Berichten van 1 maart 2009 tot 31 maart 2009

In de tijd toen…

In de tijd toen …zo beginnen heel veel verhaaltjes, en hier gaat het dan niet verder… de honden nog praatten, neen, hier gaat het verder… de honden nog groenten aten. Nu krijgen ze nog wel groenten maar het is de eerste maal dat ze boterrapen eten die ’t baasje juist heeft uitgedaan, geoogst heeft.

De leden van de Drentenvereniging en hun sympathisanten die deel hebben genomen aan de vorige wandeling weten dat ’t baasje iets heeft met hutsepot. Speciaal voor die befaamde / beruchte hutsepot had het baasje in het najaar boterraapjes gezaaid. Want  hutsepot zonder boterraapjes, dat is de echte niet.

Nu zijn die raapjes dit jaar super geslaagd en gegroeid zodat er niet zoveel van gebruikt zijn en er nog een deel blijven staan en groeien is. Die wou het baasje vandaag rooien om de moestuin klaar te leggen om binnen twee weken aardappelen te planten.

Vermits bij Drenten  “the will to please” nogal groot is en zij steeds de baas maar willen helpen krijg je zo van die krankzinnige toestanden date r staarten tussen de tanden van de riek zitten. Rapen komen plots uit zichzelf in beweging, en het zand vliegt je om de oren als één van die drie honden een regenworm ontdekt hebben die dan gelijk een luchtdoop krijgt.

En zo lagen ze dan daarstraks met drie, elk op een raap te kauwen. Als er vreemden langs zouden komen zouden ze denken dat de arme diertjes hun eten van het veld moesten stelen om aan hun maaltijd te komen…

Belle

Het werkt…

Dat is nu het voordeel van het zomeruur, het échte voordeel.  Hera en Heros laten ons een uur langer slapen. Ze worden nog wel wakker bij zonsopgang maar dat is een uur verschoven !!! En dat maakt het leven leuk… een uur langer slapen, je nog eens omdraaien en” foert” zeggen tegen de grote wereld!

Als we ze nu nog kunnen leren doorslapen zoals Belle doet en zoals alle honden voor hen deden, dan is het hier een hemeltje met die drie honden. Het minste geluid dat ze horen ’s nachts zijn ze wakker, Hera toch zeker, en willen ze even uit de bench voor een plas. Op zich niet zo’n erg, want waar ze wakker van worden is gewoonlijk toch het doortrekken van het toilet als ’t baasje of ’t vrouwtje opgestaan zijn. Het is dat mee buitengaan, die 5 minuten buiten, en als de thermometer -1°C aangeeft is dat zoals het baasje het noemt ‘klein pietjes weer’.

Maar niet gezeurd, vanaf vrijdagmorgen worden ze weer in België wakker. Daar is het normaal 20 minuten vroeger licht / dag dan hier. Dat heeft dan weer te maken met de nul meridiaan , die van Greenwich weet je wel. Die nullijn loopt hier trouwens pal door het dorp van La Magdeleine. Vosselaar zit wat meer oostelijk dus daar is het vroeger ochtend !

We zien wel hoe het loopt, als het niet werkt zoals we willen is er nog altijd het spreekwoord “ochtendstond heeft goud in de mond”

Belle

’t Baasje en de CIA

En dan nog wel de CIA in Frankrijk, zit daar weer iets louche achter of wat voeren die Amerikanen en onze baas in hun schild ? Gaan ze hier ook een afdeling beginnen nu Obama de gevangenis van Guantanamo gaat sluiten ?

Je kan gerust zijn, met zo’n volk gaat het baasje niet in zee. De CIA hier in Ruffec staat voor Carrosserie Industriëlle & Auto, CIA dus ! Geen geheime diensten en collega’s van James Bond toestanden, geen Third Man aflevering. Het baasje heeft gewoon de Mitsubishi naar de garage gebracht voor herstelling.

Vorige maand is er toch een betonnen bloembak opzij gesprongen toen het baasje achteruit reed op de parking van de autoonderdelen winkel Wilex te Oud Turnhout.

Een lelijke kras op de bumper en een bloembak die rap rap terug op zijn plaats ging staan waren de gevolgen. Vermits de auto hier in Frankrijk is ingeschreven en verzekerd moest ‘m ook hier gemaakt worden. En dat gaan ze dus vandaag doen. Dan kunnen we eind deze week met een herstelde bumper naar huis terugkeren, op zoek naar andere bloembakken!

Belle

Nog geen zomer !

Een witte gazon in de tuin en onderweg naar Ruffec verschillende akkers met raapzaad, colza zeggen ze hier, volledig onder de rijp.

We konden het vermoeden gisterenavond, een volledig open hemel met een heel fijn maansikkeltje, dan kan je vorst verwachten in dit seizoen, zelfs in zuid-west Frankrijk.

Om 8 uur deze morgen gaf de thermometer nog steeds een halve graad onder nul. Hera en Heros waren ook een beetje verrast want ze waren snel terug binnen en hebben zich dadelijk voor de kachel genesteld.

Het belooft nochtans een prachtige dag te worden. Het enige wit aan de lucht zijn de strepen van de hoogvliegende vliegtuigen, onderweg naar verre bestemmingen.

Ook de vooruitzichten voor de komende dagen zijn prachtig. De bomen in de tuin staan klaar om hun bloesem volledig te openen, nog enkele dagen voor we één grote bloementuil hebben in de tuin.

Als dan de vorst maar op een ander gaat vriezen, zo niet is het weer noppes met het fruit zoals vorig jaar …

Belle

Met z’n vijven…

Met z’n vijven zijn we daarjuist gaan wandelen, vijf honden wel te verstaan. Robin en Harry waren in hun tuin toen we er voorbij kwamen, en zij zijn met Bonny en Panda met ons meegewandeld. Hier in dit geval is Harry de zoon van Robin en niet “onze Harry” die bij Jos en Dymphna woont in Lichtaart.

Bonny en Panda lopen nogal eens vrij en dan komen ze ons gewoonlijk opzoeken aan de afsluiting. Nu hadden we de gelegenheid om eens samen te ravotten zoals we doen met   Tibo en anderen in ons bos in Vosselaar.

