Berichten van 1 februari 2012 tot 29 februari 2012

Halfweg…

Halfweg is ons baasje zijn kleine meid in haar dracht. Vier en een halve week is het geleden dat we bij Cartouche waren. En laat negen weken een volledige dracht zijn bij een hond, dan zijn we inderdaad halfweg.

En je begint het er stilaan aan te merken aan haar ranke figuurtje. Ze slaapt meer als normaal, ze eet goed en als we gaan wandelen is het net een raket met superbrandstof.

Het is ons Hera, altijd al een “specialleke” geweest, het speelmaatje en onafscheidelijke van Heros, maar die Heros de stuipen op het lijf kan jagen als het haar niet zint. Die staat er dan beduusd naar te kijken en je ziet hem dan denken “vrouwen hé”!

Nog vier weken en een half te gaan en ons hoofdbestuur gaat op 30/31 maart weer een zenuwslopend weekend tegemoet. Maar ze kunnen weer gerust beroep doen op hun grote toeverlaat de “one and only” dr. Nelly.

De eerste periode is alles goed gegaan en we weten dat Hera heeft opgenomen en werkelijk pupjes draagt. We blijven duimen voor onze kleine meid en als ze weer eens bij ’t baasje komt om gestreeld te worden dan doet ons baasje er nog een schepje bovenop. En wees maar zeker dat ze ten volle van geniet van de extra aandacht.

Belle & co

'Donker hier hé!

Een vrouw bedrijft overdag de liefde met haar minnaar terwijl haar man aan het werk is.

Zonder dat ze het echter weet, bevindt haar 9 jaar oude zoon zich in de kast in de slaapkamer.

Dan komt haar man ineens onverwacht thuis en de vrouw verstopt haar minnaar in de kast samen met het jongentje.

Het kleine jochie zegt: 'Donker hier hé!'

De man antwoordt: 'Ja, dat is het zeker.'

Zegt het jongentje: 'Ik heb een voetbal.'

De man: 'Dat is fijn voor je.'

Het ventje: 'Wil je hem kopen?'

De man: 'Nee, dank je.'

Het jongetje: 'Mijn vader staat daar hoor!'

De man: 'Oké, oké, hoeveel?'

Het jongetje: '250 Euro.'

In de weken daarop gebeurt het weer een keer dat het

jongetje en de minnaar samen in de kast komen
te zitten.

Het kleine jochie zegt: 'Donker hier hé!'

De man zegt: Ja, Dat is het zeker.'

Het ventje zegt: 'Ik heb een paar voetbalschoenen.'

De man herinnert zich de vorige keer en vraagt:
'Hoeveel'?

Het jochie: '750 Euro'

De man: 'Oké.'

Een paar dagen later zegt de vader tegen zijn zoon:
'Pak je voetbalschoenen en je voetbal want we gaan
een potje voetballen buiten op het gras.'

Het zoontje  zegt: 'Dat kan niet, ik heb ze verkocht.'

Zijn vader vraagt: 'Wat? Voor hoeveel heb je ze
verkocht dan?'

Het jochie: 'Voor 1.000 Euro!'

Zijn vader: 'Dat is veel te veel! Je hoort je vriendjes niet teveel te vragen!

Dat is veel meer dan die bal en schoenen kosten!

Ik neem je mee naar de kerk, dan kun je daar alles opbiechten aan de pastoor.'

Ze gaan naar de kerk en de vader brengt zijn zoon naar de biechtstoel,

laat hem naar binnen gaan en sluit het gordijn achter hem.

Het jongetje zegt: 'Donker hier hé!'

Zegt de pastoor: 'BEGINT NIE Hé !!!!!!'

A.D.

Lawaaimakers…

Gisteren zijn wij de baasjes gaan waarschuwen voor een dreigend gevaar. Dat dachten we althans want het maakte een raar lawaai en het vloog en er zat geen motor of schroef aan vast !

Het waren twee grote V’s die kwamen overgevlogen en die heel veel raar lawaai maakten.

Toen ’t baasje, die in de schuur bezig was, kwam kijken was zijn opmerking “dat zijn de kraanvogels die terugkeren van wintersport in ’t zuiden “.

Ja, dat hadden we met minder hulp ook zelf wel kunnen verzinnen.

Eind vorige week waren het kieviten  waar we op gejaagd hebben . Die zaten hier op “onze “ akkers hun buik vol te eten . Om nadien naar België en Nederland in de weiden te gaan broeden. Dat kunnen ze nu veiliger, nu de koningin in Nederland het al verschillende jaren niet meer op prijs stelt dat men de eerste gevonden Kieviteieren aan haar aanbied.

En dan gisteren die kraanvogels, wat gaat het morgen weer zijn wat er overkomt op weg naar het noorden ? Niet te vergeten, we hadden ook al een ULM die hier aan het cirkelen was. De stuntmannen/leerlingen van de luchtmachtbasis van Chateaubernard die hier hun aanval en onvlucht maneuvers komen oefenen. Die zijn steeds met twee, een instructeur in zijn bromvlieg en een leerling in de andere bromvlieg. Als die bezig zijn met stuntvliegen staan de leden van het hoofdbestuur elk met een verrekijker naar de hemel te turen tot ze er pijn van in hun nek krijgen.

Afwachten wat het morgen zal zijn wat er komt overgevlogen, we houden jullie op de hoogte. De krant heeft nog altijd mooi weer tot het weekend in de aanbieding .

Belle & co

Verjaardagsfoto’s…

Half Drentenland blijkt deze week jarig te zijn. Gisteren was ons nestje van februari 2011 jarig. Verschillende baasjes plaatsten foto’s van hun oogappel op hun blog of in een fotoalbum, of stuurden het ons gewoon in onze mailbox.

Maar ook op het Drentenforum regende het verjaardagsaankondigingen, Ferron, zijn zus,onze tante Lisa, Diesel, Shanti, en dan vergeet ons baasje er waarschijnlijk nog wel enkele…

Dat sommige baasjes nog gekker met hun Drentje zijn dan onze baasjes kan je wel merken op onderstaande foto’s. We moeten wel zeggen dat er ook nog “normale” foto’s ons bereikten. Maar hier de bijzonderste !

Belle & co

’t Zal je maar gebeuren…

Ik reed afgelopen nacht op de E 34 richting Turnhout, tamelijk gehaast want ik was moe en wilde naar huis.

 Zie ik plots een geel mannetje langs de weg staan huilen, die mij gebaart te stoppen.

Ik stop, ga ernaartoe, en vraag wat eraan scheelt.

"Ik ben geel, kom van Venus, ben homofiel en heb honger...".

"Tja, zeg ik, "ik kan je een boterham geven, maar verder kan ik je niet
helpen".

Ik gaf hem een boterham en reed verder...

Even later zie ik langs de weg een rood mannetje
staan huilen, wuivend of ik aub wil stoppen.

Min of meer tegen mijn zin stop ik en vraag wat eraan scheelt.

"Ik ben rood, kom van Mars, ben homofiel en heb dorst..."

Dus ik zeg tegen hem: "Ik kan je een blikje cola geven, maar verder kan ik je
niet helpen".

Ik geef het mannetje een blikje cola en rij weer verder...

Kilometertje of 10 verder staat daar een groen mannetje
midden op de weg.

Ik weet net op tijd te stoppen en vraag boos wat ie moet.

Ik ben groen, kom van Pluto, ben homofiel, kettingroker en mijn sigaretten zijn
op.

Boos zeg ik "Hier heb je een peuk, je zoekt 't verder maar uit !"

Staat verderop een blauw mannetje langs de weg. Ook deze gebaart mij te stoppen.

Ondertussen behoorlijk geïrriteerd stop ik weer en roep:

"ZO BLAUWE HOMO, VAN WAT VOOR KUTPLANEET KOM JIJ EN WAT WIL JIJ
HEBBEN!!??".
Waarop het mannetje antwoordt:

"Uw rij- en kentekenbewijs graag"

Dag moe, nonkel Heros, tante Hera, Jan en Simonne (deel 2)

De bestemming van onze reis 'Westendorf' (Oostenrijk) - 980 km van Minderhout. Onderweg was het niet druk en rond 10.30 uur zagen mijn baasjes de eerste punten, die ze herkenden. Een tankstation waar ze vroeger al eens getankt hadden, de wegwijzer van de Alpenrosebahn en natuurlijk de kerktoren van Westendorf. Omdat we nog wat vroeg waren om naar het appartement te gaan, parkeerden ze de auto maar aan de oefenpiste en was het eindelijk tijd om de benen en pootjes te strekken. Jongens toch wat ik daar zag, deed mijn Drentehartje onmiddellijk sneller slaan ... 1 grote witte vlakte lag aan mijn poten, klaar om in te rennen en springen. Ik maakte er ook onmiddellijk een vriendinnetje, dat ik de volgende dagen nog regelmatig zou terugzien. Ook met de vrienden van de baasjes, die er waren kon ik het supergoed vinden ... ach ja, ik ben dan ook schattig en lief he (en neen, dat is geen eigen lof, dat zeggen ze altijd als ze me aaien dus ...).

