We kijken uit…

Menukaart in het babyrestaurant…

On-ver-moei-baar…

We staan hier verbaasd met openvallend monden haast… Waar die Kibbels, ons logé hondje dit weekend haar energie blijft halen is ons een raadsel ! ! !

Die begint te spelen van het moment dat ze haar ogen open heeft (of wanneer het deurtje van de bench opengaat) en dan speelt ze met de eerste van ons trio die in haar buurt komt. Willens nillens moet hij of zij dan meespelen, negeren is net aan de orde. Spelen zal hij of zij met haar.

Is het dan zo dat na een tijdje haar “tegenspeler” moe is dan gaat ze naar een tweede slachtoffer die dan ook moet meespelen tot de vermoeidheid zich begint te tonen… ook nummer drie wordt niet gespaard en ook die krijgt ze moe.

Wanneer zich dan drie honden naast elkaar in de zetel  hebben ngelegd gaat ze aan de achterdeur staanom de tuin nog maar eens te gaan verkennen. Daar ziet ze dan gewoonlijk wel iets waar ze zich mee kan bezig houden, een merel, een duif of gewoon een bal van nons trio.

Wij hebben nhier eennheel sterk vermoedenndat Annemie, haar baasje” iets verzwegen heeft en dat zij met Kibbels meedoet om een nieuw soort batterijen van Duracell te testen. We zien de nieuwe slogan al verschijnen op het tv scherm “Duracell batterijen gaan tot 100 x langer mee. Getest door Kibbels ten huize Faes”

Het lijkt er sterk op dat het Duracell konijn haar dagen geteld zijn, en dat de volgende ster in hun reclame campagne een Drentje uit Pulle gaat zijn ! ! !

Belle & co & de onvermoeibare Kibbels

Zo begon het hier…

Het moet zo ergens in het midden van de 80er jaren geweest zijn dat ons baasje in panne viel met zijn (toen) supermoderne Olivetti schrijfmachine met display voor twee lijnen.

Het repareren kostte haast zoveel als een nieuwe schrijfmachine en het baasje was druk bezig met leerstof te herwerken van zijn afdeling autotechniek & carrosserieherstelling bij hem op school. En daar hoorden dus ook aangepaste cursussen bij…

En zo kwam er een computer… De keuze ging tussen een Commodore of een Apple Macintosh. Het was destijds zo dat de grote werkgever hier in de buurt de pillenfabriek Janssen Pharmaceutica had gekozen voor Apple. Die hadden een systeem waarbij hun werknemers voor een heel schappelijke prijs zo’n “machien” in huis konden halen.

Vermits de meeste werknemers hier in de buurt woonden, en de buren ook wel wat in de Aple zagen, kozen ook veel niet werknemers voor zo’n machien waar je “van alles mee kon doen”…

Als je dat nu bekijkt, kon je daar amper “iets” mee doen in vergelijking met nu, maar het voldeed voor wat we toen nodig hadden. Van het internet bvb. hadden we toen amper gehoord. In combinatie met een ratelende matrix printer konden we terug cursus maken en daar draaide het in oorsprong toch om !

En vorige week belde het baasje zijn kameraad met de vraag of ’t baasje “die Macintosh” nog had staan. “de Jo”, in baasjes vorig leven zijn baas bij de VAB Europech was op zoek naar “vanalles” van Apple. En omdat “de Jo” nooit geen verkeerde baas geweest is, was dat voor het baasje een reden om alles wat hier nog stond, bijeengezocht werd en terug verpakt werd in de originele doos ! Want ook die doos stond hier nog steeds en deed al jaren dienst als verpakking van het Kerstgerief. Voor dat kerstgerief zochten we dan een vervang doos.

Het baasje had zo de stille indruk dat “de Jo” nog blijer was met de doos dan met de computer…

En zo eindigde hier ten huize vorige vrijdag de Apple-periode. Hoewel zeg nooit “nooit”, want die Ipad is toch eigenlijk ook wel een heel mooi “machien”… Misschien….?