En of dat we het er van genomen hebben. Panda was al dadelijk heel goeie maatjes met Heros, het leeftijd verschil is niet zo groot, Panda is haast 8 maanden oud en Heros en Hera nu vier maand en half. Dat klikt dus dadelijk.

Hera was, zoals steeds, wat afstandelijker de eerst vijf minuten. Het was pas van het moment dat we alle vijf een trainingssnoepje hadden gekregen dat Hera “loskwam”

Wij hebben die “engelsen” de streek eens leren kennen zie. Ze mogen dan wel altijd buitenlopen, wat wij NIET mogen, maar verder dan het einde van de straat kennen ze het blijkbaar toch niet. Om dat te leren kennen hebben ze de Belgen nodig, en sociaal als we zijn hebben we die twee alle muizenholletjes en interessante plaatsjes aangewezen en leren kennen.

Het is hen blijkbaar ook bevallen, als nu binnen twee weken Fred en Harley ook terug zijn uit Engeland dan gaat dat een heel honden uitlaatcentrum worden.

Ze gaan er naar komen kijken die Fransoozen…

Belle

Feestje…

Het eerste van het jaar hier in Frankrijk. In de feestzaal van La Faye, een buurgemeente van La Magdeleine organiseerde de fietsclub waar Laurent en Jeanine bij aangesloten zijn een “diner-dansant”. Een organisatie steunen en dan er nog lekker eten bovenop krijgen, daar heeft het baasje en ’t vrouwtje wel oren naar.

We vonden het al raar dat we gisterenavond rond acht uur nog een wandeling gingen maken door de velden. ’ t Baasje wou waarschijnlijk zeker zijn dat Hera en Heros moe genoeg zouden zijn dat ze vroeg zouden slapen en zo “het kot niet zouden afbreken” Hij kent zo stilaan zijn Pappenheimers. Onterechte gedachte trouwens want zij zijn uit zichzelf in de bench gegaan en hebben zich voortreffelijk gedragen.

Het diner-dansant begon ruim laat, aperitief om 20u30…als je dan weet wat het aperitief betekent wil dat zeggen dat je pas rond tien uur aan tafel gaat, en dat voor een vijfgangenmenu ! Gans het menu was door de leden van de fietsclub zelf bereid, zo hoorden we van de gigantische hoeveelheid soep die Jeanine bereid had. Iets wat je hier in het zuid-westen van Frankrijk niet kan vinden zijn aardappelkroketten. Geen nood voor Jeanine, dan komt de “millecroquette” boven en worden 30 kilo aardappelen omgetoverd tot 600 kroketten.

De bij de kroketten horende “Coq au vin” was dan weer door een andere fietsmaat bereid, zo kreeg ieder wel een taak en opdracht. Zij die niet in de kastrollen kon roeren maakte zich verdienstelijk met opdienen. Er waren opmerkelijk veel mannelijke “diensters” gisterenavond ,vertelt het baasje.

Dat het leuk en plezierig was is weer duidelijk geworden door het uur van aankomst, wij hadden de klok al een uur verder gezet toen we het hoofdbestuur hier de koer hoorden opdraaien. En dan zegt het baasje nog tegen ons dat zij bij de eersten waren die huiswaarts togen, zou ‘m nu weer “zwaanzen” die baas van ons ?

Belle

Le vingt sept…

De zevenentwintigste van elke maand moet je in Rouillac wezen. De zevenentwintigste is het markt aldaar en vanuit gans de Charente, Vienne, Charente Maritime, en Deux Sèvres komen kopers en verkopers hier naar de maandelijkse markt.

Hier en daar zie je zelfs een 33 nummerplaat uit de Gironde en een 24er uit de Dordogne. Het beste kan je de markt vergelijken met de zondagse vogelenmarkt in Antwerpen, daar kwamen ze ook van heinde en ver op af.

Ook wij waren deze voormiddag van de partij. Alles wat je er ziet kan je wel gebruiken, maar toch keerden we met lege handen terug. We hebben gezien…allerlei pluimvee in alle stadia van leeftijd, konijnen, honden. Verder door op de markt…kleding van een klak tot een kanten string, en in de kant waren ook nog veel gaatjes, kookpotten en pannen, een APPELSCHILAPPARAAT (!) ja je hebt goed gelezen, om appels te schillen.

 De man met zijn Bayonneham stond op een andere plaats als voorheen, trektangen, snoeischaren, olijven, brood, druivenstruiken, parfum, juwelen (?) nieuwe ramen, een tractor en een nieuwe Renault personenwagen, tuingerei, een paard of een ezel, met of zonder jong, drachtig of niet…Noem het en je kan het er kopen, zelfs de dierenbescherming stond er weer, ditmaal moesten twee geitjes de aandacht trekken.Zo zouden we de brandende kachel en de jachtgeweren nog vergeten. Je ziet zoveel dat je onmogelijk kan navertellen wat je er allemaal gezien hebt.

En wat we dan wel nodig hadden, was er niet te vinden, een zak Pedigree Pal brokken voor ons huisvee, we hebben hem wel gevonden maar dan in de Super U. Nog wel in aanbieding en met twee kilogram extra, gratis voor niks.

Het hoofdbestuur

Karakter, onze Heros…

Hij heeft het gemaakt met zijn karakter, onze Heros. Het was niet de bedoeling dat er een reutje zou blijven uit het nestje van Belle. Een teefje uiteraard, maar een reutje was echt geen optie, te gevaarlijk tweemaal per jaar…

En toch, vier, vijf weken waren de pupjes oud, toen bij mij het zachte karakter van “bruintje” zoals hij toen nog noemde duidelijk werd. Heros heeft dat iets te grote “Bas gehalte”. Het “goeie lobbes” niveau, het gezapig handelen, nooit over enthousiast, altijd vriendelijk.

In het begin dacht ik dat ik vooringenomen was wanneer ik vertelde dat het toen vijf weken oude hondje de reïncarnatie van Bas was. Het is niet qua uitzicht onze Bas, maar het karakter is een kopie  en daar geraak ik elke dag meer van overtuigd.