Het appartement was klein maar gezellig. Groot genoeg voor ons 3-en en had een mooie Luminatorbank. Het was wel wat grappig dat mijn baasjes mijn mand hadden meegenomen. In die mand hebben alleen mijn knuffels gelegen want de bank lag veel beter dan mijn mand.
Het weer was dan weer niet zo best. Dagen heeft het gesneeuwd waardoor mijn baasjes niet al te vaak konden gaan skieen. Maar het stond al van in het begin vast dat ze pas in de namiddag pas zouden gaan schifahren en dat ze in de voormiddag met mij zouden gaan wandelen.
En joenges wat hebben we gewandeld, bergop bergaf door de snee, op ijzige vlakten. Het kon niet gekker, hoger of glibberiger geweest zijn. Maar mooi en overal dat witte tapijt waar ik zo graag in speel.
Die schoenen zijn wel een hebbedingetje onder ons pubers hoor. Geen vettige poten of ijsbolletjes maar warme poten met die schoenen. Mijn baasjes deden ze niet aan op de weg maar wel als ik ging rausen in de schnee.
Aan de skipiste ben ik wel geweest. Op latten hebben ze mij nog niet gezet ... alhoewel ze wel zouden durven hoor. Door al dat gewandel was ik in de namiddag stikkapot en konden de baasjes met een gerust hart hun latten aanbinden om naar beneden te zoeven ... en vallen.
Achter ons appartement lag een wei waar ik dan 's avonds nog wat mocht ravotten.
Ik ben zo braaf geweest dat de baasjes onmiddellijk hetzelfde appartement vastgelegd hebben voor volgend jaar. Een paar kilometer van het centrum in opperste rust. Meer moet dat niet zijn.
Ik kijk al uit naar volgend jaar.
O ja, de apres-skibar heb ik ook nog niet langs de binnenkant gezien. Baasjes zeggen dat ik daarvoor nog te jong ben ... mss volgend jaar want dan ben ik nog een jaartje ouder.

Zo belofte maakt schuld en wat in het vat zit verzuurd niet.
Viel Spass in La Magdeleine. En hopelijk zit daar bij jullie alles snor.
Moe, zorg je wel een beetje goed voor tante Hera want ik kijk al uit naar dat nieuwe Drentenestje...

Ne ferme poot

Luna

Extra foto’s…

Bij het vorige bericht van Luna staan al wintersport foto’s, bij nazicht bleek ons baasje over de foto’s van de verjaardag over heen te hebben gezien.

Met deze maken we het dan ook goed…

Belle & co

Dag moe, nonkel Heros, tante Hera, Jan en Simonne,

Ze zijn hier helemaal gek geworden die 2 baasjes van mij. Ik kan er eigenlijk niet zo goed bij met mijn jonge Drenteverstand maar vanmorgen toen ik opstond, stond er mij iets heel leuk te wachten. Baasjes hadden namelijk slingers en zo aan mijn mand gehangen. wist ik veel dat ze zoveel energie zouden steken in mijn ver-jaar-dag.
Nu moesten ze wel allebei gaan werken. Ze moesten dus ook ook gigantisch vroeg vertrekken zodat er dus om 5.30 uur al een 'welklinkende' happy birthday to joe klonk hier in Lesswood...en dan stond er 'in de wei nog een koe'. Ik snap het allemaal niet zo helemaal maar ik kreeg een doos vol koekjes en wat benen, die ik zo graag lust dus dat ver-jaar-en mag wel elke dag gebeuren.

Momenteel lig ik na een lange wandeling rustig op mijn mat wat te tokkelen op de laptop. Want baasjes zijn net een lange wandeling gaan maken met mij dus ...

Ik wou jullie ook nog wat vertellen van mijn belevenissen in Tirolerland want daar was ik nog niet helemaal aan toe geraakt. Ja ook Drentepubers hebben een hardstikke druk leven gevuld met slapen, slapen, slapen, trainen, wandelen en de baasjes de duvel aandoen.

Ik ben op vakantie geweest naar een groot sneeuwland met hoge bergen.
En zoals ik al zei mijn baasjes zijn hardstikke gek ... van mij dat hebben jullie al kunnen merken de laatste keer ik bij jullie was. Met mijn blitse jas en formitastische schoenen, werd wandelen in Oostenrijk dan ook een koud (of is het nu een warm) kunstje.
Alleen ligt dat sneeuwland een beetje ver bij ons vandaan en moet ik natuurlijk ook eerst mee met een ding op 4 wielen waar ik eigenlijk nog steeds niet zo graag in zit. Maar ook dat is hardstikke goed gegaan. Ik word echt een flinke meid (dicit baasjes).

Wordt vervolgd…

Kyra Luna

Komt een man bij de dokter…

Komt een man bij de dokter en vraagt hem, kunt u me effe na kijken.
De dokter zegt kleedt u zich maar uit.

Als de man zijn onderbroek uittrekt,
kijkt de dokter en zegt wat is dat nou een platte lul? (Bever-staart)

Nou zegt de man zal het eventjes uitleggen, als we met een paar vrienden naar de kroeg
gaan worden we een beetje tipsy, dan leggen we ons geslachtsdeel op de bar
en dan fluit de barman, en wie hem het laatste wegtrekt, krijgt een klap met
de hamer en ik ben wel eens de laatste.

De dokter kijkt nog eens en zegt maar daar kan ik niks meer aan doen.

De man zegt maar daar kom ik niet voor
maar waarvoor dan zegt de dokter?

Ik kom voor mijn oren want ik hoor het fluitje niet!

L.M.

Jarig ! ! !

Negen pupjes of pubers moeten we vandaag feliciteren met hun eerste verjaardag !

Vorig jaar, op zondagmorgen 27 februari 2011 te 5u45 kwam het eerste pupje van de negen kennis maken met de grote wereld. Dit pupje is later de wereld ingestapt als Kibbels. Te 11u15 kwam de negende en laatste ter wereld.

Gans die tijd was het hoogspanning ten huize Faes want we wisten wel dat het er meer gingen zijn dan in het eerste nestje maar negen pups was toch wel “een hele hoop”

En zo kunnen we vandaag Kiki, Kiet, Kyra-Belle, Kyra-Luna, Kona , Kato, Kwispel, Kody, en Kibbels een heel mooie eerste verjaardag wensen. Dat is ook weer eens wat anders dan de elf maal dat we hen een “vermaanddag” hebben gewenst. Vandaag is het hun eerste “echte” verjaarsdag en we hopen dat we dat nog jaren kunnen doen op 27 februari.

Aan de baasjes van het negental geven we vandaag de opdracht van hun oogappel maar eens heel goed te verwennen, een lange wandeling of mee mogen naar de petshop is zowat het minste zegt ons baasje  !

Voor de baasjes heb ik Belle, nog een dikke natte lik, voor een gans jaar mijn pupjes het beste van het beste gegeven te hebben. Het zijn alle mooie gezonde pubers geworden. We hopen ze nog dikwijls te ontmoeten bij hen thuis of bij ons in Vosselaar of La Magdeleine.

Misschien komen ze wel alle negen naar de jaarlijkse clubmatch van de Drentenvereniging op 25 augustus.

En voor de pupjes… nog een heel fijne verjaardag.

Belle & co

Planten en snoeien…

Het zag er deze morgen niet naar uit dat het zo’n mooie dag ging worden. De dag kondigde zich grijs maar droog aan. Kort voor de middag brak de zon door de wolken en die hebben binnen de kortste tijd hun biezen gepakt, we hebben ze na de middag niet meer gezien.

Voor het hoofdbestuur was dat het moment om het tuingerei terug boven te halen en de rest van de struikjes nog te planten die nog restte toen ons bezoek gisteren arriveerde.

Er staan nu 3 braamstruiken, 3 rode aalbessen en 3 bosbessen struikjes hun best te doen om groot te worden en heel lekkere besjes voort te brengen.

Ook een groot aantal rozen hier in de tuin hadden nog een laatste snoeibeurt nodig. Voor de winter heeft het vrouwtje zich al gekweten van de meeste struikrozen, maar de hoge klimrozen is baasjes werk . Dat is werk op de ladder en daar past het vrouwtje voor.

Enkele uren later, en enkele kwetsuren rijker van de scherpe doornen, ligt er achter het baasje een volle kruiwagen stekelig hout dat zich alleen nog laat behandelen met een riek.

Als alle rozenstruiken zijn gesnoeid gaat het eind van de week richting déchetterie. Zeg maar containerpark, met die stekelige boel. Heel vroeger, toen de bazen nog helemaal geen groene vingers hadden kwamen die takken nog wel eens op de composthoop terecht. Tot het hoofdbestuur merkte dat het jaren duurt vooraleer die takken zijn gecomposteerd. Sinds toen gaan ze de brandstapel op, of naar het containerpark. Dit jaar gaat het waarschijnlijk de laatste richting uit. 

