Vosselaar 07 03 2016
Kyra-Luna & Mirza online !
Gisterenavond heel laat viel hier nog een heel fijn berichtje in onze mailbox. Als het een bericht over Oostenrijk is zoals dit dan is het gewoonlijk afkomstig uit Temse of uit Minderhout (Lesswood zeggen ze hier in dit bericht)
Onze pas verjaarde Kyra-Luna en haar maatje “Golden” Mirza, zijn samen met de baasjes terug op wintersport getogen en daar brengt Luna verslag over uit aan haar “moe” Belle. Zo gaat dat al haast vijf jaar en telkens lezen we de belevenissen met veel plezier voor aan moeder Belle.
Hier het verhaal van Kyra-Luna, Luna voor de vrienden.
Dag moe en andere Faesroedelleden,
Hier nog eens een berichtje uit Lesswood van je kleine (oeps grote) meid.
Ondertussen ben ik al 5 jaar geworden - zoals de rest van mijn broers en zussen - en kan ik met enige trots melden dat ik volgend jaar de oudste hier in huis wordt.
Onze eerste reis uit 2016 zit er weer op en dit jaar zijn we zonder botbreuken of dokters- en dierenarts bezoekjes teruggekeerd uit Oostenrijk. Misschien dat de lentetemperaturen er voor iets tussen zitten maar dat kon ons niet deren.
Dat het dit jaar even anders ging zijn, was al duidelijk voor de vakantie. Onze vrienden, die we normaal elk jaar daar zien, konden door omstandigheden dit jaar niet naar hun favo-stekje en dit impliceerde dat Nederlands baasje alleen moest gaan shifahren en dat is nu 1-maal niet zo leuk. Ik zou wel willen meegaan maar ik weet niet of dat echt zulk goed idee is. Het voordeel is wel dat het skipas-gebeuren wat minder Euro's kost.
De heenreis verliep uitmuntend tot aan de Oostenrijkse grens. Geen controle op vluchtelingen richting Oostenrijk maar ongewone drukte (het is ttz drukte die baasjes niet gewoon zijn...). Toen we in Westendorf aankwamen, leek het aan onze kant van de berg net lente. Geen sneeuw en veel groen. Het leek er alvast op dat we ons niet zouden vervelen... want minder sneeuw opent natuurlijk andere wandelperspectieven en dat hebben we geweten.
Nu horen baasjes al jaren verhalen van Aunerhof en de weg werd hen ook al eens uitgelegd maar zolang ik meega, had ik Aunerhof nog niet gezien. Maar daar is dit jaar verandering ingekomen want door het minder skieen hebben baasjes eindelijk ook de andere kant van Westendorf ontdekt en ja ze haalden de gemiddelde leeftijd er zwaar omlaag. Want weg van de pistes kom je ander volk tegen (iets ouder). Terwijl baasjes versteld stonden van de prachtige natuur en het mooie landschap, gingen wij vooral achter onze neus aan in het bos. En wat hebben we gewandeld, elke dag minimum 6 km en als Nederlands baasje ging skieen, gingen wij met het andere baasje wandelen. Tijdens de voorlaatste dag deden we de langste wandeling van de vakantie (zo'n 14 km.) Baasjes moesten de purpere pijltjes volgen maar die hadden de Oostenrijkers na pijltje 2 zo goed verstopt dat baasjes op goed geluk ons een prachtige wandeling voorschotelden, die zowel van ons als van de baasjes fysiek best wat vergde.
O ja, ik hoor jullie al denken - geen geocachen, gaat dat dan niet in de sneeuw... O jawel, ware het niet dat baasje tijdens onze eerste geocache trip de wandelgps verloor uit de broekzak (daar zijn toen veel woorden gevallen, die in talkshows weggebliebt worden). Maar toen baasje de voorlaatste dag op het gemeentehuis nog eens gingen informeren, bleek nog maar eens dat de mensen nog niet zo slecht zijn... want de gps werd gevonden en netjes teruggebracht.
Onze jaarlijkse plekjes werden ook weer aangedaan en natuurlijk werden we overal herkend - zo kregen baasjes de stamgastentafel in het restaurant waar ze vaak komen daar en mocht ik op de berg zelfs mee op de bank kruipen om door het raam te kijken. En ja, onze baasjes zeulen elk jaar met onze kussens maar daar wordt niet echt op geslapen.
De terugreis verliep minder vlot want ... strenge controle 's aan de Oostenrijks-Duitse grens. En ja als alles van 2 naar 1 vak moet, wil dat zeggen dat je daar al een uur verliest.
Gelukkig namen baasjes de files sportief op maar de zin 'Wir schaffen das nicht' viel meerdere malen.
Het belooft om op vakantie te vertrekken naar Frankrijk met het EK, terreurdreiging en een vluchtelingencrisis... Geduld zal daar zeker een stille vorm van liefde worden.
grote poot
LuNa
Ze mogen hem hebben…
