die 18 belangrijkste ploegen en zo is het te begrijpen dat er nooit eerder geziene sommen geld nodig zijn om de wielersport draaiend te houden aan de top. Een trapje lager staan de ploegen die Professional Continental Teams worden genoemd. Deze ploegen , met minder financiële middelen zodat zij minder goede renners of jongere renners moesten aanwerven, nog niet opperbest georganiseerd of met nieuw aantredende sponsors die nog aan de wielerjungle moeten wennen, kunnen slechts deelnemen mits uitnodiging aan de grootste koersen. Maar op het ogenblijk dat zo'n kleinere ploeg mag oorlog voeren tegen de topploegen dan zijn sportleiders, atleten en supporters, sterk gemotiveerd om te koersen. Zij animeren de wedstrijd, wringen zich vooraan om in beeld te zijn op televisie, en soms ook slagen renners van die mindere teams om te winnen of van sportief uit te blinken. Doorstroming in een nabije toekomst van renners, of van de ploeg , naar de hogere afdeling behoort zo tot de mogelijkheden, zeker als een sponsor met grote middelen wenst meer kwaliteit en medewerking in te brengen.
Hierna onze 61 beroepsrenners die uitkomen in U.C.I. Continental Professional Teams :
ACCENT. JOB - Verandas Willems : Steven CAETHOVEN - Andy CAPPELLE - Wim DE VOCHT - Sjef DE WILDE - Rob GORIS - Thomas DEGAND - Gregory HABEAUX - Kevyn ISTA - Staf SCHEIRLINCKX - Jurgen VAN GOOLEN - Kevin VAN MELSEN - James VANLANDSCHOOT - Evert VERBIST - Leif HOSTE .
LANDBOUWKREDIET - Euphony : Frédéric AMORISON - Vincent BAESTAENS - Koen BARBE - Jonathan BREYNE - Joeri BUEKEN - Kevin CLAEYS -Davy COMMEYNE - Gilles DEVILLERS - Bert DE WAELE - Sebastien DELFOSSE - Sven NIJS - Baptiste PLANCKAERT -Joeri STALLAERT - Kurt HOVELYNCK - Kevin PEETERS - Sven VANTHOURENHOUT .
TOPSPORT VLAANDEREN - Mercator : Sander ARMEE - Dominique CORNU - Tim DECLERCQ - Kevin DE JONGHE - Kenny DE KETELE - Laurens DE VREESE - Pieter JACOBS - Sven JODTS - Eliot LIETAER - Tim MERTENS - Stijn NEIRYNCK - Jarl SALOMEIN - Pieter SERRY - Tom VAN ASBROECK -Sven VANDOUSSELAERE - Preben VAN HECKE - Gijs VAN HOECKE - Arthur VAN OVERBERGHE - Michael VAN STAYEN - Steven VAN VOOREN - Pieter VAN SPEYBROECK - Zico WAEYTENS - Jelle WALLAYS .
COFIDIS - Le Crédit en Ligne : Edwig CAMMAERTS - Jan GHYSELINCK - Nico SIJMENS - Romain ZINGLE .
TEAM NETAPP : Jerome BAUGNIES .
FARNESE VINI - Selle Italia : Kevin HULSMANS .
PROJECT 1t4i - Shimano : Bert DEBACKER .
CHAMPION SYSTEM - China : Gorik GARDEYN .
Bij de andere Europe Tour professional teams Andalucia, Caja Rural, Acqua & Sapone, Androni Giocatolli, Bretagne Schuller, Saur Sojasun, Europcar, Utensilnord , Colnago -CSF , RusVelo, zijn geen landgenoten. Bij de professional teams uit Amerika ook niet en deze ploegen heten Spidertech C10, Colombia-Coldeportes, Team Type 1 Sanofi , United Healthcare .
Er zijn aan de start van het wielerseizoen 2012 in het totaal 18 + 22 = 40 ploegen van niveau 1 en niveau 2 . Een volgende keer bestuderen we de ploegen van niveau 3, de continentale teams waar ondermeer vele geliefde cyclocrossers toe behoren, de onverslijtbare Nico Eeckhout, en nog talrijke renners die nu met veel toewijding trainen om te kunnen presteren op onze wegen en ook in andere landen, op andere continenten .
Il neige il neige sur Liège Et la neige sur Liège pour neiger met des gants Il neige il neige sur Liège Croissant noir de la Meuse sur le front d'un clown blanc Il est brisé le cri Des heures et des oiseaux Des enfants à cerceaux Et du noir et du gris Il neige il neige sur Liège Que le fleuve traverse sans bruit
Il neige il neige sur Liège Et tant tourne la neige entre le ciel et Liège Qu'on ne sait plus s'il neige s'il neige sur Liège Ou si c'est Liège qui neige vers le ciel Et la neige marie Les amants débutants Les amants promenant Sur le carré blanchi Il neige il neige sur Liège Que le fleuve transporte sans bruit
Ce soir ce soir il neige sur mes rêves et sur Liège Que le fleuve transperce sans bruit
La Bataille de Steppes du dimanche 13 octobre 1213.
EN CONSTRUCTION
Je n'avais pu choisir l'endroit où j'étais arrivé sur cette terre. Mais au bout de presque 25.000 journées d'existence je réalise que j'ai eu de la chance d'avoir vu le jour dans une famille bien fixée sur les terres où les provinces belges actuelles du Limbourg, de Liège et du Brabant-Flamand se rencontrent en un seul point. A l'âge de cinq ans dèjà mon père m'avait amené en haut d'une colline, dans les champs immenses, près des sept sources, et il m'avait montré les splendeurs et les raretés de notre village . Peu de temps après déjà, avec mes jambes maigres j'étais infatigable et j'allais à la découverte des haies, des arbres, des ruisseaux, des prairies, des bois, des chemins profonds et des tumuli de la Hesbaye. Car je me prennais à l'époque pour Winnetou, le chef des Apaches, et ma course à travers champs était celle d'un lièvre bienheureux. A mon âge de dix ans, pour la joie de ses enfants mon père avait acheté un âne. Il attendait de ma part que partant d'une ferme de Montenaken je ramènerais ce nouveau membre de notre famille à la maison. La vieille bête, qui avait passé presque toute son existence au fond d'un charbonnage, avait une bonne corde autour du cou et cela devrait me permettre de la conduire sur cinq kilomètres à travers ces chemins de terre que je connaisais si bien à cause de mes vagabondages à pied ou à bicyclette. J'avais mis beaucoup d'heures pour rentrer avec cette ânesse. Elle avait Bella comme prénom et c'était une vieille jeune-fille stérile. Ce jour-là cela avait été un dur combat pour se mettre bien d'accord au sujet de qui serait l'homo sapiens et qui l'asinus aux oreilles trop longues. Mon duel de dressage s'était passé exactement dans la campagne de Steppes où au début du treizième siècle de l'ère chrétienne avait eu lieu la grande Bataille de Steppes.
Il y a eu plus de cinquante batailles importantes sur le territoire actuel du Royaume de Belgique, et dans notre village nous étions fiers que cet évènement du dimanche 13 octobre 1213 s'y était déroulé. Toutefois à présent peu d'habitants actuels de la région s'intéressent encore à ce glorieux dimanche du passé lointain. C'est pourquoi j'ai pris la liberté de me documenter un peu pour la modeste présentation sur mon blog que vous êtes en train de lire .
Reculons dans le temps vers cette Europe de l'Ouest de 1212 qui était partagée selon les historiens entre trois forces principales : le Saint Empire , la France, et l'Angleterre. Sur un plan plus régional les dés étaient dans les mains de la Flandre, du Brabant, et de la Principauté de Liège. On peut presque dire que c'était déjà comme aujourd'hui. C'est exact et c'est aussi faux, car les si les noms se ressemblent, les intérêts en jeu sont différents, les frontières des territoires ont bien changé, et les innombrables familles nobles de jadis sont moins puissantes et remplacées par d'autres forces capitalistes et politiques. Ce qui dominait la situation était la voie commerciale qui mène de Bruges ( Mer du Nord) à Cologne ( Rhin). La politique était dominée par les relations entre ces familles nobles et s'exprimait par un multiple de mariages et d'héritages, mais se modifiait également par les affrontements armés, par les alliances et les traités. Il faut ajouter qu'en 1212 d'un deuxième côté on était encore aux temps des croisades, des pélerinages, de la construction des cathédrales, des abbayes, de l'Eglise unique superpuissante de Rome, et au temps de la naissance d'une troisième force composée par les citoyens de nos villes, artisans et commerçants organisés en gildes, métiers, et confréries.
Il n'a pas été possible à d'autres que moi d'expliquer exactement l'importance historique de La Bataille de Steppes. Les témoignages écrits de l'époque sont très rares et trop différents les uns des autres, selon qu'ils viennent du côté de nos ancètres Limbourgeois, Liègeois, ou Brabançons. Il y a aussi des textes qui datent d'autres époques, y compris la nôtre, venant d'historiens, d'écrivains, d'étudiants, ou de Cercles d'Histoire, et qui prouvent un mélange de vérités, de legendes, mais aussi d'impossibilités et de doutes .
Les pas qui allaient conduire aux pires horreurs dans les paisibles campagnes d'Hesbaye avaient pris leur départ en 1197 à cause d'un testament fait par le comte Albert de Moha-Les Waleffes en faveur de Henri Duc du Brabant et de Louis Comte de Looz, en échange d'une grosse somme d'argent, testament modifié ensuite en faveur du prince-évêque. Durant les années du début du XIIIe siècle de grosses tensions existaient entre les pays du Brabant et les pays de Liège à cause de cet héritage. Mais la naissance inattendue de Gertrude von Dachsberg, fille de Mathilde de Moha, enleva tout espoir aussi bien aux Brabançons (Ouest) qu'aux Liègeois (Est), car après avoir changé plusieurs fois ses accords avec ses voisins Belges, Duc et Prince-Evêque, le médiocre Comte de Moha donna sa toute jeune fille en marriage à un voisin du Sud, Thierry de Lorraine .
Albert III de Moha décède en 1212. Il a beaucoup de dettes et c'est manu militari que les uns et les autres vont essayer de se faire rembourser. Fin avril 1212 le Duc du Brabant arrive dans sa nouvelle place forte Landen. Il arrive à la porte de sortie de son duché avec plus de 300 chevaliers en armure et les jours suivants toute une armée auxiliaire le rejoint. Depuis des siècles des hommes s'étaient installés dans les vallées avec microclimat et sur les bonnes terres au Nord-Ouest de Huy. Le Comté de Moha avait été beaucoup plus grand, mais compte en 1212 toujours 22 villages , 5000 hectares de terres agricoles. Le Duc Henri est sans scrupules, sa volonté d'étendre sans cesse ses frontières ne stoppe jamais, il est selon ses projets à la fois l'ami ou l'ennemi de n'importe qui. Ainsi Hugues de Pierrepont de Liège est le parrain de son fils, et via Philippe, le comte de Namur, il a signé un traité de paix avec les Liègeois. Le Duc a recruté mille mercenaires à Liège et en Hesbaye qu'il a placé ensemble avec des troupes à lui dans un campement au Nord de Bruxelles en vue de participer à une future guerre entre la Flandre et la France. Mais il est lié en affaires avec Otton IV Empereur, mais excommunié par Rome, à qui il a promis de corriger une bonne fois les hommes d'église de Liège. Ce vilain Duc du Brabant joue sur tous les tableaux ! Les troupes du Duc vont s'emparer de Moha et la guerre arrive. Le prince-évêque déplace ses forces de Liège à Huy et laisse la cité ardente quasi sans défense ! Il n'y a ni hommes ni murs pour défendre cette grande cité qui pensait être sans ennemis. Car qui oserait s'attaquer à une ville sacrée qui compte tant d'églises et de couvents. Qui oserait avec des pieds impurs envahir le Palais du Prince-Evêque ? Les chevaliers du Duc ne descendent pas vers la Burdinale et la Mehaigne, mais dans la brume matinale à pas rapide ils prennent le chemin vers le soleil levant qui mène à Liège.
( selon Coussement ) - Henri Ier le Guerroyeur, duc de Brabant, voulant se venger du prince-évêque de Liège, Hugues de Pierrepont, qui lui avait disputé avec succès la possession des seigneuries de Moha et de Waleffes, situées au nord de Huy, vint fondre à l'improviste sur la ville de Liége, où l'on n'avait pris aucune mesure pour résister à cette attaque inattendue. Les habitants s'enfuirent de l'autre côté de la Meuse; leurs maisons furent livrées aux soldats et le pillage dura quatre jours.
Le prince-évêque voulait quitter Huy pour défendre ses biens, mais ses conseillers étaient informés sur l'impossibilité de reprendre possession de leur ville à cause de la terreur inhumaine qui règnait à Liège. C'est pourquoi Hugues de Pierrepont s'est mis en sécurité à Dinant.
Le SAC DE LIEGE du mois de mai 1212 n'était pas moins terrible que dans d'autres villes frappées à l'époque par le malheur de la guerre. Des milliers d'hommes sans pitié, avec une brutalité sans limite, volaient, incendiaient, violaient, tuaient, buvaient, cassaient ... et il faut signaler que ce n'étaient pas les chevaliers et militaires qui étaient les plus actifs après les combats, mais leurs domestiques et leurs compagnons temporaires qui n'étaient que des voyoux et des aventuriers venus vers ce Liège blessé en vue de profiter de la situation. Le Duc du Brabant était visiblement le chef d'orchestre de toutes les atrocités. Heureusement que quelques notables étrangers présents en ville purent intervenir auprès de lui et ainsi des enfants pris en otage furent rendus à leurs parents, les églises et la ville échappèrent à la destruction totale par les flammes. Le dimanche tous les hommes d'église devaient jurer fidélité devant Dieu à leur Suzerain l'Empereur Otton IV et les survivants devaient signer un Traité de Paix qui les déshonorait. Le lendemain l'armée du Brabant avec un butin maximum quittait Liège, s'empara de Les Waleffes, mais fatigués ils préféraient rentrer à la maison sans encore continuer la guerre à Huy en à Moha , où des défenseurs coriaces les attendaient.
Suite à cette dévastation de la Cité de Liège, les mois suivants en 1212 le prince-évêque se mit en action. Il améliora son armée, et poussa les Liégeois à finir les fortifications autour de leur ville. Son rôle comme chef religieux n'était pas moins important. Henri le Guerroyeur, pour toute une population devint pire que le diable. Sa demande d'excommunication au pape était sollicité. Un deuil général pour les victimes du Sac de Liège fut proclamé. Dans toutes les eglises des actions avaient lieu visant la damnation du Duc du Brabant. Sur le plan politique le prince-évêque pouvait s'entourer de nombreux amis importants, une coalition contre laquelle Henri I n'était plus capable de se battre. Mais au lieu d'affrontrer ses ennemis groupés, le duc et ses nobles demandaient le pardon pour leurs crimes. Ils payaient de fortes amendes en promettant de laisser Moha à d'autres. Le Duc Henri admettait avoir mal agi en attaquant un prince-évêque de sa propre dynastie. L'armée hétérogène qui était prête contre lui est dissoute vers la fin de 1212 . Le comte Ferrand de Flandre, fin diplomate, fut l'artisan d'une courte période heureuse sans vives luttes qui suivit.
Mais, après l'hiver, en avril 1213 Henri du Brabant change de camp. Il abandonne les Guelfes, son associaton allemande. En se mariant avec la fille du roi de France il devient un joueur des Franco-Staufen. Ceux-là sont en guerre contre les Anglais de Jean-sans-Terre, allié de la Flandre. Celle-ci alors a peur du duo France-Brabant, et pour avoir plus de force elle fait union avec Liège. Dès mai 1213 ces concurrents s'affontent déjà dans une autre guerre qui ne fait pas partie de ce qui nous intéresse en vue de l'affrontement de Steppes.
Malgré les bonnes relations de Henri I du Brabant avec les chanoines de Liège, Hugues de Pierrepont et Ferrand de Flandre veulent attaquer le Brabant le 10/10/1213. Au lieu d'attendre pour cette action commune, les guerriers flamands campent déjà avant cette date convenue autour de Bruxelles où ils n'avaient pas le droit de se trouver, et les voilà alors également en guerre et opposés à la couronne de France. Mais Henri I est au courant des plans pour une grande explication Brabant-Liège. Il attaque lui-même avant le jour convenu, l'attaque étant souvent la meilleure défense selon les experts militaires. Ses troupes s'emparent de Les Waleffes, Tourinne-la-Chaussée et de Waremme, localités situées sur la vieille chaussée romaine. Henri le Guerroyeur passe la nuit à Waremme et continue vers Tongres, ville bien fortifiée. Le duc diabolique va espionner lui-même la situation à Liège. Il voit des murs et beaucoup de défenseurs. Il se réalise ainsi qu'un deuxième Sac de Liège ne sera pas possible. Il retourne à Tongres et établit son camp sur les bords du Geer. Le samedi après quelques manoeuvres de diversion et des pillages à Tongres, Xhendremael, Donceel, Omal, où il se repose un peu, car en fin de soirée le duc Henri oblige ses hommes à une marche rapide pour passer la nuit sur une hauteur à Steppes, située entre Cras-Avernas, Montenaeken, et Houtain l'Evëque, endroit qu'il trouve stratégiquement intéressant.
Entretemps, les forces du prince-évêque, se rassemblent et partent de trois points, de Borgloon, de Liège, et de Huy. Ces trois forces, après un déplacement nocturne, vont s'unir au lever du jour à Montenaken, le dimanche 13 octobre 1213. Selon les principes de la chevalerie chrétienne , le jour du seigneur, le dimanche, il devait y avoir trève pour permettre aux combattants des deux camps chrétiens opposés d'assister aux cérémonies religieuses, pour des obligations familiales, et pour soigner les blessés. Mais ce dimanche 13 octobre, légende ou vérité, les 'bons' seront les Liègeois et les ' mauvais' les Brabançons, car comme leur chef Henri a été frappé d'excommunication, il est non-chrétien et ceux qui sont avec lui sont des barbares, des hors-la-loi . ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- QUELQUES HEROS QUI ONT COMBATTU POUR LIEGE A LA BATAILLE DE STEPPES DE 1213.
Comte Louis II de Looz, qui venait de la forteresse de Brustem avec 300/400 chevaliers du Pays de Borgloon. Didier de Walcourt, seigneur important des Ardennes, propriétaire à Walcourt,Rochefort,Clermont,Esneux,Dinant. C'est un ami de Hugues de Pierrepont et il commande des chevalers, et des citoyens de Dinant et de Fosse. Hugo de Florennes, possède beaucoup de terres à Liège,Namur,Hainaut, Flandres. Arnold de Morialmé , seigneur de Fosse-la-ville, n'est pas très ami des Liègeois ni avec les curés, mais c'est un grand militaire qui aime la bataille. Hendrik le provost de Notre Dame de Maastricht, entouré de quelques fidèles, prêts à une croisade contre le mal incarné par ce duc excomminié. Guillaume de Pietershelm, Otto von Born, Herman van Elslo, Guillaume van Rekem,Godefroid le Lion, Rase de Kortessem,Willem van Gothem,Walthère de Millen,Diederik van Loon, Lambert de Duras, Marin de Corswarem, et beaucoup d'autres chevaliers, sans oublier Lambert de Huy, et Anselme de Fléron qui perdra la vie durant le combat.
LIEGE = 700/800 chevaliers et 3000/4000 infanteristes.
LE BRABANT ETAIT REPRESENTE PAR :
Il faut distinguer les chevaliers qui étaient très mobiles, ce qui expliquent leurs mouvements durant les journées avant la bataille, et venant derrière ces hommes et ces chevaux, des bandes de piètons, mal armés, et qui ne faisaient rien de bon en route.Cette armée était surtout peuplée par des habitants de Leuven et de Lier. Des mercenaires de toutes les nationalités faisaient partie des troupes du Duc du Brabant. Guillaume de Perwez , demi-frère du duc Henri I. Henri de Huldenberg , conseiller du duc Henri I. Il était habillé comme le chef suprème pour faire croire que c'était lui le terrible Henri Le Guerroyeur.
BRABANT = 400/500 chevaliers et 3000/4000 infanteristes. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Pics, lances, épées, couteaux, masses ( goedendags fabriqués par leurs amis de Flandre),cognées de bucherons , lourdes haches des abattoirs'Ardenne, casque et cottes de mailles, voilà l'équipement dont disposaient les Liègeois. Ils ne portaient pas de boucliers, et on ne signale pas la présence d'arcs .
Les deux armées se regardant de près au pied de la colline de Steppes
( Selon de Gerlache) - Le lendemain de bonne heure ils atteignirent les terres du Brabant et rendirent avec usure aux malheureux habitants de cette contrée toutes les horreurs de la guerre que le duc avait fait peser sur leur pays. Ils pillèrent et brûlèrent Hannut et la forteresse de Leeuwes; puis, pendant dix jours de suite, et sans rencontrer aucune résistance, ils dévastèrent une quantité de bourgs et de villages, tant du Brabant wallon que du Brabant flamand.
Overzicht van de Belgische renners in de Worldtour 2012.
Vijf weken voor het einde van het burgerlijk kalenderjaar 2011 is het minste wat we mogen schrijven dat tijdens de rustperiode, die op het wielerseizoen op de weg volgde, het heel onrustig is geweest in het wielerlandschap op het hoogste niveau. De jaarlijkse transfermolen, het wegvallen van een topploeg, het fusioneren en het splitsen van andere ploegen, de geboorte van een geweldige ploeg in het verre Australië, renners die stoppen en jongeren die op een trap hoger komen te staan, zorgden voor een zelden geziene zoektocht naar nieuw evenwicht, sterkte en uitzicht van de teams. Nog twee maanden en dan zijn alle grote tegenstrevers weer volledig klaar voor de wielerstrijd die zo boeiend kan zijn.
Nick Nuyens na zijn heerlijke overwinning in de laatste Ronde van Vlaanderen.
Overzicht van onze landgenoten die in het komend wielerseizoen in de hoogste afdeling zullen koersen. Velen van die beoefenaars van deze moeilijke internationale beroepssport worden nu reeds samengeroepen voor stages om vanaf het voorjaar reeds of op het geplande moment klaar te zijn om de grote prestaties te kunnen leveren waarop hun sponsors en hun medewerkers, ploegmakkers, families en supporters, hopen.
LOTTO-BELISOL : Jurgen Van den Broeck, Jelle Vanendert, Jurgen Roelandts, Gianni Meersman, Tosh Van der Sande, Bart De Clercq, Francis De Greef, Kenny Dehaes, Jens Debusschere, Gert Dockx, Olivier Kaisen, Gaetan Bille, Maarten Neyens, Frederik Willems, Jurgen Van de Walle, Maarten Neyens, Sander Cordeel, Frederique Robert, Jonas Vangenechten, Dennis Vanendert, en ( Tim Wellens in juli ...) .
OMEGA PHARMA - QUICK STEP : Tom Boonen, Gert Steegmans, Guillaume Van Keirsbilck, Julien Vermote, Kristof Vandewalle, Dries Devenyns, Kevin De Weert , Nikolas Maes, Serge Pauwels, Stijn Vandenbergh, en Iljo Keisse .
BMC Racing Team : Philippe Gilbert, Klaas Lodewyck, Yannick Eijssen, Greg Van Avermaet.
GARMIN - CERVELO : Johan Vansummeren, Sebastien Rosseler, Sepp Van Marcke .
RADIOSHACK - NISSAN - TREK : Maxime Monfort, Ben Hermans, Jan Bakelants .
RABOBANK : Maarten Wijnants .
SAXOBANK : Nick Nuyens
VACANSOLEIL : Stijn Devolder, Kevin Van Impe, Thomas De Gendt, Frederik Veuchelen, Kris Boeckmans, Bjorn Leukemans .
AG2R - LA MONDIALE : Kristof Goddaert
ASTANA : Kevin Seeldraeyers .
KATUSHA : Maxime Vantomme .
GREEN EDGE CT Jens Keukeleire .
De zes andere Wordtour Teams MOVISTAR , LAMPRE-ISD , SKY Team Pro Cycling, EUSKATEL , LA FRANCAISE DES JEUX - BIGMAT, LIQUIGAS - CANNONDALE, hebben geen landgenoten onder contract .
Verder zijn er op dit ogenblik zestien ploegen van Tweede Afdeling die bekend staan als Continental Professionnal Teams en van die brengen we in januari , als er nog meer zekerheden zijn, nog wel een overzicht.
Terwijl België moeite heeft om zich te handhaven in de verschuivingen van de harde wielersport, mogen we toch fier zijn op wat onze sportmannen hebben laten zien in 2011. Philippe GILBERT is de grote wielerkampioen , de NUMMER EEN van de wereld , en dat maakt ons gelukkig. Hierna enkele andere toppers die ons wielerleven zo rijk maken.
1. Maandag 22 augustus 1994. 04.00 - Start te Landen. Dwars door Brussel via de tunnel naar Koekelberg, en na 177 km zijn we om 5u45' reeds te Oostende aan de North Sea Ferries. Daar stappen onze dochters Anne (21) en Martine (14) op de boot naar Engeland want zij gaan Londen bezoeken. Afscheid. A17 naar Rijsel en aan km 283 om 7u15' stop voor koffie met krentenkoek in het Cafetaria des Flandres. We pompen onze banden wat harder. Nogmaals stop om 9u00 en om 9.55'. Dan zijn we reeds aan Aire Ile de France- Km 459. We betaalden 38,80 FF voor ontbijt , 10 FF voor bandenservice, 65,00 FF voor péage .Het is 21° C warm , rondom Parijs gaat vlot, op de A10. 11u15 - Stop km 565 - Aire de Boutroux en stop Relais de l'Arche Orléans km612 . Aankoop nieuwe Michelin wegkaart, péage 39FF, en we zijn gekomen aan km 647.
BEAUGENCYaan de Loire, oude brug, Chapelle St-Jacques. We gaan tafelen in Café des Sports, bavette de boeuf, carotes, frites, 2 X 60 FF + 10 FF drinkgeld. We voelen ons goed, reeds in vakantiestemming. Ruim twintig jaar eerder hadden we in het tijdschrift Votre Maison het huis van onze dromen gevonden, ' une demeure rustique de Style Beaugency ' op foto's die wij lang koesterden . Op basis daarvan lieten we een plan maken, en in 1974/1975 hadden wij ons huis gebouwd. Wandeling. Postkantoor 26,80 FF voor kaarten en postzegels, en een clochard aan de deur krijgt voor zijn vrolijke muziek 10 FF .
15u05 - We steken de Loire over. Daar begint dat andere prachtige Frankrijk ! Het is warm langs de D103 . We speuren naar huizen in Beaugency stijl. Een slaapje is even nodig tussen Jouy-le-Potier en Ligny-le-Ribault. Hotel St-Jacques lokt ons, en ook een hoeve met paarden waar kamers te huur zijn. We draaien echter terug naar de Loire, en te Crouy-sur-Cosson komen we aan de Camping Municipal, waar we om 16u20' afvlaggen en onze tent opstellen. Warme douche, eerst voor Wilfried en nadien Sonja.