Het baasje was zo straf bezig geweest dat hij zelfs de aankomst van de wielerkoers Kuurne-Brussel-Kuurne heeft gemist. Gelukkig hebben we hem er nog aan kunnen herinneren dat we nog een wandeling te goed hadden !

Belle & co

Van karton ?

Lina, een kleuter van vier, mag bij haar grootouders gaan logeren.                                   
Samen duiken ze in het grote bed Lina mag dus tussen oma en opa slapen.
Als ze in bed liggen voelt Lina aan de buik van opa.
- “Is dat hier van karton ?” vraagt zij.
- “Neen antwoord opa, dat is mijn pyjama, en daaronder zit mijn buik”.
Even later legt Lina haar handje op de buik van oma,
- “Oma is dat hier van karton ?” vraagt zij.
- “Maar nee lieverd, dat is mijn slaapkleed, en daaronder zit mijn buik”.
Waarom vraag je dat ?
- “Omdat mama zei dat ik tussen twee oude dozen zou moeten slapen.”

L.M.

Louis meldt:

Alle overeenkomsten blijken louter toevallig te zijn

Groetjes, Louis

Na jaren palaveren…

Is de kogel door de kerk, of beter, staan de bulldozers in het veld ! Meer dan tien jaar is het zeker geleden. Het was in het prille begin dat we hier in La Magdeleine ons boerderijtje hadden gekocht dat de kranten begonnen te schrijven over de aanleg van de LGV in de Charente. En daar staat LGV voor “Ligne à Grande Vitesse” met andere woorden de spoorbaan om de TGV over te laten rijden.

Nu rijd hier al sinds (jonge) mensenheugenis een TGV van Parijs naar Bordeaux maar die gebruikt vanaf Tours tot Bordeaux de oude lijn, waar vroeger de “sneltrein” over reed en die de TGV nu nog altijd moet delen met vrachttreinen.

Men ging dus beginnen met een aparte lijn voor de TGV waar die ook de snelheden zou kunnen halen waarvoor hij gemaakt is, namelijk sneller rijden dan 350 km/u.

Dat de aanleg een en ander zou teweeg brengen voor de streek spreekt vanzelf. Het verschil voor onszelf is dat de lijn hier op een twee kilometer afstand zal langskomen. Een prachtig gelegen gîte, van een bevriende Engelsman, lag in het traject en is sinds begin van vorig jaar onteigend en ligt er sindsdien te verkommeren wegens verlaten door de bewoners. Een woning in Charmé, die wij bezochten met de dame van het Immo kantoor langs wie wij onze woning kochten valt ook in het LGV traject. Wij hebben dus geluk gehad.

De Charente Libre meldde gisteren dat de archeologische opzoekingen ten einde zijn en dat de machines hun gang kunnen gaan. Een begin zal gemaakt worden met de verkorting langs Angoulême. Nu stopt de TGV in het station in het centrum van onze departement hoofdstad, maar in de toekomst gaat hij er in highspeed nevenaf. Stoppen zal de trein nog wel in Angoulême maar ’t zal waarschijnlijk op een andere plaats zijn.

En wat heeft dat allemaal als voordeel voor de reiziger ? Het traject Parijs –Bordeaux zal met meer dan een half uur worden ingekort !

Belle & co

Is dat de lente al…?

Het was mooi weer vandaag en het speelde door het bloed van ons trio. Zelfs drachtige Hera deed me met de zotte kuren van haar broer. Die was duidelijk met wat anders bezig dan met pupjes maken !

Belle deed niet anders dan zich rollen in de tuin, net alsof ze de winter uit haar vacht wilde schuren. Later deed ze dat ook nog tijdens de wandeling in de wegberm, maar dat hebben we achteraf wel geroken. Waar ze had in gerold was een raadsel, maar de geur van rotte vis kwam dicht in de buurt.

Vermits we deze namiddag bezoek hadden heeft het baasje dat opgelost zoals men op het Drentenforum met zulke vetlappen doet… Giorgio Armani kwam daar helpen om de hond een andere stank te geven. Hier was het Yves St Laurent me de Fahrenheit eau de toilette van ’t baasje die hier een andere geur liet waaien.

Vandaag hebben we struikjes geplant die in de maanden juli en augustus fruit moet geven voor ons baasjes’ favoriete saus voor op ijs. “Coulis van rood fruit” heet dat in restaurant termen en zo kennen we het ook van de menukaarten. We hadden al kersen, krieken, aardbeien en aalbessen in de tuin. Bramen konden we plukken langs de wegbermen maar er mankeerden nog bosbessen aan het assortiment. Het baasje had dus nog doornloze braam, bosbessen en rode besjes gekocht in Turnhout om hier in La M. te planten. Nu is het aanbod aan struiken in evenwicht voor de coulis. We gaan een lekkere zomer tegemoet…

Belle & co

Vier weken al…

Vier weken is het al geleden dat we met Hera bij Cartouche waren. Vier weken is ze drachtig en verwachten we puppies tegen het einde van maart.

Dat hebben we vorige week zaterdagnamiddag zelf met eigen ogen kunnen merken op de echo bij dr. Nelly.

Je ziet het aan haar gedrag en ook aan het gedrag van haar broer en moeder, er is wat gaande in de roedel. Hera zelf is rustiger geworden en dat merk je vooral aan Heros en zijn gedrag. Die moet al meer en meer aandringen op spelen, en zeker het wild achter elkaar hangen merken we de laatste dagen minder op.

Met Belle is het weer gans anders dan in het begin van de dracht. Die heeft er zich blijkbaar mee verzoend dat niet zij als alpha teef drachtig is maar wel haar dochter. Zij aanvaard op dit moment meer van Hera dan in het begin van de dracht. Het zit allemaal heel mooi in elkaar dat gewijzigde hondengedrag. En wij de bazen zitten op de eerste rij om het allemaal mee te maken.

Al slaapt ze dan veel tijdens de dag,wanneer er andere schoenen aangetrokken worden door de bazen, of een bepaalde jas wordt aangetrokken, dan staat ze mee vooraan om zich mee naar buiten te murwen wanneer de deur nog maar op een spleet is geopend.

N het veld blijft ze wel dichter bij de bazen en ook Heros blijft dicht bij zijn zus, net alsof hij haar moet beschermen wanneer nodig.

Gisteren tijdens de namiddag wandeling merkten ze iets ongekends op in de velden… Honderden vogels, kievits zegt het baasje, waren neergestreken op een omgeploegd veld hier vlakbij het gehucht. Die vogels zijn op terugweg naar het noorden en waren zich aan het bevoorraden, waarschijnlijk zochten ze ook een plek om de nacht door te brengen. Daar hebben Hera en Heros zich eens goed vermaakt met het opjagen van de vogels. Belle die al een eind voorop gelopen was kwam te laat om het beste van het spektakel nog mee te maken. Mogelijk blijven de vogels enkele dagen recupereren en kunnen we straks nog spelen.

Belle & co

Flink gewerkt…

Al zeggen we het van onszelf, er is vandaag werk gedaan waar we deze zomer de vructen al van gaan plukken. Letterlijk dan toch !

Ons baasje had eergisteren twee “Mirabelle de Nancy” boompjes gekocht bij de boomkweker Maréchal te Turnhout en die heeft hij vandaag geplant. Dat planten was een fluitje van een cent, temeer omdat er eerst twee andere bomen moesten verdwijnen en er dan al een gedeeltelijk plantgat aanwezig was.

Eerst heeft hij de “wonderboom” uitgedaan. Die was aanvankelijk gekocht voor een amandelboom maar er kwamen pruimpjes aan die “niet te vreten” waren volgens ons baasje. Die waren niet alleen zuur maar ook nog eens bitter als gal. En ze kwamen enkel aan takken die opschoten vanuit de onderstam waar de “amandelboom” op geënt was.

Dat “wonder” is dus opgeruimd en daar staat nu een mooi mirabelle boompje, goed in de wortel en met een mooi takkengestel.

De tweede Mirabelle de Nancy boom kwam op de plaats waar tot deze namiddag een Moerbei boom stond. Die heeft in de tien jaar dat hij daar staat geen enkele vrucht opgebracht en het baasje verdenkt de verkoper er van dat hij hem een mannelijk exemplaar heeft aangesmeerd zonder er bij te vertellen dat je er twee moet kopen omdat moerbei niet zelfbestuivend is. Exit moerbei dus en daar staat nu zo’n 20 cm van de originele plaats een Mirabelle boompje. Hij is wat verder achteruit geplaatst omdat er enkel met moeite achterdoor kon gereden worden met onze “Husq”. ’t Baasjes’ nieuwe speeltje dat normaal zitmaaier noemt !

Deze zomer gaan we dus hopelijk van drie bomen Mirabelle pruimpjes kunnen eten, en dat daar overheerlijke confituur van gemaakt wordt  door ‘t vrouwtje kunnen al meer Drentenliefhebbers getuigen die hier in La Magdeleine gepasseerd zijn .