Aan de andere kant moeten we telkens weer tweemaal kijken om het verschil te zien met Belle. Het witte vlekje in Heros’ nek is verdwenen en de mantel is nu volledig. Hij heeft nog niet het volume van Belle maar dat is enkel een kwestie van leeftijd. Als je ze naast elkaar ziet lopen is er geen moeilijkheid, maar afzonderlijk…

Het gaat met Heros zover dat ik soms moet opletten van hem niet in een favorietenrol te plaatsen want dat is helemaal de bedoeling niet. Hij heeft ook dat struise, het grote hoofd van zijn vader Zeppos, ook Bas had die grote struise kop met die trouwe hondenogen die je niets kon weigeren.

En aan dat niet kunnen weigeren zullen we moeten werken want we zullen nog eens langs de bascule passeren als we volgende week terug in Vosselaar zijn. Goed mogelijk dat we nog grotere ogen trekken dan die grote vraagogen van Heros.

Jan

Karakters, ons Hera…

Hera is niet bij ons gebleven op keuze van karakter, of toch wel een beetje. Er zou uit Belle’s nestje één teefje bij ons blijven. We hadden dus de keuze uit twee, Hera en Hadise.

Omdat Hadise nogal dominante trekken vertoonde en al zeer jong haar wil oplegde aan de rest van de pupjes is het Hera geworden.

Hera is hier de brok zenuwen in huis, voor alles direct hevig en enthousiast. Dat begint ’s morgens al bij het uitlaten uit de bench, die kan voor ’t juffertje niet snel genoeg open. Dan begint de begroeting van de “bevrijder” springen en keffen, net alsof ze te horen heeft gekregen dat het “levenslang” in de bench een vergissing was en zij kwijtschelding van straf heeft.

Bij het spel met moeder en broer is zij de “bitch” de grote lawaaimaker en de orenbijter met voorsprong. Hera moet aandacht hebben, van de bazen of haar roedelgenoten, het gaat ‘m om de aandacht.

Ook bij de wandelingen is zij het die het dichtst bij de bazen blijft, en ook het snelst terug komt als er geroepen wordt. Het is dan ook zij die de bazen de vuilste kleren bezorgt met heel fel tegen hen aan te springen en aandacht op te eisen.

Zoals Hera hebben wij nog geen enkel hondje gehad die zo komt likken en tegen je aankruipt als je in de zetel zit. Op zulke momenten is het haar dan weer vergeven dat ze even daarvoor de tuin weer verbouwd heeft. Een vriendelijke tuinarchitect bij wie alles snel en hevig dient te gebeuren, in die richting moeten we haar verdere opleiding sturen is ons gedacht…

Jan

Het kruis…

Het kruis aan het kruispunt met de kerk en het gemeenthuis, de mairie, is opgeknapt. Dat haalt bij ons in ’t dorp dus de regionale krant de “Charente Libre” De curé, waarvan we al tien jaar niet weten dat ‘m er is, hij is van verschillende  gemeenten in de omgeving curé,  is het kruis opnieuw komen zegenen. Tegelijk is ‘m een werk van barmhartigheid komen doen, de zieken bezoeken. Ja, met een verkoudheid, of koppijn, waarvan de pastis of Cognac oorzaak is, zal je wel niet moeten afkomen. Het zijn voornamelijk de ouderlingen , waarvan er nogal wat zijn in de gemeente, die het bezoek mochten ontvangen.

Wij zijn er niet geweest dit weekend bij de huldiging, wegens vergetelheid, maar we zijn vandaag met de Drenten te voet tot aan het kruis geweest. Dat is heen en terug zo’n zes kilometer met de tijd erbij voor het “portretjes trekken” toch wel een uur en een kwart. Die klein djupkes hebben er niet van geweten, ze hebben dan ook nog eens minstens dubbel zoveel afstand afgelegd als de baasjes met hun heen en weer geloop.

Eventjes zijn Belle en co aangelijnd geweest omdat een landbouwer met groot materiaal zijn graan aan het besproeien was. De baasjes weten natuurlijk niet wat er in dat grote vat achter die tractor zit en houden de honden dan maar aangelijnd. Het moest zo eens het reinste vergif zijn !

Na de wandeling is het drietal wel een uur en half koest geweest. Er was zelfs geen plaats voor de baasjes in de zetels. Alles was ingenomen door gerekt en gestrekte honden.

Belle  

Karakters…

Drie Drentsche Patrijshonden, dan zou je zeggen, dat is driemaal hetzelfde hondje met dezelfde eigenschappen. Maar niets is minder waar. We moeten wel tweemaal kijken op dit moment om Belle en Heros uit elkaar te kennen, maar dan houdt elke gelijkenis op.

Moeder Belle is de rust zelve, zij gedraagt zich als een verantwoorde moeder voor haar pups. Zelfs nu ze vier maand en half oud zijn worden ze nog nagekeken en proper gelikt door hun moeder.

Als jager is er iets mis met Belle, de eigenschap van een Drent, jagen onder het geweer, of vlakbij de baas blijven is aan Belle niet besteed. Eens vrij is ze weg, in België het bos in en uit het zicht voor de baas. Ze komt wel terug na enig aandringen van de baas maar prettig is anders.

In Frankrijk in de velden durft ze wel een heel eind voor ons uitlopen, ze heeft wel goed de bazen in ’t oog. De minste richtingsverandering doet haar aan topsnelheid terugkeren naar de baasjes. De nabijheid van de pup’s doet haar wel attenter en alerter te zijn dan voorheen.

Belle is nog wel steeds de roedelleider na de bazen, tot nu toe erkennen de pup’s haar ook als dusdanig, het wordt natuurlijk afwachten wat het gaat worden eens die twee beginnen puberen. Dat kan wel eens een probleem worden met een machtstrijd tot gevolg. Belle is van nature een zéér gevoelig hondje, meer dan Bas bijvoorbeeld ooit is geweest.

Harde woorden of luid gesproken woorden zijn niets voor haar, dan kruipt ze weg. Dat was het laatste jaar het probleem met de haast dove Bas. Uiteraard begreep zij niet waarom wij harder praatten met Bas, voor haar waren wij kwaad op onze ouderling.

Morgen schetsen wij het karakter van de pup’s

Jan

Plantenkillers…

Ach ze zijn niet kieskeurig, aardbeienplanten die ’t vrouwtje net verplant had, een overgebleven geranium van vorig jaar, toevallig ééntje dat niet bevroren geweest was.