Belle & co

Ai, ai,…

Hiermee gaat onze baas kwade vrienden maken denkt ‘m… Maar we steken de schuld maar op “de Louis” die dit in onze mailbox smeet…

Moeder en dochter…

Vijf en een half jaar verschillen ze Belle en Kibbels. Het zijn moeder en dochter en ze spelen met elkaar dat de stukken in het rond vliegen. Daarjuist haast helemaal in stukken, toen er een glazen asbak van een tafeltje gestoten werd. Maar er was niets gebroken of stukken af met als conclusie…wild spel en stevige asbak !

In de tuin is het oppassen geblazen, als ze op het onverharde stuk blijven (zand) of ze komen op de oprit naar de garages toe dan gebeuren er al eens schuivers. Niet erg zal je zeggen, maar zo heeft Hera zich twee jaar geleden serieus gekwetst bij het “blokkeren” en uitschuiven van haar rechterachterpoot. Met een dikke knobbel op het gewricht tot gevolg.

Ondertussen is het best datje even uit de tuin wegblijft als ons quartet (ipv het bekende trio) de tuin onveilig maakt. Iedereen hangt achter iedereen aan en wie in de weg loopt zal het geweten hebben. Wie een van de vie tegen zijn/haar benen aankrijgt gaat het geweten hebben, zachtzinnig staat dezer dagen niet in het Drentsche Patrijshonden woordenboek.

Gisteren voormiddag ging het al net zo, van acht uur tot tien uur ging het ook al zo hevig aan toe. Nadien heeft ieder van hen zijn/haar eigen plaatsje opgezocht en kwam er terug wat rust in de roedel.

We weten al wel zeker dat we dinsdag, als Kibbels terug naar huis is, we een telefoontje kunnen verwachten van haar baasje met de vraag “wat hebben jullie met mijn hondje aangevangen ? Die doet niets anders dan de ganse dag slapen !”

Wij hebben voor dat “slapen” een andere uitdrukking, dat is “recupereren van een weekendje Vosselaar !”

Belle & co

Een fijne trainingsdag…

Het was vandaag de laatste les van deze lessenreeks van Heras jachttraining. Het was met z’n -5°C best koud te noemen maar zolang de stralende zo meewerkte was het fijn buiten toeven.

We hadden ons dan ook nog eens van afspraakuur vergist, wat maakte dat we een uur te vroeg op de trainingsplaats aankwamen. Geen nood, daar gaan we geen uur aan de kanaaldijk voor zitten wenen, maar van de nood een deugd maken ligt ons beter.

Voor de trainer en de andere cursisten arriveerden hadden wij al aardig op ons eentje de vorige trainingen overlopen. Hera had meer dan een kilometer met haar dummy gelopen zonder eenmaal er op te kauwen. Dat ze dan ook nog eens de merels in de kant opjaagde en achter een konijn aanging is misschien niet wenselijk tijdens de training maar ’t baasje had er wel zijn pleziertje mee.

Dat hij dan achteraf de dummy midden uit een veld moest gaan halen waarbij hij ook nog eens over een brede gracht moest springen deed hij dan ook zonder morren.

Tijdens de training zelf heeft Hera ook nog eens beter gedaan dan ooit tevoren. Het baasje was eens te meer best tevreden over zijn kleine meid.

De trainingslessen zijn dan wel voorbij en ook het oefenen zal nu wel wat terug geschroefd worden want haast iedereen die wat van honden kent is nu wel zeker Hera is drachtig. Volgende week gaat het officieel zijn wanneer zaterdag naar Nelly gaan om een echo van Hera te laten maken. We gaan het resultaat hier op deze plaats dat heuglijke feit met toeten en bellen het resultaat aankondigen.

In elk geval, we hadden vandaag en fijne dag, zowel Hera als het baasje !

Belle & co

Oud worden geeft vaak probleempjes …

Drie oudere mannen zitten samen op een bank in het park.