Belle & co

Als je denkt dat…

Als je denkt dat de mammoet uitgestorven is, dan heb je het mis, want

mam moet eten koken,...

mam moet koffie zetten,...

mam moet de was doen,...

mam moet boodschappen doen,...

mam moet de bedden verschonen...

mam moet de rommel opruimen,...

mam moet ramen lappen...

mam moet strijken...

mam moet helpen met het huiswerk,...

mam moet zorgen dat het huis schoon is,...

mam moet helpen in de tuin,...

mam moet zorgen dat alle rekeningen op tijd betaald worden,...

mam moet als het nodig is dokter zijn, ...
en als mam een man heeft met twee linkerhanden of een ontzettend luie, moet ze ook nog electricien, timmerman, fietsenmaker, schoenmaker etc, etc, etc, zijn,

MAAR mam moet vooral niet ZEUREN…

L.K.

Dat komt er van…

Als je die ECHTE stilte die hier hangt in La Magdeleine weer niet meer gewend bent, als je dan ook nog eens de luiken voor de vensters dicht, laat zodat het stikpikkendonker is. En wanneer de baasjes ook nog eens wat “in te halen” hebben aan slaap.

Dan komt het er van dat je zwaar overslaapt ….

Ondertussen merken we dat het eigenlijk niets uit maakt, niemand hoeft naar z’n werk, de winkel van de bakker en de krantenboer zijn nog open tot 19u00 vanavond en als je kast opentrekt merk je dat je de eerste weken ook niet gaat omkomen van honger of dorst ! “So what overslapen ? Niks van aantrekken en er van genieten zegt het baasje.

Die heeft inmiddels de kachel ook al terug aangestoken zodat ons warme plekje ook al terug geregeld is. Volgende maal adviseren we toch het baasje van een veel bredere kachel te kopen. Zo eentje waar je zonder dringen met drie op een rij kan voor gaan liggen. Maar het is goed mogelijk dat zo’n wensen nog nooit ergens gefabriceerd zijn geworden, een kachel van drie meter breed, daar heeft ons baasje nog niet van gehoord…

In de tuin blijkt ook alles nog hetzelfde te zijn als toen we een zes weken geleden hier voor het laatst waren. Dat was rond de nieuwjaarsperiode en toen was alles vies en nat in de tuin na enkele weken dagelijks regen. Toen waren we met vier Drentjes hier, Kibbels was toen mee met ons.

Ondertussen zijn Belle en Heros in de tuin bezig aan een grondiger inspectie en ligt Hera voor de kachel, die denkt waarschijnlijk aan haar toekomstige pupjes in haar, ook die komen in hun prille bestaan nu al niets te kort.

Belle & co

Aangekomen…

Acht uren hebben wij nodig gehad om de achthonderd kilometer tussen Vosselaar en La Magdeleine te overbruggen.

We reden de oprit van het huis af enkele minuten na half twaalf vanmiddag en iets voor half acht draaide de poort in La Magdeleine open.

Ons baasje heeft deze maal eens een keertje meer op de toerenteller van de auto gelet en ook naar de benzine meter in plaats van naar de snelheidsmeter. Toerental op 2200 rpm in zesde versnelling geeft 120 km/h en dan moet je echt in je ogen wrijven want je gelooft je eigen ogen dan niet meer. Die benzinemeter wil echt niet zakken. Bij benzinestations waar je anders MOET tanken om niet zonder diesel te vallen kon er nu amper een halve tank bijgevuld worden. En dan hing de aanhanger ook nog achter de auto te bengelen !

Bij het vertrek in België was er zoals immer veel verkeer, ook heel veel vrachtwagens. Eens in Frankrijk Lilie voorbij en op de péage waren we soms precies alleen op de snelweg. Parijs was een makkie vandaag, 25 minuten om Parijs te ‘ronden’ is voortreffelijk. En ook eens op de A10 richting Bordeaux ging het als een fluitje van een cent.

Eénmaal hebben we onze pootjes mogen strekken en onze blaas even ledigen. Ons baasje heeft Hera nog moeten wegtrekken aan die paal waar ze stond te snuffelen toen Heros ook nog eens op het gedacht kwam van tegen die paal zijn poot te heffen ! Een drachtig Drentje met een nat gepiste kop door haar broer… het baasje wi er niet van weten ondreweg ‘ergens’ in Frankrijk…

En zo hebben we dan ondertussen met z’n allen ons buikje vol en liggen we voor de kachel uit te rusten van het uitrusten in de auto. Zwaar leven hebben wij bij deze bazen, geloof ons vrij !

Belle & co

Daar gaan we…

Alles wat mee moet is ingepakt, een deel zit al op de aanhanger, zoals de twee mirabellen bomen en de struiken “rood fruit”. Het is de inhoud van de koelkast en het honden eten uit de diepvries dat als laatste moet ingepakt worden.

Wat het weer ginds betreft lijkt het niet veel verschil te maken met lage landen toestanden. We zitten ginds, zoals nogal dikwijls op de grens tussen grijs en zonnig weer. France météo geeft zonnig en licht bewolkt weer onder de Gironde, daarboven in de Poitou Charente zou het zwaar bewolkt zijn en kans op regen en dat alvast tot en met zondag…

We laten het jullie vanavond weten wat onze reporters ter plaatse aantreffen. Zoals altijd strikt realistisch en zonder overdrijven zoals reporters van een kwaliteitsblog betaamt…

Belle & co

’t  Ziet er goed uit…

De rode sporttas die elke maal meegaat naar Frankrijk staat al klaar. Dit is de tas met de hondenspulletjes, noodzakelijke en minder nodige. Met de hondenapotheek, de rollijnen, ook de harnassen en zelfs de teletac ! Dat zijn zowat ons baasje denkt nodig te kunnen hebben als we meerdere dagen uit België weggaan.

Ons baasje heeft ook de rode stapelbak proper gemaakt. Die was zondag nog in dienst bij de wandeling en diende toen om de citroenjenever, koffie en cake in te vervoeren.

Ondertussen heeft ons baasje die bak volgestapeld met hondenlekkernijen. Wij hebben in die bak zien verdwijnen: voor twee dagen pedigreebrokken, mergpijpjes van Pedigree, kauwbeentjes, kleine hondenkoekjes, vleesstrips uit de Lidl (heel lekker), zelf gedroogde kipfilet in strookjes, gedroogd reeënvlees, gedroogde kippen/kalkoenlevertjes…

En dat allemaal voor een goede veertien dagen. Snoep zullen we genoeg hebben, maar voor 75 % is het allemaal gezonde snoep, door het baasje  zelf geprepareerd.

Morgen gaat hij ook nog uit de diepvries een heleboel lekkere zaken meenemen. Gebakken kip, in stukjes gesneden en gekregen van onze kippenboer, diepvries paardenkarbonaden en ook diepvries reeënvlees. We gaan geen honger lijden de volgende twee weken daar in de Charente.

Ons baasje is daarstraks nog inkopen gaan doen bij de boomkweker. Er zijn in onze Franse tuin enkele bomen die niet renderen en die ons baasje gaat rooien. Daar heeft hij nu als vervanger twee Mirabelle de Nancy halfstam bomen voor gekocht. Maar ook nog  3 x struikjes doornloze braam, 3 x bosbes en 3 x rode aalbesjes. Dit in combinatie met aardbeien, en kersen maakt ons vrouwtje een heel lekkere rodevruchtensaus om te eten bij vanilleijs of bij pudding.

Wacht maar eens tot in de maanden juni/juli, wat er dan met de baas zijn dieet staat te gebeuren is een hemelsgroot raadsel !

Belle & co

Een koppel gaat scheiden…

Een man in Eindhoven belt daags voor zijn 70e verjaardag zijn zoon in Parijs en zegt ,
“Ik vind het vreselijk om je dag te verpesten maar ik moet je vertellen dat je moeder en

ik gaan scheiden, vijfenveertig jaar ellende is genoeg."

“Waar heb je het over” schreeuwt de zoon.

“We kunnen elkaar niet meer luchten of zien” zegt de vader, “wij worden ziek van elkaar,

het maakt me al beroerd om erover te praten, dus vertel jij het je zuster in Londen maar.”

De zoon belt als de bliksem zijn zus die zowat explodeert aan de telefoon.

“Er wordt om de sodemieter niet gescheiden” schreeuwt ze, “ik regel dit wel.”

Ze belt Eindhoven en gilt tegen haar vader “ER WORDT NIET GESCHEIDEN.”

“Je doet helemaal niks voor dat ik er ben. Ik bel mijn broer terug en wij zijn er morgen en

voor die tijd doe je helemaal niks, versta je.”

De vader hangt de telefoon op. Grijnst tegen zijn vrouw en zegt "Zo, da's geregeld.

Ze zijn met mijn 70e verjaardag hier.

En ze betalen zelf de reis".

L.M.

Weer uitgesteld…

En ditmaal door hetzelfde kwaaltje waarvan ze zeggen dat het een epidemie aan het worden is. ’t Vrouwtje had er tijdens het weekend al last van, geen warm kunnen krijgen, pijn in de spieren, zich helemaal niet lekker voelen…

En gisterenavond heeft het baasje dan ook maar naar de Dafalgan gegrepen… Het is niet anders zegt ‘m en dus is het vertrek naar Frankrijk nog maar eens uitgesteld.