Sonja moet studeren want examens op de BTW wachten weldra op haar. Zij duikt in haar boeken, terwijl echtgenoot stapt tot aan een winkeltje met de leuke naam ' Coccinelle' . Hij laat zijn franken rollen en koopt een baguette, taartjes, salami, camenbert, en een fles wijn van Chinon. Daarna op het kantoortje van de camping betalen voor de overnachting en daarboven ook nog voor melk, croissants, chocoladekoek, voor het ontbijt van de volgende ochtend. Het is nog warm, maar onder een grote spar is er heerlijke veel schaduw, een tafel en stoelen, en een heerlijke geur van water en bos. Dat stimuleert de BTW-studente van het Belgische Ministerie van Financiën, de huismoeder die wil verificateur worden.
Wilfried verdwijnt meer dan een uur langs de rivier Le Cosson in een typisch bos van La Sologne, rijk aan fauna en flora, waar vele eekhoorns leven die niet bang van mensen zijn. Hij ontdekt ook een pingpongtafel in steen, maar de camping is dun bevolkt en niemand wil in de warmte zweten door beweging. Nabij de camping ligt een uitgestrekte boomkwekerij. Op de kilometerteller van de Volkswagen Passat staat voor deze eerste reis dag 685 km. Sonja telefoneert die avond nog naar haar vader want die is op die maandag jarig.
La Sologne , waar het vooral in november buitengewoon prachtig is, wordt bewoond door de Solognots , een van de vele soorten regionale Fransen die er bestaan. Naast veel bomen en planten, zijn er in dat gebied van Frankrijk ook niet minder dan 3.200 vijvers die een totale wateroppervlakte innemen van 11.500 ha .
Dans le lit d'un homme d'affaires Qui ressemble à un cimetière Repose mon amour Mon amour
Elle a tous les biens d' la terre Tennis, Bentley et une rivière À truites sous sa tour Mon bel amour
Les novembres en Sologne Les juillets en Catalogne Et le polo à Boulogne Et enfin tout Presque tout
CHANSON DE GILBERT BECAUD
2. Dinsdag 23 augustus 1994. We beschikken over een bijna nieuwe Alpino tent, goede slaapzakken, een deken, twee kussens, zodat we allebei zeer goed slapen, ook Sonja die echt geen kampeerster is, maar een huisduif die moeilijk uit eigen nest kan verwijderd worden. Ikzelf probeer in slaap te vallen door een chanson de Gilbert Bécaud in stilte te laten draaien in mijn kop tot de zandman mijn ogen sluit. Het is al 8u40' wanneer wij uit ons tentje kruipen. Na het 'petit-déjeuner-aux-croissants' en nadat de zon de condensatie op het omgekeerd tentzeil hebben opgedroogd, start onze Volkswagen Passat om 9u50' voor de tweede dagrit. Doorheen het koninklijk park van François I-er bereiken wij vlug het kasteel van CHAMBORD. Grote drukte. Veel autobussen. Vroeger reeds gezien. We passen. Te Mer-sur-Loire tanken wij gasoil voor 182,00 FF .
We rijden over de Loire, de N152, de A10, terug naar het Noorden langs de D15, waar we hopen CHATEAU DE TALCY te ontmoeten. Dit bezoek kost 2 X 20 FF en 14 FF aan zichtkaarten. Liefelijk oord uit de Renaissance (zie foto), werd gebouwd in 1520 door de bankiersfamilie Salviati. De mooie vrouwen, die er gewoond hadden, inspireerden grote dichters zoals PIERRE DE RONSARD en THEODORE AGRIPPA D' AUBIGNE tot meesterwerken. We gaan er kijken naar de toren voor de duiven. Niet minder dan 1400 duiven konden daarin overnachten, hetgeen veel natuurlijke meststoffen produceerde. Langs enige zonnebloemvelden vorderen we naar Blois, dat weldra opdaagt. We laten onze wagen achter op een betalende parking. Eerst wippen we even binnen in de MacDonald's voor koffie, en daarna volgt voor ons la visite du CHATEAU DE BLOIS. Dat kost 2 X 30FF + 14 FF voor ansichtkaarten. We wandelen door Blois. In de BNP Bank innen wij een eurochèque van 1200,00 FF.
14u50'. Vertrek uit Blois. Stroomafwaarts. Te Onzain gaan we wat kopen in de Intermarché ( kiwis,wijn,paté,vlees,brood, en twee schone wijnglazen). Zo zijn we weer 90,30 FF kwijt. Te Amboise aan het kasteel Clos Lucé gekomen verkiest Sonja van in de auto te blijven, om te studeren doch dit wordt een slaapje na een flinke slok wijn. Wilfried bezoekt dit kasteel solo. Leonardo da Vinci had hier gewoond. De grote geleerde en kunstenaar woonde met drie helpers in dit kasteel op het einde van zijn leven. Hij schilderde er drie meesterwerken waaronder de Mona Lisa. In de tuin wordt het museum bezocht dat gewijd is aan het leven en aan de uitvindingen van deze beroemde man. 18u20' . Tours ontweken en naar links over de Cher de N143 volgen die ons om 19u30' brengt te Loches-sur-Indre waar we na 158 km stoppen aan de Camping naast het zwembad. Kostprijs 52,50 FF. Douche. Wilfried maakt wandeling. Sonja bewaakt aut,tent en bagage, en verbetert door studie haar kennis over de B.T.W. ! Dreigende wolken. In de verte klinkt Afrikaanse muziek tot laat op de avond.
3. Woensdag 24 augustus 1994. Opgestaan en ingepakt. Om 8u45 rijden we langs de vallei naar Chateauroux waar we de A20 oprijden tot afrit 16 want in ' Le Relais ' gaan we voor 35,00 FF ontbijten. Km98- 10u30' we omzeilen Argenton-sur-Creuse op de A20. Met hoge snelheid naderen wij Limoges. Km 281. We middagmalen er voor 160,00 FF en telefoneren met onze vriend Yazikoff van Miramont-de-Guyenne. Zo geraken wij vlot tot Brive-La-Gaillarde. We volgen nadien langs mooie kleine wegen de Vezére , een kronkelende rivier, en we komen te Montignac waar we een drankje nemen op een terras. Onze wegkaart en de wegwijzers helpen ons niet meer om te weten waar we eigenlijk zijn gekomen tussen la Corrèze en la Dordogne, in het diepe Frankrijk. Km 346 - 17u30 . We zijn te Les Eyzies de Tayac . Padvindersbezigheden beginnen ons zenuwachtig te maken. De tijd gaat voorbij, de kilometerteller verhoogt, en we weten niet of we wel op een fatsoenlijk uur het huis van onze gastheer zullen bereiken. In plaats van te genieten van vakantie en van het zomerse Frankrijk wreet 'de stress ' aan ons. Hoe is dat toch weer mogelijk geworden ? - Monpazier, Villereal, Castillones,Lauzun, op de ' départementales' naderen we toch ons doel, en om 19u50 na 445 km omhelzen we Carmen en Georges, oudere mensen die heel blij zijn van ons te zien.
4. Donderdag 25 augustus 1995 . Verblijf te Miramont -de-Guyenne. We babbelen de hele voormiddag. Tegen aperitieftijd rijden we naar L'ETRIER, een restaurant die wordt uitgebaat door de Belg V.D. die afkomstig is uit Dadizele. Zoals afgesproken met onze gastheer Yazikoff hebben wij uit België een dozijn flesjes beter bier meegebracht voor deze patron. De man is daar blij mee, vooral met Fruit Défendu uit die wij hem geven. Hij beleeft wel moeilijke dagen omdat zijn vriendin het is afgestapt, een pak van zijn geld meenemend ! In dat restaurant moeten wij de befaamde ' cowboy-steak sur pierre' proeven. Met buikjes goed gevuld varen we weer naar huis en varen is altijd wat een ex-leerling van La Marine du Tsar de toutes les Russies denkt dat hij doet, na het drinken van meerdere glazen wijn. Lange siesta op bed in heerlijke kamer met open venster op tuin vol met zuiders groen.Nadat de vrouw des huizes ons uitleg geeft, en uitgebreid laat proeven, van de verschillende potten confituur die zij met de oogst uit eigen ' jardin' klaar maakt. De oude vrouw pinkt een traan omdat zij noch kinderen noch kleinkinderen en maar weinig vrienden heeft, zodat haar confituur moet worden weggegooid of weggegeven. Maar zij zal blijven confituur maken, ook al staan er op dat ogenblik vijfenvijftig potten in haar kast ! ( ... uniquement pour le sport!). Tijdens de koele avonduren rijden we met vier personen naar het Kasteel van Duras, dat door een plaatselijke organisatie door vrijwilligers wordt gerestaureerd. Het is een ritje van 40 km en onze 88-jarige gids Georges leert ons over de wijnen van Duras, terwijl wij hem vertellen over Duras nabij Sint-Truiden . Onze gastheer was al enige keren in Andorra . Hij reserveert voor ons een hotelkamer in het Andorra Center Hotel via de telefoon 628 24999. Zo kan de oude wereldreiziger nog enkele woorden Catalaans spreken. Merkwaardig is ook dat het in Guyenne reeds 'laat' is , terwijl volgens andere normen daar boven in de Pyreneeën de avond pas is begonnen.
5. Vrijdag 26 augustus 1994 . 10u00 - Vertrek uit Miramont . Marmande. Snelweg A62 naar Toulouse. Daarna rechts tot aan de N20 die we volgen tot Saverdun Porte de l'Ariège. Km 243 - 12u25' . Deze nationale is zo breed als een autosnelweg. Foix , Tarascon-sur-Ariège, Ax-les-Thermes, stop aan km 348 om 14u30' , we wachten een tijdje en vullen dan voorzichtig wat water bij in de radiator. Altitude 1500 m. Doorheen het grootse berglandschap bereiken we de grens, Pas de la Casa, en de Port d'Envalira, gelegen op 2409 m hoogte. Met enige emotie komen we voor de eerste keer in de dwergstaat Andorra, zo weinig gekend, een gelukkige plaats op aard waarover nieuwsberichten nooit veel vertellen. Via een tunnel geraken we in de ondergrondse parking van het Center Hotel en dit na 387 km. We hebben pesetas getoverd uit de muur van de Caixa en dat laat ons toe Andorra met stevige voet te verkennen.
ANDORRA is een kleine economie die leeft van het toerisme. Met haar belastingvrije status, maar ook door ruim aanbod aan sportieve aktiviteiten in het gebergte kan Andorra jaarlijks miljoenen bezoekers lokken. Er worden drie talen gesproken : Spaans (58%), Catalaans (35%) en Frans (7%). In een beperkte zone, gemakkelijk te bereiken en bijna altijd open, zijn er in Andorra meer dan 2000 winkels of tiendas waar het heerlijk is aan shopping te doen.
6. Zaterdag 27 augustus 1994. Om 7u10' zijn we wakker in ons sterrenhoteln. Heerlijk bad. -8u00' - Desayuno - Buffet - Fantastisch ontbijt ' à volonté ' ! Gedurende twee uren shopping , maar druipend van het zweet, verplicht door natuurlijke behoefte, en zwaar beladen met hetgeen wij kochten moeten we terug naar onze hotelkamer,de warmte op straat is 37°C en dan weegt een tas met 13 flessen sterke drank heel zwaar. 11u00 ' - Rust en opfrissing in de badkamer. Tweede rush naar de winkels waar we betalen met onze Eurocard alsof het allemaal niets kost. Van 14u00 tot 17u00 verblijven we in het reusachtige zwembad CALDEA . Dat kost ons 5000 pesetas met eten inbegrepen. Derde aanval op de winkels tot 19u00, Nogmaals in bad, andere kledij, bezoek aan de pianobar van het hotel waar we nog recht hebben op gratis drinks. Nadien eten we in een pizzeria antipasto en chili con carne .
Wisselkoersen van 26/08/1994 te Andorra La Vella . Achat - Vente .
Het is zo warm dat we niet kunnen slapen die nacht. Op onze prachtige kamer maken we daarom een inventaris van al wat we kochten, en we maken pakken om de goederen veilig te kunnen plaatsen in de koffer van onze wagen. Shopping was trouwens het hoofddoel van deze autoreis. Overzicht. - Vrijdagavond: -Swiss Knife (2200), zichtkaarten, en postzegels. Marboro sigaretten (1300), Chivas 12y (1995), John Walker ( 2 X 1220). Etentje in pizzarestaurant (3000) , Moscatelwijn in fantasiefles (575). Instekers en vijf paar kousen (6300) - Zaterdagvoormiddag : Sloefen , CD's (, Marlboro , Brandy (595), Hennesy (2440), Larios Gin (660), Bols (875), Armagnac(1650), Bourbon (1150), Cognac (2135), Xeres (750), Moscatel (495), Bacardi (840), Vodka (870), Dyc (735),Tequila (1075). - Zaterdagmiddag :Mephisto schoenen, pingpongballen, coca-cola, Speedo zwemmutsen, zwembroek, maquillage, eaux de toilette. - Zaterdagavond : Schrijfboeken, pizza en pepsicola
7. Zondag - 28 augustus 1994. We genieten van het ontbijt . Ik wil de hotelrekening betalen met mijn golden Eurocard maar het elektronisch systeem werkt niet, of aanvaardt deze kaart niet wegens teveel gebruik op zaterdag ! . Ik laat zien dat ik nog genoeg cash bezit zodat ik bewijs dat ik geen wanbetaler zal worden. Ik stap gewoon naar de Caixa waar de pesetas langs Bancontact gemakkelijk uit de muur komen. Prijs van ons verblijf voor twee personen en twee dagen : Kamer 21400 + ontbijt 4000 + Parking 2000 + 800 minibar + 500 fooi = 28700 pesetas . Te Andorra tanken we nog voor 3000 pesetas en we laten onze banden met wat meer lucht vullen. Terug over de Puerto d'Envalira naar de Pas de la Casa waar we Spaanse look en olijven kopen, en ook nog twee flessen water. Daarna bezoeken wij de Col de Puymorens. Het is 11u00 en na drie pogingen, telefoneren wij met onze dochters die na hun citytrip naar Londen terug thuis te Landen zijn. We rijden naar Font Romeu, volgen la route forestière du Champ d'Elaytis, tot Queirigut, en langs Les Gorges de l'Aude. 15u10 - Km 155 - Quillan . Stop voor een pastis, een ijskreem en een koffie, en om naar het wereldkampioenschap voor beroepsrenners te kijken op televisie, winnaar Luc Leblanc. Te Limoux moeten wij uiteraard ook stoppen om een paar flessen Blanquette de Limoux te kopen. We rijden verder op D118 naar Carcassonne waar we aankomen om 18u15 op parking Est. We maken een rit met het toeristisch treintje rond de stad voor 50 FF . Parking en zichtkaarten 28 FF . We vertrekken terug op de N113 om 19u50' en na 257 km stoppen we aan Camping Les Oliviers te Montolieu. In het restaurant La Hulotte gaan we pizza eten, maar er gebeurt een klein incident. We gaan zitten aan een tafel die pardoes ineenstort. Dit etentje kost 185 FF .
8. Maandag 29 augustus 1994 . Na het opbreken van ons tentje, reeds heel vroeg, maken we kennis met de bazin van de camping Les Oliviers . Zij leert ons veel over haar dorp en de omgeving. We zijn immers in Le Village des Bouquinistes et des arts graphiques MONTOLIEU waar de Middeleeuwen nog voelbaar zijn. Er wonen daar slechts 800 mensen , maar in de 16 boekenwinkels is het absoluut de moeite waar om wat te gaan snuffelen , zowel naar oude boeken als naar nieuwe boeken. Een goed adres voor de wijnliefhebbers is daar nabij le Cellier d'Alzonne, Avenue du Stade te Alzonne, tussen Carcassonne en Castelnaudary , op de N113. We twijfelen niet in de Cellier d'Alzonne, want we zien dat het daar de gewone Fransman uit die streek is die daar zijn wijnen komt kopen. We kopen 21 liters witte landwijn aan 5,5 FF en 63 liters rode landwijn aan 6,5 FF , zijn vier cubitainers. We gaan ook buiten met 21 flessen Fitou, Minervois, et diverse vins de l'Aude Voor al deze wijnen, leeggoed, plastieken cubitainers, kraantjes, komen we aan een totaal van 1.080,00 FF. We rijden terug over Toulouse op de A61, met alweer voor 46,00 FF vervelende péage.Te Castelsarrazin nemen we de afrit en via N113 bereiken wij op het middaguur MOISSAC. Daar genieten we van een echte plaatselijke cassoulet, wijn, en koffie, voor 138,00 FF . Om 14u45' zijn we opnieuw in onze auto. Over Agen, Villeneuve-sur-Lot, naderen we vlot Miramont de Guyenne en Lot-et-Garonne. We spelen het veilig. We zijn toch nog een uurtje gestopt voor een siesta, want dat moet iedere cassoulet-eter doen om maximaal van zijn maaltijd te genieten ! Na 282 km om streeks 18u00 bereiken we terug het landhuis met mooie tuin van de echtgenoten Yazikoff-Cuenca. Carmen heeft een grote pizza gemaakt hetgeen de avond goed maakt. Onze Volkswagen Passat wordt goed verlucht , met de stofzuiger proper gemaakt, en al wat nu in deze wagen verstopt is, wordt netjes op de beste plaats gefixeerd .
9. Dinsdag 30 augustus 1994. Door het drinken van wijn tot rond middernacht slapen wij veel te lang. We staan pas op rond 10u30. We moeten confituur eten van Carmen, en potjes meenemen naar België . Zij weigert te geloven dat de Haspengouwse vrouwen met kersen, aardbeien, pruimen, bessen, ook uitstekende confituur maken. Haar man heeft in zijn tuin bananenboompjes uitgedaan en wij moeten proberen of die niet in onze verandawillen groeien. Middageten. Urenlange babbel. Siesta. Het droevig moment van afscheid breekt aan.
17u00 . Miramont de Guyenne. Via kleine wegen bereiken wij Angoulème. Stop na 161 km om 19u45' . Nu volgen we de belangrijke oude verkeersader N10 naar het Noorden. Om 20u45 ' bereiken wij Le Relais de Vivonne, bekend bij vrachtwagenchauffeurs, handelsreizigers, en toursten, als een van de beste Restaurant-Routier van heel Frankrijk. Sonja proeft er de Fruits de Mer, maar de chauffeur van dienst drinkt slechts koffie. Dit punt ligt op 20 km ten zuiden van Poitiers. 21u45. Opnieuw stop . Km 332 - Koffie- 174,00 FF gasoil. Stop te Tours om te telefoneren aan dochter Anne dat wij de nacht zullen doorijden. Stop in de omgeving van Orléans en aan een péage waar we 88,00 FF moeten afdokken, na 45,00 FF wat eerder ! We naderen weldra Parijs. Maar een ongeval van anderen schrikt ons op zodat we rond 01u30' wanneer we slaperig worden aan km 565 toch maar stoppen voor een slaapje in de auto, en dan zijn kussens, een deken, en slaapzakken, die kampeerders meesleuren in hun wagen, een luxe ! Om 5u00 zijn we terug aan het rijden, dwars door het nachtelijke Parijs in de richting van Metz,Nancy,Marne-la-Vallée . Gelukkig hebben wij een geldstuk van 10 FF, want ergens nodig voor nog een péage ! Op de autoroute naar Reims doen we nog een dutje en tijdens een plaspauze brengen we opnieuw wat meer lucht in onze banden die hun inhoud blijkbaar een weinig verliezen tijdens verschillen van druk door warmte, frisheid, hoogte.Charleville, Couvin, Namen, Landen. 11u00' van de volgende dag , op 31 augustus 1994. Na 950 km zijn we weer veilig thuis, en we hebben voor familieleden en vrienden veel flessen meegebracht, want zelf zijn wij wel genieters maar geen alcoholiekers ... !
---- Reisherinneringen van Papoum ----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Blasius van Walsbets, Blaise Pascal en Blaise Cendrars .
IN VOORBEREIDING
Het was rond 1961 dat Bles Wauters de vreugde ontdekte van het velorijden doorheen de prachtige Haspengouwse velden. Maar alvorens dat te mogen ervaren vloeiden voor hem honderden zondagen en feestdagen voorbij zoals ook het water van de Molenbeek waarin de stekelbaarsjes begonnen te verdwijnen en waar de ratten minder gezond waren dan vroeger. Vastgeankerd aan een Rooms-katholieke familie was zijn prille jeugd voorbijgetrokken zonder het beoefenen van de vormen van sport en spel van toen. Bles was van na zijn Eerste Kommunie immers misdienaar geweest, hetgeen vele uren aanwezigheid vroeg voor de parochiale werking en de liturgische plechtigheden in de plaatselijke kerken tijdens vroegmissen, hoogmissen, lof en vespers, begrafenissen, huwelijken, doopsels, processies, catechismus, missiedagen, kruisweg, ziekenbezoek, Chirojeugdkamp, Vlaamse kermissen voor goede doelen of tijdens de parochiefeesten, bezoek van hogere geestelijken, voettochten naar kappeletjes, en bedevaarten naar oorden die zelfs uren ver konden zijn gelegen.
Zijn kortstondig verblijf in de Griekslatijnse richting had hij afgebouwd na een knokpartij met pestkoppen die al meenden dat zij kapelaans waren. Toen hij reeds mocht sigaretten roken, een wit hemd met das en een lange broek dragen, was hij daarna de weg ingeslagen van het franstalige en het wiskundige denken. Maar dit loopt een beetje te snel. We gaan terug naar het zeer belangrijke kerkje van Walsbets gelegen aan de Molenbeek, een waterloop die even oud is als de Zambesi en de Donau, en ook zeer belangrijk voor de mensen die deze beek kennen.
De kerk van Walsbets, gebouwd in mooie tufsteen van Lincent, dateert van rond 1200 toen daar aan de laatste beek alvorens Wallonië te bereiken een ruimte voor de eredienst en vooral ook een stevige toren werd neergepaald waar de rondwonende boeren en hun familie zich konden verschansen wanneer gevaar van bandieten en rondzwervende soldaten aankwam. De kerk was toegewijd aan Sint-Jan-de-Doper en is dat vandaag nog altijd omdat er iedere 3 februari een samenkomst is van De Hospitaalridders van Sint-Jan, ook bekend als de Orde van Malta. De verering van de Heilige Blasius brachten die Ridders vroeger mee naar het schone kerkje van Walsbets. Bles Wauters weet nog hoe na de mis de pastoor zijn kleurig kazuifel uittrok en in een eenvoudig wit kleed met twee lange kaarsen in de linkerhand naar de aanwezigen stapte voor de Blasiuszegen die zij verlangden voor zichzelf of voor hun familieleden. Met de kaarsen werden links en rechts langs keel en schouders de kleintjes en ook soms ouderen aangetikt terwijl de uitoefenaar van het priesterlijk ambt volgende woorden uitsprak : ' Per intercessionem Sancti Blasii liberet te Deus a malo gutteris et a quovius alio malo. In nomine Patris et Filie et Spiritus Sancti !
Blasius van Sebaste was een Armeniër die in het jaar 316 de marteldood stierf. Rond hem ontstonden vele legenden die zowel via de katholieken als langs de othodoxen tot bij ons zijn gekomen. Blasius kon mensen en dieren genezen. Zo werd hij een belangrijke heilige, een van de Veertien Heilige Helpers, tot wie de gelovigen zich richtten in geval van keelpijnen, maar ook wanneer erge pest de rangen van de mensen uitdundde. Reeds rond het jaar 1000 was zijn nut vaak bewezen geworden aan onze voorouders. De naam van Sint Blasius verwijst naar hospitalen en medische zorgen. Maar ook is deze heilige de patroon van de grote stad Dubrovnik en van de arbeiders in de wolindustrie in Engeland. Terwijl The Blessing of Saint Blaise een oud ritueel is dat normaal al lang zou uitgestorven zijn, blijft dit nog verder leven in een kleine kerk te Walsbets in Haspengouw. Dat is toch wel merkwaardig !
In de boeken die Bles Wauters kon, mocht, moest of durfde lezen tijdens zijn middelbare studies stond de levensgeschiedenis van belangrijke mannen vaak centraal, terwijl vrouwen, Hollanders, Arabieren, Joden, Chinezen, Russen, Schotten, Spanjaarden en Zweden weinig plaats kregen. Het was of de homo sapiens daartussen niet voorkwam. Vijftig jaren later, vandaag in het derde millenium, bestaan er echter wel goed gevulde encyclopedieën met namen afkomstig uit alle continenten en opent internet voor ons en de rest van de zeven miljard aardbewoners een oceaan waar we ons onbeperkt kunnen informeren. Hoe het ook was en hoe het vervolgde, na enig afwegen was Bles Wauters tot een persoonlijke besluitvorming gekomen dat de slimste mens die er ooit op onze planeet leefde waarschijnlijk de Fransman BLAISE PASCAL is geweest.
Op 19 juni 1623 geboren te Clermont-Ferrand in Auvergne werd deze met zijn twee zusters opgevoed door een vader-weduwenaar die als hoge ambtenaar loopbaanonderbreking had bekomen om persoonlijk voor zijn kinderen te zorgen. Reeds vlug werd ontdekt dat de kleine Blaise Pascal uitzonderlijk begaafd was vooral in de wiskunde. Weldra bewees hij zo geleerd te zijn als de slimste mannen die er waren . In de politiek woelige jaren van de XVII-de eeuw moesten vader, zoon en de twee zusters zich dan ook voorzichtig tonen om geen vijanden te maken, en om zeker niet op de tenen te trappen van de verschrikkelijke Kardinaal Richelieu. Dag en nacht , denkend, schrijvend, studerend, pratend met geleerde personen, onderzoekend, vergelijkend, ... ontwikkelde Blaise Pascal zich tot een uitzonderlijk intellectueel, een van de knapste breinen ooit, een briljante denker, iemand zoals Leonardo da Vinci, en nog enige anderen, klein in aantal evenwel. Blaise Pascal was een wiskundige, een natuurkundige, een filosoof, een theoloog, een uitvinder, een schrijver. Hij stierf op 19 augustus 1662 te Parijs. Toen was hij nog maar 39 jaren oud. Vermits hij zijn lichaam nooit liet slapen omdat zijn hersens altijd op hoog niveau aan het draaien waren , werd hij ziek en was hij onherstelbaar opgebrand. Zijn hersens waren te groot voor zijn kop geworden, zodat hij voortdurend leed aan migraine en kiespijn wanneer hij wilde rusten. Toen deze uitzonderlijke geleerde dood ging, was de geneeskunde nog niet in staat van een duidelijke diagnose te stellen.