Er zijn er zo nog wel enkele soorten waarvan we niet zo goed meer weten wat er in die pot stond, het meeste groen moet nog opkomen en zulke plantenspecialisten zijn de baasjes nu ook weer niet om van een kale tak te kunnen zeggen xxx dat is ‘m !

Dan komt Hera, want dat is killer numero uno, die plant in het voormalige hok van Bas leggen. Bas heeft twaalf jaar niet naar dat hok omgekeken, de pup’s vinden dat hok het einde. Als je iets verloren bent, één adres waar je zo niet alles toch heel veel kan terugvinden. Jos & Dymphna melden ons soortgelijke uitspattingen van broer Harry het zal dan toch een familietrekje zijn ?

Als de aardklomp aan de plant nog te groot is komt ze die afschudden op de deurmat. Dat is wel makkelijk, dan kan je de mat opnemen en al dat zand gelijk terug in de pot kieperen waar het vandaan komt. Dat is dan weer geen aangeleerd gedrag, zoiets kan een Drent uit zichzelf. Intelligente  hondjes hoor…maar er is een maar aan, en nog geen kleintje !

Belle

Wij ontsnappen er nog maar eens aan…

Terwijl Frankske van het weer, gisterenavond uitlegde wat het verschil is tussen regenen en buien, ontsnappen wij weer eens te meer aan buien en smeltende sneeuw. Heel dikwijls is het zo dat de Charente op het scheiden ligt tussen goed en slecht weer. Hier in Frankrijk zeggen ze “als je onder de Loire zit, dan zit je goed”. En we moeten het haast geloven, maar toch is de Loire van hier uit toch zo’n 180 km noordelijker gelegen.

We gaan er dus nog maar eens tegenaan, nog een dagje in de moestuin werken, hoofdzakelijk door den baas, en dan hebben we niet echt nog zaken die MOETEN gedaan worden.

Misschien gaan we toch nog eens naar de zee hebben we het hoofdbestuur hier onder elkaar horen bedisselen. Als de weersvooruitzichten blijven zoals nu dan zit het er dik in ! Als ze over Angoulême en Cognac naar Saintes rijden, dan hebben ze die kronkelwegen niet die onze magen door elkaar schudden, en dan moet het lukken, “Atlantique here we come ! ! ! “

Belle, Hera & Heros

Verder weg…

Regelmatig nemen we eens een andere wandeling, of we maken een regelmatige wandeling wat langer, kwestie van de asfalt in het gehucht overal gelijkmatig te verslijten overdrijft het baasje dan.

Ook gisteren weer, zo zijn we een eind verder gegaan om een paar fotootjes te nemen om binnen een paar weken te kunnen vergelijken met het wisselend uitzicht van ons gehucht.

Aan dat struikgewas is het altijd plezierig snuffelen, het ruikt er telkens weer anders en er zou eens iets moeten veranderen zonder dat we er weet van hebben. Dat kan gewoonweg niet !

Het veld vlak voor het grote witte huis is dit jaar een veld met graan geworden, vorig jaar stonden hier zonnebloemen. Ons moe verteld dat zij hier vorig jaar eens verloren gelopen is met achter een poes te jagen. Zij is toen aan de gans verkeerde kant uit de zonnebloemen gekomen en Bas is ze toen komen zoeken.

Dit jaar zal “ons moe” wel zelf moeten zorgen dat de roedel bijeen blijft; Nu staat dat graan nog niet hoog maar als we nog eens een maand verder zijn kunnen we er helemaal in verdwijnen. Dan is het enkel ons moe haar neus die ons nog kan vinden, op de wijze dat Bas het ook deed.

Hera & Heros

Zomaar…

Omdat het baasje ze mooi vond, deze foto’s. Ze zijn daarjuist genomen hier in de tuin, na de wandeling.

Belle is nog kletsnat want die is in de waterbak gaan zitten waar deze morgen nog ijs op lag. Dat is dan écht een verfrissing na een stevige wandeling door de velden.

Belle, Hera en Heros

Mooi vandaag…

En miss Hera en mister Heros hebben ons daar deze morgen om tien na zeven (!) op attent gemaakt. Hun normaal uur zal je zeggen na dat berichtje van afgelopen week. Voor ’t baasje reden om de eerste “dedju”van de dag te uiten.

Eens ze buiten gelaten zijn zij we ook maar eens een frisse kop gaan halen. Dat was niet moeilijk die frisse kop want op de regenwaterbak waar de honden uit drinken als ze in de tuin zijn dreef een heel dun laagje ijs. Het heeft dus lichtjes gevroren in de Charente, het is wel raar dat er geen rijm aan het gras kleeft, geen vorst aan de grond dus.

Hera en Heros hebben mij deze morgen danig in hun spel meegesleurd, ik heb dan ook meegedaan en deze maal niet om de orde wat te handhaven. Het was spelen voor het spel en we hebben er met z’n drieën duchtig plezier aan beleefd. Het baasje stond erbij en keek ernaar…

Na het spel heeft het baasje ons met drie wel moeten afdrogen, door het rollebollen in het bedauwde gras waren we kletsnat geworden. Als we dan de zetels induiken krijgen we toch wel lichte tegenwind vanwege het hoofdbestuur.

Eventjes wachten aan de deur om afgedroogd te worden is van groot belang voor de vrede in huis. Dat zullen we eens moeten doormailen naar mijnheer Obama als ‘m zijn labradoodle ziet binnenkomen na het spelen op ’t pelouske van ‘the White House” Dan heeft ‘m toch al in beperkte kring de wereldvrede bewaard.

Belle

Ras- of vuilbakkenhonden ?

Met z’n drieën zijn ze het hok binnengeraakt waar de vuilniszakken staan vooraleer ze buitengezet worden om opgehaald te worden. De zakken zitten speciaal “hondproof” in een vuilniston en toch liggen hier drie stinkerds in de zetel.

De eetbakken zijn blijven staan zoals ik ze daar gezet heb, geen honger wegens “op een ander gegeten”.  Dan maakt het baasje een extraatje met toevoeging van een deel befaamde quiche van ’t vrouwtje bij hun brokken en Chappi en dan blijft dat staan…Je zou ze met plezier soms ne poot uitvijzen.