En dat terwijl het hoofdbestuur begin van de winter toch hun voorzorgen hadden genomen en zich door de huisdokter een antigriep spuit hadden laten vaccineren. Nu zijn ze het natte regenweer goed doorgekomen. Ook tijdens de veertiendaagse koudegolf is alles nog normaal gebleven, en nu,… nu hebben ze er van !

Er zal dus vandaag niet veel nieuws te garen vallen, of het moesten de temperaturen van de koortsthermometer  zijn.

Morgen zien we weer wel wat de toestand is.

Belle & co

Het cadeau voor Hera…

Zaterdag laatsleden, de dag voor de wandeling lieten, we zoals jullie hebben kunnen lezen, bij Hera een echo nemen om zeker te zijn dat ze drachtig is.

Voor die gelegenheid had ons baasje onze vrienden uit Numansdorp uitgenodigd om daar bij aanwezig te zijn. Karin en Jan hadden al eens laten weten dat ze eens contact wilden opnemen met dr. Nelly en voor ons baasje leek dat dus het goede ogenblik voor een ideale samenloop van omstandigheden.

Jan en Karin zijn ook de eerste aangemeld voor een pupje van ons Hera en dus was het ook voor hen een zenuwentoestand van jewelste. Het was voor ons en voor hen dan ook een hele opluchting toen de eerste “vlek” op het scherm verscheen. Die vlek stond dan wel gelijk aan een pupje.

De eerste proficiat mochten we dan ook in ontvangst nemen van Nelly, Aline en Jan en Karin. Die laatste twee hadden dan voor Hera een heel mooie zelf vervaardigde konijnendummy meegebracht. Voor Hera is dat dus niet vreemd na de lessen tijdens de jachttraining. Fier als een gieter paradeerde paradeerde ze dus rond met haar jachtbuit waar ze dus deze maal geen lap voor had moeten doen ! Niets onthouden waar de dummy lag, niets moeten apporteren, en toch zo’n mooie dummy mogen aandragen naar het baasje toe.Die moest zelfs niet aandringen om het apport in zijn hand gelegd te krijgen.

Inderdaad, dat is het nut van een jachttraining, en het baasje was al even fier als zijn “kleine meid”

Belle & co

Eentje om eens over na te denken

Sarcasme ?

Uitgesteld…

We hoorden gisteren van het hoofdbestuur dat het vertrek naar Frankrijk, voorzien voor vandaag, een dag is uitgesteld. Dat heeft zo zijn redenen.

Eerst was daar al de rompslomp van de Drentenwandeling en al wat daar rondhangt, ook nog dat er daardoor nog geen bagage was gereedgemaakt en het hoofdbestuur toch wel even “op zijn tandvlees zat”.

Niks verloren zegt het baasje, een dag vroeger of later, er staat geen ontvangstcomitee te wachten met toeters en bellen. We kunnen het ons permitteren van te gaan en te komen wanneer het ons schikt.

Inmiddels heeft ons baasje weer een schat aan vers vlees voor ons gekregen. En daar ligt dan weer de rede dat er gisterenavond geen bericht op dit blog verschenen is…

Van Luc, een kameraad jager van ons baasje hebben wij ettelijke kilo’s vlees van ree gekregen. Stukken en afsnijsel van onder andere ribben die niet “mooi ogen” op een baasjesbord maar dat het beste van het beste voor drie Drentsche Patrijshonden is.

En zo stond ons baasje in plaats van de bagage klaar te maken om te vertrekken, vlees van een ree voor ons klein te snijden om in het droogapparaat snacks voor ons klaar te maken.

De ganse nacht is door het droogapparaat doorgewerkt terwijl wij en het hoofdbestuur van een welverdiende nachtrust genoten. Zo dadelijk mogen wij al eens proeven van de snacks. Als het zo lekker is als de portie gebakken vlees dat het baasje gisterenavond ons bij onze brokken serveerde dan gaan we weer niet magerder worden tijdens ons verblijf in Frankrijk… Lekkere gebakken of gedroogde ree met Pedigree brokken, misschien nog wel wat aangevuld met wat rijst of een oerschotje van de bazentafel… We kijken er weeral naar uit . Bedankt luc voor de lekkernijen ! ! !

Belle & co

Niemand…

Niemand hebben we horen morren gisteren tijdens de kaawpollekeswandeling van de Drentenvereniging.

Ook niet toen we tijdens de citroenjenever/koffie/fruitsap/cake-pauze een heuse hagelbui over ons kregen. Dat hoort nu eenmaal bij een winterwandeling was de algemene mening.

Dat het ook allemaal jachthonden liefhebbers zijn zal er ook wel mee te maken hebben. Onze baasjes denken dat er bij een vereniging van showhondjes wel andere commentaren zullen te horen zijn in gelijke omstandigheden.

En het was koud, dat moeten we bekennen, met temperaturen tussen de 0° C en de 3°C loop je echt niet te zweten in het bos. Maar daar ken je dan ook de echte Drenteneigenaar  aan. Die trekt er ook dagelijks op uit bij minder stralende weersomstandigheden.

Maar we hadden ook “stralende” weersomstandigheden, want na de hagelbui zagen we de zon terug verschijnen. Die kon de temperatuur wel iets opdrijven maar koud bleef het wel.

Dat was dan weer geen hinder voor onze honden die er weer een lust voor het oog van maakten. Zowel tijdens de pauze halfweg als onderweg tijdens de wandeling. Hier en daar een kleine schermutseling tussen enkele reuen niet te na gesproken. Maar ook die kleine incidentjes verloopt dan gewoonlijk met veel lawaai maar zonder ernstige kwetsuren die een niet kenner wel zou vermoeden na zoveel kabaal.

We hadden een fijne wandeling en de honden… hebben we nadien niet meer gehoord….

Belle & co

Een echte…

We hadden een fijne, een echte winterwandeling met de Belgische vereniging van de Drentsche Patrijshond. Dit keer met alles erop en er aan, zelfs zon, koud en een hagelbui.

Het was de vierde Kaawpollekes wandeling in vier jaar te Vosselaar. Vanuit alle hoeken van Belgenland en zelfs Nederland waren de Drenteneigenaars naar Vosselaar afgezakt.

Het programma was dan ook erg aantrekkelijk. Met vertrek aan het buurthuis “de buren “ aan het Zeggepleintje ging de wandeling richting Lille. Achter de Lilse Bergen ligt een typisch Kempisch heide landschap en daar was een rustpunt opgesteld. De baasjes konden daar een plakje cake, een koffie, of een drupje citroenjenever “soldaat maken”. Ondertussen ravotten de honden vrij in de zandpan. Dat ze goed gespeeld hadden bleek achteraf thuis nadat de benches waar ze vermoeid in neergestreken waren gecontroleerd werden op….Kempisch zand ! ! !. Kilo’s zand hadden ze bij !

Bij de terugkeer aan het buurthuis konden de baasjes zich tegoed doen aan de huisbereide hutsepot. De vaste bloglezers weten ondertussen waar die hutsepot bereid is. Ons hoofdbestuur heeft daar samen met de dames Dymphna en Carine twee dagen aan gewerkt. Geen sinecure hebben we gemerkt want er waren meer dan veertig  eters aangemeld !

Tot 15u00 hebben de baasjes aan het babbelen geweest met de andere “Drentenzotten” zoals die baasjes wel eens binnenskamers genoemd worden.

Te 15u00 startte dan de jaarvergadering van de vereniging waar alle leden vrij hun mening mochten verkondigen en waar voornamelijk met de hulp van de aanwezigen een toch wel origineel jaarprogramma kon worden opgesteld. Ook werd er duchtig, soms luidruchtig gedebatteerd over de fokdag die plaats heeft op 12 mei te Leefdaal bij Leuven.

Ons baasje heeft ondertussen  al een deel foto’s op het internet geplaatst. Er zijn er nog meer aan ons toegezonden maar daar moet het formaat nog van aangepast worden. Dat zal iets voor morgen zijn. Dat lukt niet meer vandaag.

Temeer omdat ons baasje daarjuist al een telefoontje kreeg van een zekere Lewie M. gepensioneerde kinderoppasser en leverancier van moppen voor dit blog. Die dacht dal de laptop het had opgegeven omdat het zolang duurde vooraleer er een avondbericht over de wandeling verscheen.

Onze oprechte verontschuldigingen aan ongeduldige Lewie. Volgend jaar maken we dan de wandeling wat korter, dan kunnen we sneller aan de foto’s beginnen…(lol)

Hier onder volgende links kan je de foto’s bekijken:

http://fotoalbum.seniorennet.be/jeanjean/kaawpollekeswandeling_2012

https://picasaweb.google.com/109052076221458488896/20120219Kaawpollekes?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPPJhdqWn8ekmQE&feat=directlink

Belle & co

Een laatavond bericht bestemd voor de ochtend

Terwijl het buiten regent, met bakken uit de hemel, staat Frankske zijn weerbericht af te ratelen op het TV scherm. Serieuze buien die grote plassen creëren, 50 liter regen per m², dat allemaal in het eerste deel van de nacht .