Ik wil zij die op mijn blog komen lezen niet versmachten met al wat die Blaise Pascal gepresteerd tijdens zijn bezigheden. Zij kunnen dat wel zelf opzoeken en vinden. Ik zou het zo uitleggen : indien 100 studenten van de universiteit alles van Blaise Pascal leren, lezen, uitproberen, bestuderen, dan zullen zij na zeven jaren nog niet klaar zijn met deze studie. Blaise Pascal is dé vertegenwoordiger van het Franse genie. Terwijl wij wellicht moeten toegeven dat op school de rekenkundige vraagstukjes over de gemiddelde snelheid van een fietser tussen punt A en punt B al moeilijk waren, goochelde de nog jonge Blaise Pascal met alle gemak met waarschijnlijkheidsrekeningen, met de onmetelijke ruimte tussen 0 en 1, met het begrip ' oneindig', met integralen, kegelsneden, met de hydrodynamica, met de druk die op vloeistoffen wordt uitgeoefend, en met nog meer en met dingen die wij niet begrijpen. Hij dacht ook veel na over God, en wisselde van gedachten met belangrijke andere denkers en onderzoekers. De Wet van Pascal, de Stelling van Pascal, de Gok van Pascal, de Driehoek van Pascal, de uitvinding van de Pascaline rekenmachine, het oplossen van de verkeerschaos door het opstarten van Openbaar Vervoer, zijn diverse nieuwe oplossingen voor oude problemen waarvoor de mensheid Blaise Pascal mag dankbaar zijn. De naam van deze knappe wetenschapper en briljante denker werd dan ook gegeven aan de eenheid van druk, en aan een aantal afdelingen van universiteiten. Vanaf 1970 heet de programmeertaal van Wirth ook ' de Pascal-taal' en dat is dan een taal waarmee de mens aan de computer bevelen geeft.
Naast man van de wetenschap is Blaise Pascal ook een filosoof die met breed overzicht de toestand van de mens en zijn bestaan observeerde en beschreef. Gedurende jaren noteerde hij zijn losse gedachten die hij wou samenbrengen in een belangrijk boek dat als titel zou gehad hebben : LA CONDITION HUMAINE . Blaise Pascal werd echter ziek en stierf te vroeg . Hij heeft de tijd niet gehad om grote boeken te publiceren, maar hij heeft toch wel veel geschreven onder de vorm van brieven en citaten. Zoals het volgende :
* Men bewijst zijn grootheid niet door één uiterste te bereiken, maar wel door beide uitersten tegelijkertijd aan te raken en alles wat daar tussen ligt te vullen .
* Het is niet omdat iets onbegrijpelijk is dat het niet zou bestaan .
* Het verleden en het heden zijn de middelen, de toekomst is ons doel .
* De waarheid is heden ten dage zo verduisterd, en de leugen zo algemeen, dat je de waarheid maar kunt vinden als je de waarheid echt liefhebt .
* Men moet in God geloven want indien hij bestaat is ons voordeel oneindig, en indien hij niet bestaat verliezen we toch niets.
LA PROSE DU TRANSSIBERIEN ET DE LA PETITE JEHANNE DE FRANCE
En ce temps-là j'étais en mon adolescence J'avais à peine seize ans et je ne me souvenais Déjà plus de mon enfance J'étais à seize mille lieues du lieu de ma naissance J'étais à Moscou, dans la ville des mille et trois Clochers et des sept gares Et je n'avais pas assez des sept gares et des mille et trois tours.
I was a youngster in those days, Hardly sixteen and already I couldn't remember my childhood. I was sixteen thousand leagues away from the place I was born. I was in Moscow, the city of a thousand and three belfries and seven railroad stations, And the seven railroad stations and the thousand and three belfries weren’t enough for me.
Bles Wauters vond Blaise Pascal toch wat moeilijk om te bewonderen en onmogelijk te imiteren, terwijl weinig slaap, een mager en kort leven geen prettig gevoel gaven. Op een dag echter kwam hij ergens Blaise Cendrars tegen, de dichter zonder rechterarm die dus echt wel links was en schreef. Een van de grote onrechtvaardigheden in de wereld van de letterkunde is de donkerheid waarin deze dichter is blijven hangen terwijl toch meer en meer personen deze uitzonderlijke en unieke kunstenaar beschouwen als een veelkleurige topper uit het begin van de XX-ste eeuw. Fréderic-Louis SAUSER werd geboren ergens op de trein tussen Egypte en Zwitserland, waar hij te La Chaux-de-Fonds op 1 september 1887 werd genoteerd als nieuwe mens op de planeet Aarde. Zijn moeder had Schots bloed en zijn vader was een koopman die altijd investeerde in zaken die mislukten. Door de vele adresveranderingen was de jonge Sauser de school kotsbeu en toen hij op een strenge Zwitserse kostschool werd geplaatst ging hij daar lopen.
De vijftienjarige springt op een trein die hem gewoon per toeval naar Rusland brengt. Hij wordt te Sint-Peterburg leerjongen bij een juwelier-uurwerkmaker, maar weldra zwerft hij via het spoor veel verder door Siberië tot in China. Dit alles in een onmetelijk land waar de nieuwe ideeën en de revolutie opborrelen, waar oorlog, liefde en avontuur, branden. De jonge Sauser keert terug via omwegen langs Perzië en de Kaukasus naar zijn geboorteland, waar hij geneeskunde en filosofie studeert te Bern. Ondertussen is hij meerdere talen machtig, heeft hij al vele beroepen gehad om de kost te verdienen, maar het is met bijen en honing dat hij wat geld vergaart, hetgeen niet lukte als verkoper van doodskisten,zakmessen, kurkentrekkers, noch als waterkerskweker. Zijn bloed van avonturier verplicht hem van in 1910 naar Parijs te reizen, vers le Paris de la Belle Epoque, want daar is dan 'the place to be'. Omdat in enkele straten tijdens hun Vie de Bohème, de grootste kunstenaars in wording daar samenhokken, moderne jonge vrouwen en avonturiers, modernisten, dadaïsten, surrealisten, anarchisten, en nog veel meer. Deze 'intelligentia moderniste' inspireerde mekaar bij dag en bij nacht terwijl zij armoede of rijkdom deelden. Charles Aznavour bezong dit in zijn prachtig lied.
Je vous parle d'un temps Que les moins de vingt ans Ne peuvent pas connaître Montmartre en ce temps-là Accrochait ses lilas Jusque sous nos fenêtres Et si l'humble garni Qui nous servait de nid Ne payait pas de mine C'est là qu'on s'est connu Moi qui criait famine Et toi qui posais nue
La bohème, la bohème Ça voulait dire on est heureux La bohème, la bohème Nous ne mangions qu'un jour sur deux
Dans les cafés voisins Nous étions quelques-uns Qui attendions la gloire ...
Sauser ontdekt er Guillaume Apollinaire en toont weldra dat hijzelf als dichter veel in zijn mars heeft met La Prose du Transsibérien et de ... (zie hoger ). Dit lange gedicht in vrije verzen verschijnt niet in een bundel doch op één enkel stuk papier dat twee meter hoog is, geïllustreerd werd door de schilderes Sonia Delaunay, en wordt afgelezen voor 'le tout Paris' met muziek op de achtergrond. Dit is de simultane kunst. Onrustig en polyvalent blijft Sauser niet in deze avant-garde stroming, noch in een andere trouwens ook niet, want hij is ' un bourlingueur' , een man die voortdurend het oude achter zich laat, om op zoek te gaan naar het avontuur dat rijkdom kan brengen. Hij is een koppige man die stroomopwaarts roeit naar het nieuwe, of zeilt tegen de druk van de windkrachten en zoekt vooral naar zichzelf. Sauser heeft ondertussen zijn passend pseudoniem gevonden. De gloeiende massa van het smorend houtvuur dat in de kunstenaar brandt ( = la braise) die is belangrijk, want op het ogenblik dat zijn werk af is blijft slechts over aan de schepper het stof en as dat zijn energiebron is geweest ( = les cendres). Ja, hij maakte zelf als kettingroker uiteraard veel as van de sigaretten die steeds in zijn mondhoek staken. Met die ' braise' en die ' cendres' plus wat aanpassing van de klanken koos de woordkunstenaar zijn bijnaam BLAISE CENDRARS. Dat eigenaardig onrustig mannetje werd een wereldberoemde schrijver- dichter- filmmaker- zakenman- kunstcriticus - reporter met deze pseudoniem, een man die zich tussen de beroemdste stervelingen bewoog en die toch zo gewoon bleef. Soms was de éénarmige Cendrars zo platzak dat hij zijn hoed en das moest afgeven om zijn rekening te betalen, en in andere tijden trakteerde hij iedereen en verplaatste hij zich met een Alfa-Romeo sportwagen waarop Braque een schilderij had gemaakt.
Hij was van Zwitserse nationaliteit, voelde weinig voor al wat Duits is, maar wel veel voor het losse van de Fransen en voor de diepte in de Russen. Omdat hij zeker ook wil deelnemen aan het avontuur van de Grote Oorlog meldt hij zich in 1914 als vrijwilliger aan bij het Vreemdelingen Legioen, zoals toen ook de grote wielerkampioen François Faber deed. Cendrars vocht mee tijdens de Veldslagen aan de Somme en in de Champagne. Hij was anoniem maar voorbeeldig en werd bevorderd tot korporaal omdat hij de waarde van kameraadschap toonde aan de andere soldaten. Op 28 september 1915 langs de D77 ( Ferme Navarin) ten Oosten van Reims wordt hij door een kogel getroffen en moet zijn rechterarm tot aan de elleboog worden geamputeerd. In 1916 deklasseert het Franse Leger deze invalide en de dichter krijgt de Franse nationaliteit ' pour ses services rendus à la France' .
Als de mythologische PHENIX zal de dichter Cendrars echter uit het as terug opvliegen met Les Paques à New-York in 1919. Maar hij wordt veel meer. Hij scoort zeer goed van Brazilië tot Rusland. Vermits Blaise Cendrars zelf tussen 1946 en 1949 vier boeken en 1000 bladzijden nodig had om zijn internationale levensloop te vertellen is dat voor een blogschrijver als Papoum niet mogelijk. Het is binnenstappen in een ander universum.
Ik eindig daarom met te onderlijnen dat de éénarmige Blaise Cendrars een reiziger, een kunstenaar, een fabelachtige persoonlijkheid, is geweest van zeer hoog niveau, die zoals zijn vriend Picasso eens heeft beweerd iemand was met drie handen om het uit te leggen en met nog meer ogen om deze wereld te bekijken. L'Or (1925) - Moravagine (1926) - l'Homme foudroyé (1945) zijn de bekendste romans van deze schrijver, ce poète de la Fête et de l'Aventure, die slechts het beste schreef op het einde van de nacht wanneer de dauw nog neervalt en de zon besloten heeft van terug op te komen. Hij doopte zijn pen niet in de inkt, maar in het leven. Zijn woorden ontstonden omdat zijn hart te vol was en moest overlopen ! Fréderic-Louis Sauser verliet in 1961 onze chaotische wereld die gedomineerd wordt door het geld en door de machines. Op het einde van zijn leven kreeg hij de eretitel van Commandeur de la Légion d' Honneur en de Grand Prix de la Ville de Paris .
Op zondag 26 augustus 1956 werd het drieëntwintigste wereldkampioenschap voor professionele wegrenners betwist in het hoofdstedelijk gebied van Ballerup-Kopenhagen. Het circuit vertoonde een maximum van 25m hoogteverschil en een lengte van 12,9 km. Na de voorziene 25 ronden op lichtgolvende wegen zouden de renners 285 km afgelegd hebben. Het was een koude dag met wind en regen, en het werd een saai schouwspel gedurende 17 ronden. Pas aan km 211 begonnen de Belgen het tempo te verhogen. Vele renners plooiden vlug en stapten af. Toen het in de nattigheid duidelijk was dat een kopgroep van 13 afstand had genomen was er geen twijfel meer. Ofwel zou de oude Rik 1 ofwel zou de jonge Rik 2 wereldkampioen worden. De campionissimo Henri Van Steenbergen .
Twee nieuwe toestanden hadden toen nog maar pas de wielrennerij fel veranderd. Zo was er het feit dat sedert kort er algemeen gedurende het ganse wielerseizoen met dezelfde georganiseerde renners in ploeg werd gereden en dat zo'n ploeg een kopman had, omringd door luitenanten, knechten en waterdragers, alsook door sportbestuurder, mekaniekers, verzorgers. De kopman alleen moest winnen. De anderen moesten hem helpen en soms vervangen. De medewerkers werden daarvoor beter betaald door niet alleen de fabrikanten van fietsen, onderdelen en banden, maar weldra meer en meer ook door sponsors die via de wielersport andere producten of diensten meer bekendheid wilden geven. Deze nieuwe inbreng van de extra-sportieven veranderde zeer veel. Alhoewel de renners door hun wielerbonden werden geselecteerd, wisten zij dat op de bewuste dag van het wereldkampioenschap op de weg ook met een teamspirit moest worden gekoerst. Aan hij die wilde wereldkampioen worden werd gevraagd van afspraken maken, met zijn landgenoten, maar soms ook met kameraden die in de trui van een buitenlandse wielerbond meetoerden tijdens de koers voor de regenboogtrui. Laten we dus onderlijnen dat er in dit vierde WK betwist te Kopenhagen niet alleen een ander parkoers was maar ook een andere mentaliteit. We kunnen daar nog aan toevoegen dat er op betere fietsen werd gereden, in een peleton met veel meer renners, en dat er in 1956 grote namen waren die al verdwenen waren of zouden op pensioen gaan. Als we WK 1956 zeggen , moeten wij ook WK 1957 daar bijvoegen omdat op een zondag die één jaar later volgde , onze supercrack van alle seizoen, Rik Van Steenbergen, te Waregem over 290 km opnieuw wereldkampioen zou worden, met weer Rik Van Looy en Fred De Bruyne in een bijrol. Dat was zijn derde titel. De grote vraag in 2011 is nu ' Zal Oscar Freire dit record verbeteren en op zondag 25 september 2011 voor de vierde keer wereldkampioen worden ? "
Als supporter tot in de kist van Van Looy zie De Keizer van de Kempen toch nog altijd graag in regenboogtrui op zijn fiets zitten. Hij was dé topper toen de gouden sixties begonnen.
Kopenhagen Lyngby - Zondag 21 augustus 1949 - Zestiende wereldkampioenschap.
In het midden van de twintigste eeuw in een wereld die zich nog herstelde van de verschrikkingen van de oorlog was een grote generatie beroepsrenners tot stand gekomen die de helden van het volk waren in een beperkt aantal landen. Komende uit België , Nederland, Frankrijk, Zwitserland en Italië , met zes spelers per team, alsook nog wat Oostenrijkers en Luxemburgers, boden 35 sterke wegrenners zich aan voor 33 ronden op een parcours dat door wegwerken een klein beetje was verbeterd in vergelijking met 12 jaren eerder. Toch moest er op monotone vlakheid worden gekoerst gedurende 289 km.
Reeds bij het horen van het startschot roeren Ockers, Ramon en Impanis zich. In de derde ronde tonen drie favorieten zich. Coppi, Van Steenbergen, en Schulte slaan zeer vroeg op de vlucht. Zij wachten even en krijgen versterking want Ollivier, Impanis, Stettler,Schaer, Diederich en Diot maken de aanvallers sterker. Bij de achtervolgers zitten echter nog vele mannen met grote individuele klasse, maar met weinig begrip voor taktiek en ploeggeest echter, zodat aan km 125 alles weer samen loopt. Wanneer de kaap van de 200 km nadert gaat de grote Schulte opnieuw ten aanval, maar dan ook reageren gepast Coppi en Van Steenbergen. Ollivier, de Belgische kampioen die te Hannuit zijn titel had bekomen, heeft lekke band en geeft op. De Zwitserse tempobeulen Kubler en Stettler slagen er in aan te pikken na een verschrikkelijke jacht van meer dan een volle ronde. In de finale lossen Schulte en Stettler omdat zij teveel vergden van hun krachten. Het wordt een eindsprint met drie fonkelende sterren uit het wielerfirnament. De razende Ferdi valt nog aan op één minuut van het einde, maar het is Rik die met vele lengten twee van de allergrootste wielerkampioenen ooit gemakkelijk overwint in de eindsprint. Schulte is zwaar ontgoocheld en gaat naar huis zonder nog mee te rijden op de wielerbaan waar hij zijn titel van wereldkampioen in de achtervolging moest verdedigen. Ver voorbij de 250 km was Briek Schotte nog uit het peleton ontsnapt. De sterke flandrien ging zeer diep maar zijn aardappelenjacht diende tot niets, behalve dan om te bewijzen dat de Schotte van die dag even sterk was als toen hij de wereldtitel won in 1948 en in 1950.
UITSLAG : 1. Rik Van Steenbergen (B) - wereldkampioen- gemiddelde snelheid 38,260 km/u- / 2. Ferdi Kuebler (CH) - op 5 lengten / 3. Fausto Coppi (I)- op 7 lengten/ 4. Briek Schotte (B) op 3' 02" / 5. Gerrit Schulte ( Nl) op 3'25" / 6. Ernst Stettler ( CH) op 3' 28" / 7. Bim Diederich (Lux) op 3'31 " / 8 .Camille Danguillaume (Fr) op 4'18" verder eindigden ook de koers : Fiorenzo Magni, Maurice Diot, Emile Idée, Wim Van Est, Gottfried Weilenmann,Mario Ricci,Marcel Ernzer,Albert Ramon, Luciano Maggini, Stan Ockers, Raymond Impanis, Sjef Jansen, Fritz Schaer, en Jean Rey. Gaven op: Josef Schwamm,Rudolf Valenta,Valeer Ollivier,Jesus Moujica, Jean Robic,Henk Lakeman,Gerrit Peters,Gerrit Voorting,Alfredo Martini,Luciano Pezzi,Jean Goldschmit,Georges Aeschlimann, en Charles Guyot.
KOPENHAGEN LYNGBY - zaterdag 23 augustus 1937 - ELFDE WK VOOR BEROEPSRENNERS.
De gloriedag van Eloi Meulenbergh
Het nationaal gevoel was in die tijd sterk aanwezig ook bij de sportliefhebbers . Op een deprimerend vlakke omloop met een weinig bergop tijdens de laatste 1100 m naar de lijn stonden niet minder dan 35 ronden op het menu voor de slechts 34 deelnemers. Dat betekende een totale afstand van 297,5 km. Nooit was een wereldkampioenschap op de weg langer. Vier renners maximum mochten per land starten na selectie door hun nationale wielerbond. Zij vertegenwoordigden het gastland Denemarken, Duitsland, België, Nederland,Zwitserland, Italië, die een volledige ploeg hadden . Uit Frankrijk kwamen drie renners, en twee renners reden voor Spanje en voor Luxemburg. Enkelingen vertegenwoordigden Oostenrijk, Groot-Brittanië,en Australië.
Ik stel even onze landgenoten voor:
a) Met Vlaamse roots ( zoon van Evarist afkomstig uit Booischot) woonde de 25 jarige Eloi Meulenberg te Jumet in Henegouwen. Hij zou altijd op het lijstje moeten staan van de grootste Waalse wielerkampioenen maarhij wordt vergeten, zoals hij ook vergeten wordt aan de kant van de flandriens. Beperkt was hij in de hellingen en op de cols door zijn zware spieren, doch door kracht en karakter was hij een winnaar. Met 67 overwinningen achter zijn naam in de lagere klassen ging hij in 1934 bij de onafhankelijken meerijden waar hij direct driemaal schitterend won en dat was dan in Brussel-Luik, Brussel-Tertre, en in de Trofee van de sigaretten Saint-Michel. De deur ging dus voor hem open bij de broodrenners waar hij in de klassiekers en in de ééndagskoersen, als afwerker in de rittenkoersen schoon geld verdient. Koning van de kermiskoersen en winnaar van vier ritten in de Tour de France 1937 , winnaar van Parijs-Brussel 1936 en van Luik-Bastenaken-Luik 1937 , denkt iedereen dat Eloi wel eens Champion du Monde zou kunnen worden te Kopenhagen.
b) Michel d'Hooghe (25 jaar) uit Zele in Oost-Vlaanderen is dewinnaar van de Ronde van Vlaanderen van dat jaar. en De Ronde van Limburg 1936. Hij is een veelzijdig renner die uitblinkt in de regionale koersen op vlakke wegen in ons land. Michel heeft een unieke rijstijl op de fiets. Zijn stuur staat hoog en zijn zadel laag. Deze man met veel karakter is echter een pechvogel zowel in de koers als in het familieleven. Op de eerste dag van de oorlog zal hij door een bom worden gedood, en op die 23 augustus hoopt hij van zich te kunnen wreken op het noodlot dat hem te vaak pest.
c) Gust Danneels (24 jaar)- Deze West-Vlaming die net over de grens in Frankrijk woonde was een buitengewone klasrijke jonge kerel die oogstrelend op de fiets kon rijden. Hij was sterk gemotiveerd om in onze nationale ploeg te rijden of in onze nationale driekleur. Ondanks zijn nog jeugdige leeftijd was Gustaaf reeds bij de nieuwelingen, bij de onafhankelijken, en bij de beroepsrenners Kampioen van België geweest. De wielerbond stak hem zowel in 1934, 1935, 1936, als in 1937 in de ploeg voor het wereldkampioenschap op de weg bij de profs. Vlijmscherp was zijn sprint waardoor hij driemaal Parijs-Tours had gewonnen, maar als het moest kon hij ook goed de sprint aantrekken en tempo aanhouden voor anderen , en zeker voor zijn boezemvriend Karel Kaers. Danneels kreeg in 1936 het befaamde embleem De Gele Wimpel , een trofee, die werd bewaard door de renner die de snelste klassieker ooit op zijn naam had gebracht. Paris-Tours 1936 / 41,455 km/u .
d) Karel Kaers uit Vosselaar ( Antwerpen ) was 23 jaar maar in de zomer van 1937 waren alle sportliefhebbers het eens dat het fenomeen Kaers de beste koereur was die er ooit had bestaan. Hij was de koning van het Antwerpse Sportpaleis, een echte grote superman, en liet daar op de pistemeetings prestaties en records optekenen in diverse disciplines . De kenners verbaasde hij omdat hij ook, groot en zwaar als hij was, in de lange wegwedstrijden ook de sterksten kon overtroeven . Te Leipzig was hij als 20-jarige drie jaren eerder reeds winnaar geworden van het WK met klasse en brio.. Bij de juniors en de nieuwelingen had de grote Karel 118 koersen gewonnen en in 1937 droeg hij bij de profs onze nationale kampioenentrui..
HET VERHAAL VAN DE KOERS VOOR DE REGENBOOGTRUI.
Vanaf de eerste meters geven de deelnemers goed gas. De Deense renner Grundahl-Hansen sleurt Majerus, Kijewski,Speicher,Rossi, Danneels, Meulenbergh, mee in de schermutselingen. Na twee uren rijden komt het waakzame peleton weer aansluiten, maar Kijewski gaat terug ten aanval, gevolgd door Speicher, Meulenbergh en Majerus, daarna sluiten Egli en Moretti nog aan. Zes verschillende ploegen zijn zo aanwezig in die kopgroep en de kameraden in het peleton houden dan de benen stil. De beslissende vlucht is tot stand gekomen . Magne, de titelverdediger, probeert nog een tegenaanval doch zijn inspanningen dienen tot niets , Pech zal ook toeslaan, zoals bij Cesare Moretti Jr die valt en uit de koers verdwijnt na 174km. , en -raar maar waar- twee Deense thuisspelers die uit de koers worden gezet omdat zij na pech met twee op dezelfde fiets hebben gezeten tot aan de cabine van hun team waar één van hen dan een andere fiets had genomen om verder in de koers te blijven. Meulenbergh en Speicher , die gedurende het wielerseizoen elders voor dezelfde merkenploeg rijden ( Alcyon-Dunlop ) beginnen mekaar te beloeren en te plagen en plots bij het horen van de koebel die hen verwittigt dat zij de laatste ronde van 8,5 km ingaan, beseffen de drie anderen ( Egli, Kijewski, en Majerus ) dat na zo'n lange koers zij ook nog een kans hebben om de wereldtitel te grijpen. .
Even de vier concurrenten van onzen Eloi presenteren : Speicher is een dik betaalde supervedette uit Parijs. Als 30-jarige kon hji zijn imago terug doen blinken door Frans kampioen 1937 te worden. Hij is vooral de man van 1933 toen ie de Tour won en ook het wereldkampioenschap. De uitdrukking ' Vas-y Speicher ...! Baisse la tête et tu auras l'air d'un coureur ...! ' wordt vandaag nog in het diepe Frankrijk soms geroepen wanneer een groepje senioren met flauwe beentjes op koersfietsen voorbij fietsen . Zulke pestkoppen kan men een lesje leren door kort nadien zich te kleden in een vintage koerstrui uit 1937 zoals Speicher er een heeft gedragen. Egli is een monument uit de Zwitserse sportgeschiedenis want hij zorgde dat Ferdi Kuebler wielrenner kon worden. Egli was in 1933 wereldkampioen van de amateurs geworden op de plaats waar Speicher dat ook deed bij de profs. In 1936 won deze Egli de eerste rit van de Tour te Rijsel en hij droeg de gele trui waardoor hij de eerste Zwitserse renner werd die dat kon realiseren. Majerus, 23 jaar , de boomlange Luxemburger deed in 1937 wat Egli èèn jaar eerder kon doen. Hij won ook de eerste rit en gele trui in de Tour . Hij vertegenwoordigt een nieuwe generatie renners die worden opgeleid door de voormalige bijna onklopbare Nicolas Frantz . Emil Kijewski is een 26 jarige Duitse sportman die in die tijd uitblonk in wedstrijden zoals Rundum Berlin en Rundum Koln ) alsook in ritten van de Ronde van Duitsland en van de Ronde van Zwitserland . Zijn houding, zijn forme ook, in dit wereldkampioenschap waren bijzonder goed op die bewuste zaterdag, -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Meulenbergh vangt alle aanvallen op en toont dat hij sterk is, maar hij wacht en hij wacht om de sprint te lanceren na 295 km in de aanval te zijn geweest. Kijewski begint de sprint op het enige hellende vlak van het Lyngby Circuit. Speicher en Egli volgen, terwijl Meulenbergh in het wiel wacht en nog altijd zich gedraagt alsof hij volledig leeggereden is na bijna 8 uren koers tegen 37, 2 km/u gemiddelde. De slimme Eloi kijkt nog goed uit zijn ogen en jumpt dan onweerstaanbaar naar het grootste moment van zijn leven !
UITSLAG = 1. Eloi Meulenbergh - 2. Emil Kijewski - 3.Paul Egli - 4. Jean Majerus - 5. Georges Speicher - 6. Aad van Amsterdam op 6'14" - 7. Michel d'Hooghe - 8. Otto Weckerling - 9. Arne Petersen op 29'02" - Alle anderen waren afgestapt.
Het vijfde WK bij de profs op de weg werd toen onder de vorm van een tijdrit betwist en was een West-Europees onderonsje. Slechts zeventien azen meldden zich voor de lange rit ' om den minsten tijd ' met start man-nà-man om de twee minuten. Meerdere toprenners ontbraken. Nicolas Frantz uit Luxemburg mocht niet starten, omdat hij niet aan de selectiewedstrijd had deelgenomen. Bij de Belgen was Georges Ronsse (wereldkampioen in 1928 en 1929) niet geselecteerd. De Belgische kampioen Fons Schepers was er niet bij , en de toen zo sterke Jef Demuysere evenmin. België zond de twee oude flandriens Maurice Dewaele en Jules Van Hevel, en de winnaar van Parijs-Roubaix Gaston Rebry naar Denemarken. De beperkte plaatsen en de speciale aard van de opdracht boden geen mogelijkheid aan meer dan drie van onze goede renners.