Zegt de eerste: “Ik ben nu vijfenzeventig en ik begin er verdomme ferm last van te krijgen. Deze morgen wandelde ik op mijn dooie gemak over de straat, kijk naar links, naar rechts, steek over en plotseling vliegt er een mastodont van een vrachtwagen rakelings langs. Ik had hem niet zien komen. Mijn ogen, mijn ogen.”

De tweede replikeert: “ Ik ben er nu tachtig en gisterenavond liet ik de hond buiten. Plotseling zie ik een man met zijn vingers in zijn oren wild rond springen. Ik kijk naast me en een prachtige slee kan nog juist remmen op een tiental centimeter van mij. Iedereen had het getoeter gehoord, maar ik in ’t geheel niks. Mijn oren, mijn oren !”

Antwoord van de derde: “Ik word er dit jaar vijfentachtig. Deze morgen rond een uur of elf kreeg ik plotseling zo’n danige goesting in sex, dat ik mijn vrouwtje een ferme beurt heb gegeven. Zij was verbaasd en zei me ‘Jef, dat is nu al de derde keer deze morgen !’
Mijn geheugen, jongens, mijn geheugen !”

L.M.

En toen…

En toen waren ze terug met vier…

Gisteren avond ben ik samen met het baasje Kibbels terug gaan ophalen in Pulle voor een “puppy-opvang” van een weekend lang bij ons.

En dat het een plezier is van de morgen tot de avond blijkt duidelijk. Zo een “jong ding” in huis brengt gelijk een andere ambiance in huis dan we door de band gewoon zijn.

Onvermoeibaar is Kibbels die eind van de maand één jaar oud wordt, samen met haar acht broers en zussen. Spelen doet ze het liefst met Hera, die is nota bene nog de strengste van ons drietal tegen haar, maar als ze ’s morgens uit de bench mogen zoeken die twee elkaar dadelijk op. En dan begint het spelen, “vechten”, achter elkaar hangen, gek doen.
Dat gek doen is dan weer de specialiteit van Heros, die heeft dan ook al drie jaar ervaring in deze “gekdoenbranche”

Ikzelf, Belle, heb deze morgen, wanneer mijn “kinderen” verwoed bezig waren met spelen, de bench van Kibbels uitgetest. Zijzelf was toch druk bezig en ik moet zeggen, “de kwaliteit van Kibbels’ kussen in de bench is van topkwaliteit. Daar moet je wel goed op slapen.

Het geeft ook aan dat er op het comfort van Kibbels niet bezuinigd wordt. Die komt niets te kort, net als al de andere pups uit mijn beide nestjes. Ons hoofdbestuur heeft zijn pupeigenaars goed uitgekozen. Ik kan op mijn beide ooorreen slaaaapee…. Grrr..knorrrr…

Belle & co

Bezoek…

We hebben dit weekend Kibbels nog eens op bezoek. Haar baasje heeft dit weekend werk op een beurs in Frankfurt en wij hebben als fokker van Kibbels, gepresenteerd van haar op te vangen indien nodig.

Wij, dat zijn het baasje en ik Belle haar daarstraks gaan ophalen. Het was dadelijk weer fijn spelen met mijn pupje. We hebben bij Annemie in de tuin hevig gespeeld vooraleer we de trip van 25 kilometer naar onze thuisbasis terug aanvatten.

Hier bij ons thuis ontmoette Kibbels dan Heros en Hera haar halfbroer en halfzus. Die herkenden haar dadelijk als het “pupje” dat met de kerst-/nieuwjaarsperiode met ons mee was naar Frankrijk.

De moeilijkste periode van zo een verblijf is gewoonlijk de hondenmaaltijd. Hera en Heros eten altijd samen aan één staander en dus at Kibbels samen met mij aan de andere staander met eetkommen. Geen grom hebben we gehoord, geen schijn van baknijd of jaloezie hebben we opgemerkt.

Ons baasje denkt er aan van haar morgen namiddag mee te nemen op de jachttraining. Het is de laatste training van deze sessie. Als het baasje nu een uur traint met Hera en het laatste uur eens probeert met Kibbels, dan kunnen we bij de terugkeer van haar baasje al eens ertellen hoeveel jachtaanleg haar “Kibbeltje” heeft . Misschien vat ze dan half maart wel samen met Heros en ons baasje de volgende reeks wel aan.?