Dan moet je weten wat ze hebben binnengespeeld uit die vuilzak, dinsdag (!) hebben we bouillabaise gegeten, de echte zelf huisgemaakte bouillabaise . De visafval zoals koppen, staarten,graten, mosselschelpen, garnalenkoppen dat verdient hun volle aandacht ! En goed eten dat niet gedurende de week is beginnen stinken…dat blijft staan. Je zou ze nog een poot extra uitvijzen.

Dan zijn ze nog zo leep ook van een “chinese vrijwilliger” aan te duiden die het baasje moet week maken om niet te veel naar hun poten te krijgen. Deze maal was het Heros die met grote onschuldige (?) ogen voor het baasje kwam zitten. Allee, voor één keer zegt het baasje dan, gij moogt uw vier poten houden deze keer !

Jan

Door het dolle heen…

De vermoeidheid van de namiddagwandeling heeft gisteren niet lang geduurd, voor een zestiger is het verbazingwekkend hoe snel dat zo’n jonge honden recupereren. Tijdens de wandeling zijn ze allen, ikzelf Belle inbegrepen, gaan liggen hijgen aan de straatkant.

Bij de thuiskomst hebben we, na eens goed gedronken te hebben, ons laten vallen waar we stonden en een flinke poos geronkt, maar dat wisten jullie al van ’t baasje.

Veel vroeger dan hij verwachtte stonden wij al terug mee onder de hangar waar ’t baasje houtblokken aan het halveren was, die waren iets te lang voor de kachel en nu zijn ze een pak te kort of wat dacht je !

Na het eten zijn we er dan eens flink tegenaan gegaan. Binnen in huis wel te verstaan want buiten begon het al te schemeren. Drie maal zijn we de slaapkamer ingestormd, en driemaal heeft het baasje, omdat we weer niet wisten waarvoor die flaporen dienden, ons bij ons nekvel moeten nemen om terug wat orde in het huishouden te brengen.

Uiteindelijk heeft ‘m ons naar de benches gedirigeerd en hebben we nog een uurtje gerust tot we gekalmeerd waren en het deurtje terug open mocht. Onze baas kan wel eens kwaad zijn, meestal omdat ‘m moet kwaad zijn van ’t vrouwtje, maar vlak daarna staat ‘m achter ’t hoekje te lachen met onze kuren.

Je moet het maar kunnen, tegelijk lachen en iemand naar zijn poten geven !

Belle

Bij de apotheker...

 Jantje met een luide jonge stem bij de apotheker:

"Drie dozen condooms in verschillende maten!"

Iedereen staat aan de grond genageld, de apotheker reageert het

vlugst:

 "TEN EERSTE, roept men niet zo!"

 "TEN TWEEDE is dit niets voor kleine kinderen", en

 "TEN DERDE stuur je je vader maar eens tot hier."

 Maar Jantje laat zich niet ontmoedigen:

 "TEN EERSTE", antwoordt hij, "heb ik in de school geleerd, dat men

luid en duidelijk moet spreken!"

 "TEN TWEEDE is dat niets VOOR kleine kinderen maar wel TEGEN kleine

kinderen" en,

 "TEN DERDE gaat dit mijn vader niets aan, ze zijn namelijk voor mijn

moeder die morgen voor een week naar Mallorca vliegt!".

Kalm vandaag…

We hebben het rustig gehouden vandaag, zo rustig dat het baasje niet weet wat er vandaag te vertellen valt op Drenten gebied. We hebben niets vernield, we hebben geen voorbijgangers laten schrikken, de postbode is onopgemerkt kunnen passeren omdat we voor de kachel lagen te pitten.

Het baasje heeft bij Marc & Sarah en bij Min & Mick, beiden Engelse buren die voor langere tijd in GB zijn het gras gekortwiekt, ’t vrouwtje heeft hier bij ons wat rozenstruiken gesnoeid.

Het baasje heeft zitten wachten naast de laptop op een bericht van “ozzen Dré”, zijn broer die vandaag naar een pup is gaan kijken. Neen, niet naar een Drentenpup, bij “ozzen Dré” moet het een Boxer zijn. Gust die vorige week ingeslapen is was ook een boxer en zoals onze baas verslingerd is op Drenten, zo is André zot van Boxers.

Uit Nederland kregen we dan een mail dat Alfred Schouten het programma over Drentsche Patrijshonden van RTL4 voor ons op DVD heeft opgenomen. Alfred heeft een Drentenkennel “vanNoordhove”, hier kan je hen vinden:   http://www.vannoordhove.com/

Morgen voorspellen ze ook nog mooi weer en dat zal waarschijnlijk zo blijven tot woensdag, je mag ons bij de sjansaars rekenen…

Belle

Wind…

Een sterke noord oostenwind blaast over de Charente, het is zeer zonnig maar de wind blaast je terug binnen.

Ondanks die wind zijn we daarjuist een grote wandeling gaan maken, eentje waar Hera en Heros nog niet geweest waren. Die hebben de ontdekkingen van hun leven (tot nu toe) gedaan blijkbaar want ze hebben op zo’n manier rond gehold dat ze nu nog lawaai maken, van het snurken nu…

Die twee zien we voor vanavond niet meer, ik wou al schrijven ‘zien en horen we niet meer’ maar dat horen is meer dan aanwezig, in stereo nog wel !

Bij aankomst van de wandeling was de tuinman bezig bij de buren, dat is dan de mogelijkheid om de achterzijde van het huis en dak eens te gaan inspecteren. De januari storm heeft op sommige plaatsen flink huisgehouden, daarom toch maar eens achterom lopen om te gaan kijken.

Er zijn twee pannen gesneuveld, één is er gevallen en dus gebroken en een andere is gewoon gebroken en ligt nog op haar plaats. Met behulp van een ladder en twee reservepannen is het euvel ondertussen ook alweer opgelost.

Ik loop met het baasje nog eens mee in de tuin, de pup’s blijven te hard snurken naar mijn zin…

Belle

Drenten lentewandeling

13 april 2009  2° paasdag

Op paasmaandag 13 april nodigt de Belgische vereniging van de Drentsche Patrijshond jullie  uit om deel te nemen aan de jaarlijkse lentewandeling.

Deze wandeling gaat door in Scherpenheuvel. Erik Petitjean heeft weer een mooi parcours voorbereid die zowel de honden als de baasjes kan bekoren.