Noorderbuur Cesar Bogaert die in het voorjaar zo verrassend tweede was geworden in de Ronde van Vlaanderen droeg als enige de kleuren van Nederland. Alhoewel hij dertiende en laatste eindigde mag deze Cesar zeker een pionier van de wegrenner²s van Oranje genoemd worden . De titelkoers werd betwist op woensdag 26 augustus vanaf zeven uur 's ochtends bij mooi weer en met redelijk veel wind die eerst in het voordeel blies maar nadien in het nadeel tijdens de voorziene één enkele grote ronde. Deze begon en eindigde te Damhueskroen op 7km van Kopenhagen. De individuele tijdrijders reden langs Roskilde, Ringsted, Naestved, Baarse, Roennede, Koege, Taastrup, doorheen het lichtgolvend en open landschap waar de strijd tegen de wind moeilijk was .
Om 7 uur loste het startschot Gaston Rebry als eerste professional . Hij was een tempobeul die glorie zou verzamelen in de Hel van het Noorden, dat was dan wel op de kasseien en niet tussen de Deense boerderijen. Als favoriet stonden de Oostenrijker Bulla die zopas een schitterende Tour de france had gereden, de elegante Fransman Blanchonnet en de Belg Van Hevel in de kranten. Uitgekeken werd ook naar Osvald Falck- Hermansen, een lange Deen in prima conditie die bekwaam was van een gemiddelde van 36 km/u te rijden op een terrein dat hij goed kende. Maar ook toen reeds waren de Italianen bij de favorieten van dit bijzonder wereldkampioeschap op de weg dat dus éénmalig in de geschiedenis van de wielersport een verschrikkelijke tijdrit was. De campionissimo Alfredo Binda is op dat ogenblik niet meer in forme en werd niet als winnaar verwacht. Hij had reeds in 1927 en in 1930 de wereldtitel gewonnen. De nationale kampioen van Italië Learco Guerra heeft regelmatig problemen met zijn lever en de derde Italiaan is zijn jonge ploegmakker van de squadra Maino-Clement Fabio Battesini die amper 19 jaar werd. Frankrijk stuurde noch Antonin Magne, noch Charles Pélissier, noch André Leducq, haar sterren van de Tour de France. Maar toch vliegen de tricolores er in van bij de start. De aanwezige Duitsers behoren tot de beste generatie Duitse wegrenners die er tot dan was geweest.
‘Dijen als drijfstangen’ ' La Locomotive humaine ' UN NOUVEAU CAMPIONISSIMO .
In ieder geval werd er hard gekoerst. Blanchonnet en Falck-Hermansen zijn de favorieten die halfkoers in de bevoorradingszone de strijd voortijdig moeten staken door valpartij en omdat zij door krampen werden geplaagd.
Wereldkampioen werd Learco Guerra, die ook wel ‘de Locomotief’ werd genoemd en volgens sommigen ‘dijen had als drijfstangen’. De Italiaan noteerde overal de snelste tussentijden en was tenslotte goed voor een hoog gemiddelde.Tweede was verrassend de Bretoen Ferdinand Le Drogo op 4 minuten en 37 seconden. Hij bleef de slimme en rustige Albert Büchi (derde) nog net voor. De veteraan Jules Van Hevel verloor als achtste bijna een kwartier en zo had hij zijn laatste kans op een regenboogtrui verspeeld.
UITSLAG : 1. L. GUERRA ( I) - Wereldkampioen - 2. F. LE DROGO (FR) op 4' 37" - 3. A. BUCHI (Zw) op 4'48" - 4. F. BATTESINI ( I) op 5'57" - 5. M. BULLA ( Au) op 6'23 - 6. A. BINDA I) op 8'43" - 7. G. REBRY (B) op 9'59" - 8. J. VAN HEVEL (B) op 13'45" - 9. M. DEWAELE (B) op 14' 21" - 10. L. GEYER (D) op 14'46" ... (13 geklasseerden).
Learco Guerra Fabio Battesini Alfredo Binda
Max Bulla Gasto Rebry Jules Van Hevel
Op dezelfde dag en op dezelfde omloop reden toen ook 41 amateurs uit 17 landen de titelstrijd van hun categorie . Opmerkelijk is dat de Deen Henry Hansen won tegen een gemiddelde van 35,478 km/u en dat was theoretisch 2'50" beter dan Guerra. Tijdens het interbellum werden in Denemarken en Zweden vele wegwedstrijden tegen het uurwerk betwist en de amateurs uit Noord-Europa waren dan ook specialisten van de chronoproeven. UITSLAG WK Amateurs - 1. H.HANSEN (Dk) - Wereldkampioen - 2. G.OLMO (I) op 6'01"- 3. L. NIELSEN (Dk) op 6'40" - 4.B. BRITZ ( Zwe) op 7'57" - 5. F. SALADIN (CH) op 12'36" ... enz. ( 30 geklasseerden).
Beste sportliefhebbers, vrienden van het kromme stuur, vroegere dopingzondaars en hedendaagse filosofen aan de toog of achter het computerscherm, mannen van het grote verzet of van het kleine verzet, laten wij eerlijk zijn. Wie terug wil gaan, niet naar die ellendige septemberdagen van 2001 maar naar die september uit de goede oude tijd toen de Spaanse Griep net was voorbij getrokken in 1921 en de wereld terug op tempo kwam te draaien, die zal daar Louis Mottiat tegen komen. Louis Mottiat uit Bouffioulx in Henegouwen, dorp nabij de Samber bekend door de pottenbakkers die daar woonden, was bijgenaamd DE MAN VAN IJZER , omdat hij een atleet was met enorm uithoudingsvermogen. Geboren op 6 juli van het jaar 1889 begon hij vanaf 1910 zich internationaal te tonen als sportman van hoog niveau. Hij was een joviale kerel, die door wispelturigheid en vrolijke levensstijl niet alle dagen alles kon geven met de pedalen en hij was nogal traag van eindsprint. Door de Eerste Wereldoorlog werd zijn sportieve loopbaan gedurende vijf jaren onderbroken. Vooral in lange marathons, ritten in de Tour, en ééndagskoersen, de verschrikkelijk ultraproeven van toen die omwille van hun onmenselijkheid niet meer worden betwist in de moderne wielersport, kon Louis Mottiat een mooi aantal grote overwinningen behalen. Alcyon- La Sportive betaalde het maandloon en de kosten van deze beroepsrenner die in Wallonië leefde tot in 1972.
Hierna het verhaal van één van die kanjers van wielerkoersen op de weg die op het palmares staan van " Louis Mottiat, le plus grand des As de la Route, un pédaleur dont les performances n'ont jamais été égalé par les générations qui ont fait du vélo après lui, par les champions de notre pays, qu'ils aient été des provinces de Flandre, de Bruxelles, de nos régions francophones ou allemandes, ou par tous les autres résidents ou immigrés pratiquant le noble art de la bicyclette en Belgique."
Vrije hedendaagse vertaling geplukt uit Miroir des Sports van 8 september 1921.
MIJN OVERWINNING - LOUIS MOTTIAT LEGT HET ONS UIT !
Toen ik de start heb genomen, met mijn kameraden, aan de Westelijke uitgangspoort van Parijs , Porte Dauphine, op vrijdag 2 september was ik er van overtuigd dat ik de koers zou winuen . Laten we echter goed verstaan dat ik toch ook wel besefte dat ik zou kunnen beperkt worden door eventuele ongelukken, door het lot of door pech en door het onverwachte dat zelfs de dapperste van de wielerhelden in onmacht kan brengen. Zo werd ik al vlug minder zeker , nog voor het bereiken van Dreux, want tussen Houdan en daar moest ik tweemaal bandbreuk repareren. Dat zou later tijdens de eerste dag van deze Parijs-Brest-Parijs me nog drie andere keren doen stoppen. Uiteraard was het te verwachten dat mijn concurrenten iedere keer vleugels kregen om hun tempo op te drijven ! Uiteindelijk doorspartelde ik nog in goede staat, ondanks die platte banden, de eerste 600 km . Goesting om te slapen overviel me en bleef me tergen. Door mijn zadel heb ik veel pijn gehad aan mijn zitvlak. Ik heb veel dorst geleden. Maar ik kon dit alles verdragen en ik bleef volhouden ! Toen wij te Brest mochten draaien, met nog vijf sterke mannen in de kopgroep, heb ik al begrepen dat ik zou kunnen winnen. Slechts Eugène Christophe bezorgde me nog wat vrees en dat is de waarheid . Hij is immers een man van staal !
Na de tweede nacht voelde ik me bekwaam van met aangehouden inspanning het tempo omhoog te drijven. Mijn onzekerheid verdween, ik geloofde in mijn eigen kunnen. Ik twijfelde nog alleen maar om te beslissen waar en wanneer ik Christophe, Heusghem, Masson, en Sellier , zou kunnen losrijden. Ik voelde dat zij bij de eerste gelegenheid zouden afhaken. Later is gebleken dat mijn zelfvertrouwen niet overdreven was. De heren sportjournalisten zullen zich nog wel herinneren dat ik nabij Tillières, een halfuur alvorens ik uit de kopgroep ben weggestormd, ik hen nog ben gaan zeggen dat zij moesten wakker blijven in de wagens van Miroir des Sports, want dat ik niet lang meer zou wachten om wat te laten zien dat waardig was om over te schrijven. 'De anderen denken dat ik moe ben', heb ik gezegd, 'maar let op want weldra ga ik beginnen te dansen op mijn manier, en dan zullen zij moeten lossen.' Toen mijn landgenoot Felix Sellier met zijn vervelende schermutselingen de kopgroep bleef pijnigen, heeft hij kermis in de brouwerij gebracht. Ik had maar één kans nodig. Die kwam er nadat onruststoker Sellier het meerdere keren probeerde . Ik was hem in zijn wiel gevolgd . We twijfelden toen de anderen terug schenen te zullen komen, maar dan sloeg ik alleen ten aanval, boog mijn hoofd en kromde mijn rug , zodat ik op volle snelheid bleef vorderen. Alles wat in mijn spieren en in mijn hart nog was heb ik er toen uitgewrongen.
Er bleven me nog 100 km af te leggen. Ik vloog zodat de laatste 50 km eigenlijk korter leken dan alle vorige 50 km die we eerder onder de wielen hadden gekregen, want vele toeschouwers juichten me toe. Zij schreeuwden me op het laatste vooruit ! Niet wetende wat zich nog in de koers achter mij aan het afspelen was, overviel plots nog een soort paniek me. Ik was zo bang dat zij met hun verenigde krachten en samenwerking terug aan het naderen waren op mijn achterwiel. Toen ik echter duidelijk te weten kwam dat de sterke Sellier door een bandbreuk langs de weg stilstond en hoe echt groot de voorsprong was die ik had genomen, was ik zeer verwonderd. Dit veranderde weldra in een gevoel van geluk en tevredenheid. Ik wilde deze belangrijke klassieker winnen en heel Parijs was op mij aan het wachten. Dit is het hoogste voor de grote wegrenners. Deze koers winnen maakt van een wielerkampioen een onsterfelijke held ! Ik ben zeer gelukkig met mijn overwinning, vooral omdat deze werd veroverd tegen die vier duivels sterke kerels die ik heb kunnen kloppen ! . Mijn dank wil ik ook betuigen aan die tienduizenden supporters, mensen die ik niet ken maar van wie het sportieve hart voor mij heeft geklopt . Hun aanmoedigingen en hun vrolijke lach maakten het mij tijdens deze zware dagen mogelijk door te gaan tijdens de onbeschrijfelijk inspanningen die hier aan een winnaar worden gevraagd .
Louis Mottiat 1921
INDRUKKEN TIJDENS DE 1200 KM TUSSEN PARIJS EN BREST.
Wie zo'n zeer lange koers bij dag en bij nacht volgt, verzamelt in zijn memorie vele merkwaardige beelden , en het is moeilijk daar eentje van tussen uit te halen en daar dan iets voortreffelijk over neer te pennen. In ieder geval was het me duidelijk dat de eindpaal door de deelnemende wielrijders slechts kan worden bereikt na bewijs van uitzonderlijke weerstand. Mottiat, die vorig jaar heen en weer op weg naar Bordeaux reeds een groot winnaar was, en de vandaag bij leven reeds legendarische Christophe, waren terecht de favorieten die niemand hebben ontgoocheld. Voegen we daar ook de heren Sellier en Masson bij omdat zij ons hebben bekoord tijdens hun schone prestaties en zij behoren ook tot het ras van de allergrootste kampioenen. Alavoine reed dit seizoen teveel en kwam reeds vlug door vermoeidheid te kort. Dat was ook het geval bij Barthélemy en Scieur die door maagproblemen moesten lossen. Wie tijdens het rijden niet veel kan eten en goed verteerd is immers kansloos tijdens zo'n marathon. Ook de vele andere deelnemers zorgden voor mooie sportdagen. Zij zijn dappere mannen die ik bewonder. Halfweg reeds sneuvelde de grote Firmin Lambot wegens ziekte en nog eerder zagen wij Leonard, Steux, Anseeuw, in de gracht gaan liggen en opgeven. Aan het keerpunt met als eerste aan de controle Sellier was even voor zaterdagmiddag geworden. Tijdens de passage van Morlaix, waar Christophe een bad nam en van kledij wisselde, bleven vijf renners samen in een eerste peletonnetje en zij werden onder de stralende zon herkend als zijnde Christophe, Mottiat, Sellier, Masson en Louis Heusghem. Hun schone pedaalstoten waren het bewijs dat zij nog fris waren, zij reden sneller dan het voorziene uurrooster, doch een streling voor ons oog was vooral het soepele benenwerk van Mottiat. Emile Forestier, de Touriste-Routier op dat ogenblik aan de leiding , botste tegen een koe . Er was schade aan dat beest, aan de fiets, maar niet aan de man die dapper weer vertrekt. De zenuwachtige Sellier was zijn tochtgenoten voortdurend aan het testen en ook aan het pesten, doch hij deed dit ook toen het tempo te laag was, omdat hij op zijn fiets in slaap riskeerde te vallen. Met daarna Masson aan de leiding was de vaart van het quintet regelmatiger en ook hard, maar toen brak deze koptrekker zijn wiel, verloor veel tijd en krachten. Te St-Brieuc tekende hij wel terug samen met de vier leiders en dat betekende dat hij veel energie had opgebruikt en sedert Guigamp elf minuten rapper had gereden dan de eerste vier. Dit gebeurde in een Bretoense mist die het zicht van allen beperkte tot 20 m. Te St-Brieuc komt Ernest Paul te voet aan met afgebroken pedaal. De voormalige prof herstelt dit met moeite en verliest zo meerder uren. Gedurende duizend kilometers zaten die wielrijders op hun zadel, afwachtend, etend, vechtend tegen de slaap, en dat moet zo volgens de taktiek in deze wegkoers van lange adem. Mottiat kon dit , want reeds vanaf Alençon werd gevoeld dat de beslissende stoten van hem zouden komen. Met zijn koelbloedige aanvalsdrift animeerde Sellier nog altijd het gebeuren. De anderen konden steeds een antwoord geven. De vijf vluchters hielden mekaar voortdurend in het oog en niemand toonde zwakte. Om middernacht stopten zij lang om te eten te Rennes aan km 845 . Forestier, Trippier en Hudsyn volgden daar al met 5 uren achterstand, terwijl nog 5 uren later een groepje met Dorfeuille komt. Deze man zou nadien betrapt worden terwijl hij zich aan een auto vastklampte. De hoop van Frankrijk lag weer bij Christophe. Hij lachte en beweerde krampen te voelen.' Waarom is er toch geen betere coureur in mijn land dan de oude man die ik ben geworden ?' dat riep hij met luide stem ! Maar toch zou de Oude Galliër nog tweede worden in deze superkoers !
Het gebeurde op de helling van Tillières-sur-Avre . Daar sloeg de kampioen Mottiat toe. Hij had wat eerder zelfs de volgers in de wagens verwittigd dat hij dat zou gaan doen. Na de zoveelste mislukte poging van Sellier, die andere grote kampioen uit België die een uur later en dichter bij de meet nog veel pech zou krijgen, profiteerde hij van enige aarzeling . Hij spurtte weg als een gek en weldra had hij enige boogscheuten voorsprong. Het was al te laat toen we enige organisatie bij de achtervolgers konden vaststellen. Louis Mottiat was reeds op de lange weg in de verte een punt geworden. Tussen Versailles en Parijs reed hij tussen een dubbele haag sportliefhebbers. Soms liet de menigte in delirium hem amper nog wat plaats om verder naar het Prinsenpark te razen. Auto's en fietsen volgden Mottiat, hetgeen achter hem voor stofwolken zorgde.
Van alle koersen is het duidelijk Parijs-Brest-Parijs die de mensen het meeste boeit. Op alle uren van de dag en van de nacht, in Normandië, in Mayenne, in Bretagne, wachtten zowel de inwoners, burgers en arbeiders van de steden als de boerenfamilies op het platteland, op de doortocht van de geliefde wielrenners. Zelfs jagers met geladen geweer verkozen van naar de auto's en de velo's te blijven kijken. Er waren oude mensen die eerbiedig hun hoofd bogen en God bedankten omdat zij dit nog eens mochten zien op het einde van hun leven. Hele klassen schoolkinderen werden door leerkrachten of door nonnetjes opgesteld met tricolore vlaggetjes om de dappere wielerhelden en de volgers te verwelkomen. Ja, het is duidelijk dat zelfs in het diepste landelijke Frankrijk een gelukkige nieuwe tijd is aangebroken !
Tijdens de duisternis zorgden de versterkte lampen van de gemotoriseerde vierwielers van de volgers voor licht en veiligheid. Verder naar achteren in deze koers reden de amateurs-wegtoeristen meestal individueel met slechts een kleine lamp op hun tweewieler. Deze dapperen reden nog veel langer dan de beroepsrenners en volgden op vele uren, zelfs op dagen. Dat betekende dat na halfweg de deelnemers die al uit Brest terugkwamen nog zeer lang de achterblijvers die ook probeerden het keerpunt te bereiken, kruisten en aanmoedigden. Onbegrijpelijk is zeker na hen gedurende zo lang te hebben gevolgd, hun inspanningen en hun lijden te hebben gade geslagen, kilometer na kilometer, dat zulke wielrenners wanneer zij met hun voeten in hun lichte schoenen naast je staan, dat zij eerder magere mannetjes zijn, gewone stervelingen gemaakt uit vlees, been, vel, bloed en andere lichaamsvochten, helemaal niet de supermannen die zij eigenlijk toch wel zijn gezeten op hun stalen paard, met zulke moed en volhouding die zij al rijdend aan ons tonen.
Zij die beweerd hadden dat door zo'n veel te lange afstand het maar een slaperige bezigheid zou worden tussen Parijs en Brest kregen volledig ongelijk. Want die ongelooflijk sterke kerels, na non-stop 1.100 km zonder slaap noch rust, reden nog met de beste benen een finale zoals er nooit eerder werd gezien in de wielersport. Zij reden, hoe is het mogelijk, nog 35 km per uur toen zij bergop hun beslissende strijd uitvochten. Met oneindige energie en brio verdedigden zij hun kansen tot wanneer ultieme vermoeidheid zichtbaar werd, na 55 uren en meer arbeid, alsof het ging voor een koersje van 200 km .
Mottiat ging onbesuisd te werk, menend dat zijn achtervolgers nog niet verslagen waren en dichtbij op zijn hielen volgden. Hij reed zijn laatste 100km met recordsnelheid. Dat was alleen mogelijk door zijn schitterende forme, vaardigheid, stielkennis. Omdat hij de vorige dag in die omgeving vijfmaal platte band leed, gebruikte hij zorgvuldig de diverse verharde wandelpaden en stoepen langs de grote steenweg. Hij zwiepte voorbij hindernissen en gaten, gleuven en scheuren. Wat is het bestaan erg moeilijk zo gezeten op een hard en smal lederen zadel, in de zon, regen, wind, en in het stof en het vuil van de wegen. De kille vochtige ochtendmist in Bretagne, de lage temperaturen in het diepst van de nacht, niets kon deze Azen van de Wielersport klein krijgen.
Ja, inderdaad, wij hebben wel gezien dat ook zelfs Mottiat het nodig vond van zichzelf te beschermen. De sterke Louis droeg bij momenten een regenjasje en ook wollen knielappen. Zijn laatste drinkbussen waren gevuld met gesuikerde wijn. Het vettige en vieze laagje vuil en snot dat op zijn gelaat plakte veegde hij af en toe weg met zijn vingers en dat ook nog dicht bij de meet om er een beetje fatsoenlijker uit te zien. Zoiets was toch eigenaardig voor zo'n barbaarse gladiator, een wildeman, een stier, die zo vreselijk met de pedalen op zijn fietsketting had getrokken. Hij was zelfs nog een beetje koket, gentleman voor de dames . Nadat hij het vuil had weggeveegd herontdekten wij zijn eeuwige hartveroverende glimlach. Wat een kerel ! Zijn kop was zo zwart als die van een neger uit Ouagadougou, maar alle mensen die hem hebben gezien bij zijn aankomst te Parijs tijdens zijn triomftocht zullen een onuitwisbare herinnering bewaren.
Rond de 666 m lange wielerbaan Parc des Princes wachten 20.000 wielerliefhebbers om de winnaar van Parijs-Brest-Parijs te zien binnenrijden. De stayerswedstrijd die het publiek amuseerde wordt afgevlagd. Plots weerklinkt het geschal van militaire trompetten. Het is zowat 17h op de eerste zondag van september 1921 en Louis Mottiat komt de velodroom binnengereden. Alle toeschouwers staan recht en feliciteren zo goed mogelijk de superkampioen uit België. Het is alsof donder en bliksem op het XVIe arrondissement van Parijs vallen. Louis geniet en lacht zijn tanden bloot. Een grote pet, een zware stofbril, twee banden rond zijn nek, een volgepropte stuurtas, maar hij laat zich zachtjes uitlopen want voor de premie voor de snelste laatste ronde, laat hij het genoegen aan de mannen die 22 minuten na hem zullen arriveren. Nadat Christophe deze premie ( 333 franse franken van toen) heeft gewonnen volgt een overrompeling van de piste door de wielerfans. Alle toeschouwers willen immers de Goden van Parijs-Brest-Parijs benaderen.
Dat betekent dat de brave Louis Heusghem die velodrome niet meer binnen geraakt ! Een van zijn broers (Pierre) had in 1911 deze koers gewonnen als Touriste-Routier.
Mijn vraag om te eindigen : Is er ooit een grotere flandrien geweest dan de Waal Louis Mottiat ?
Christophe Sellier Masson père
ENKELE TECHNISCHE GEGEVENS OVER PARIJS-BREST-PARIJS 1921 :
Het gaat over de vierde uitgave van deze wedstrijd die slechts iedere 10 jaren was voorzien?
1891 : 1. Charles TERRONT 1901 : 1. Maurice GARIN 1911 : 1. Emile GEORGET
Aantal deelnemers : A. Coureurs de vitesse = 44 profs - zwarte rugnummers . B. Touristes-Routiers = 62 amateurs - rode rugnummers .
Gangmakers verboden , helpers, verzorgers, alleen toegelaten in de controleposten. Profs mogen van fiets veranderen, amateurs niet. Profs mogen eventueel profs helpen, maar amateurs mogen dat niet. Vaste controle km 80 - km 156 - km 215- km 280- km 351- km 451- km 536- km 596 (Brest)-en op de terugweg op dezelfde plaatsen zijnde dan km 660- km 745- km 845- km 981- km 1040- km 1116- en ook nog vliegende controles zoals aan km 1136 . De afstand bedraagt precies 1196 km . Start vrijdagvoormiddag 9h 53 .
EEN ORGANISATIE VAN HET DAGBLAD L'Auto-Vélo .
UITSLAG PROFS (10 geklasseerden) :
1. Louis MOTTIAT 1196 km in 55h07'06" gemiddelde 21,698 km/u. 2. Eugène CHRISTOPHE op 23'27" 3. Emile MASSON (vader) op 23'32" 4. Louis HEUSGHEM op 31' 16" 5. Félix SELLIER op 1h 20'54" 6. Robert CONSTANTIN op 7 h00' 7. Charles PAREL verder nog Pierre HUDSYN, Camille BOTTE, Maurice PESNIN . en disqualificatie van Etienne DORFEUILLE en Jean KIENLEN
Precies op 16 augustus 1996 was ik per fiets vertrokken op de weg naar Rome . Vanaf 25/10/2008 bracht ik in ongeveer 100 episodes verslag uit over mijn tocht. Dit loopt als een rode draad door deze blog . Mijn avonturen zijn terug te vinden via ARCHIEF PER MAAND . Zie aan de linkerkant. ________________________________________
Zo ben ik begonnen :
Op weg naar Rome.
Inleiding.
Zeven jaren lang was de oude fietsfanaat Wilfried inactief gebleven, een lange tijd vol stress, depressie,ouder worden en midlifecrisis .Toen voor hem bij FORTIS de kans kwam om met ‘disponibiliteit 52+’te vertrekken, borrelde plots weer de levensenergie in deze man op .
Hij dook enkele weken in boeken en landkaarten om zich voor te bereiden, en dan nam hij zijn trekkersfiets en vertrok voor 40 dagen op een lange, kronkelende pelgrimsweg die hem tot Rome zou brengen. Avontuur, cultuur en natuur vormden zijn dagelijkse bezigheden. Hij genoot er met volle teugen van. Al fietsend mijmerde hij nog veel over zijn verleden, maar het besef dat zijn toekomst helder werd verbeterde vlug in hoge mate zijn persoonlijk geluk. Als een nieuwe mens kwam hij terug nadat hij over de vele heuvels van Toscane was gereden en de oude steden Venetië , Ravenna. Florence, Rome had bezocht. Vanaf nu volgt op deze blogregelmatig , in vele stukken,het verhaal op weg naar de Via Appia Antica.
Overzicht van de totale fietstocht.
1. Landen – Pont sur Lessexml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />101 km
2. Pont sur Lesse- St-Laurent Charleville 80 km
3. St-Laurent Charleville-Dun sur Meuse 87 km
4. Dun sur Meuse – Varvinay en Lorraine 84 km
5. Varvinay en Lorraine – Nomexy sur Moselle 134 km
6. Nomexy sur Moselle – Rupt sur Moselle 70 km
7. Rupt sur Moselle – Berentzwiller 97 km
8. Berentzwiller – Moehlin am Rhein55 km
9. Moehlin am Rhein- Bad Zurzach 55 km
10. Bad Zurzach- Schaffhausen 59 km
11. Schaffhausen- Romanshorn 78 km
12. Romanshorn – Fisschingen 80 km
13. Fisschingen – Bibberbrugg 58 km
14. Biberbrugg- Gersau 64 km
15. Gersau/Buosch- Giswil/Meiringen 46 km
16. Meiringen – Mamishaus 95 km
17. Mamishaus – Savigny 84 km
18. Savigny – Lausanne/Ouchy 20 km
19. Lausanne/Ouchy – Milano/Monza 17 km
20. Monza – San Pellegrino Terme 85 km
21. San Pellegrino Terme – San Andrea d’Iseo 96 km
De benen en het hoofd . Taylor Phinney geboren op 27 juni 1990 te Boulder ( Colorado) - 1m93 en 82 kgr .