Belle & co

De eerste van Marian, de tweede van Louis..

Symptomen…?

Als Hera heeft “opgenomen” en ze is inderdaad drachtig dan is ze vanavond/morgenvroeg twee weken ver. Deze morgen heeft Heros ons wakker gemaakt met twee maal te blaffen en toen we beneden kwamen had Hera overgegeven in de bench.

Nu is dit het derde nestje dat wij fokken, en het eerste met Hera. De twee vorige nestjes waren telkens de nestjes van Belle en die heeft nooit enige tekenen van misselijkheid of overgeven vertoond .

Ze speelt wel en de begroeting deze morgen was zoals elke morgen gewoon “heftig” zo is ze elke morgen in de enthousiaste begroeting van de baasjes. Op dat gebied zijn er geen zorgen. Ook de ontlasting van deze morgen bij Hera was “van den dunne”. We gaan nog even aanzien hoe het evolueert en indien ze niet behoorlijk gaat eten dan bellen we toch maar even onze vertrouwde… Nelly.

Dat ze drachtig is daar zijn we nu wel 95 % zeker van. Voornamelijk door het roedelgedrag. Belle is nog altijd de alfa-teef en behandelt Hera, nu zijzelf gepasseerd is als alfa teef gans anders dan normaal. Hera wordt veel meer door Belle gecorrigeerd dan in normale omstandigheden. De alfa teef laat zich gelden, niet dat ze vijandig staat tegenover Hera maar Belle heeft meer opmerkingen naar Hera toe. Ze neemt meer dan anders Hera’s snoet in haar bek om haar regels op te leggen.

Het is in elk geval boeiend om zien hoe moeder Belle, die de kleinste van de roedel is, toch alles nog naar haar zin regelt om de roedel perfect te laten functioneren. En zo zien we het graag gebeuren…

Belle & co

Oei…ons bos…

Toen we daarstraks gingen wandelen hadden we al een hele tijd het geluid van een kettingzaag gehoord. Van een zware kettingzaag , dat was wel zeker met zo’n zwaar gebrom.

Maar dat de kettingzaag deze afmetingen had kon niemand vermoeden. Het baasje merkte het op toen hij met mij, Belle, de eerste wandelronde begon.

Een immens grote groene machine met een alles vernietigende gele kop baande zich tussen de bomen door, een spoor van takken en op maat gezaagde stammen achter zich latend ! Een ravage van jewelste was dat.

Al een geluk dat Heros er niet bij was, want het waren alle van die dikke favoriete plas bomen van hem. De snelheid waarmee de bomen tegen de vlakte gingen, gelijk door de gele kop schoven, terwijl de takken alle kanten uitvlogen, deed ons baasje even denken aan de moeite die hij twee jaar aan een stuk heeft moeten doen om die dode boom bij ons voor de deur te laten rooien !

Deze boswerkers wisten wel hoe ze de zaak moesten aanpakken tegenover de gemeente- “werkers”. Geen gezever, geen gelul over kapvergunning, geen besluiten van milieu wetgeving, geen prietpraat van urbanisatie en nog minder van gemeentereglementjes.

Eén machine, één bestuurder en sneller werk dan 25 boswerkers met stevige kettingzagen konden afwerken.

Gelukkig was het maar “uitdunnen”, om steviger bomen in het midden van het bos te verkrijgen. Maar daar kregen we pas zicht op toen de machine werd stil gelegd. Er blijven nog wel wat bomen staan maar het is toch heel wat doorzichtiger geworden, “ons bos”! ! !

Belle & co

Facebook in Afrika…

Of, hoe een Afrikaan “face”book interpreteert

Niet goed gemutst…

Neen, onze baas is niet goed gemutst, en wij zijn daar schuld aan, of ten minste één van ons.