De deelnemers verzamelen te 14 uur op de autobus parking achter de Mariahal. Wandelaars die op GPS naar Scherpenheuvel komen geven “Spordelstraat in als eindbestemming , deze straat geeft uit op de autobusparking.

Omdat de vereniging trakteert met een glaasje en een knabbeltje is er een deelname prijs van 4 €  voor volwassenen en 2 € voor kinderen bepaald.

Praktisch

-deelnemers met puppy’s of zij die minder goed “te been” zijn, hebben de mogelijkheid om een verkorting te nemen

-deelnemers met kleine kinderen in een kinderkoets kunnen eveneens deelnemen, het zijn wel geen geasfalteerde wegen. Op eventueel (?) moeilijke plaatsen zullen wel helpende handen aanwezig zijn.

Om organisatorische redenen vraagt de vereniging aan de deelnemers zich op het secretariaat van de vereniging aan te melden voor vrijdag 10.04.09 (goede vrijdag)

Secretariaat:

Hilde Bousard:  telefoon 055.30.55.10

Of via mail:   info@drentschepatrijshond.be

Helpers…?

Dat kan je denken, maar gewoonlijk liggen ze in de weg te liggen. Vandaag niet, het baasje was de druivelaars aan het snoeien moeder en pup’s zijn er bij komen liggen.

Wanneer het baasje opschoof naar een volgende struik dan schoven zij mee op. Meestal met z’n twee soms ook met z’n allen. Dat ligt daar dan wat te rollen; in elkaars oren te bijten, of elkaar af te likken.

Komt er iemand is de straat gegaan of gereden dan vliegt heel die roedel recht en stormt dan naar de afsluiting om de bezoeker of passant te verwelkomen, of is het om hem weg te jagen ?

Veel hulp heeft het baasje aan hen niet gehad. Maar of ze zelf daarvan overtuigd zijn is nog maar de vraag. Moe en uitgeteld liggen ze toch al weer op hun vertrouwde stek  bij de kachel. Veel warmte zullen ze daar niet van hebben, het is pas tegen de avond dat er wat vuur gemaakt wordt, zo warm is het hier al in de Charente.

Belle & co

Bo...

Op het Drentenforum heb ik deze morgen dit bericht gevonden. Is er iemand die een fijn nestplaatsje over heeft voor deze niet meer zo jonge Drent ?

Voor inlichtingen geef maar een mailtje of een reactie op het blog maar liefst een mailtje omdat dat eenvoudiger te beantwoorden is

Hallo allemaal,

Mijn naam is Sylvia en ik ben hier lid geworden om een iets minder leuke reden. Na lang en veel nadenken en twijfelen hebben mijn partner en ik besloten om voor onze (bijna) 7 jarige drent Bo een ander baasje/gezin te zoeken. Niet omdat we hem niet meer lief vinden, maar omdat wij te weinig tijd in hem kunnen investeren. Sinds we een zoontje hebben sneeuwt hij een beetje onder in ons gezin. Nu er zeer binnenkort een tweede kindje bij komt vrezen wij dat Bo er helemaal bij in gaat schieten. Niet eerlijk dus voor hem. Vandaar dat Bo bij de herplaatsingen staat. Al gaat het ons wel aan het hart.

Jan

Printemps...

Het ene zal wel te maken hebben met het andere denken we. Die twee klein mannen van ons zijn door het dolle heen. Geen seconde laten ze elkaar gerust, nu het baasje er voor gezorgd heeft dat ze niet meer bij het zwembad kunnen komen, hebben ze de ganse tuin voor zich alleen. Geen toezicht niet meer nodig “voorlopig” zegt ’t baasje.

Er zijn al wat narcissen gesneuveld in de tuin en op de koer, de primula’s kunnen het Drentengeweld wel aan en de tulpen laten nog wat op zich wachten. Echt het begin van de lente dus !

De bomen beginnen ook bijen te lokken met hun bloesem. Het amandelboompje, (dat later perziken droeg) staat al in bloei, één van de pruimenbomen heeft zijn bezoekers al mogen verwelkomen, de bijen zijn met ploegenwerk bezig aan de bloesem.

En dan hopen we maar dat de vruchtjes al gevormd zijn tegen de ijsheiligen, en dat het niet hetzelfde is als vorig jaar toen er op 4 april een nacht was van -7°C ! Alles foutu, geen kersen of krieken, peren…een paar, de nieuw aangeplante appelbomen zouden de eerste vruchten krijgen…niks ook niet !

Alles bevroren op één nacht, het weinige fruit dat we vorig jaar hebben kunnen oogsten waren heel veel aardbeien, die waren super, groot en zoet. Ook de stoofappeltjes, die steeds op de noten na, het laatste fruit in de tuin is, die heeft goed opgebracht. Voornamelijk omdat het zo’n late soort is en de boom en bloesem aan de vorst ontsnapt is.

Nu gaan we nog wat spelen met de pup’s in de tuin, het is veel te mooi buiten om te computeren zegt onze baas.

Belle

Allemaal…

Allemaal of beter, iedereen heeft het er over. Het prachtweer van de afgelopen dagen en de komende dagen…

De krant, Franca op haar blog   http://portersonthemove.blogspot.com/,  Edwin & Cokky in Spanje op hun blog http://edwincokky.web-log.nl/ wonen_in_spanje/, Paul Weusten in de Maconnais,  http://herberg.web-log.nl/,     om er maar een paar te noemen, het kan niet op, op dit moment.

Franca kreeg van ons de gele trui voor de hoogste temperatuur op ’t blog 38° C  in Sigogne vlakbij Cognac, op zo’n 35 kilometer van bij ons.

Mijn goeie kameraad Fred zou zeggen “met wat hulp van de haardroger zeker ?” Maar neen , het is in de zon en uit de wind echt zo warm geweest vandaag. Het maakt dan ook lui die eerste warmte.

Pas op , je gaat ons niet horen klagen hé.  Je weet pas nadien hoe zulk weer kan opkikkeren, hoe snel de batterijen terug opgeladen zijn. Ook de honden weten van het weer, zij zijn de koning te rijk en zijn amper binnen te houden. Als ze dan binnenkomen is het om als een blok in slaap te vallen. Ze vallen letterlijk om waar ze staan van vermoeidheid. En ik zal je denken…ik keek er naar en zag dat ze het goed deden !