Ondanks het slechte weer op deze zomermaandag mogen de wielerliefhebbers toch weer glimlachen, want na een schone Tour de France ging vandaag de ENECO TOUR van start , de belangrijke rittenkoers op het grondgebied van Nederland en van België. Deze 8ste dag van de 8ste maand van 2011 zal volgens velen, en volgens de senior-wielerfanaat die ik ben, in de sportgeschiedenis als een mijlpaal staan. We zagen op onze televisieschermen één jonge kerel in minder dan zeven minuten de 5,7 km lange proloog winnen. Ja, we kenden al wel zijn naam, maar dat hij zo'n toptalent is dat wisten we niet. Welkom Taylor Phinney ! We zullen voortaan uw prestaties graag volgen en meeleven als supporters want wij geloven in U als nieuwe superkampioen . Tijdens de komende dagen hopen wij dat deze koers bijzonder aantrekkelijk blijft en volgende donderdag gaan we zeker langs de weg op een helling staan tijdens de zware rit van Heers naar Andenne.
Jasmine Vangrieken overhandigt de bloemen aan de sterke Taylor wellicht een toekomstige opvolger van haar Johan als winnaar van Parijs-Roubaix. Op de andere foto staan de echtgenoten Phinney- Carpenter als fiere ouders van Taylor tijdens de Olympische Spelen 2008.
De moeder van Taylor Phinney : Geboren te Madison in Wisconsin op 26/02/1957 beoefent Connie Carpenter het snelschaatsen en reeds als jong meisje verovert zij in 1972 te Sapporo (Japan) een ereplaats tijdens de Olympische Winterspelen. Veel sterker en nationale kampioene blesseert zij zich echter vier jaren later. Om te revalideren begint zij te fietsen en dat vindt zij weldra toffer dan schaatsen. Op de weg en op de wielerbaan verovert zij spoedig zes nationale titels. Als studente aan de Universiteit van Berkeley munt zij ook uit in het roeien , want in 1980 wint zij een nationale titel. Deze vrouw met vele talenten wordt in 1983 wereldkampioene in de achtervolging . Op de weg wint zij in eigen land de Olympische Wegkoers 1984 en dat betekende onsterfelijke sportroem. Ondertussen was zij de echtgenote geworden van de in de USA bekende wegrenner Davis Phinney. Dit gezin telt een zoon en ook een dochter die als sport aan langlaufen doet.
De vader van Taylor Phinney : In de schaduw van de wonderboys Greg LeMond en Andy Hampsten lukte Davis Phinney een mooie loopbaan in de wielersport want hij was een sterk sprinter. Een paar honderd overwinningen in kleine USA koersen tijdens zijn jeugd, bezorgen hem eerst een selectie voor de Olympische Spelen 1984 in Los Angeles, en nadien gaan de deuren van het team van 7-Eleven voor hem open. Afkomstig uit Boulder ( ° 10/7/1959 ) maakt hij naam in de Coors Classic en in de Ronde van Texas. Hij neemt in Europa ook deel aan de Giro en viermaal aan de Tour de France. Davis veroverde er twee dagzeges en een tweede plaats voor de groene trui in 1988 ( geklopt door Eddy Planckaert). Nadat op veertigjarige leeftijd bij hem de ongeneeslijke Ziekte van Parkinson werd vastgesteld, begint hij zeer dapper aan een nieuw levensdoel. Hij zoekt fondsen voor het Wetenschappelijk Onderzoek op het gebied van deze ziekte.
De zoon van Davis en Connie, die de broer is van Kelsey. Begenadigd baanspecialist , niet vies van een veldritje, fantastische tijdrijder op de korte afstand, en nog aan het leren op gebied van langere wegritten, won de 21-jarige Phinney nu reeds vijf titels van wereldkampioen, en vier titels van nationale kampioen. Achter hem staat een ervaren raadgever en dat is niet zijn vader, maar wel good old Max Sciandri die de internationale wielerwereld toch zo goed kent. Een jaar geleden lokte Lance Armstrong de jonge Taylor naar RadioShack, maar dan plots tekende Phinney een contract bij BMC tegen voorwaarden die nog géén enkele neoprof ooit kreeg.
Taylor Phinney won bij de juniors reeds de Tour de l'Abitbi in Canada in 2007 en bij de Beloften in 2010 won hij in Nederland de vermaarde Olympia Tour. Voor ons Vlamingen klinkt echter nog beter dat hij zowel in 2009 als in 2010 Parijs- Rouibaix voor Beloften heeft gewonnen. Wat hij tot gisteren had gewonnen is al niet meer belangrijk want het leven loopt snel door. Morgen start Taylor Phinney in goede forme in de leiderstrui van de ENECOTOUR en hij heeft nu de kans om te tonen wat hij waard is . Edvald BOASSON-HAGEN, Philippe GILBERT, Nick NUYENS, Lars BOOM, Thomas DE GENDT, Johan VANSUMMEREN, Stijn DEVOLDER, Geraint THOMAS, Bert HERMANS, André GREIPEL, Tom STAMSNIJDER, Jurgen ROELANDTS, om er maar een dozijn te noemen, zullen deze nieuwkomer niet zo maar toelaten aan de tafel met de schoonste taarten. Vrijdag te Roermond over 14,7 km komt de tweede tijdrit waarin de jonge kampioen uit Colorado zijn kunde nogmaals kan laten zien. Te Sint-Willebrord, Ardooie, Andenne, Genk en Sittard-Geleen liggen de vijf andere eindstrepen . Mooie wielersport in plaats van mooi weer, waarom niet .... !
Davis Phinney , bijgenaamd Thor in Colorado.
Mama Phinney had echte mooie en sterke sportbenen. In het midden Connie en Maria Cannins.
Op weg naar Rome op zoek naar leuke vakantiebestemmingen, blijft het Italiaanse merengebied ongetwijfeld een goede keuze. Voor zij die zich willen uitleven als hardfietser, mountainbiker, klimgeit, biedt het Garda Meer en haar omgeving vele mogelijkheden. Terwijl vriendin, echtgenote, kinderen, huisdier, op de boorden van de heerlijke wateroppervlakte verblijven, kan de echte man bijvoorbeeld proberen van de Alta Prada te beklimmen.
www.climbbybike.com geeft veel informatie over deze en andere hellingen, beklimmingen, cols.
De Alta Prada gelegen ten Oosten van het Garda Meer kan worden beklommen uit vier verschillende richtingen. Wie echt eens wil kapot gaan op zijn tweewieler, mountainbike of aangepaste koersfiets, kan heelwat beleven op een van de allerzwaarste klims van Europa die begint na het kerkje Castello. De sportieveling vindt daar een uitdaging van 7 km bergop die hem zal brengen van 131 m hoogte boven de zeespiegel naar 1111 m hoogte. Op de Alta Prada betekent dit langs deze route een stijging van 15% en soms nog wat meer. Dat is werkelijk afzien in de bochten, opboksen tegen de lichamelijke beperkingen en het bereiken van de eigen grenzen die uiteraard hoog moeten staan, door training, wilskracht, ervaring. De beroemste cols uit de Tour de France verbleken tegenover de klim via de Castello di Brenzone. Wielrijders die Tourmalet, Galibier, Mont-Ventoux, gezwind zijn opgeraakt, en ook zij die in de Stelvio, de Angliru, de Mortirolo, de Zoncolan, met fierheid en glimlach, zich een arend of engel van het gebergte waanden, zullen op de Alta Prada een toontje lager zingen. Koppig zullen zij verder trappen, misschien nog maar tegen 5 km per uur, ofwel de voeten op de grond zetten. Zoiets mag echter wel, doodvallen moet immers niet ... !
Om deze beklimming te proberen , zal de wijze klimmer zich reeds op zijn fiets zetten in de frisheid van de ochtend, want dan is de lucht nog zuurstofrijk. Recreanten, dagjesmensen, slecht getrainde dikkerds, dames met dunne beentjes, opa's op een vintage cycle, moeten het niet proberen en kunnen best een tocht maken tot aan een van de heerlijke terrasjes .
Via 'Archieven per maand' is het mogelijk van terug te gaan naar 13/4/2009 toen ik heb verteld wat ik allemaal had meegemaakt toen ik op weg naar Rome aan het Garda Meer was gekomen.
Veronderstellen we even een Tour per landenploegen zoals toen we jong waren.
TOUR DE FRANCE - TOUR DE FRANCE - TOUR DE FRANCE
De Spaanse matador Alberto Contador Velasco start met wat maagzeer wegens de onzekerheid van een aanslepend onderzoek omtrent het gebruik van 0,000000005 gr glenbuterol die hem verdacht maken van doping. Andy Schleck, zijn voornaamste tegenstrever, gaf nog geen goede indruk sedert hij voor Leopard-Trek optreedt, en samen met zijn broer Frank en Fabian Cancellara opteerde voor een scheiding met sportdirecteur Bjarne Rijs. Maar heel waarschijnlijk gaan de wielerliefhebbers ontroerd worden door andere en door nieuwe renners die met scherpe tanden wachten op de start van komende zaterdag. De renners rijden de Tour, maar het is de kolos die de Tour is geworden die de kampioenen maakt. Anno 2011 is de Ronde van Frankrijk een menslievende tsunami die sportief, in vakantiestemming, en met nog veel meer - met vooral 4500 diverse personen komende uit 47 landen en 2400 voertuigen - door la douce France trekt en die wereldwijd intens wordt gevolgd gedurende één maand. Genoeg informatie is thans op ons af komende tijdens de volgende dagen om het spel van de gespierde benen te volgen, om te begrijpen dat klimmers geen spurters zijn, dat een 'chasse patate' alleen maar dient om de naam van de sponsor in beeld te brengen , en dat Wilfried Peeters zal zorgen voor zuivere drank voor Chavanel doch niet voor Voeckler. Senioren gaan graag terug naar het verleden, althans dat kleine stukje ervan dat zij beter denken te kennen dan de jonge geleerden, experten en gediplomeerden die op de markten en in de orkesten van de XXIste eeuw voor beweging en geluid zorgen. Laten we eens met onze teletijdmachine ( de gyronef van Suske en Wiske ...) terug vliegen naar de Tour de France van 1961 die toen al op 25 juni was vertrokken uit Rouen ( ... où les Anglais brulèrent Jeanne La Pucelle ... ).
De Tour van 1961 was de laatste van een rij van 25 rondes die sedert 1930 werden gereden met ploegen die de nationale wielerbonden vertegenwoordigden. Rouen was de thuishaven van Jacques Anquetil, de Normandiër die vijfmaal de Tour zou winnen. Dat deden na hem ook Eddy Merckx, Bernard Hinault, Miguel Indurain , en Lance Armstrong ( die 7 X won). Door het 2e deel van de 1e etappe te winnen, een individuele tijdrit over 28,5 km betwist te Versailles veroverde Monsieur Chrono spoedig de gele trui en hij behield deze tot na de 21e rit van zondag 16 juli 1961,Tours-Parijs over 252 km. De te sterke Franse nationale ploeg verlamde de koers tijdens deze Tour.
In de Tour de France van 1961, reeds vijftig jaren geleden, waren 132 renners vertrokken, verdeeld over 11 ploegen van 12 renners. Ik noem geen enkele van de 131 deelnemers die minder goed waren dan Anquetil en ook de sportdirecteurs niet, maar ik citeer wel de ploegen : Frankrijk, Italië, België, Spanje, Nederland, Groot-Brittanië, West-Duitsland, Gemengde ploeg Zwitserland-Luxemburg, Regionale Ploeg Paris-Nord-Est, Regionale Ploeg du Centre-Midi, Regionale Ploeg de l'Ouest et du Sud-Ouest.
Fictieve oefening, maar toch niet dwaas, want ooit leerde ik het 'Liedje van Boerke Naas', ga ik nu het deelnemersveld van 2011 herverdelen over 16 ploegen van 12 renners . Ik neem dezelfde ploegen van vijftig jaren geleden, maar ik breng 5 andere teams aan de start. Globalisme, internationalisering, schaalvergroting, verplichten me van dat met mijn fantasie te doen. De bijkomende ploegen vertegenwoordigen : de kanjers Rusland, Australia, Kazakhstan, USA, en de Gemengde Ploeg Internationaal .
Het gebeurde vaak dat ik een boek kocht dat dan in mijn kast verdween zonder gelezen te worden. Zo verliep het ook met het mooie wielerboek van Herman Laitem en Jozef Hamels DE TRICOLORE TRUI uitgegeven bij Lannoo. Maar even voor de start van het BK 2011 te Hooglede ben ik met aandacht beginnen te bladeren en te lezen in dit werk over 125 jaren wielersport in België. Ik wil onderlijnen dat beide schrijvers wel degelijk hun vergrootglas hebben gericht op alle landsgedeelten van ons nationaal landsgebied. Dat is goed, want zij die de glorie van de flandriens teveel bejubelen, vergeten hoeveel elders ook de wielersport heeft gebloeid, niet alleen door de kwaliteit van renners maar zeker ook door inrichters, familieleden, supporters, plaatselijke overheid en sponsors.
1940. Toen de nare tijd van de oorlog wat verbeterde werd op 15 september in het Nachtengalenpark van Wilrijk over 50 x 3,5 km het nationaal kampioenschap voor beroepsrenners georganiseerd dat vooral in de smaak lag van kermiskoningen en spurters. Ondanks regen, moeilijkheden om er te geraken, waren daar duizenden toeschouwers die een geweldige sportieve dag beleefden. De 62 deelnemers zorgden voor een spetterende koers. Odiel VDMS bewerkte eerst een hergroepering van 16 man en won vervolgens op indrukwekkende wijze, zodat werkelijk niemand ontkende dat hij die titel verdiende. MEERSCHAUT is vandaag voor de oude man die ik ben geworden een belangrijke familienaam want mijn kleinzonen Kobe, Senne, Robbe, dragen die schone naam, en zij zijn grote kampioenen, alhoewel niemand op dit ogenblik al kan zeggen in wat dat zal zijn, want die jongens zitten en lopen nog op de lagere school ( wachtend op de grote vakantie ...! ) .
1949. Dank zij een door zijn valiesdrager Hyacinthe Paquay zelf getapte en niet betaalde (verboden, want buiten de feeding-zone) bidon gevuld met zuiver gesuikerde Pils was Karel Van Dormael te Deinze nationale kampioen van de onafhankelijken geworden. Eén week eerder dan de zege van Bartali in de Tour 1948, had deze jonge renner zo het wielerhart veroverd van alle sportmannen uit zijn streek. Zo kwam het dat er een grote pot geld kon verzameld worden die toeliet het nationale kampioenschap voor profs te organiseren te Hannuit.
- Ik vind het wel een grove fout van Laitem & Hamels dat zij op blz.118 van hun boek Hannuit situeren in de provincie Namen. Hannuit is een belangrijk kruispunt in de provincie Luik, waar iedereen welkom is, zeker de sportmensen zal de ere-burger van deze stad Gaston Roelants bevestigen -
Op zondag 19 juni 1949 was de politieke situatie in ons land zo slecht dat de overheid bang was dat de samenscholing van meer dan 30.000 manspersonen te Hannuit en dichte rijen komende uit Luik en Hoei in de hellingen, wel eens zou kunnen leiden tot een revolutie. Er waren alzo om de gemoederen kalm te houden op die bewuste dag 93 beroepsrijders, terwijl in de omgeving van het Haspengouwse marktstadje zeker 300 rijkswachters op een fiets en een nog hoger onbekend aantal betaalde ambtenaren van leger en staatsveiligheid, al dan niet gemotoriseerd. Dit was echt geen koers voor mietjes of te zware wielertoeristen. Er waren vijf ronden van 51 km, met telkens de beklimming van de Vinalmont en de Fallais, op straten waar toen nog kasseien lagen. Nooit werd er zo snel gereden. Met een gemiddelde van méér dan 42km per uur werd Raymond Impanis de held van de dag. Totaal leeggereden bleef echter, op karakter en morsdood, Valere Ollivier in zijn wiel plakken. Deze renner was soms zeer sterk. Bij de juniors in 1942, klasse die overeenstemt met de beloften van vandaag, was hij reeds nationaal kampioen geweest. Ollivier stierf jong, hetgeen zou bevestigen dat hij waarschijnlijk doping nam. Karel Van Dormael, de neoprof werd toen 23-ste. Zijn supporters troostten zich door veel bier te drinken in hun dorpen waar toen nog twintig cafés waren, terwijl er nu bijna nergens nog een tapkraan staat. Die kampioen van 1949 reed op een fiets Bertin. In 1975 kocht ik een koersfiets Bertin voor mezelf om ook als wielertoerist regelmatig op en af de Vinalmont en de Fallais proberen te rijden, evenwel op een geasfalteerde weg en veel trager dan Impanis, die in het midden van de vorige eeuw zo vaak onze sterkste renner was .
1953. Dezelfde sportmannen die per fiets naar Hannuit waren gereden in 1949, reden op die zondag met twee appels, boterhammen met siroop en goed gebakken spek, en met hun zondagse pree naar de citadel van Namen. Dat was een streep door de rekening van mijn vader, die toen op de grote steenweg tussen Sint-Truiden en Namen het Zwembad Olympia uitbaatte, en van de in-de-zon liggende meisjes die toen geen zondagse vent konden strikken, want de echte mannen waren allemaal verdwenen in de richting van Namen. Als personeelslid van Zwembad Olympia was mijn taak in vaders familiebedrijfje drievoudig. Als negenjarige bewaakte ik bakken bier en frisdrank, verhuurde ik opgeblazen binnenbanden waarmee beginnende zwemmers veilig het koude water konden betreden, en dan vooral draaide ik aan de knop van de radio waaruit muziek en sportnieuws kwam. Het BK 1953 heb ik alzo intens gevolgd, vooral omdat mijn idool Stan Ockers van plan was om te Namen iedereen rijles te geven. Op de snikhete dag van toen moesten 56 profs niet minder dan 284 km afleggen, drie grote rondes, drie beklimmingen van de citadel. De warmte, ruzies, renners die plots stil vielen door appelflauwte of pech, favorieten die hun supporters deden huilen of vloeken, veel drinkbussen en alle soorten drank. Het was geen mooie dag, behalve dan voor de onverwachte winnaar Aloïs Van Steenkiste, die de wenkbrauwen deed fronsen van zij die dachten iets te kennen van ' koers' ! Stan Ockers, die niet voor de Tour was geselecteerd door de leiders van nationale wielerbond, kwam in het laatste uur van de koers in actie met veel furie. Het eindigde toch op een brok harde wielersport. Ockers reed op 14 km van de finish aan de leiding, maar als een locomotief bracht Florent Rondelé de naamloze Van Steenkiste terug bij onze gefrustreerde Sinjoor. Iedereen dacht dat klimmer Stan Ockers gemakkelijk de titel zou veroveren, maar niet ver van de lijn kwam hij ten val, en Van Steenkiste wipte zich met een ultieme demarrage nog naar de eerste plaats. Deze nieuwe kampioen werd vijf minten later onwel, totaal in de prak gereden, met schade aan zijn nieren, na gebruik van ijskoud water en door stimulerende middelen. Niet veel jaren later werd Wies Steenkiste handelaar in brandstoffen en cafébaas ( DE STER te Lauwe). De jonge fan van Stan die ik toen was, heeft op die zondag bittere tranen geweend.
1967 - 1968 . METTET.
Jos BOONS - Op 30 juli 1967 - Nadat ik mijn eerste vakantiegeld had getrokken als technisch klerk bij de ASLK had ik mijn eerste auto gekocht, een witte Triumph Herald met zwarte kussens, sportief stuur en afwerking in hout. Als supporter van de nog niet versleten Keizer van Herentals wilde al direct naar Mettet rijden om het B.K. te zien en het duel Van Looy - Merckx. Mijn nonkel Jef zei dat ik zot was om met zo'n schone nieuwe wagen naar Wallonië te rijden, waar zoveel zatte en niet verzekerde gasten zouden rondrijden, waar op een slijkerige weide zou moeten worden geparkeerd, en waar zelfs zakkenrollers en autodieven zouden aanwezig zijn. Hij stelde mij voor om samen, nonkel en neef, met zijn oude Kever te gaan. Dat is ook op die dag gebeurd. De 92 renners moesten op het Circuit van Mettet 32 X 8 km rijden. Jos Boons was reeds nationale kampioen bij de amateurs geweest in 1964, hij hoorde bij de sterke ploeg van Poeders Mann, en hij toonde zijn grote forme reeds toen de koers ernstig werd, vermits hij met Van Looy de vroege vluchters ging kortwieken. Merckx besefte toen dat één van die twee mannen kampioen zou worden. De zwarte van Tervuren reageerde fel, maar wat later is hij gevallen en was het omstreeks km 200 voor hem gedaan. Ook Van Looy sneuvelde in het laatste uur door pech. Armand Desmet, die sterker werd hoe langer de koers duurde, was viel weg door kettingbreuk. Willy In 't Ven , die al bij de vroege vlucht was geweest, was de enige die nog meekon met zijn ploegmakker Jos Boons toen die de finale strijd begon. Boons verdiende eerlijk deze overwinning. Hij realiseerde nadien echter niet veel meer in de wielersport en stopte vroeg voor een job bij Tessenerloo Chemie, waar hij een werkongeval kreeg. Dat was de start van jaren met veel leed waar hij alleen nog wat geluk kende tussen zijn duiven. Bij slecht weer reed Jos Boons zich op een dag in 2000 dood.
Julien STEVENS - Op 28 juli 1968 ben ik opnieuw met mijn nonkel Jef naar Mettet gereden. Mijn eerste autootje had ik drie maanden eerder 'perte totale' gereden tegen een vrachtwagen, en ik was aan het wachten op een Triumph Herald, identiek aan de vorige, terugbetaald door de verzekering van de tegenpartij uit dat ongeval waar ik beter uitkwam dan ex-kampioen Boons. Dubbele neusbreuk, kleine verwondingen in het gezicht, hebben mij aangezet om een baard te laten groeien. Vandaag draag ik nog altijd die baard, en ik heb nog altijd hetzelfde lief dat ik dankzij die baard had gevonden in augustus 1968. Ook Julien Steven was een voormalig Belgisch kampioen van de amateurs (1962). Hij zou in 1969 zijn topmoment beleven toen hij nipt verloor tegen Harm Ottenbros te Zolder met als inzet de trui van wereldkampioen. Ondanks kritiek had Mettet met veel geld weer de organisatie van het kampioenschap gekregen. Het volk was talrijk aanwezig en zal schoon spektakel ook. Trouwens, wie 43 jaar later kijkt naar de deelnemers kan zien dat toen zeer sterke renners aanwezig waren. Het Waalse enthousiasme aan de kant van de weg, maar ook zijn grote klasse, brachten Ferdinand Bracke aan de leiding met in het wiel Julien Stevens, die zou beloofd hebben van niet te sprinten. Reeds nipt verliezer van de Tour 1968, verloor de goedgelovige Ferdinand zo ook domweg dit nationale kampioenschap. De supporters van Bracke waren razend. Vechtpartijen braken uit en de rijkswacht moest de vurigste boelmakers kalmeren met grove middelen. Julien Stevens, een man met vele talenten,van vele veldslagen ook, bleef zijn leven lang in de wielersport, handhaafde zich eerst als helper en nadien als mechanieker, en vooral als graag geziene figuur in de omgeving van de bekendste kampioenen.
Nico Eeckhout Geert Omloop MET DE AUTO OF MET HET OPENBAAR VERVOER NAAR HET BELGISCH KAMPIOENSCHAP.
Toen ik vervroegd mijn pensioen kreeg begon ik zoals velen urenlang naar wielrennen op de televisie te kijken en daarbij surfde ik ook nog naar ontelbare wielersites. Evenwel vond ik dat een wielerliefhebber zich niet tot deze twee activiteiten mag beperken en dat hij ook af en toe persoonlijk moet aanwezig zijn op de koers als toeschouwer, medewerker, seingever, of gewoon om wat geld te spenderen voor de kas van de plaatselijke wielerclub. Het Belgisch kampioenschap van de beroepsrenners is zeker een unieke jaarlijkse gelegenheid om dat te doen.
Op 25 juni 2000 vertrok ik op het uur van de eerste klaarte. Ik bereikte vlot Rochefort, waar ik in het zog van een paar auto's van Lotto kon doorrijden tot in het centrum. Op de parking van de Aldi was er voor mij nog een veilige plaats. Ik bleef toen daar nog wat slapen in mijn voertuig tot Rochefort door de sportievelingen werd ingenomen. Daarna kwam ik tijdens mijn eerste verkenning tot de ontdekking dat ik er in geslaagd was mijn auto te plaatsen op 200 m van de eindstreep. De koers telde 11 ronden van 21,5 km. Ik wandelde vele kilometers langs het parkoers, ontmoette wat mensen voor sportieve praatjes, en na een mooie zondag kwam ik veilig en tevreden terug thuis. Axel Merckx, Frank Vandenbroucke, Rik Verbrugghe, wat was dat een mooi podium ! Ik stoorde mij evenwel aan het gebrek aan fairplay van een beroepsrenner die in de auto van zijn familie was gaan zitten, maar die een uur later terug stiekem de koers vervolgde. Hij werd zo nog opgenomen in de uitslag van dit nationale kampioenschap.
Op 29 juni 2003 was ik ook vroeg vertrokken naar Vilvoorde. Politie stuurde me op verschillende plaatsen weg, maar ik geraakte dan toch tussen wagens van sportdirecteurs en sponsors tot waar de renners zouden voorbij rijden. Op een grasveld tussen bomen kon ik me nestelen tussen campingwagens, mobilhomes, kleine bestelwagens, personenwagens, bemand door alle soorten wielerliefhebbers.Van in mijn wagen had ik een prachtig uitzicht. Alvorens het middag was, had ik reeds alles opgegeten wat in mijn frigobox stak. Geen flink ontbijt had ik gegeten en dat was een fout geweest. Later ontdekte ik niet ver weg een pleintje waar een jeugdvereniging broodjes met gebakken worst verkocht en bier aan een nog eerlijke prijs. Nabij de brug van het kanaal trakteerde ik mezelf ook nog op frieten. Waar ik stond reden de renners in een afdaling aan de hoogste snelheid. Veldrijder Bart Wellens reed lang in de aanval met zelfs 12 minuten voorsprong ( In 2011 deed hij dat ook !). Na veel taktisch ploegenspel, onbegrijpelijk voor de leken en de toeschouwers die overal de koers volgden op draagbare televisies, was heel het peleton een uitgerafelde koord geworden met vooraan Jurgen Van Goolen van Quick Step, een jonge kampioen in spe. Toen de prijzen werden verdeeld toonde echter de snelle Geert Omloop zich na 241 km de beste. Zijn oudere broer Wim Omloop was in 1992 nationaal kampioen van de amateurs. Omloop bewees dat er in de kleinere ploegen zoals Collstrop ook sterke jongens zijn die meer aandacht, kansen, loon naar werken, en respect verdienen.