Zegt ons baasje “wat er dan uitvalt kan er morgen in de dag niet meer uitvallen!” en daar kunnen we hem alleen maar in bijtreden.

’t Baasje is weer vooruitziend en weet dat ‘m morgenvroeg toch geen tijd gaat hebben om zo eventjes gehaast een berichtje op het blog te plegen ! Daarom kijkt hij maar even vooruit op de wandeling van morgen.

We gaan dus een koude wandeling tegemoet met kans op een winterse bui. Net wat we dus nodig hebben om van een frisse deugddoende winterwandeling te kunnen spreken.

Leo en Louis nemen de wandelaars op sleeptouw en ons baasje verzorgt de ravitaillering “ergens” op de stille heide. We mogen volgens Frankske van ’t TV weer gerust zijn, het zal geen slappe citroenjenever zijn van de regen die in de glaasjes valt. We houden het droog en fris !

Belle & co

Yes ! ! !

Hera is drachtig. Wij waren daarjuist bij dr.Nelly en wij konden onze toekomstige pups op de laptop bekijken. Uiteraard hebben wij daar foto’s van voor jullie.

Volgens Nelly zijn het er meerdere die op dit moment een grootte hebben van ongeveer 1,5 centimeter na drie weken.

Hera is dus vandaag 3 weken drachtig en we kunnen dus pupjes hebben einde maart.

Wij hebben iets te vieren zegt het hoofdbestuur…

Belle & co

Iedereen staakt, wij dan ook…

Onze baas leest elke dag dat de ene bevolkingsgroep na de andere grieven heeft die hen doen besluiten het werk voor bepaalde of soms zelfs voor onbepaalde tijd neer te leggen.

Soms vertelt onze baas iets over een wilde staking… en dat zegt ons ook wel iets. Wild zijn we regelmatig dus dat is al makkelijk voor ons en om te staken hebben we ook een reden.

Sinds twee dagen is dat hoofdbestuur, met wat hulp van andere Drentengekken in de keuken bezig. Ze hebben dus eigenlijk weinig tijd voor ons !

Als je de kranten leest, al die andere stakers die staken ook tegen veranderingen. Wel voor een pensioen en om niet langer te werken. Die reden hebben wij dus niet en dan moeten we ook wat anders vinden ! ! !

Wij staken omdat de bazen te weinig aandacht schenken aan ons ! Ons hoofdbestuur verklaart ons zot en onredelijk, juist als “in ’t echt”. En toch doen we door ook al zoals in ’t echt !

In onderling overleg met de directie hebben we besloten dat er vanaf morgen namiddag terug veel aandacht aan de honden gaat gegeven worden en dat we dinsdag mee naar Frankrijk mogen/moeten.

Daar kunnen we mee leven (voor één keer) en als ze nog eens zoiets lappen leggen we er helemaal de blok op. Stakingspikket en brandende paletten en autobanden aan de achterdeur. Het hoofdbestuur gaat het geweten hebben. We hebben voorbeelden genoeg de laatste weken !

Belle & co

Klaar…

Klaar horen we de ene helft van het hoofdbestuur zeggen tegen da andere helft. Daar bedoelt het baasje wel mee dat de “vleespartij” klaar is om gekookt te worden. De hutsepot kan nog niet klaar zijn. Daar komen morgen Dymphna en Karine nog voor helpen om het groentedeel nog af te werken.

Het is goed geweest voor vandaag zegt het baasje. Een blik op de klok in de keuken wijst 10u30 aan en dat wil zeggen dat het hoofdbestuur meer dan vier uur is bezig geweest met het rundvlees, de varkenshammetjes en de gehaktballetjes maken.

Er hangt dan op dit moment wel een fijne bouillon geur in de keuken. ’t Kan in” ’t Hof van Cleve” bij Peter Goossens net beter ruiken is onze mening . En sterren, ’t zijn er wel geen van Michelin, staan er ook genoeg aan de hemel, maar die zijn allemaal van ons !

Het gaat lekker zijn volgende zondag na de kaawpollekes wandeling hier in Vosselaar. Na een stevige wandeling met allemaal gelijkgestemde Drenteneigenaars, de beentjes onder tafel steken om één of twee of zoveel je opkan, hutsepot te eten.

Moet je eerlijk zeggen, er zijn slechtere manieren om je zondag door te komen…

Belle & co

De stad Antwerpen verspreidt dit bericht:

Vanaf mei 2012 zullen de molens op de Sinksenfoor ' allochtoon
vriendelijk ' zijn!
De floche zal vervangen worden door een sacoche !

DAT PAKT  GEMAKKELIJKER !!!!!

L.M.

Voorbereidingen…

Op het moment is het nog stilte voor de storm hier ten huize maar de eerste voorbereidingen voor de organisatie van het bereiden van de hutsepot zijn al gedaan of aan de gang.

Gisteren is het eetgerei al in orde gemaakt, lijstjes voor de aankopen van groenten en vlees zijn gemaakt en alles wijst er op dat de rest van de dag in het teken gaat staan van aankopen en de eerste bereidingen van het vlees. Dat laatste vraagt het meeste tijd en moet vooraf gebeuren, bouillon trekken, gehaktballetjes maken, zijn zaken waar tijd in kruipt zegt het baasje.

Volgens ons zijn we niet erg welkom op zulke momenten in de keuken… Hoewel een strategisch gekozen plaatsje onder de keukentafel toch altijd wel iets lekkers oplevert. Alleen spijtig dat er geen plaats is voor drie volwassen Drenten onder de tafel.

De baasjes zijn op die momenten steeds meer op hun “qui vive” om snoodaards te betrappen op momenten dat ze proberen met iets dat niet aan hen toebehoort aan de haal te gaan ! Het zou de eerste keer niet zijn dat op een onbewaakt ogenblik “ons moe” met een stuk vlees aan de haal gaat. Het enige dat dan getuigt van een misdaad is het verpakkingspapier dat dan achter blijft.

Maar deze keer beloven we van ons gedeisd te houden, dan kunnen de baasjes rustig verder werken en komt er niets in het gedrang voor de kaawpollekeswandeling van volgende zondag..

Belle & co

Compensatie ?

Gisteren was het echt geen weer om een baas door te sturen, laat staan een Drent. Ook ons baasje baalde er van want ook voor hem is een dag waar we niet samen gewandeld hebben een k####ndag.

Neen dat kan hij ook niet goed verdragen en dus hebben we vandaag een extra lange wandeling gemaakt. Ook ’t vrouwtje was mee en die neemt mij, Belle dan aan de leiband.

We kwamen niet veel soortgenoten tegen maar die enkele Beagle hebben we besnuffeld zoals die waarschijnlijk nog nooit heeft meegemaakt in zijn achtjarig leven. Erg gerust was Beagleman er in het begin niet in toen er drie Drenten, die kop en nek groter waren dan hijzelf, rond hem kwamen staan.

Maar dat duurde niet lang, beagle was niet erg bang aangelegd en na enkele minuten kwispelde zijn staart als een propeller, toen werden wij wat ongerust dat hij misschien wilde opstijgen als een helikopter !

We hadden in elk geval een hele fijne lange wandeling en ook de baasjes hadden er een frisse kop van gekregen. Meer moet dat niet zijn volgens ons, als ’t maar plezant is zeggen ze hier in de buurt !

Belle & co

Remedie tegen stotteren…

Een stotteraar komt een café binnen.
"Een p-p-p-p-p-pintje, astublieft".
"Hierzie" zegt de cafébaas terwijl hij hem een pint tapt.
"Zeg, merkt hij terloops op, gij stottert nogal.

Ik deed dat vroeger ook,maar ik heb me door mijn vrouw eens zo hevig laten
pijpen dat het over was.
Je moet dat echt ook eens laten doen !

"O-O-O-O-K, antwoordt de stotteraar, i-i-i-i-i-ik zal er eens over
d-d-d-d-d-denken."
De volgende week komt de stotteraar weer diezelfde café binnen...
"Een p-p-p-p-p-pintje, astublieft."
"Awel, zegt de cafébaas, heb je mijn raad niet opgevolgd dan ?"
"T-t-t-t-t-t-toch wel, zegt de stotteraar.

"Maar 't heeft niet veel geholpen, zo te zien," merkt de cafébaas op.

"N-n-n-n-n-nee, antwoordt de stotteraar, ma-ma-ma-ma-maar ge
w-w-w-w-w-woont daar w-w-w-w-w-w-wel schoon hé... !

A.D.