Belle

’t Is geen normale…

Het is helemaal geen normale die Heros van ons.  Met zijn kont in de zon en met zijn hoofd onder een brandende kachel. Niet één zot in Geel die zo gaat liggen, daar zijn we wel zeker van.

De enige beweging die er in te krijgen was, gebeurt dan met de woorden “van wie is die koek” Dan gaan plots alle koppen omhoog.  Zo ook gebeurde daarstraks toen we inkopen gingen doen, dan moeten de pups in hun bench, voor alle zekerheid, zo dat ze geen varkensstreken uithalen zoals aan de meubels bijten. Het is tot nu toe niet gebeurd  maar beter voorkomen dan genezen zegen wij hier.

In de krant die we kochten tijdens onze inkoop ronde waren wij direkt op zoek naar de weerberichten voor de rest van de week. Vermits dat het nu in België ook wat beter is durven we het hier laten zien wat de Charente Libre in petto heeft voor de volgende dagen.

We gaan dat laptopke hier dichtdoen nadat dit berichtje geplaatst is en we gaan in de tuin van ’t goei weer profiteren. Saluukes aan ’t Belgikske en tot later…

Belle & co

Goei plekske…

Goei plekske en ons lievelingsplekske. Vlak voor de kachel met zijn drietjes dicht bij elkaar.

Op de eerste foto is de kachel wel niet meer aan maar we liggen lekker achter glas in ’t zonnetje. We kunnen uren zo doorbrengen, eerst wat ravotten in de tuin of samen met de baasjes even ’t veld in om de konijnen en enkele wilde katten het leven zuur te maken en dan platte rust. Het baasje hoeft geeneens een dure mand of bench te kopen, we vinden onze favoriete stek zelf wel…

Op foto twee heeft Heros zich in navolging van mij een plaatsje gevonden in de zon maar wel in ’t gat van de deur zoals het baasje dat noemt. Lekker uit de wind en in de zon, meer moet dat niet zijn voor een moegespeelde Drent !

Het ziet er zo naar uit dat vandaag ven mooi gaat worden als de vorige dagen. Wolken zijn in elk geval nog niet te zien tot nu toe. Houwen zo zegt het baasje.

Belle

Profiteren zolang het goed is…

Al een paar dagen is het volop lente hier in de Charente, de baasjes spreken al van T-shirts en lichtere kleding. Ons moe zegt dat het normaal maar na Pasen is dat de bazen met lichtere kleding gaan lopen. Wijzelf zijn ook al flink wat wintervacht kwijt.

Bij Hera heeft ’t vrouwtje gisteren de eerste mini – teek al verwijderd. ’t Was weliswaar een mini-mini maar de eerste zijn nooit de grootste, zeker teken niet…

Het koolzaad, colza zeggen de Fransen, zie je met de dag hoger opschieten. Rond Pasen moet dat in bloei staan. Als de zon op de gele velden schijnt doet het je soms pijn aan de ogen. ’t Baasje heeft daarjuist nog gezegd “’k ben eens benieuwd wanneer de eerste aan de verkeerde kant van het veld er uit komt “ Die zullen we dan weer kunnen gaan zoeken, zoals Bas destijds heeft moeten doen met de jonge Belle.

Ondertussen lopen , springen , vechten, we in de wassende graan. Het staat nog maar enkele centimeters hoog maar binnen een maand of wat moeten we weer springen om boven het graan uit te kunnen zien. Het baasje noemt dat het Drentenballet. Dat moet je echt gezien hebben, telkens die bruine kopjes met die twee flaporen die telkens boven het graan uitkomen.

Belle, Hera & Heros

Familiefoto’s

Het is steeds plezierig berichtjes te krijgen van de familieleden, zeker als het directe bloedverwanten zijn als zonen en dochters.

Zo kregen we gisteren nog foto’s toegestuurd van ons Hadise, ’t baasje was al een beetje bang, al tien dagen was er geen nieuws geweest, en dat is uitzonderlijk. Uit Budingen krijgen we steeds mooie foto’s.

De reden was dat Hadise samen met de familie vijf dagen gaan ravotten was in de Ardennen. Dat levert dan ook weer mooie foto’s op.

Hadise is op dit moment ons “illegaaltje”, zij is de enige waar we door omstandigheden de stamboom nog niet naartoe gebracht hebben. Een hondje zonder papieren dus. Dan komt bij het baasje al dadelijk de gedachte op ‘van bestaat voor haar al een actiegroep’ en zo neen, laat er ons dan maar snel mee beginnen…

En ’t is een “schoontje” die Hadise van ons, ze kan wedijveren met die zingHadise die Turkije gaat vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival, daar zegt het baasje van dat het ook “een proper maske” is. En ’t vrouwtje zegt er dan bij “toch zeker als ze just van onder den douche komt” We bespeuren toch telkens weer een zweem van jaloezie als ze dat zegt.

Wat Hadise in Moskou gaat winnen weten we nog niet maar dat die van Jean Pierre en Ute elke dag wint weten we zeker !

Belle

Als er “te” voor staat…

Gewoonlijk mankeert er dan wel iets aan of is het niet juist ! Neem nu gisteren, alles dik in orde tot je thuiskomt. Neen met ’t vrouwtje alles ok , ook met de hondjes, enkel de postbode kwam met een bruine enveloppe “met een vensterke” bij ons langs. Het baasje is juist niet allergisch voor die dingen, maar veel scheelt het niet. Op de enveloppe dan nog rechtsboven een zegel met onze Albeer op en dan weet je het wel hé.

De heer procureur des Konings laat ons weten dat er een snoodaard met een Mitsubishi in Laarne te snel gereden heeft op de E17. Wel 130 km/h heeft die crimineel gereden en het is een agent met een multanova die dat gezien en gemeten heeft. Vijftig Belgische Euro’s wil ‘m daarvoor, Franse Euro’s zijn waarschijnlijk ook wel goed en mijnheer de procureur zal het daar wel mee moeten doen zegt het baasje.