Op 25 juni 2005, met een zwerm wielerfanaten per trein van Landen naar Antwerpen, waar we aankomen voor we het beseffen omdat we zo fel over diverse aspecten van de wielersport anno 2005 discussieerden zoals dat weleer gebeurde in Café Sportwereld of aan de toog van andere herbergen en kantines. De kamikazevlucht van Gert Steegmans, de aanhoudende regen, 16 ronden door de stad, zelfs voor de dappersten, of zij nu supporterden, meereden, als VIP's veel aten en dronken, of de stand van zaken aakondigden van de nationale titelkoers in kwestie of van wat anders, maakten het een zware dag. Een zestal ging naar de meet of het een grote klassieker in april betrof. Eeckhout was een schone kampioen. Hij klopte Gilbert, Boonen, Hoste, Vansummeren, en dan mag iedereen je wel Rambo noemen. Kurt Hovelynck finishte 8ste ( zoals in 2011). De thans betreurde Wouter Weylandt won de sprint van het peleton (nog 75 renners) voor de tiende plaats. Het was koud en nat. Om te plassen moest overal worden betaald en voor een gepensioneerde zoals ik, die regelmatig de dienst urologie bezoekt, wordt dat kostelijk.
Met de trein ging ik ook naar Aywaille in 2009 en naar Leuven in 2010. Vermits Laitem & Hamels daar niets over schrijven , zal ik dat hier ook maar niet doen. Met mijn grote gestalte kon ik steeds mijn kop hoog uitsteken boven het publiek om goed te zien. Op ouderdom gekomen verdraag ik het gedrungel van de jongere wielerfanaten tijdens de doortocht van de koereurs echter niet goed meer. Uren staan en rondlopen, moeten trekken en duwen om aan een pintje te geraken, ervaar ik als helemaal niet leuk. Nog andere dingen zijn er zo, doch misschien ligt het allemaal gewoon aan mij omdat ikzelf een oude nurk ben geworden. Wel, ik ben naar de Colruyt geweest, voor wijn, bier, kaas, olijven, chips, fruitsap ... . Mijn modern groot scherm van de televisie staat klaar, en ik heb sedert vandaag een nieuwe Medion. Ik moet dus niet naar het Zuiden, noch naar elders, want mijn oude hond en ik zullen dit jaar de Ronde van Frankrijk heerlijk thuis volgen van uit onze zetels.
Stijn presteerde dit jaar niet goed in tricolore trui maar blijft een toffe kerel . Axel schitterde op de Spelen, kreeg brons, deed onze nationale kleuren eer aan, was de flinke zoon van zijn fiere vader.
De komende Ronde van Frankrijk is er weer, binnen wat meer dan een week. Enkele kenmerken van deze 98-ste editie zal de wakkere wielerliefhebber graag in zijn kopje steken om het boeiende spel van de helden van de weg te begrijpen.
Ten eerste, zijn er de verschillende truitjes en koersbroeken van de 22 teams, die het peleton zullen kleuren, en waarbij dan aanvullend nog de gele trui, de groene trui, de bolletjes trui, de witte trui komen, maar ook het groter wordend aantal speciale truien waarmee de wereldkampioen en de nationale kampioenen zich tooien. Wie nauwkeurig toekijkt en zich interesseert aan de kledij van de acteurs, zal ook nog streepjes met kleuren op de mouwen zien die verwijzen naar in het verleden behaalde titels. Met 198 zullen de Tourhelden de start nemen op 2 juli 2011. Het minste waarop zij hopen is te Parijs op de Champs-Elysées 'la ligne d'arrivée' te bereiken. Dat is nog altijd een schone prestatie die, van 1903 tot op heden, door zowat 6.000 verschillende wegrenners werd gelukt. Iedere kerel die dat kon, was een groot sportman.Voor de deelnemende formaties is het op het einde van juni een drukke periode. Ook al bereidden zij zich uiterst professioneel voor sedert maanden, toch moet alles nu in orde zijn. We mogen niet vergeten dat naast de negen gladiatoren op hun koersfietsen er ook dozijnen mensen per team hard werken om enig succes in de Tour de France te kunnen boeken. Er staan in de allergrootste mobiele sportarena immers gigantische returns op het spel voor alle belanghebbenden.
Ten tweede, is er de wil van de Amaury Sports Organisation, met de Tourbaas Christian Prudhomme, om een mooie en gevarieerde Tour de France te brengen. Nadat verschillende jaren het bergklassement werd gewonnen door mindere berggeiten of door valsspelers die doping gebruikten, moet die bolletjestrui weer rond het lijf komen van een 'Arend van het Gebergte'. Sedert Jalabert en Virenque, de toffe Franse publiekslievelingen, werd te weinig gestreden voor de titel van bergkoning. De spanning voor dit klassement zal verbeteren omdat punten door slechts weinig renners te verdienen zullen zijn op de kleine beklimmingen en er vooral veel meer punten zullen gaan naar de zes eersten boven op de col, wanneer de rit daar eindigt. Dit zal de lust van onruststokers in de bergop verminderen en de kopmannen in de bolletjestrui brengen. Hopelijk zal onze zesvoudige winnaar van het bergklassement, Lucien Van Impe uit Erpe-Mere, op zondag 24 juli niet meer droevig moeten kijken bij het zien van zijn opvolger. Veranderingen ook in de groene strijd voor het puntenklassement. Onderweg komt in iedere rit maar één tussensprint meer, doch daar kunnen voortaan 15 renners punten verdienen, zodat de sprinters iedere dag zullen ergens ' pour le sprint intermédiaire' moeten strijd leveren. Niet een groepje knechten tijdens een vlucht zullen de puntjes pakken waarvoor zij eigenlijk persoonlijk geen interesse hebben. Zulke situaties liet sprinters toe hun krachten te sparen, bracht in het laatste uur van iedere vlakke rit hetzelfde scenario van de temporijders die de vroege vluchters inhalen nog even voor de krachtmeting van de sprint. Hopelijk zien we weldra wat beters voor de groene trui. Ik zou natuurlijk terug willen gaan naar het systeem uit de tijd van Stan Ockers toen er voor de minste punten werd gereden. Voor een ritwinnaar was er toen maar één (slecht punt), de zestiende van de rit kreeg 16 punten, en voor de negentigste kwamen er 90 punten bij. Maar, ja, ... dat was in mijn kindertijd toen wij leerden rekenen in het vierde studiejaar.
Ten derde, zal er tijdens de Tour van deze zomer nergens bonificatie zijn. Dit was iets dat toch wel vaak animo bracht op het begin van meerdere Rondes en enkele sprinters de kans gaf om de gele trui te veroveren, een eer die in het lange verleden zowat 250 wielerhelden te beurt viel. Dit jaar bezoekt de Tour eerst Lisieux na de zesde en langste rit ( 226, 5 km) en ook Lourdes aankomst van de 13de rit. Dat zijn twee belangrijke plaatsen voor de gelovige mensen, voor de pelgrims, daar ook geen bonificatie, maar wellicht een aflaat voor zij die zich in de koers goed gedragen zoals Gino Bartali en anderen die een kruis maken op de startlijn van elke rit. Ter gelegenheid van de 100-ste verjaardag van de eerste beklimming van de Col du Galibier wordt deze bergpas zeer belangrijk tijdens de 18de en 19de rit. Op donderdag 21 juli ( onze nationale feestdag ) staat de Koninginnenrit gepland, Pinerolo - Serre Chevalier 200 km, met de beklimmingen van de Col Agnel, de Col de l'Izoard, Col du Galibier (via Col du Lautaret) . De rit zal eindigen boven op de top van de Galibier, beroemd oord met het monument van H.Desgrange, gelegen op 2645 m., de hoogste finishlijn ooit . Dit zal een historische etappe zijn, verschrikkelijk voor de verliezers en met eeuwige sportroem voor de winnaar. Na deze formidabele bergrit door Italië, de Haut-Queyras en de Briançonnais, volgt op vrijdag 22 juli een rit over slechts 109 km. Met start in de vallei van de Maurienne te Modane wordt via de Col du Télégraphe opnieuw de Galibier beklommen , aan de andere kant , waarna een duik volgt naar Bourg d'Oisans waar de 21 bochten naar de hoogte van Alpe d'Huez wachten, en de totale strijd zal ontbranden tussen de onbeschrijfelijke wielergekte. Deze beklimmingen en de korte rit kunnen op het einde van deze Ronde van Frankrijk 2011 vele renners nog buiten tijd doen arriveren, tenzij de jury weer zou heropvissen door hinder vanwege het publiek of de auto's.
Er zijn dus 21 ritten, 's maandags is het tweemaal rustdag. Deze ritten mogen onderverdeeld worden in 10 vlakke of licht heuvelende ritten, 6 ritten in de hoge bergen, 3 ritten met moeilijke heuvels en kleine cols. Dan zijn er de tijdrit te Grenoble, over 42,5 km, reeds uitgeprobeerd in de voorbije Dauphiné. Weinig tijdrijden dit jaar, geen proloog , maar wel op de tweede dag weer een grootse show onder de vorm van een ploegentijdrit, nog altijd een collectieve oefening die stukken kan maken voor het klassement van de eerste week.
De eerste rit van 'Le Grand Départ 2011' speelt zich in lijn in la Vendée over 191 km, voor een talrijk publiek en met een aankomst op de Mont des Alouettes, hoogte 232 m. De spanning stijgt. Zal Philippe Gilbert de eerste gele trui kunnen veroveren. Zou die duivelse Thomas Voeckler daarin niet slagen ? Moeten wij nog aan iemand anders denken ? Wel, laten we Fabian Cancellara noemen, het zou bijzonder zijn indien hij zonder proloog toch de eerste gele trui zou aantrekken ! Zij zullen als razenden fietsen om deze eerste rit te winnen. De ploegen bevestigen één na één met welke renners zij zullen aantreden. Wij moeten nog wat geduld hebben . Ik heb het even moeilijk met herinneringen aan vakantiedagen van vroeger te Saint-Gilles-Croix-de-Vie, te Saint-Jean-de-Monts, te Les-Sables-d'Olonne.
Vijftig jaren geleden waren het slechts zotten of zonderlingen die te voet naar Compostela stapten. Dat was de mening in het grootste gedeelte van Spanje. Ook bij ons bij de pastoors en de hoger geplaatsten in de Kerk was dat zo. Slechts enkele tientallen 'pélerins' trokken nog langs La Route de Saint-Jacques. Uiterst rechtse Fransen met hun Société des Amis de Saint-Jacques bewaarden het uitzonderlijk erfgoed uit wat werd genoemd ' de duistere Middeleeuwen ' en maakten er een Franse aangelegenheid van.
In 1980 legden twee bekende wielertoeristen uit Antwerpen de historische pelgrimstocht af via Vezelay. Een kleine maar zeer goede reisgids werd over hun fietstocht gepubliceerd. Plots begonnen meerdere sportieve kerels uit het Vlaamse land dezelfde route te volgen. Al deze herontdekkers van de oude boeteweg kwamen met schone verhalen en zelfs met wild enthousiasme terug, en niet zelden waren zij persoonlijk zeer diep onder de indruk van wat zij hadden ervaren.
Vanaf 1946 werd in het baanwielrennen de discipline ' achtervolging ' ingevoerd . Namen van grote wielerkampioenen sieren deze vorm van competitie. Ongetwijfeld is het duel over de 5 km tussen Gerrit Schulte en Fausto Coppi een bijzonder hoogtepunt geweest in 1948. Persoonlijk was ik in 1963 een van de Belgische supporters die te Rocourt voor de wereldtitel bij de internationale amateurs over 4 km, zeer hard had geschreeuwd om onze Jan Walschaerts te helpen winnen tegen de vertegenwoordiger van de Sovjet-Unie. Ja, achtervolging op de wielerbaan, dat was vaak de moeite waard. Ik noem geen andere namen van renners of rensters die vroeger hoog hebben gescoord in de achtervolging. Vandaag wordt er te weinig aandacht geschonken in ons land voor het gebeuren op de wielerbaan. Maar het is nog altijd de waarheid dat bijzonder sterke wielrenners op het podium komen van de grote tornooien in de achtervolging. Ik onderlijn wel dat Bradley Wiggins, de kopman van Team Sky voor de komende Tour, een grote achtervolger was en dat de huidige wereldkampioen in de achtervolging Taylor Phinney is, de grote belofte van BMC .
Het was geen waanzin, maar louter toeval of misschien ook wel de wil van de Apostel, hetgeen nu in de komende paragrafen volgt. Op Hemelvaartdag 31 mei 1984, na 2 jaren mentale en fysieke voorbereiding, goed gedocumenteerd over oude verhalen van pelgrims van weleer, alsook na het uitpluizen van wegkaarten en via het nieuwe boekje van zijn vriend Wilfried Wyn, de pionier van de moderne Vlaamse pelgrims, vertrok Renaat , de anonieme wielrijder op een mistige morgend voor een rit van 2.200 km op de Ruta Xacobea. Terwijl vandaag het oppassen is geblazen om niet op hielen te trappen van zij die net voor je lopen, of om niet door een valpartij te sneuvelen wegens zigzaggende vermoeide zwakkelingen die de weg versperren, was dat op het begin van de hooimaand in 1984 zeker niet hetzelfde. Er was toen nog bijna niemand op die lange pelgrimsroute naar Compostela, en er waren meer torens van oude kerken dan authentieke peregrinos uit onze tijd. Ik beweer niet dat mijn cijfers de juiste zijn, de boekhouding werd in dat jaar nog niet goed bijgehouden, maar er zouden te paard, per fiets of te voet nog niet meer dan 470 pelgrims geweest zijn, terwijl dat in 2010 meer dan 200.000 zou worden. Bovendien bezoeken in de XXIste eeuw nu jaarlijks ook, komende met gemotoriseerde tuigen, in de wolken, op de zee, in de treinen, en op de snelwegen, minstens 4 miljoen toeristen-pelgrims de stad Santiago de Compostela.
Op 25 mei 1984, eveneens op de route via Vezelay uit het kostbare handboek van Wilfried Wyn , was een andere Wilfried vertrokken uit de Pepijnstad, bakermat van de Karolingers. Op 1 juni 1984 fladderde deze Wilfried Journée, na zijn wegvergissing van de vorige dag, weg uit Aigurande. Op zaterdag 9 juli 2011 zal daar de achtste rit van de Tour de France starten. Op 1 juni 1984 gleed Renaat verder van uit Signy l'Abbaye. Grote vraag : Zou de sterke eenzame Antwerpenaar, lid van de vermaarde Koninklijke Antwerpse Wielrijdersclub, vereniging met meer dan 200 leden, de solo-rijdende Landenaar, lid van miniclubje Black Diamond Cyclo Association, met slechts 2 leden, na een lange achtervolging kunnen inhalen ?
Die ene fietsende pelgrim wist helemaal niets af van het bestaan van die andere fietsende pelgrim, maar toch werden zij, tijdens het afknabbelen van de kilometers, tijdens dorst, tegenwind, bergop, en zadelpijn voortdurend gekweld door vragen zoals dit : ' Ik ben maar een deeltje van een lange ketting ! Wie rijdt of wie stapt juist voor mij ? Wie zijn die vele anderen geweest die mij zijn voorafgegaan, iets wat al gedurende duizend jaren is gebeurd, en ook wie zal de man zijn die me binnen een uur ,of een dag,of een week, zal inhalen, een andere eenzaat op een Brooks-zadel die sterker is dan ik, die gemakkelijker over de bergen zal geraken, die minder lang zal stoppen onderweg ... ! Wie is hij die ik volg, die ik misschien zal inhalen, en wie is hij die na me komt ? Zullen, in de eeuwen der eeuwen, er nog velen na mij komen op deze route vol voelbare energie en mysterie ? Heb ik in een vorig leven , eeuwen geleden, toen iedereen de Apostel eerde of vreesde, ook al niet deze pelgrimstocht gemaakt, want soms kom ik op plaatsen, doorheen landschappen, aan waterlopen, waar ik het vreemde gevoel heb dat ik daar al eerder was, alhoewel dat nooit kan gebeurd zijn volgens de normale logica die nog in mijn kop zit ?
Op 4 juni , precies op de veertigste verjaardag van Wilfried, zijnde W.J. en niet W.W. , komt de Antwerpenaar voor het eerst te weten dat er een andere pelgrim niet in gedachten, niet in het boekje, maar in de werkelijkheid ook aan het vorderen is op weg naar de Donejakue Bidea. Vele jaren later kunnen we nog lezen wat Renaat Grandry in die dagen optekende .
cfr. blz 21- Dagboek van de hedendaagse pelgrim : Neuilly-en-Dun. Marie-Claude die goed van tongriem is gesneden heeft haar naam zelf gezien in het boek dat werd geschreven. door de Antwerpse pelgrim die vier jaar eerder bij haar kwam schuilen. Want verleden week kwam hier nog een fietser pelgrim en die had het boek bij zich. Wie is deze eenzame fietser die vijf dagen voor me uitrijdt ? Zal ik hem inhalen of zal ik hem later ooit ergens op Vlaanderens mooie wegen ontmoeten ?
cfr. blz 42- Dagboek van de hedendaagse pelgrim : Tierra de Campos . Misschien vind ik daar de fietsende pelgrim die bij Marie-Claude overnachtte. We zouden dan een eindje samen door deze uitdrogende hitte kunnen rijden. Enkele kilometers maar want hij zal ook wel een individualist zijn. Veel zullen we met mekaar niet praten want we weten van elkaar hoe lastig het soms was met die verdomde regen in Frankrijk, maar ook hoe mooi het is iedere dag een overwinning op jezelf te halen. Hem nu ontmoeten zou heerlijk zijn. Verder fietsen, verder mijmeren. Ontmoeting met Mme Simone Hauterive die zijn drinkbus met Vichywater vult. Zo geraakt hij op zinderend asfalt toch in Olmillos de Sasamon, zonder zijn vriend de fietsende pelgrim die hij als in een fatamorgana even voor zich uit zag rijden nabij een meer dat onbestaande was !
cfr. blz 43 - Dagboek van een hedendaagse pelgrim : Meson de Villalcazar de Sirga. Vier maal wordt mijn glas gevuld door Don Pablo. Hij en zijn vrienden vertellen me dat verleden week ook een fietser pelgrim voorbijkwam, ' tambien de Belgica'. Als ik hen mag geloven moet het een reus geweest zijn , wel twee meter lang en zeker honderd kilo zwaar en met een zwarte baard. Hij zal niet door de knieën gegaan zijn van vier glazen Sangria of Liquor del Peregrino. M'n onbekende vriend zal zeker de Apostel al omarmd hebben in Santiago, waar hij misschien op me wacht. Mijn stuurtas werd volgepropt met fruit en gebak, en tientallen mensen kwamen mij omhelzen.
cfr. blz 50- Dagboek van een hedendaagse pelgrim : El Acebo. Op de vlucht uit de enge ruimte van onze stopkontaktenmaatschappij wil ik aan het bronnetje van Manjarin mijn drinkbus vullen, maar het water is niet zuiver en daarom moet ik zonder drank verder. In de verschrikkelijke bergaf probeer ik elders water te vinden, maar ik struikel en val languit neer. Zo ontmoet ik een herder die onder de beschutting van een boompje een dutje doet. De tandenloze man wijst me de 'Fuente de la Trucha' met haar kristalhelder water. De herder vertelt mij over een 'peregrino de Belgica' die hij ontmoette in de nacht van Pinksterenzondag. De Vlaamse pelgrim werd lastig gevallen door zijn hond. Als ik zijn Spaanse woordenvloed goed begrijp heeft hij het over dezelfde pelgrim die me in Neuilly-en-Dun en Villa-Sirga gesignaleerd werd. Wie ben jij Peregrino Flamenco, zullen we elkaar ooit ontmoeten ?
De Compostelane van Grandry werd overhandigd op zondag 17 juni en die van Journée op 13 juni. Zondag 17 juni 1984 was een speciale datum vermits er toen voor het eerst Europese Verkiezingen waren. De twee achtervolgende pelgrims hebben mekaar dat jaar niet leren kennen noch op de Camino noch in de straten van Santiago omdat de Landenaar reeds op vrijdag de trein naar Irun nam, waarna hij tot zondagavond nodig had om per fiets Bordeaux te bereiken. Een nachtelijke treinrit bracht hem tot Parijs, vanwaar hij in drie dagen terug Haspengouw bereikte. Grandry nam de trein naar Antwerpen en was op maandagavond reeds weer thuis, terwijl zijn onzichtbare tochtgenoot pas op woensdagavond zijn pelgrimsavontuur afvlagde en in het gewone leven terug moest instappen.
Zij ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens een bijeenkomst in de Sint-Andriesabdij van Zevenkerken nabij Brugge, en later kwamen zij mekaar zelfs soms tegen op zondagochtend wanneer zij broodjes gingen kopen bij dezelfde bakker. Hun vriendschap duurde nog jaren. Grandry werd echter ongeneeslijk ziek en stierf op het einde van 2001. Toen reed Journée naar Vung Tau ( Cap Saint- Jacques) in Vietnam. De Wilfried uit de Pepijnstad schreef van uit het Verre Oosten, van nabij de zee waar de zon opkomt, toen nog in een brief aan Renaat in Edegem dat hij deze keer op weg naar de eeuwigheid, naar 'Costa da Morte', en 'In finibus Terrae', naar de ondergaande zon, maar even na hem aan het rijden was. Hoeveel dagen dat zal zijn wist op dat ogenblik zelfs ' the apostle Saint James' nog niet .
Op 13 juni 1984 ontving ik mijn eerste Compostelane.
D. Antonius M- Ronco Varela hujus Almae Apostolicae et Metropolitanae Ecclesiae Compostellanae Dignitas Decani et sigilli Altaris Beati Jacobi Apostoli custos, ut omnibus Fidelibus et Peregrinis ex toto terrarum Orbe, devotionis affectu vel voti causa, ad limina Apostoli Nostri Hispaniarum Patroni ac Titularis SANCTI JACOBI convenientibus, authenticas visitationis litteras expediat, omnibus et Singulis praesentes inspecturis, notum facio : ........... Dr- JOURNEE Wilfried ( Landen) ... hoc sacratissimum Templum pietatis causa devote visitasse. I quorum fidem praesentes litteras, nomine meo subscriptas et sigilo ejusdem Sanctae Ecclesiae munitas, ei confero. Datum Compostellae die 13 mensis junii anno Dni 1984 .
DEL EXMO.DEAN Y CABILDO DE LA STA APOPST.METROP. IGLESIA DE SANTIAGO con boligrafo azul por el secretario ( Ronde stempel met Santiago Matamor) Canonicus Deputatus pro Peregrinis
Fils du tonnerre Lumière de notre historia Gloire de la Galice Patron de l'Espagne Tu as semé la foi Sur notre noble terre Et ton épée conduit la charge Contre l'envahisseur Par toi féconde l'Espagne fut La mère des nations et dans le monde le peuple d'Espagne lumière resplendissante d'amour .
Ons keelgat is vol stof gevloghen van seer te gaen so laet ons hier terwijl wij moghen wat stille staen Laet ons voor dat drooch stof en sant ons keelgat spoelen al met den roomer in de handt den drooghen dorst vercoelen. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Reeds op het einde van het eerste millenium trokken ontelbare gelovigen, boetelingen, avonturiers, bedelaars, huurlingen, artiesten van alle soorten, naar de plaats die werd beschouwd als de verst bereikbare van de toen gekende wereld. Daar in het verre Westen waar de zon ondergaat was volgens de beweringen van belangrijke mannen het graf herontdekt van de apostel Jacob de Meerdere. De voetstappen van de miljoenen pelgrims die zich naar dat verre oord hebben begeven lieten langs die weg sporen en tradities na die nooit werden uitgewist.
In juni 1984 zwierf ik met mijn fiets langsheen de aloude route via Vezelay en Roncevalles tot Padron waar de schelpen werden gevonden. Ik kon veel ontdekken en ontmoeten. Ik had mijmeringen doch ook diepe gedachten en ik leerde mezelf beter kennen tijdens mijn tocht van 29 dagen. Mijn droge keel heb ik gespoeld met koele landwijn en mijn lege maag werd gevuld met wat voor de voorbijganger door de Apostel werd voorzien. Toen ik terug thuis was gekomen, begon ik boeken te zoeken over Compostela en te doorbladeren, in alle talen die ik in die tijd machtig was, en ik noteerde veel in mijn schrijfboeken. Ik had het grootse plan van zelf een dik boek te schrijven over wat ik had gevoeld en meegemaakt tijdens mijn pelgrimstocht. Ik geraakte niet zo ver, want het onderwerp was voor mij te groot geworden nadat ik meer kennis had vergaard. Werk, familie, sport, stoorden voortdurend mijn concentratie om over de Camino een ernstig en waardevol werk af te ronden. Op zekere dag las ik het volgende :
' L'essentiel vous ne savez pas le dire . Parfois immobile dans votre lit, les yeux grands ouverts sur la nuit, il vous semble encore être sur le chemin comme un chien endormi devant l'atre et qui fait en revant le simulacre de poursuivre quelque gibier superbe. A ces moments-là, quand le chemin vous reprend dans sa houle, quelque chose vous étreint le coeur. '
Later vond ik ook dit lied : ' Devoir des Pélerins - La Grande Chanson des Rossignols de Valenciennes'
Qui fait ce saint voyage peut beaucoup mériter mais si d'esprit volage il s'en voulait vanter ne lui prête l'oreille corrigeant doucement soit qu'il veuille ou ne veuille son coeur très promptement.
Deze twee oude Franse raadgevingen deden mij afzien van te grote plannen, van een avontuur in de boekenwereld. Maar toen het weer tijd was om in 1986 mijn bijdrage te schrijven voor Het Open Venster , het tijdschrift van de Kring van Kunst en Kennis van het personeel van mijn werkgever de ASLK , leverde ik echter wel dit kortverhaal af dat onder volgende lijn komt : ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
14 januari 1402. Te Lier wordt Jan Bluds wegens ' onsede en sammenheyt ' veroordeeld door de rechters tot pelgrimage naar ' Sente Jacobs '. Vermits hij niet beschikt over de 14 geldstukken die hem kunnen vrijkopen , moet hij voor de derde zonsopgang na dit vonnis definitief uit de stad zijn verdwenen, zoniet zal de beul zijn grote teen afhakken. Uitgedreven door zijn geboortestad, uit zijn gilde, een doorn geworden in het oog van iedere klerk, handelaar en vakman, heeft Jan Bluds geen andere keuze dan als banneling zich te laten meedrijven op de mensenstroom die in die jaren van stad tot stad trok tussen Vlaanderen en Bourgondië. Hij schuilt zich tussen de reizigers, de bedelmonniken, de meisjes van plezier, de zwermen zwervers allerhande. Het duurt enkele weken eer hij zijn draai kan vinden tussen dat volk van daklozen. Weldra kent ook hij zijn rol, want op de lange voetweg is hij een pelgrim, een beetje vroom, een plantrekker, een ontdekker van nieuwe oorden, andere talen, vreemde mensen. Te Vezelay, waar de kruisvaarders zich vroeger groepeerden, vereert hij de schone Maria-Magdalena, en daar leert hij andere stervelingen kennen die een schelp op hun hoed dragen. De lente ging voorbij en Jan is onderweg. Zijn hoedeken is diep over zijn kop getrokken, zijn palster, zijn scerpe, zijn leerse, slijten met de dag. Er is nu eelt op zijn voeten. Er zijn geen pijnlijke blaren meer op zijn tenen zoals tijdens het stappen van de eerste dagen. Zon, open ruimte en lucht deden zijn longen goed. Hij voelt zich vederlicht en sterk. Hij is nooit alleen want de natuur is zijn vriend. Hij leert elke dag nieuwe woorden, schone en lelijke, uit vreemde talen. Soms blijft hij wat langer in een boerderij of in een klooster, wanneer hij er wat drank kan verdienen of goed mag eten, na wat werken op het veld, in de stallen, in de keuken, op de daken. Doch, zoals dat moet op strafbedevaart, blijft hij nooit langer dan drie dagen op dezelfde plek. Hij probeert steeds om mee te gaan met een groep andere pelgrims. Zo loopt hij niet op verkeerde wegen, bereikt hij betere slaapplaatsen, en wordt hij niet gepest of bestolen.