Goed dat die regen pas vandaag kwam…

Stel je voor dat de regen zaterdag was gekomen . Met vier Drenten in huis die door een dooiende tuin achter elkaar hollen. Tot daar gaat het nog, geen enkel probleem als het daar bij blijft. Maar… Hera kan de deur van de keuken openen, ondanks de klink omhoog staat geplaatst. (naar onder zou beter zijn maar dan komt de klink tegen de stijl)

Als “miss clever” de deur dan heeft geopend stormt de rest van de roedel achter elkaar binnen. Dit weekend zouden dat dan 16 grote slijkpoten geweest zijn. Die nemen dan de bocht van de keuken naar de living waar duchtig de remmen worden dichtgesmeten met 16 slipsporen tot gevolg ! ! !

Maar vandaag was “the day after” na “Duracell Kibbels”. En de activiteit stond al op een laag pitje vandaag. De zetel was vandaag meer dan favoriet, meer dan de tuin en het regenweer.

Morgen gaat het wat droger worden zegt men in het weerbericht. Het zal goed doen want vandaag is zo één van die dagen dat we niet zijn gaan wandelen. Zelfs ons trio vond het geen weer om een baas door te jagen…

Ook voor zondag, toch heel belangrijk voor meewandelende Drenten en baasjes… Zij gaan aan hun trekken komen. De Kaawpollekeswandeling gaat volgens de vooruitzichten haar naam alle eer aandoen. Sneeuw en smeltende sneeuw staat in het lijstje, lage temperatuur ook, dus waterdicht schoeisel en een warme waterdichte jas en hoofddeksel horen bij de uitrusting van de wandelaars voor zondag. Zeg niet dat je niet verwittigd was ! ! !

Belle & co

Stilletjes vanmorgen…

Het is stil in huis deze morgen, woelwater, “Super Duracelleke” Kibbels is terug thuis. We kunnen terug na onze ochtendplas in de tuin rustig naast in de zetel verder uitrusten.

Geen getrek met doeken en mouwen uit oude bazenhemden, geen rennen achter elkaar rond de tafel. Niet meer wisselen van bench, ieder op zijn eigen plaatsje.

We gaan ze missen die felle kleine Kibbels. Maar er is goeie hoop dat het scenario zich nog wel eens zal herhalen. Van ons mag ze in elk geval terugkomen.

Het is toch maar terug eentonig, de enige sensatie die we tot nu toe deze morgen hebben ervaren was het langskomen van de vuilniswagen die het GFT afval kwam ophalen. Die hebben we eens netjes weggejaagd met ons oorverdovend geblaf. En het is ons nog gelukt ook, ze hebben snel de bak in de muil van de vrachtwagen gekieperd en zijn dan snel doorgelopen naar de volgende , een eindje verder in de straat.”Mission completed” blijkt dat tegenwoordig te heten, vroeger was dat “een Drent is ook waaks”. Voor ons is het alleen een afwisseling met een beetje extra adrenaline….

Belle & co

De speelvogel…

De speelvogel met de eeuwigdurende Duracellekes, Kibbels , is daarstraks terug opgehaald door baasje Annemie.

Dat moet in het nestje van februari vorig jaar toch wel het hondje geweest zijn met de meeste energie. Ons trio heeft het in elk geval geweten dit weekend. Pompaf waren ze door dat kleine ding die binnen twee weken haar eerste verjaardag gaat vieren.

Vanaf ze ’s morgen uit de bench kwam en na haar ochtendplas in de tuin, stond nog maar één zaak op het programma: spelen, spelen met Hera, tot deze moe was. Dan kwam Heros, tot ook die zijn bench opzocht wegens moe. Ook moeder Belle ontsnapte niet, honderden keren heeft zij Kibbels aan een speeltje rond de tafel getrokken. Een stuk mouw van een oud hemd van ’t baasje met enkele knopen in, was het favoriete speeltje. Spijtig dat één hemd maar twee mouwen heeft want alles ligt aan rafeltjes…

Toen Annemie onderweg was naar Vosselaar hebben we nog snel een behoorlijke wandeling gemaakt met Belle en Kibbels samen. Doordat de dooi ook in Vosselaar is ingetreden zijn de paden in de bovenlaag ontdooid op een bevroren ondergrond geeft een vetlapperij van jewelste. Dat was ook te zien aan het duo wanneer ze thuiskwamen. We konden Kibbels niet even netjes maken want Annemie was ondertussen reeds gearriveerd. Ze heeft haar “Kibbeltje” dus goed smerig terug in ontvangst genomen. En wat nog zo opmerkelijk toen was… ze is in haar bench ter plaatse in slaap gevallen ! ! ! Ze was dan toch moe te krijgen...

Ons baasje begint er nu toch stilaan van overtuigd te geraken dat er sommige Drenten de grote mensen duchtig met hun voeten kunnen spelen . Maar eigenlijk hebben we met z’n alle weeral spijt dat ze terug weg is. ’t Gaf toch iets speciaals in huis, van ons mag ze terug komen en blijven zou ook al geen probleem geven…

Belle & co

Valentijn en 2 verjaardagen…

Dat 14 februari elk jaar weer de datum is dat we Valentijn of lievekesdag vieren zal wel stilaan bij iedereen  doorgedrongen zijn. Je kan er werkelijk niet meer langs kijken wanneer je door een winkelstraat loopt. De reuzengrote knalrode harten hangen in de etalages van de bakker tot de kleding- en meubelzaak.

De eerste verjaardag die we vandaag vieren en waarvan de Jacqui Lawson  verjaardags kaart vannacht al in de mailbox van Ome Luc is gevallen. Ome Luc is de schoonbroer (zwager voor de NL lezers) van ons baasje. De man van tante Rita die dan weer beter bekend is als de “koekjestante”. Ome Luc viert vandaag zijn 64° verjaardag, en is daarmee en half jaar ouder dan ons baasje.

De tweede verjaardag vieren we binnenshuis. Vier jaar geleden startte het Bas en Belleblog op deze plaats op 14 februari. Louter toevallig is die datum , je dient er geen speciallekes achter te zoeken. Gewoon gestart op 14 februari en pas later er opmerkzaam op gemaakt dat we die datum ook Valentijn zouden hebben moeten vieren !

Na vier jaar verhaaltjes over Drentsche Patrijshonden te hebben neergepend zegt de teller in de linkse kolom dat we in die tijd meer dan 270.000 maal gelezen zijn geweest.. Elke dag 2 verhaaltjes en de meeste dagen ook nog een mop na de middag.

Soms heeft het baasje kopbrekens met weer een zinnig onderwerp te verzinnen maar het is met Drenten nooit onmogelijk om zonder “facts” de dag door te komen. Er is altijd wel iets dat het vertellen waard is.

Soms zijn dat ‘voor ons’ levensbelangrijke zaken, zoals het overlijden van onze mede naamgever aan dit blog “onze Bas” of de geboorte van onze eerste nestje van ons Belle, waarvan Hera en Heros pupjes zijn die bij ons gebleven zijn. En ook het nestje van negen pups die op 27 februari 2011 geboren zijn bezorgde het blog een hoogtepunt.    1340 pageviews mochten we noteren die dag. Normaal waren er dat destijds tussen de 300 en 400/dag.

Je merkt het, vreugde en verdriet, emotie en een lach. Bij ons verveelt de lezer zich net als ons hoofdbestuur zich nooit. Een speciale periode om op de eerste rij van de lezers te gaan plaatsnemen is eind maart. Dan gaan de eerste pupjes van Hera geboren worden. Nu zaterdagavond lees je op deze plaats het resultaat van de echo die we laten maken om 100% zeker te zijn dat de pupjes “in de maak zijn”

“Sorreg dat je er bij bent” zong Dorus al in de jaren stillekes, en het is nog altijd actueel op dit blog “sorreg dat….”

Belle & co & Kibbels

De oude golfer…

Arthur is 90 jaar oud.

Hij golft elke dag sinds hij 25 jaar geleden met pensioen is gegaan.

Op een dag komt hij teneergeslagen thuis.
"Dat was de laatste druppel",

zegt hij tegen zijn vrouw,

"ik stop met golf.  

Mijn ogen zijn zo slecht geworden

dat wanneer ik de bal heb geraakt,

ik niet meer kan zien waar het naar toe is gegaan."
Zijn vrouw leeft met hem mee en maakt een kopje thee voor hem.

Terwijl ze gaan zitten, zegt ze:
"Waarom neem je mijn broer niet mee en probeer je het nog een keer."
"Dat maakt niet uit", zucht Arthur, "jouw broer is 103 jaar oud. Hij kan me niet helpen."
"Hij mag dan 103 jaar oud zijn,"

zegt zijn vrouw,

"maar zijn ogen zijn nog perfect."
Dus de volgende dag gaat Arthur met zijn schoonbroer golfen.
Hij legt de bal neer,

maakt een krachtige zwaai en staart met knijpende ogen het veld af.
Hij wendt zich tot zijn schoonbroer:
"Heb je de bal gezien?"
"Natuurlijk!" antwoordt hij, "ik heb perfecte ogen."
"Waar is het naar toe gegaan?" vraagt Arthur.
"Dat kan ik me niet meer herinneren."

G.B.