Nog “te” heeft ons Hera gisteren ondervonden. Bij haar is het ook te snel, maar ook te hevig, te jong, te weinig uitgekeken bij het ravotten met Heros. Zij is met haar snuit tegen de pick nick tafel gelopen waarvan het zitvlak was opgeklapt. Een stuk vel, met bijhorende vacht is aan die tafel blijven hangen, het was dan ook een fatsoenlijke “boenk” die we tot binnen hoorden.

Hera heeft eens een paar maal met ’t koppeke geschud en over was het… Te snel naar het baasje zijn zin, die wel eens zou willen dat die griet het soms wat kalmer aan zou doen….

Belle

Epagneul Français…

Dat was hoe ze ons noemden deze voormiddag op het concours de chiens d’ arrêts.  Het baasje heeft het wel twintig maal moeten uitleggen dat wij drie van de misschien honderd Epagneul à perdrix de Drenthe waren. Monden vielen haast open, ogen werden groter, hier de echte Franse jagers, stonden oog in oog met wezens van een andere planeet!

Als ons baasje dan vertelde dat die andere planeet België en Holland noemt dan is het al wat normaler, wat dichterbij en wat menselijker…

Hera en Heros hebben de show natuurlijk weer gestolen want zelfs die stoere Franse jagers zijn vertederd door zo’n twee jonge Drentjes.

Het concours zelf was enkel veldwerk, niet ons specialiteit dus. De aanwezige Pointers, Bretons gaven goed van jetje en het was een feest voor het oog hoe ze tekeer gingen in het veld. We zijn niet lang gebleven want het baasje was nog afgesproken om deze namiddag nog te gaan helpen bij Fernand.

Het was wel spijtig dat we niet waren ingeschreven voor het “repas” want het rook heerlijk in de salle des fêtes van Saint Fraigne.

De Drentenkliek

Ra ra, wat zien we hier ?

Moeilijk kan dat niet zijn, ’t is wit, het steekt tussen twee zetels uit, er staat haar op en er zitten tenen met nagels aan.
Na een wandeling kan je zulke foto’s schieten, dan liggen de pup’s uitgeteld, om het met een bowling term te zeggen “strike”.

Dan mag je volgens “de boekskes” maar 5 minuten wandelen per maand dat ze oud zijn.

Twintig minuten wandelen per dag met een Drenten pup, wie dat geschreven heeft die heeft een Drent alleen nog maar van ver gezien. Het is ook mogelijk dat hij of zij die dat in de boekskes heeft geschreven de heimelijke gewoonte heeft van die hondjes zoveel energie te laten overhouden dat ze ’s avonds in de luster en de gordijnen hangen. En de bazen er naast van wanhoop.

Als wij zo drie kwartier tot een uur gaan wandelen hebben wij ze op de terugweg nog nooit moeten dragen omdat ze zo moe zijn. Het baasje heeft ooit eens een stappenteller gekocht. Hij deed dan ongeveer 4000 stappen op een uur in het bos. Als je dan rekent dat die pup’s kriskras door de velden en bos crossen dan weet je wat een afstand dat die hebben afgelegd. Gerekend dat een bazenstap ongeveer 80 centimeter is.

Ben je er ondertussen al achter gekomen van wie dat een onderdeel is op de foto ?

Belle

Thym op Drentsche wijze ?

Een nieuw Hollands streekgerecht ? Bijlange niet… een bloempot, nogal een grote, die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats stond, dat is thym op Drentsche wijze !

Eergisteren hebben ze hier in de keuken al een veldslag uitgevochten om een halve bos thym die Hera ergens had buitgemaakt. Gisterenavond hebben de slopers dus hun werk verder afgemaakt. Deze morgen was het duidelijk waar de takken vandaan kwamen. Achter een grote voormalige betonnen drinktrog stond nog een te groot opgeschoten bos thym. Eigenlijk stond die te wachten om gescheurd en herplant te worden.

Dat laatste werk is het baasje al uit handen genomen. “Die twee” hebben de struik met pot en al naar het midden van de koer gesleurd en daar hun destructief werk verder gezet.

De plaatselijke ministerraad, in spoedzitting bijeen, heeft dus besloten van dit jaar hééél weinig plantgoed aan te kopen. Deze beslissing is unaniem genomen en zonder opgave van een gegronde reden wegens al te duidelijk !

Belle

12 november - 12 maart

Vier maanden liggen tussen die twee data, Vier maanden zijn die pup’s vandaag al geworden. Het is net alsof dat we vorige week bij ons Belle op onze knieën aan de werpkist zaten.

Zes piepkleine Drentjes zagen het levenslicht bij ons in Vosselaar in de living. Een kast moest wel verplaatst worden en de verwarming werd aangepast met een warmtelamp boven de werpkist, precies alsof het gisteren was zo is de herinnering nog aanwezig !

Ondertussen zijn ze met zijn zessen al eens rond de kerstdagen in Frankrijk geweest, zijn er vier op de leeftijd naar hun nieuwe baasjes verhuisd en bovenal zijn ze van rond de 350 gram naar 15 à 16 kilogram gegroeid.

Van kleine “muisjes” in het begin, diertjes met gesloten oogjes, die alleen belangstelling hadden voor de milkbar oftewel Belle’s  tepels hebben we hier al flinke hondjes in huis.

Hondjes met een beginnend willetje en een eigen karakter. Nog wel gedirigeerd op een sublieme wijze door moeder Belle, maar toch kan je merken wat voor vlees we in de kuip hebben met Hera en Heros.

Tot nu toe geven ze beide alle dagen wel een paar maal aanleiding tot een glimlach of zelfs een heuse lachbui als je ze weer eens met elkaar bezig ziet. Als je de ene ziet moet je niet ver kijken of de andere is ook daar. Je zou zelfs zeggen dat ze syncroon leven, plast de ene, dan ook de andere, loopt Hera naar links dan volgt Heros automatisch, als Heros blaft naar een voorbijganger dan klinkt het hoge stemmetje van Hera vlak achter hem. Zo kan je oneindig  voorbeelden aanhalen.

Foto’s van de bevalling hadden we al, foto’s van vier maanden min één dag ook Daarom hebben we daarstraks met de wandeling nog maar één meer genomen. Met Bas en Belle hebben we dat destijds ook gedaan, en nog op dezelfde plaats…

Belle & co