In het Baskenland krijgt hij een ongevaarlijke maar pijnlijke messteek van een struikrover. Razend door het zien van eigen bloed verdrinkt hij die malle kerel bijna in de rivier. Te Pamplona wint hij op de jaarmarkt een prijs in een wedstrijd paalklimmen. Te Estella helpt hij een boerendochter tijdens de verkoop van haar geiten. Te Burgos dobbelt en drinkt hij met de tempeliers. Maar zijn voornaamste zorg is telkens op het einde van de dag ergens te kunnen rusten en wat te eten. Dit is voor de pelgrims van de Camino Frances mogelijk in de passantenhuizen, hospitalen, herbergen, kloosters, alhoewel het bij de boeren, bij de herders, of onder de blote hemel ook soms leuk en heerlijk kan zijn. Het gebeurt bij te warm weer ook dat hij gewoon de hele nacht verder stapt, onvermoeibaar, kloek en jong, onder de sterren van de melkweg. Het kan ook wel eens gebeuren dat een paar geldstukken in zijn hand worden gestoken. Hij moet dan kaarsen branden, een gebed doen, in kerken die op zijn weg volgen en hij mag daarmee ook brood, kaas, en wijn kopen voor zichzelf. Hij ontmoet vrome zielen, maar hij ziet ook galgen en brandstapels . Terwijl hij zijn bierbuikje is kwijt geraakt en als een gezond beest over de vele hellingen geraakt, moet hij soms tochtgenoten meeslepen tot aan het volgend hospitaal , en in de ergste gevallen moet hij ze zelfs begraven.
In een groot land waar zovele bedden leeg zijn omdat de krijgers niet terugkwamen, vermist of gedood tijdens kruistocht of reconquista, werd hem soep en brood aangeboden aan de blonde jongeling uit het Noorden. Soms was daarbij ook vlees in de pan of onder de lakens. Het ging zelfs zo ver dat hij meegetrokken werd naar een bruiloft, een dansfeest, een vrolijke romeria. Zoals zijn landgenoot Uylenspiegel moest Jantje Bluds dan ook meer dan eens bij dageraad stiekem met zijn leerse in de hand vertrekken, omdat hij anders nooit in Compostela zou zijn geraakt. Maar het was niet altijd feest, want dikwijls kwelde de honger zijn maag en waren de nachten ijskoud in de bergen, of pikten zijn ogen van het vuile stof van de weg, of was zijn huid rood gebakken door te veel zonnewarmte of door ongedierte gebeten. Meer dan eens vielen lelijke magere honden hem aan, die hij met moeite kon doen weglopen na flinke meppen te hebben uitgedeeld met zijn puntige wandelstok. De nachten, de avonden, waren soms te lang, op rottend stro liggend, of tijdens regenbuien in een stinkende schuur ergens in een van God verlaten oord, in onaangenaam gezelschap van vuile onbekenden. Dan waren er ook nog die vieze venten uit Navarra die lustgevoelens kregen zowel bij het zien van een vrouw, als van een schaap of een muilezel, als van een jonge buitenlander .
Vandaag is de Spaanse zon en zijn de Spaanse hoogvlakten zeer mooi. Met zijn geoefende pas vordert Jan Bluds langsheen de Sint -Jabobsweg. Meer dan vijf maanden reeds verliet hij zijn Netestad in Boergondisch Vlaanderen. Rode klaprozen sieren de rand van zijn weg. Voorbij zijn de dorre landschappen van de Cebreiro, de akkers van de Bierzo, want daar in de verte daagt op het groene land van Galissiën. Zou dit reeds de zeelucht zijn van Finis Terrae die hem de neusgaten prikkelt ? Santiago, de zeer goede en heilige stede, kan niet ver meer zijn. Hij stapt tussen de huizen van Arzua voorbij. Pelgrims, zeer veel pelgrims, voor en na hem, gaan vooruit met hoog tempo. Een zanger uit Hagetmau laat een prachtig liet over de Camino klinken. Een man staat boven op een tafel langs de weg en speelt op een doedelzak. Vrouwen kijken naar de voorbijgangers en geven water of wijn aan zij die daar nood aan hebben. Volgens wat Jan ziet zijn er op dat ogenblik wel duizend voetgangers op de weg, en daarom versnelt hij zijn pas. Weldra voert hij met wel twee boogscheuten de hele bende aan van de voetgangers van Santiago .
Jan arriveert als eerste te Lavacolla, waar de klokken beginnen te luiden. Daar wordt hij verplicht door enkele paters en assistenten om zijn vuile kleren, zijn ransel, zijn hoed, zijn stok, af te geven . Naakt zoals hij op deze wereld kwam, plonst Jan in de rivier en hij wordt weldra proper geschrobd door zwaarlijvige nonnen die zelfs zijn hoofdhaar, zijn baard, zijn schaamhaar, en de nagels van zijn handen en zijn voeten knippen, waarna zij hem ook nog met iets uit een welriekend flesje besprenkelen. Hij krijgt nieuw ondergoed, nieuwe sokken , en zo moet hij een paar uren lang gaan zitten op harde houten banken, luisterend naar sermoenen die door welsprekende geestelijken worden gegeven , meezingend met de groepen die daar ook plaatsnemen. Ondertussen krijgt hij wel een natje en een droogje van jonge nonnetjes die hem hebben opgemerkt.
Eindelijk krijgt hij zijn eigen kleren terug. Deze werden in kuipen gekookt, gestoomd, en gestreken, van alle vlooien en bacillen ontdaan. Het is bijna avond als hij de top van de Monte del Gozo , de berg van de vreugde bereikt. Na tweeduizend driehonderd kilometers staat hij boven op die heuvel, en inderdaad, daar in de verte zijn de torens van de legendarische stad met de welluidende naam zichtbaar voor zijn ogen. Hij kan het niet geloven. Wat een schok ! Zoals vele andere pelgrims stort hij van emotie in mekaar. De simpele ongeschoolde jongeling die hij is, komt pas terug op bewustzijn op een ligplaats in de slaapzaal waar hij werd gebracht door onbekenden.
25 juli 1402. Het is de grote feestdag van Santiago, patroon van Spanje, overwinnaar van de Islam, apostel, neef en tochtgenoot van Jezus Christus. Tussen de menigte wringt Jan Bluds zich een weg naar de Portico. Er vallen slagen en zelfs stampen, maar onze Jan komt er. Hij laat zich zo dicht bij de kathedraal niet meer wegdrungelen , na vijf maanden avontuur . Met een kniestoot velt hij een Fries die hem nog wilde pesten en zo kan hij in vrede devoot neerknielen in de biechtstoel voor pelgrims uit Polen en Bohemen - dat was wel een verkeerde keuze - maar niet erg want de pater van dienst was eigenlijk afkomstig uit Gent, sprak negen talen, en schonk de algemene vergiffenis in het Latijn. Nog diezelfde dag benadert Jan Bluds het echte Graf van de Heilige Apostel Jacob de Meerdere, volgt verschillende erediensten, ziet de Botafumeiro door de ruimte zwieren. Hij bemachtigt daadwerkelijk de belangrijke Compostelane, het officiële certificaat , bewijs van godsvrucht en volharding, die zijn pelgrimstocht bekroont, die van hem terug een waardig en goed man maakt .
Jan voelt zich als de Lotto-winnaar van de laatste trekking. Zijn heel leven is nu plots geslaagd. Want in die dagen waren goud, diploma's, partijkaarten, en kapitaal, nog niet zo belangrijk als heden. Nog niet verblind door zovele onnodige dingen, vonden de mensen de hoogste rijkdom nog op spiritueel en godsdienstig vlak. Dag na dag , blijft Jan de kathedraal bezoeken, telkens nieuwe wonderen ontdekkend, en hij is aanwezig tijdens plechtige missen opgedragen door kardinalen en prelaten. Hij stapt ook mee in processies en volgt rituelen die hij niet begrijpt, maar die schoon en belangrijk zijn. Op het einde van de week heeft hij in zijn bezit bewijzen van drie volledige aflaten, en dan ook nog tweeduizend dagen aflaat, deelbaar door tien. De jonge geslaagde pelgrim van Compostela is een gelukkige kerel. Hij veroverde wat belangrijke mannen nog niet bezaten. Hij de kleine deugniet, de brouwersgast, die te vaak zat was en dan niet meer wist wat hij uitrichtte, die nooit mocht misdienaar zijn, en zelfs nooit zijn plechtige communie mocht doen, noch het vormsel krijgen, had nu een ransel gevuld met volle aflaten.
Na zes maanden op de lange Camino de Santiago, afgeschuurde zolen, een gepolijste ziel, liep hij even terug naar Lavacolla waar hij als eerste was aangekomen . Daar mocht hij zijn familienaam veranderen. Hij koos voor Jean Leroy. Het was immers ook toen reeds zo dat wie promotie maakt in het leven niet meer zijn Vlaamse moedertaal gebruikt. Van die Jean Leroy werd verder nooit nog iets vernomen . Zeker is wel dat Jan Bluds nooit terug te Lier arriveerde. Onder welke naam ook bleef deze pelgrim ergens plakken op een plaats waar hij nog lang en gelukkig heeft geleefd.
Een kort verhaal zoals dit, over de lange pelgrimsweg, over een succesvolle pelgrimage, werd van mond tot oor graag verteld en gehoord in de prachtige tijden van vroeger. Deze verhalen waren niet altijd echt waar, maar ongetwijfeld toch schoon en goed verteld, en onze voorouders hebben er van gehouden. Het geloof van onze voorvaderen was enorm . Langsheen de pelgrimsweg, in het centrum van onze oude steden, op vele plaatsen in Europa, liggen nog vele bewijzen van de vroegere betekenis van de Heilige Jacobus de Meerdere. Wie gefascineerd wordt door de tocht naar Galissiën en door de studie van dat verleden, geraakt er nooit meer van los !
Eens, 27 jaren geleden al, was ik een enkeling die van het voorrecht mocht genieten , me los te maken van thuis, van mijn werk, van mijn lasten en zorgen, en ik legde de aloude weg af die mijn lichaam veredelde, mijn geest heeft verruimd, en wat betreft mijn ziel weet ik dat ik mag tellen op de Heilige Jacobus om die zaak in orde te brengen .
Na lang en doelbewust zwerven, zal de hedendaagse pelgrim , in de schaduw van San Martin de Fromista of elders, tijdens het nuttigen van een banaan en een homp brood, wellicht ook beseffen dat Jan Bluds daar eigenlijk nog niet zo lang geleden was voorbij gekomen, want in de Rio Arga weerspiegelde de Puente nog steeds als in 1402. Naast zijn bestofte rugzak, zijn vuile fiets, krijgt ook nu deze moderne pelgrim wellicht dat eigenaardig gevoel , dat kortstondig inzicht in het tijdloze, in de eeuwigheid. Dat gebeurt niet omdat hij te lang in de Spaanse zon heeft gewandeld of gefietst.
1986. Jacobus, U die zoveel eer werd aangedaan, waarom zijn we U vergeten ?
Santiago de Compostela, Spaans galjoen met zoveel rijkdom, hoe diep ben je gezonken in de oceaan van de onverschilligheid van deze tijd ?
Journée Wilfried.
( aangepaste versie uit 2011 van wat in 1986 werd gepubliceerd in Het Open Venster )
In de Verenigde Staten werden de wielerkampioenschappen voor profs op de weg in 2011 verschoven van september naar het laatste weekend van mei. Eén week na de sterk aan belang winnende Amgen Tour of California zijn de eliterijders van de USA in forme, is er meer aandacht van media, sponsors, publiek , en ligt de economische bedrijvigheid stil ter gelegenheid van Memorial Day ( maandag 30 mei - de dag van herinnering aan allen die hun leven gaven in militaire dienst), zodat de overheid vlotter wielerkoers toelaat op de openbare weg. Voor de titels, individueel tijdrijden en wegkoers in omlopen, werd er gestreden te Greenville City in South-Carolina gelegen in het Zuidoosten. Dit is de thuishaven van George Hincapie. Deze wielerkampioen is door ons allen goed gekend. Hij reed 16X de Ronde van Vlaanderen, 14 X Gent-Wevelgem, en 14 X Parijs-Roubaix . Hij betwistte 15 X de Tour de France, als meesterknecht van Lance Armstrong. Hincapie nam ook deel aan 5 Olympische Spelen. Greenville hoopte dus zeker dat haar George in eigen stad voor de vierde maal de belangrijke trui zou in zijn bezit nemen. Een andere bekende from Greenville is de zeventigjarige dominee Jesse Jackson, voorvechter voor mensenrechten, die tweemaal in de running was voor president van de USA .
Op zaterdag werd de tijdrit gewonnen door specialist David Zabriskie (zesde titel), voor Tom Zirbel op 31", en voor Matthew Busche en Brent Bookwalter op 59". Nazicht van de chrono's en de computers bewees dat Busche één tiende van een seconde minder nodig had om de 33,3 km af te leggen. Hij kreeg de bronzen medaille. Precies één week eerder in de finale van de voorlaatste rit van de Ronde van California , tussen Claremont en Mt Baldy, op een klim van 8,9 % , hadden de laat opblijvende wielerfanaten zoals ik op Eurosport Televisie gezien hoe ene ' Bou-Shaye' plots met ' amazing good legs' het tempo verhoogde van de kopgroep zodat de koers werd beslist ten voordele van zijn kopmannen Horner en Leipheimer. Zelfs de klimmer Andy Schleck werd uit de wielen gereden. Wie is die ' Bou-Shaye' ? Wel , in beschaafd niet-Amerikaans is dat Busche !
Matthew Busche heet die man. Mogen deelnemen als knecht in het grote Radioshack Team aan de Ronde van California was een enorme ' boost' voor deze wel speciale figuur die in het wielrennen van het hoogste niveau nu pas is verschenen. In de vroegere amateurtijden van de sport was het al een gewoonte geworden dat één jaar voor de Olympische Spelen uit het enorme menselijk potentieel, dat aanwezig is op Amerikaans grondgebied en nog altijd wordt verbeterd door de immigratiegolven van nieuwe witte, bruine, zwarte, en gele jonge mensen, er plots uit het niets als het ware, althans voor ons met de weinige info die we kregen op onze sportbladzijden, uit het universitair milieu plots een lange gespierde slungel verscheen die zeer 'cool and clever ' wereldrecords begon te evenaren of te verbeteren, in het lopen, het springen, het zwemmen, het boksen, het scoren voor een dreamteam.
In de tijden van vandaag kunnen wij de sport ' life' volgen op TV en op PC. Als er een nieuw mannetje of vrouwtje verschijnt tussen de winners, de revelaties, de ontdekkingen in de bonte sportwereld, dan weten wij het nu direct ook. We houden echter toch altijd nog even het hout van onze tafel vast wanneer we nieuwe prestaties zien die buiten het normale liggen. Het spook van de doping en omkoperij blijft immers in de hedendaagse sporten rondfladderen. Ik ben nog iermand die gelooft in de echtheid van alle uitslagen en dit zolang deze niet worden gewijzigd door mensen die dat kunnen en mogen.
TEAM RADIOSHACK . ( www.teamradioschack.com ) The ' Boss' Armstrong en de manager Bruyneel bouwden vanaf eind 2009 een internationaal PRO-TEAM samen met de internationaal bekende ploegleiders Demol, Gallopin, Azevedo, Ekimov, Beppu,Bewley,Brajkovic,Busche,Cardoso,Deignan,Hermans,Horner,Hunter,Irizar,King,Kloden,Kwiatkowski,Leipheimer,Lequatre, Machado,McCartney,McEwen,Muravyev,Oliveira,Paulinho,Popovych,Rast, Rosseler.Rovny,Selander,Sergent,Zubeldia, zijn de renners uit alle continenten die in 2011 de kleuren van dit team verdedigen. De Texaanse sponsor RADIOSHACK is een keten van 4.400 winkels waar de consumenten alle grote en kleine electronische toestellen kunnen kopen . Vroeger dan het jaar 2000 was de naam TANDY.
Matthew Busche, geboren op 9 mei 1985, 1m77 en 70 kgr, was reeds als student intens bezig met duursport, maar dan niet met fietsen maar wel met lopen. Hij deed niet zo maar aan wat jogging, maar hij won tweemaal het nationale kampioenschap in het veldlopen en in de 3000m steeple op de piste werd hij in de nationale ploeg geselecteerd. Problemen met een knie in 2005 verplichtten hem echter van minder te lopen en zo begon hij voor de conditie te fietsen terwijl hij ook vorderde met zijn studies. Met een diploma op zak begon M.B. op het einde van 2007 meer en meer met vrienden te rijden. Deze duwden hem weldra in de koersen voor amateurs. Het talent en de inzet van Busche was zo groot dat hij in twee jaren omhoog jumpte van wielertoerist tot de beste Elite z/c van Wisconsin. Op 14/8/2009 kreeg Busche een telefoontje van Jonas Carney met de vraag of hij als stagiaire vier dagen in de Tour of Utah wilde rijden voor de ploeg Belly Benefits. Daar toonde M.B. zijn kwaliteiten als tijdrijder en als klimmer door het behalen van een zevende plaats tussen schoon volk. Drie maand later kreeg M.B. terug een telefoontje van iemand met een buitenlands accent, blijkbaar een Belg, die zo maar vroeg of hij niet voor Lance Armstrong wilde rijden. Matthew dacht dat het een studentengrap was van één van zijn vrienden die graag imiteert. Het bleek achteraf toch de waarheid. Johan Bruyneel viste deze renner uit het niets op en bood hem een profcontract, een ongelooflijke kans.
EEN OVERWINNING DIE EEN LEVEN WIJZIGT .
Het was vochtig en warm, ' a soaring temperature' toen de renners van start gingen, reeds 90° Fahrenheit ( 32,2 C°). Goed eten en drinken, zich afkoelen met wollen sokken waarin ijsblokjes steken, was vitaal in zulke omstandigheden en werd aangeraden door de medewerkers van het Team Radioshack. De moeder en de vrouw van Busche zorgden langs het parkoers voor extra-drinkbussen. Jason McCartney was mee in de vroege vlucht, zodat de twee andere vertegenwoordigers van de ploeg , de titelverdediger Benjamin King en Matthew Busche rustig in de wielen bleven. De koers bedroeg 115 miles ( 186 km) verdeeld over 4 grote rondes van 22,5 miles doorheen het National Paris Mountain Park waar telkens een stevige helling werd beklommen, en daarna volgden 3 kleine rondes van 4,2 miles. Ondanks de hitte werd er 16 minuten sneller gereden dan voorzien op het snelste schema. Toen de vroege vluchters ' the breakaway fellows' even voor in de laatste klim allen werden terug ingelopen kon Jason Mc Cartney nog hulp bieden aan ploegmakkers die volgden, zodat Tejay Van Garderen werd geneutraliseerd op het gepaste moment toen er nog 30 kanshebbers overbleven . In het land waar eens de Cherokee Indianen woonden bereikten twee renners samen de rode vod , de ene was in dit sprookje de haas en de andere de schildpad. Het was duidelijk dat Hincapie de begeerde trui met de Stars and Stripes zou gaan winnen. Maar op die magische dag van mei had de Grote Manitoe beslist dat ' Bou-Shaye' mocht winnen. Voor die ongewone sportman werd Memorial Day onvergetelijk, 'with this career-changing and life-changing victory !.) . Hij beloofde dat hij zijn kampioenentrui nog veel eer zal aandoen; Wel, ik vind dat het de moeite waard is om die Matthew Busche voortaan met interesse te volgen .
Laten wij nu eens lezen wat hijzelf schreef op zijn leuke blog in het vliegtuig op weg naar Europa :
http://matthewbusche.blogspot.com We sprinted down the right side of the road, tight to the barriers. The crowd noise was deafening. I remember seeing the meter signs coming by for 200, 150, 100 and then 50 meters to go. The line was approaching way too fast. I moved left and sprinted with everything I had left. It came down to a bike throw and neither George or I knew who had won. I waited anxiously to hear the results. Time seemed to stand still. I stood in the middle of the road as the cameras and press began to swarm. I watched as others finished. Time passed soooo slowly until finally the radio crackled through with the numbers of the top three racers. Two, thirteen, thirty two... I had won! I had beaten the legendary, three time US pro champion George Hincapie to win my first US national title. Wow !
UITSLAG USPRO'11 (Roadrace).
1. Matthew BUSCHE , 2. George HINCAPIE, 3. Ted KING op 2", 4. Tejay VAN GARDEREN op 7", 5. Kyle WANSLEY op 29" , 6. Alex CANDELARIO, 7. Kenneth HANSON, 8. Ben KING, 9. Brent BOOKWALTER, 10. Chase PINKHAM, 11. Danny PATE , 12. Christopher JONES, 13. Oscar CLARK, 14. Jeff LOUDER , 15. Lucas EUSER, 16. Frank PIPP, 17. Tyler WREN, 18. Matthew COOKE, 19. Bernard VAN ULDEN , 20..Timothy DUGGAN ...... Er waren 44 finishers, en 66 opgevers ( waaronder Leipheimer, Horner, Farrar, Danielson, Talansky,Zabriskie,Phinney, ...) .
In de Tour of California werd ik een veel beter renner.
Steven Kruijswijk stapt door de grote poort van de klassementsrijders.
De eerlijke oude wielerfanaat uit Haspengouw die ik ben, geeft toe dat hij één maand geleden nog niet deze jonge renner kende, behalve dan dat zijn familienaam met twee lange ij's wel in het gezichtsveld was gekomen tijdens het overschouwen van de Rabobank-krachten voor dit wielerjaar 2011. De 94-ste Giro d'Italia is nu voorbij en het is overduidelijk dat na het behalen van de NEGENDE PLAATS in het eindklassement en een TWEEDE PLAATS in het jongerenklassement Steven Kruijswijk een bekend toprenner is geworden, die door de wielerliefhebbers, de managers, de sportdirecteurs, de tegenstrevers, en de media niet meer uit het oog zal worden verloren,wanneer het zal gaan over grote Rondes, hoge cols, en loodzware koersen in het gebergte. THE YOUNG DUTCHMAN STEVEN KRUIJSWIJK IS A GREAT CLIMBER en zelfs Alberto Contador en Vincenzo Nibali twijfelen daarover niet meer sedert de Dolomietenritten en de Colle della Finestra.
Even beter kennis maken met deze Steven Kruijswijk.
Steven werd op 7 juni 1987 geboren te Nuenen ( tussen Eindhoven en Helmond) . In deze gemeente verbleven de predikant Theo Van Gogh en zijn zoon Vincent. Dit duurde slechts enige jaren (1883-1885) doch de beroemde schilder Vincent Van Gogh werd er door de mensen en de dingen geïnspireerd. Zijn befaamd en thans onbetaalbaar doek ' De aardappeleters' dateert uit deze periode. In 1951 werd de film ( met Kirk Douglas) over Van Gogh te Nuenen gedeeltelijk gedraaid.
'Le garçon à vélo' die Steven was, sloot als vijftienjarige aan bij de hardrijders van 'Trap Met Lust Geldrop'. Deze wielerclub, na fusie TML Dommelstreek genoemd, liet de jonge sterke tijdrijder doorstromen via Westland Wil Vooruit naar Van Vliet EBH Advocaten, waar hij bij de Beloften reed in 2006. De jonge Steven kon zich zo mengen met de grote mannen, ruiken aan de belangrijke koersen. Hij maakte reeds toen een stap voorwaarts in de zware wedstrijden met beklimmingen. De experten van Rabobank Continental Team hebben hem dan ook een bijzondere plaats gegeven in hun opleidingsprogramma's tijdens de wielerseizoenen 2007-2008-2009.
De klasbak Steven Kruijswijk bedankte voor het vertrouwen door het NATIONALE KAMPIOENSCHAP VAN DE BELOFTEN te winnen te Landgraaf en dit tegen die andere opkomende crack die Ramon Sinkeldam heet ( winnaar vorige zondag van Parijs-Roubaix Beloften 2011). Begin 2010 mocht Steven zich een volwaardig prof noemen bij de Nederlandse topploeg RABOBANK PRO TOUR. Reeds vroeg op het seizoen overtuigde hij de omkadering van zijn mogelijkheden in de Vuelta van Murcia. Toen de grote Oscar Freire-Gomez niet in staat was van te Amsterdam te starten in de Giro werd Steven Kruijswijk in de ploeg binnengeschoven om zijn Spaanse kopman in extremis te vervangen. Een maand later kwam de jonge Kruijswijk terug naar huis met grote onderscheiding op zijn rapport. In drie etappes had hij een schone rol gespeeld en hij kwam vooral fit en gezond na drie weken koers over de eindmeet op de 18de plaats van het algemene klassement. Een tijd later in de Ronde van Piëmont deed Steven een erge val zodat zijn eerste seizoen op het hoogste niveau vroegtijdig eindigde.
De 1m78 grote Steven Kruijswijk leefde als een ware sportman tijdens de revalidatie en hij werkte reeds ijverig door voor zijn toekomst. Hij staalde zijn wil, legde de lat hoog voor zichzelf en voor het publiek dat hem weldra zou ontdekken. De Raboploeg tekende voor hem een programma uit dat vanaf februari liep over meerdaagse opdrachten op Mallorca, in Algarve, rond Murcia, in de Vuelta a Catalunya, in de Vuelta Castillia y Leon , in de Tour de la Suisse Romande. De aandachtige wielerliefhebber zal vaststellen dat Steven al deze koersen heeft uitgereden zonder te moeten scoren in de uitslagen. Hij werkte dus systematisch toe naar zijn groot doel, de Giro d'Italia, waarin hij van zijn werkgevers de kans kreeg om te bevestigen wat hij één jaar eerder reeds liet vermoeden. Een 7de plaats in de tijdrit in Romandië bewees dat de jonge renner klaar was voor zijn roze opdracht.
Met rugnummer 173 toerde Steven Kruijswijk mee van Turijn over de Strade Bianche, over de Montevergine di Mercogliano, over de Etna, over de Grossglockner, over de Zoncolan, en op het ogenblik dat vele profrenners zich ongelukkig voelden in de te zware stiel die zij hadden gekozen, werd Steven hoe langer het duurde sterker. Hij bleef maar aanklampen, haakte zich vast aan de kopgroep, in het wiel van kopmannen met hoge salarissen. Verbaasd over zijn eigen kunnen, bleef hij echter wijs en kalm in de zware bergetappes naar Gardecciaterme Val di Fassa, San Pellegrino Terme, Macugnaga, en Sestrière. Op zondagnamiddag te Milaan moest hij in de laatste tijdrit nog twee mannetjes voorbij geraken . Steven kon dit en werd 22 jaar na Eric Breukink terug een Nederlander die in de toptien van de Giro eindigde. De loftrompetten lieten zich van overal horen.