We kijken uit…

We kijken uit naar zaterdag e.k.. Eerst zal het een drukke dag worden omdat het op de dag voor de kaawpollekeswandeling hier ten huize druk is door het koken van de grote ketels verse hutsepot.

Maar waar we echt naar uitkijken (het vorige  is enkel hard werken) is de echo van Hera’s buik zaterdag namiddag. Nelly gaat Hera echoën om te zien dat ze inderdaad, zoals de baasjes vermoeden, drachtig is.

Voor zover de baasjes Hera kennen, en dat is toch wel bijzonder goed vermits ze dagelijks samenleven, is het voor hen duidelijk dat Hera heeft “opgenomen” maar zaterdag “zien” we dus het nieuwe leven dank zij de moderne medische apparatuur.

Dat we niet alleen zijn als hoofdbestuur is ook duidelijk. Bij de verschillende kandidaat pup eigenaars stijgt de koorts ook al duidelijk. Dat merken we aan de reacties op het blog en ook aan de mail’s die we vinden in onze mailbox.

Voor ons is het nu al duidelijk, als alles goed blijft gaan, hebben we einde maart pupjes van Hera en Cartouche. Hoeveel en hoe de samenstelling teefjes /reutjes gaat zijn blijft een raadsel tot bij de geboorte. Dat kan echt nog niet gezien worden na drie weken dracht maar daar gaan we half volgende mand nog wel eens voor terug…

Belle & co & Kibbels

Menukaart in het babyrestaurant…

On-ver-moei-baar…

We staan hier verbaasd met openvallend monden haast… Waar die Kibbels, ons logé hondje dit weekend haar energie blijft halen is ons een raadsel ! ! !

Die begint te spelen van het moment dat ze haar ogen open heeft (of wanneer het deurtje van de bench opengaat) en dan speelt ze met de eerste van ons trio die in haar buurt komt. Willens nillens moet hij of zij dan meespelen, negeren is net aan de orde. Spelen zal hij of zij met haar.

Is het dan zo dat na een tijdje haar “tegenspeler” moe is dan gaat ze naar een tweede slachtoffer die dan ook moet meespelen tot de vermoeidheid zich begint te tonen… ook nummer drie wordt niet gespaard en ook die krijgt ze moe.

Wanneer zich dan drie honden naast elkaar in de zetel  hebben ngelegd gaat ze aan de achterdeur staanom de tuin nog maar eens te gaan verkennen. Daar ziet ze dan gewoonlijk wel iets waar ze zich mee kan bezig houden, een merel, een duif of gewoon een bal van nons trio.

Wij hebben nhier eennheel sterk vermoedenndat Annemie, haar baasje” iets verzwegen heeft en dat zij met Kibbels meedoet om een nieuw soort batterijen van Duracell te testen. We zien de nieuwe slogan al verschijnen op het tv scherm “Duracell batterijen gaan tot 100 x langer mee. Getest door Kibbels ten huize Faes”

Het lijkt er sterk op dat het Duracell konijn haar dagen geteld zijn, en dat de volgende ster in hun reclame campagne een Drentje uit Pulle gaat zijn ! ! !

Belle & co & de onvermoeibare Kibbels

Zo begon het hier…

Het moet zo ergens in het midden van de 80er jaren geweest zijn dat ons baasje in panne viel met zijn (toen) supermoderne Olivetti schrijfmachine met display voor twee lijnen.

Het repareren kostte haast zoveel als een nieuwe schrijfmachine en het baasje was druk bezig met leerstof te herwerken van zijn afdeling autotechniek & carrosserieherstelling bij hem op school. En daar hoorden dus ook aangepaste cursussen bij…

En zo kwam er een computer… De keuze ging tussen een Commodore of een Apple Macintosh. Het was destijds zo dat de grote werkgever hier in de buurt de pillenfabriek Janssen Pharmaceutica had gekozen voor Apple. Die hadden een systeem waarbij hun werknemers voor een heel schappelijke prijs zo’n “machien” in huis konden halen.

Vermits de meeste werknemers hier in de buurt woonden, en de buren ook wel wat in de Aple zagen, kozen ook veel niet werknemers voor zo’n machien waar je “van alles mee kon doen”…

Als je dat nu bekijkt, kon je daar amper “iets” mee doen in vergelijking met nu, maar het voldeed voor wat we toen nodig hadden. Van het internet bvb. hadden we toen amper gehoord. In combinatie met een ratelende matrix printer konden we terug cursus maken en daar draaide het in oorsprong toch om !

En vorige week belde het baasje zijn kameraad met de vraag of ’t baasje “die Macintosh” nog had staan. “de Jo”, in baasjes vorig leven zijn baas bij de VAB Europech was op zoek naar “vanalles” van Apple. En omdat “de Jo” nooit geen verkeerde baas geweest is, was dat voor het baasje een reden om alles wat hier nog stond, bijeengezocht werd en terug verpakt werd in de originele doos ! Want ook die doos stond hier nog steeds en deed al jaren dienst als verpakking van het Kerstgerief. Voor dat kerstgerief zochten we dan een vervang doos.

Het baasje had zo de stille indruk dat “de Jo” nog blijer was met de doos dan met de computer…

En zo eindigde hier ten huize vorige vrijdag de Apple-periode. Hoewel zeg nooit “nooit”, want die Ipad is toch eigenlijk ook wel een heel mooi “machien”… Misschien….?

Belle & co

Ai, ai,…

Hiermee gaat onze baas kwade vrienden maken denkt ‘m… Maar we steken de schuld maar op “de Louis” die dit in onze mailbox smeet…

Moeder en dochter…

Vijf en een half jaar verschillen ze Belle en Kibbels. Het zijn moeder en dochter en ze spelen met elkaar dat de stukken in het rond vliegen. Daarjuist haast helemaal in stukken, toen er een glazen asbak van een tafeltje gestoten werd. Maar er was niets gebroken of stukken af met als conclusie…wild spel en stevige asbak !

In de tuin is het oppassen geblazen, als ze op het onverharde stuk blijven (zand) of ze komen op de oprit naar de garages toe dan gebeuren er al eens schuivers. Niet erg zal je zeggen, maar zo heeft Hera zich twee jaar geleden serieus gekwetst bij het “blokkeren” en uitschuiven van haar rechterachterpoot. Met een dikke knobbel op het gewricht tot gevolg.

Ondertussen is het best datje even uit de tuin wegblijft als ons quartet (ipv het bekende trio) de tuin onveilig maakt. Iedereen hangt achter iedereen aan en wie in de weg loopt zal het geweten hebben. Wie een van de vie tegen zijn/haar benen aankrijgt gaat het geweten hebben, zachtzinnig staat dezer dagen niet in het Drentsche Patrijshonden woordenboek.

Gisteren voormiddag ging het al net zo, van acht uur tot tien uur ging het ook al zo hevig aan toe. Nadien heeft ieder van hen zijn/haar eigen plaatsje opgezocht en kwam er terug wat rust in de roedel.

We weten al wel zeker dat we dinsdag, als Kibbels terug naar huis is, we een telefoontje kunnen verwachten van haar baasje met de vraag “wat hebben jullie met mijn hondje aangevangen ? Die doet niets anders dan de ganse dag slapen !”

Wij hebben voor dat “slapen” een andere uitdrukking, dat is “recupereren van een weekendje Vosselaar !”

Belle & co

Een fijne trainingsdag…

Het was vandaag de laatste les van deze lessenreeks van Heras jachttraining. Het was met z’n -5°C best koud te noemen maar zolang de stralende zo meewerkte was het fijn buiten toeven.

We hadden ons dan ook nog eens van afspraakuur vergist, wat maakte dat we een uur te vroeg op de trainingsplaats aankwamen. Geen nood, daar gaan we geen uur aan de kanaaldijk voor zitten wenen, maar van de nood een deugd maken ligt ons beter.

Voor de trainer en de andere cursisten arriveerden hadden wij al aardig op ons eentje de vorige trainingen overlopen. Hera had meer dan een kilometer met haar dummy gelopen zonder eenmaal er op te kauwen. Dat ze dan ook nog eens de merels in de kant opjaagde en achter een konijn aanging is misschien niet wenselijk tijdens de training maar ’t baasje had er wel zijn pleziertje mee.

Dat hij dan achteraf de dummy midden uit een veld moest gaan halen waarbij hij ook nog eens over een brede gracht moest springen deed hij dan ook zonder morren.

Tijdens de training zelf heeft Hera ook nog eens beter gedaan dan ooit tevoren. Het baasje was eens te meer best tevreden over zijn kleine meid.

De trainingslessen zijn dan wel voorbij en ook het oefenen zal nu wel wat terug geschroefd worden want haast iedereen die wat van honden kent is nu wel zeker Hera is drachtig. Volgende week gaat het officieel zijn wanneer zaterdag naar Nelly gaan om een echo van Hera te laten maken. We gaan het resultaat hier op deze plaats dat heuglijke feit met toeten en bellen het resultaat aankondigen.

In elk geval, we hadden vandaag en fijne dag, zowel Hera als het baasje !

Belle & co