Het zit zo… deze morgen te kwart na zeven, voor een gepensioneerde Drentenbaas is dat zowat “in ’t kot van de nacht” heef één van ons geblaft. We zijn solidair en we vertellen niet wie, maar ons baasje vermoed dat het Heros is geweest, maar wij weten van niks !

De reden waarom onze baas dadelijk is opgestaan ligt bij het feit dat Hera enkele weken geleden met een fameuze spetterpoep gans de omgeving van haar bench heeft vuil gemaakt. De tot op de grond reikende overgordijnen inbegrepen. En vermits de prijs van het reinigen van de gordijnen in de droogkuis  een beetje is tegengevallen bij het hoofdbestuur…

Nu is dat de reden niet dat hij slecht gemutst is, maar wel dat hij in pyjama naar beneden is gekomen en ons heeft buiten gelaten. Maar dat was bij ons ook maar aarzelend toen wij in de open deur stonden . Dat was de eerste grond van ergernis voor de baas.

Maar toen wij nadien terug binnenkwamen na maximum 5 minuten zijn wij recht uit de tuin met z’n drieën gelijk de zetel ingedoken.

En daar liggen we nu te 11 uur nog altijd broederlijk/zusterlijk naast elkaar lawaai te maken door te snurken. En dan bedenkt onze baas dat hij ook nog makkelijk een uur was kunnen blijven liggen in zijn warm behaaglijk bed.

Nu is hij niet zo onmogelijk boos dat we onze kop niet durven opheffen maar als we dat morgen nog doen gaan we toch moeten opletten ….

Belle & co

Wintersport “onderhoud”…

Vanavond hadden we “werkbezoek” dat tegelijk familiebezoek was. Inge had ons baasje getelefoneerd omdat ze niet goed wist wat ze met het haar tussen de tenen van Luna moest doen.

Van ons baasje mag familie altijd op bezoek komen en toch zeker als die familie één van onze pups is. Zo kwam Luna bij ons om het haar tussen haar tenen te laten knippen. Dit om te voorkomen dat ze volgende week sneeuwklonters tussen haar tenen krijgt.

Het baasje had Inge en Yvonne al wel de raad gegeven de voetzolen van Luna voor het buiten gaan in te wrijven met zuurvrije vaseline of met een andere vetstof zoals Nivea, of zelfs boter.

Nu hebben ze voor Luna ook schoentjes gekocht. “Gene krot” zegt het baasje, zelfs met antislipzool en met klittenband om te schoentjes goed te laten aanpassen. Top materiaal voor Luna, dat is wel zeker. Ze gaat in elk geval goed geschoeid aan de skiliften verschijnen en wees maar zeker dat ze in haar schoentjes en haar skianorak (want die heeft ze ook nog gekregen) dé vedette gaat zijn in Oostenrijk. Tegen ons Drentje kan geen Heidi Klum of ander Naomi’s tegen op.

Inge heeft beloofd van al dadelijk bij aankomst de eerste foto’s van Luna in de Alpensneeuw door te sturen. Wij zijn benieuwd wanneer ze de Super G of de Riesenslalom voor skieënde staande honden gaat winnen !

Belle & co

Delete…

Sinds enige tijd dump ik elke mail zonder te openen die enige twijfel in zich heeft wat betreft racisme, jaloezie over “hij verdient meer dan xxx”, Imams die families laten overkomen om te profiteren, Koningen en prinsen die op de kap van de “arme Belgen” leven.

Het zijn vertelselkens van politici die vechten tegen de kiesdrempel en dan behoorlijk pissig gaan doen. Of ook nog van politici die meegelopen zijn toen de Grote Leider een gigantisch succes behaalde en achteraf zichzelf en zijn partij buitenspel zette door geen compromissen te aanvaarden/dulden.

Dus… zij die liefhebber zijn van deze mails, spaar ze ons aub. Wij lezen ze toch niet meer.

Eergisteren kregen we nog zo’n mail waarin duidelijk gesteld werd dat de koning in een woning op zijn domein in Ciergnon een oud kazerne huis zou ter beschikking stellen van daklozen en daar dik voor zou betaald worden !