Het Nederlandse Wielrennen zit in de lift met deze nieuwe vedette voor het grote werk, maar ook andere sterke kerels gaan nog van zich laten horen tijdens de komende weken, maanden, en jaren.Robert Gesink en Bauke Mollema worden weldra verwacht in de Tour de France, en omdat ik als Fortisbank gepensioneerde eigenlijk moet supporteren voor werknemers van andere teams voeg ik daar de namen van Johnny Hoogerland en Lieuwe Westra bij. Maar het is duidelijk dat wielerland Nederland nog veel meer troeven telt in deze sport. Ik blijf nog altijd geloven in Lars Boom bijvoorbeeld.
Door verschrikkelijke branden ging deze week een gedeelte van de purperen hei verloren. Daarom even dit prachtig lied.
"Op de purperen hei"
In de stille Kempen
Op de Purperen hei
Staat een eenzaam huisje
Met een berk erbij
Op een zomeravond
In gedroom alleen
Kwam ik ongeweten
Langs dit huisje heen
Hoe schoon op de wereld
De zomerse hei
Dat is hier op aarde
De hemel voor mij
Hoe schoon op de wereld
De zomerse hei
Dat is hier op aarde
De hemel voor mij
In dat eenzaam huisje
Zat een meisje ach
Lijk ik nergens anders
Ooit een meisje zag
Door het venster
Keek zij mij verlegen aan
Schoof 't gordijntje toe
En is maar opgestaan
Maar wat heeft de liefde
Ook hier niet verricht
Want nu schuift 't gordijntje
Nooit meer voor mij dicht
Door het open venster
Dat men vroeger sloot
Lach ik op ons kindje
Op haar moederschoot
Hoe schoon op de wereld
De zomerse hei
Dat is hier op aarde
De hemel voor mij
Hoe schoon op de wereld
De zomerse hei
Dat is hier op aarde
De hemel voor mij
Rotterdam Ahoy Arena Table 1 . De spanning steeg want Wang Hao de titelverdediger kon zes matchballen redden toen het einde van de zesde set vlijmscherp aanwezig was. De twee gladiators werden tot het uiterste gebracht in wat een mens, zelfs na jarenlange Chinese training, mentaal kan verdragen. Toen ging het volgende punt naar Zhang Jike. Deze aggresieve aanvaller werd op dat ogenblik van de eeuwigheid een halfgod want hij mocht zich wereldkampioen tafeltennis van het Enkelspel bij de Heren noemen. Door de zekerheid van de bereikte score viel Zhang Jike van emotie neer op het Gerflor tapijt. De rubberen jonge kerel veerde evenwel terug recht en hij scheurde zijn rood sporthemdje open waaronder zijn hart geweldig aan het bonzen was. Voor de 23-jarige ( °Shandong 16/02/1988) Jike uit de familie Zhang kwam op deze zondag 15 mei 2011 het belangrijkste moment uit zijn leven, hij was de winnaar geworden, een superman, en niet langer de eeuwig sterke opkomende belofte die met de tweede prijs of met nog wat minder moest tevreden zijn sedert hij vanaf 2002 reeds tegen de besten van onze planeet mocht pingpongen.
De score van de finale van het wereldkampioenschap : 12/10, 11/8, 6/11, 9/11, 11/5, en 14/12.
Zhang Jike, 1m75 groot en 70 kgr, is nu een belangrijke Chinees geworden en dat betekent anno 2011 veel meer dan wij in Europa denken.
De linkshandige Ding Ning uit Beijing is in de late namiddag van zaterdag 14 mei 2011 te Rotterdam Wereldkampioene in het Dames Enkelspel geworden. Tijdens een fascinerend duel tegen haar landgenote Li Xiaoxia kon deze felle en snelle meid op het einde een reeks van zeven zegevierende punten scoren waarmee zij bewees van de allerbeste te zijn, de nieuwe koningin van de belangrijkste sport in China. De twintigjarige Ding Ning ( ° 2 juni 1990)stormde aanvankelijk naar een 3/0 voorsprong, maar toen klapte zij plots in mekaar, niets scheen haar nog te lukken, en haar ervaren tegenstreefster kon de partij helemaal omkeren. Het werd een finale om kippenvel van te krijgen. De beste won zeer verdiend en dat is steeds mooi in elke sport. De score : 12/10, 13/11,11/9, 8/11,8/11 en tenslotte 11/7 nadat het 4/7 was geweest.
Wegens haar oneindig talent werd de vandaag gekroonde Ding Ning reeds als tienjarige aanvaard in de vermaarde Shichahaï Sportschool van de Chinese hoofdstad, de kweekvijver voor de wereldkampioenen. Haar naam werd bekend vanaf 2005 toen zij wereldkampioene werd bij de meisjes-juniores. Naast eeuwige roem in China en aangrenzende Aziatische landen, volgt voor deze jonge sportvrouw ook financieel een schone toekomst door de nieuwe betere economische situaties, de sponsoring en de media in haar land. Bravo Ding Ning . Ik heb werkelijk genoten van deze pingpongmatch, en ik was je supporter vanaf de eerste rally.
De oppermachtige Ding Ning versloeg deze week zeven sterke speelsters en werd wereldkampioene.
Tussen de Passo del Bocco en Rapallo ligt Chiavari.
Op weg naar Rome en verder, over de Strade Bianche, de Etna, de Grossglockner, de Zoncolan, liggen nog zovele moeilijkheden voor de Giro-renners van 2011 alvorens zij als helden van berg en dal de Piazza del Duomo van Milano bereiken op zondag 29 mei. In het dorpje Mezzanego na de Passo del Bocco kwamen een klim, een doortocht en een afdaling die niet vreesaanjagender waren dan een geitje terwijl nog dinosaurussen, draken, buffels en grizzly's zouden komen tijdens de volgende twee weken, is het nog volledige peleton het noodlot tegengekomen. Een jonge kerel, zo welgekend en graaggezien als W.W. en troef van de flamboyante nieuwe topploeg uit Luxemburg is met zijn kop tegen de rotswand gebotst. De jonge sandwichman van Leopard-Trek was op slag dood, ' ... no ha sofferto ...' was ons aller enige troost. Ellende, verdriet, angst, volgden na dit fatale drama. Het dorpje Mezzanego kwam plots ook in de geschiedenisboeken te staan want daar verongelukte op 10 mei 2011 de Vlaamse wielrenner Wouter Weylandt.
De aanvallers bereikten bijna Chiavari. Ik was me al aan het afvragen wat de heren reporters van de televisie zouden gaan vertellen over Chiavari en Rapallo. Zij leren onze kijkers toch zoveel over het diepe Italië, met haar wijnen en haar heiligen, haar zangers, filmsterren, en campionissimi van vroeger, en dit jaar uiteraard over de vrijheidsstrijders van Garibaldi, in hun tijd terroristen maar omdat zij doorbeten en wonnen, vandaag historische helden van de Republica Italiana. Onze reporters waren sprakeloos en K.O. want in één flits was niets nog belangrijker in deze Giro dan wat de Goden hadden voorzien voor de gevallen renner, voor de drager van het rugnummer 108, en wat de volgende dag op de hoofdbladzijde zou komen van La Gazzetta dello Sport.
Sul lungomare aan de Golf van Tigullio, waar de Entella de zee instroomt, zal het leven verder gaan. Te Chiavari zullen nog steeds mooie stoelen worden gemaakt en verkocht. De Ligurische Zee, de gekleurde huizen, de arcadegalerijen, de vissershaven, de plezierboten, de wijn, de zon, de bloemen en de schone vrouwen, zullen te Chiavari de bezoekers verder doen komen. Slechts enkelen zullen de naam Weyland voor het nageslacht blijven bewaren met een eerbiedige ' Memento Homo ...' .
Chiavari kwam reeds in 1949 in het grote wielerboek te staan. Niet met een bijzondere sombere bladzijde als nu, doch met een bladzijde van vrede, overeenkomst, goede afspraken, kalmte en hoop. Met 'Il Patto di Chiavari' gesloten door Alfredo Binda tussen Gino Bartali en Fausto Coppi, kwam er in juni 1949 kalmte tussen de aartsrivalen, hun supporters en hun waterdragers in de Ciclismo su Strada . ' Un accordo de non belligerenzo' werd bereikt zodat de grootste Italiaanse coureurs aller tijden samen in één ploeg zouden samenwerken 'alla conquista della maglia giallo' in de Tour de France. Oudere wielerfanaten weten hoe geweldig die Tour 1949 is geweest, zo prachtig beschreven in de betere wielerboeken van Buzzati, van Nucéra, en van andere penneridders uit de fifties en later. Voor de nog jonge TV-reporters schijnt de wielersport begonnen te zijn in de Merckx-tijd, maar dat is niet waar. Alfredo Binda ' en grand seigneur' bereikte te Chiavari een vredesovereenkomst die niet minder betekende dat wat Garibaldi had gepresteerd . Op weg naar Rome ligt ook Rapallo en ik weet niet of het belangrijk is geweest dat Nietsche daar op vakantie was gekomen en er enige tijd zelfs had nagedacht over de zin en de onzin van het menselijk leven. Ik weet wel dat er tijdens de toekomende jaren fietsende pelgrims zullen langs komen niet voor Nietsche en niet voor niets, met enige gedachten over het ongelukkige cijfer 108, maar ook omdat te Rapallo Vredesverdragen zijn geweest in 1920 die de grenzen tussen Italië en het Koninkrijk der Serven, Kroaten, en Slovenen bepaalden, en in 1922 toen de Weimar Republiek Duitsland losmaakte van oorlogsschuld en de Bolsjevieken als de nieuwe machtshebbers in het grote Rusland erkenden.
Het leven gaat verder, zowel voor de grote denkers, als voor de gewone mensen, als voor de gladiatoren uit de sport. Even stoppen te Mezzanego voor Wouter, en ook voor de plaatselijke Beschermheilige Rochus van Monpellier, zou ik als voorbijtrekkende pelgrim op de weg naar Rome niet vergeten. Indien mogelijk zal ik er een bloemetje leggen, een kaarsje branden, enige eurocenten in de offerblok stoppen. In de jachthaven, aan het strand, tussen de kleurrijke huizen, zou ik wat later wel iets drinken of eten om het goed gevoel van de gelukkige mens te behouden.
Brood en Spelen eist slachtoffers. De renners van de Giro zijn de helden van de weg en vele helden hebben gemeen dat zij spijtig genoeg te vroeg zijn gestorven. Wij vergeten ze niet.
Quand on partait de bon matin Quand on partait sur les chemins A bicyclette Nous étions quelques bons copains Y avait Fernand y avait Firmin Y avait Francis et Sébastien Et puis Paulette
On était tous amoureux d'elle On se sentait pousser des ailes A bicyclette Sur les petits chemins de terre On a souvent vécu l'enfer Pour ne pas mettre pied à terre Devant Paulette Faut dire qu'elle y mettait du cœur C'était la fille du facteur A bicyclette Et depuis qu'elle avait huit ans Elle avait fait en le suivant Tous les chemins environnants A bicyclette
NATHALIE.
La place Rouge était vide Devant moi marchait Nathalie Il avait un joli nom, mon guide Nathalie... La place Rouge était blanche La neige faisait un tapis Et je suivais par ce froid dimanche Nathalie... Elle parlait en phrases sobres De la révolution d'octobre Je pensais déjà Qu'après le tombeau de Lénine On irait au café Pouchkine Boire un chocolat... La place Rouge était vide Je lui pris son bras, elle a souri Il avait des cheveux blonds, mon guide Nathalie... Nathalie Dans sa chambre à l'université Une bande d'étudiants L'attendait impatiemment On a ri, on a beaucoup parlé Ils voulaient tout savoir, Nathalie traduisait Moscou, les plaines d'Ukraine Et les Champs-Élysées On a tout mélangé et on a chanté Et puis ils ont débouché En riant à l'avance Du champagne de France Et on a dansé... La, la la... Et quand la chambre fut vide Tous les amis étaient partis Je suis resté seul avec mon guide Nathalie... Plus question de phrases sobres Ni de révolution d'octobre On n'en était plus là Fini le tombeau de Lénine Le chocolat de chez Pouchkine C'était loin déjà... Que ma vie me semble vide Mais je sais qu'un jour à Paris C'est moi qui lui servirai de guide Nathalie... Nathalie
Marianne de ma jeunesse Ton manoir se dressait Sur la pauvre richesses De mon rêve enchanté
Les sapins sous le vent Sifflent un air étrange Où les voix se mélangent De nains et de géants
Marianne de ma jeunesse Tu as ressuscité Des démons des princesses Qui dans moi sommeillaient
Car ton nom fait partie Marianne de ma jeunesse Du dérisoire livre Où tout enfant voudrait vivre
Marianne de ma jeunesse Nos deux ombres enfuies Se donnèrent promesse Par-delà leurs joies et leur vie
Marianne de ma jeunesse J'ai serré sur mon cœur Presque avec maladresse Ton mouchoir de pluie et de pleurs
Gilbert Bécaud
J'avais un seul ami Et on me l'a tué Il était plus que lui Il était un peu moi Je crois qu'en le tuant On m'a aussi tué Et je pleure la nuit Mais on ne le sait pas
C'était mon copain C'était mon ami Pauvre vieux copain De mon humble pays Je revois son visage Au regard généreux Nous avions le même âge Et nous étions heureux
Ami, mon pauvre ami Reverrai-je jamais Ton sourire gentil Parmi l'immensité?
C'était mon copain C'était mon ami J'écoute la ballade De la Mort, de la Vie Le vent de la frontière Veut consoler mes pleurs Mais l'eau de la rivière A d'étranges couleurs
Cependant dans les bois Un mystérieux concert M'a dit qu'il faut garder L'espoir à tout jamais Car ceux qui ont bâti Ensemble un univers Se retrouveront tous Puisqu'ils l'ont mérité
O mon vieux camarade Mon copain, mon ami Parmi les terres froides Je te parle la nuit Et ton pesant silence Est un mal si cruel Que j'entends ta présence Parfois au fond du ciel
Le Pianiste de Varsovie Gilbert Bécaud
Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Chopin Je l`aime bien, Chopin Je jouais bien Chopin Chez moi à Varsovie Où j`ai grandi à l`ombre A l`ombre de la gloire de Chopin Je ne sais pas pourquoi Cette mélodie me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur Plus de sentiment Plus de mouvement Plus d`envolée Bien bien plus léger Joue mon garçon avec ton coeur Me disait-il pendant des heures Premier concert devant le noir Je suis seul avec mon piano Et ça finit par des bravos Des bravos, j`en cueille par millions A tous les coins de l`horizon Des pas qui claquent Des murs qui craquent Des pas qui foulent Des murs qui croulent Pourquoi? Des yeux qui pleurent Des mains qui meurent Des pas qui chassent Des pas qui glacent Pourquoi Le ciel est-il si loin de nous? Je ne sais pas pourquoi Mais tout cela me fait penser à Varsovie Une place peuplée de pigeons Une vieille demeure avec pignon Un escalier en colimaçon Et tout en haut mon professeur
Il avait poussé par hasard Dans notre cour sans le savoir Comme un aveugle dans le noir Mon arbre Il était si petit Que c'était mon ami Car j'étais tout petit Comme lui J'attendais de lui le printemps Avec deux ou trois fleurs d'argent Un peu de vert, un peu de blanc Mon arbre Et ma vie s'accrochait A cet arbre léger Qui grandissait Comme je grandissais
Het is aardig om belangrijk te zijn, maar het is belangrijker om aardig te zijn.
Chanson de GILBERT BECAUD
Quand tu n'es pas là Tous les oiseaux du monde Quand tu n'es pas là S'arrètent de chanter Et se mettent à pleurer Larmes de pluie au ciel d'été Quand tu n'es pas là Le silence qui gronde Me donne si froid Qu'un jour ensolleillé Me fait presque pleurer Larmes d'ennui malgré l'été La ville fait de grâces La lune des grimaces Qui me laissent sans joie Les cantiques d'églises Malgré tout ce qu'ils disent Me font perdre la foi Quand tu n'es pas là Tous les oiseaux du monde La nuit sur mon toit Viennent se rassembler Et pour me consoler Chantent tout bas ' Elle reviendra ' Quand tu reviendras De l'autre bout du monde Quand tu reviendras Les oiseaux dans le ciel Pourront battre des ailes Chanter de joie Lorsque tu reviendras !
Cueillez dès aujourd'hui les roses de la vie.
VERTE CAMPAGNE Les Compagnons de la Chanson et autres interprètes.
Verte campagne Où je suis né Verte campagne De mes jeunes années La ville pleure Et ses larmes de pluie Dansent et meurent Sur mon cœur qui s'ennuie Et moi, je rêve de toi, oh mon amie
Verte campagne Que tu es loin Douce campagne De mon premier chagrin Le temps s'efface Pour moi, rien n'a changé {à changer?} Deux bras m'enlacent Parmi les champs de blé Et moi, je rêve de toi, mon amour
Là, dans la ville toutes ces mains tendues M'offrent des fleurs et des fruits inconnus Et moi, je vais le long des rues perdues Un air de guitare me parle de toi
Verte campagne Où je suis né Douce campagne De mes jeunes années La ville chante Eparpille sa joie La ville chante Mais je ne l'entends pas Et moi, je rêve de toi, mon amour Et moi, je rêve de toi, mon amour
Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point.
( Blaise Pascal )
L'Albatros.
Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers, Qui suivent, indolents compagnons de voyage, Le navire glissant sur les gouffres amers.
A peine les ont-ils déposés sur les planches, Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux, Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches Comme des avirons traîner à côté d’eux.
Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule ! Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid ! L’un agace son bec avec un brûle-gueule, L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait !
Le Poète est semblable au prince des nuées Qui hante la tempête et se rit de l’archer ; Exilé sur le sol au milieu des huées, Ses ailes de géant l’empêchent de marcher.
Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben
Dit dorp, ik weet nog hoe het was
De boerenkind'ren in de klas
Een kar die ratelt op de keien
Het raadhuis met een pomp ervoor
Een zandweg tussen koren door
Het vee, de boerderijen
En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
Wat leefden ze eenvoudig toen
In simp'le huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet, hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz
En wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas, dan kun je zien
Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen
En langs het tuinpad van m'n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
In minirok en beatle-haar
En joelt wat mee met beat-muziek
Ik weet wel het is hun goeie recht
De nieuwe tijd, net wat u zegt
Maar het maakt me wat melancholiek
Ik heb hun vaders nog gekend
Ze kochten zoethout voor een cent
Ik zag hun moeders touwtjespringen
Dat dorp van toen, het is voorbij
Dit is al wat er bleef voor mij
Een ansicht en herinneringen
Toen ik langs het tuinpad van m'n vader
De hoge bomen nog zag staan
Ik was een kind, hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan
Julia Tulkens .
Hebben wij elkaar gevonden in dit land van klei en mist waar tussen hemel en aarde ons leven wordt uitgewist ?
Nous dormirons ensemble.
Que ce soit dimanche ou lundi Soir ou matin minuit midi Dans l’enfer ou le paradis Les amours aux amours ressemblent C’était hier que je t’ai dit Nous dormirons ensembles C’était hier et c’est demain Je n’ai plus que toi de chemin J’ai mis mon cœur entre tes mains Avec le tien comme il va l’amble Tout ce qu’il a de temps humain Nous dormirons ensemble Mon amour ce qui fut sera Le ciel est sur nous comme un drap J’ai refermé sur toi mes bras Et tant je t’aime que j’en tremble Aussi longtemps que tu voudras Nous dormirons ensemble
Louis Aragon
Zoeken in blog
Toi qui es seul et qui réclames un peu d'amour et d'amitié un peu de chaleur pour ton âme Pour toi tout seul je veux chanter
Le transistor sera complice d'un secret entre toi et moi et sur les ondes je me glisse pour t'apporter un peu de joie.
Toi dans ton bateau sur la mer toi dans ton village lointain t'as un problème insurmontable? tiens, pose-le là, sur la table
Laisse passer, laisse passer et le temps et le temps et le temps et le temps et le temps te le règlera okay, okay ....bien
Je ne veux pas que tu regrettes les soleils que tu as ratés Je te promets des soirs de fête ah, mais ceux-là, faut pas les louper.
Et toi ta chambre c'est comme une île où tu as dû souvent pleurer autour de toi il y a la ville - prends ton manteau, on va trinquer
Trinquer aux marins sur la mer aux gars du village lointain à tous leurs problèmes insurmontables tiens, pose-les là, sur la table
laisse crever, laisse crever et le temps et le temps et le temps et le temps et le temps nous les règlera okay, okay... bien
La maison sous les arbres Est en pierres de lune, Posées une à une Comme des brindilles Sur un nid d'oiseaux, Des diamants qui brillent Sur de l'eau.
La maison sous les arbres Est en pierres de lune, Posées une à une Comme des brindilles Pour te faire un nid. Ce sera ton nid, Ton abri.
La maison sous les arbres N'aura que des fenêtres Et un toit peut-être Où les hirondelles Et leurs hirondeaux Rangeront leurs ailes En duo.
Reviens, je l'ai faite pour toi De mes mains. Elle a besoin de toi, Tu vois bien ! Elle est sans raison Et n'a pas de nom Sans toi.
La maison sous les arbres Est en pierres de lune, Posées une à une. Mais pour l'habiter, C'est bien entendu, Tu devras marcher Les pieds nus, Les pieds nus.
O toi, de Saint-Exupéry, Dans tes royaumes inconnus, Où que tu sois, je te le dis : Le Petit Prince est revenu.
Je l'ai vu ce matin qui jouait sans défense Avec le serpenteau qui le mordit jadis, Qui le mordit jadis... ouais ! Le soleil arrivait sur les terres de France Et le vent tôt levé chantait sur les maïs, Chantait sur les maïs... ouais !
Il y a tout au long des marchés de Provence Qui sentent, le matin, la mer et le Midi Des parfums de fenouil, melons et céleris Avec dans leur milieu, quelques gosses qui dansent Voyageur de la nuit, moi qui en ribambelle Ai franchi des pays que je ne voyais pas J'ai hâte au point du jour de trouver sur mes pas Ce monde émerveillé qui rit et qui s'interpelle Le matin au marché
Voici pour cent francs du thym de la garrigue Un peu de safran et un kilo de figues Voulez-vous, pas vrai, un beau plateau de pêches Ou bien d'abricots ? Voici l'estragon et la belle échalote Le joli poisson de la Marie-Charlotte Voulez-vous, pas vrai, un bouquet de lavande Ou bien quelques œillets ? Et par dessus tout ça on vous donne en étrenne L'accent qui se promène et qui n'en finit pas
Mais il y a, tout au long des marchés de Provence Tant de filles jolies, tant de filles jolies Qu'au milieu des fenouils, melons et céleris J'ai bien de temps en temps quelques idées qui dansent Voyageur de la nuit, moi qui en ribambelle Ai croisé des regards que je ne voyais pas J'ai hâte au point du jour de trouver sur mes pas Ces filles du soleil qui rient et qui m'appellent Le matin au marché
Voici pour cent francs du thym de la garrigue Un peu de safran et un kilo de figues Voulez-vous, pas vrai, un beau plateau de pêches Ou bien d'abricots ? Voici l'estragon et la belle échalote Le joli poisson de la Marie-Charlotte Voulez-vous, pas vrai, un bouquet de lavande Ou bien quelques œillets ? Et par dessus tout ça on vous donne en étrenne L'accent qui se promène et qui n'en finit pas
Kleine mensenhand strooit op winterse dag kruimels voor de mus.
Schelpen op het strand die worden door de branding voor ons kind gebracht.
Molens in de wind draaien, draaien, en draaien in het vlakke land.
Kerstman in de straat borstelt met grote bezem sneeuw weg van de stoep.
De dode takken breken af bij felle wind van de avondstorm.
Kreten in de nacht van kikkers in de vijver lokken de reiger.
Hulpeloos jong lam verloren tussen struiken waar de wolf vertoeft.
De werkzame bij zoekt in de roze bloesems lekker naar honing.
CARPE DIEM
Will Tura: Eenzaam Zonder Jou songtekst
Ik ben zo eenzaam zonder jou Niets kan mij binden bij mijn vrienden Bij hen kan ik het niet meer vinden Het liefste ben ik dicht bij jou
Ik ben zo eenzaam zonder jou Ook als het dansorkest gaat spelen Want dansen gaat mij gauw vervelen Als ik jou niet in m'n armen hou
Ik ben zo eenzaam zonder jou Jij weet dat ik op jou zou wachten Maar leef ik ook nog in jouw gedachten En ben je mij nog altijd trouw
Ik kan niet verder zonder jou Mijn leven zou ik voor jou geven In al mijn brieven staat geschreven Ik ben zo eenzaam zonder jou
Ik ben zo eenzaam zonder jou
SONNET POUR HELENE
Quand vous serez bien vieille, au soir, à la chandelle, Assise auprès du feu, dévidant et filant, Direz, chantant mes vers, en vous émerveillant : Papoum me célébrait du temps que j’étais belle.
Lors, vous n’aurez servante oyant telle nouvelle, Déjà sous le labeur à demi sommeillant, Qui au bruit de mon nom ne s’aille réveillant, Bénissant votre nom de louange immortelle.
Je serai sous la terre et fantôme sans os : Par les ombres myrteux je prendrai mon repos : Vous serez au foyer une vieille accroupie,
Regrettant mon amour et votre fier dédain. Vivez, si m’en croyez, n’attendez à demain : Cueillez dès aujourd’hui les roses de la vie.
Regretting my love, and regretting your disdain. Heed me, and live for now: this time won’t come again. Come, pluck now — today — life’s so quickly-fading rose.
Ik ben Journée Wilfried , en gebruik soms ook wel de schuilnaam PAPOUM.
Il neige il neige sur Liège
In de boeken die Bles Wauters kon, mocht, moest of durfde lezen tijdens zijn middelbare studies stond de levensgeschiedenis van belangrijke mannen vaak centraal, terwijl vrouwen, Hollanders, Arabieren, Joden, Chinezen, Russen, Schotten, Spanjaarden en Zweden weinig plaats kregen. Het was of de homo sapiens daartussen niet voorkwam. Vijftig jaren later, vandaag in het derde millenium, bestaan er echter wel goed gevulde encyclopedieën met namen afkomstig uit alle continenten en opent internet voor ons en de rest van de zeven miljard aardbewoners een oceaan waar we ons onbeperkt kunnen informeren. Hoe het ook was en hoe het vervolgde, na enig afwegen was Bles Wauters tot een persoonlijke besluitvorming gekomen dat de slimste mens die er ooit op onze planeet leefde waarschijnlijk de Fransman BLAISE PASCAL is geweest.
De campionissimo Henri Van Steenbergen .
DE GROTE RIK VAN STEENBERGEN
De gloriedag van Eloi Meulenbergh
Louis Mottiat 1921 
V OLLIVIER
Wilfried Journée en Renaat Grandry.
SANTIAGO DE COMPOSTELA.
( vlaams pelgrimslied uit vroegere tijden)
Door verschrikkelijke branden ging deze week een gedeelte van de purperen hei verloren.