Vandaag staat in de krant dat het OCMW va de gemeente de elektriciteit en de verwarming van die woning ten hare laste neemt. At is al iets gans anders dan de beweringen van twee dagen geleden. Trap toch niet in die stomme praatjes van Jan Hesp en Francken ! Het zijn gefrustreerde politiekers die na het succes van hun partij twee jaar geleden op een mooi ministerpostje hoopten en door de stugheid van hun leider nu naar de banken van de oppositie zijn verwezen.

En jullie, de verzenders van die haat/jaloezie mails trappen daar met twee voeten in en worden zo pionnen van de verzuring in dit land ! ! !

Onze baas gaat daar nu korte metten mee maken. Bij hen die zulke mail’s nog toesturen gaat onherroepelijk het slot op hun mailadres. Ons baasje is het zat van telkens zijn humeur bedorven te zien door die mail’s.

Belle & co

Als…

Als…het nog enkele dagen straf doorvriest, en als… de rayonhoofden in Friesland groen licht geven voor de “tocht der tochten”, zoals we het deze week al meermaals hebben horen vernoemen, Dan hé…dan heeft ons baasje al een favoriet.

Een favoriet die hij vijftien jaar geleden al eens gefeliciteerd heeft, want Herman Struyven kent hij al sinds zijn zoon in Turnhout bij ’t baasje in de klas zat. Herman is dan al wel eenenzeventig lezen we in de krant (maar niemand geeft hem dit aan ) en weer gaat hij, nu voor de derde maal aan de start staan van de Elfstedentocht. Hij heeft in elk geval al een hevige fan in ons baasje. Van ’t baasje mag hij zelfs winnen !

Dat zou pas wat zijn, een eenenzeventig jarige Vlaming schaats al wat Hollands is op een hoopje en gaat met de eeuwige roem lopen ! ! ! Daar lig je toch als dorpsgenoot minstens van wakker nietwaar.

Ons baasje heeft zijn omgeving al verwittigd. Als de tocht doorgaat is hij die dag “niet thuis” voor niemand. Zelfs voor den Albeer uit Laken niet en evenmin voor de Keizer van China zegt ‘m.
Dat “niet thuis zijn”  is maar beeldspraak, want in feite gaat hij van ganse dag het huis niet uit gaan. Hij zal wel zorgen, dat alles wat nodig is voor een comfortabele TV dag, de avond voordien al in huis gaat zijn.

Het is zelfs goed mogelijk dat onze dagelijkse wandeling er bij gaat verloren gaan. Hij moest zo het moment eens missen dat Herman aan een of andere camera herkenbaar voorbij schaats. De buren gaan opschrikken wanneer zij plots door de straat horen galmen op z’n Rik De Saedeleers “Daar is ‘m… Daar is ‘m”. En dat was ook in een match tegen de Hollanders, ergens eind vorige eeuw.

En dan zeggen ze dat de Hollanders stiepelzot zijn, volgens ons Drenten, is onze baas op dit moment al even zot ! Eergisteren maakte hij nog plannen om over de afsluitdijk naar Harlingen of Franeker te rijden om daar “once in a lifetime” de zaak daar, ter plaatse, te gaan meemaken…

Zet ‘m op Herman, wij kijken mee !

Belle & co

Groot geheim…

Jantje gaat naar de speeltuin en komt Annemiekje tegen. Hij zegt:
"Ik moet je iets laten zien, maar het is zo geheim dat het niet hier kan. Het moet bij mij thuis gebeuren."
Ze gaan naar zijn huis, en Annemiekje zegt:
"We zijn er, laat het nu maar zien."
Maar Jantje zegt: "Nee, nee, het is zo bijzonder dat het op mijn slaapkamer moet."
Zuchtend gaat Annemiekje mee naar boven en zegt:
"Nu wil ik toch wel eens zien wat het is."
Jantje wil nog niet toegeven:
"Nee, nog niet! Het kan alleen maar onder de dekens gebeuren."
Annemiekje wordt er wel erg ongeduldig van, maar goed, ze gaat mee onder de dekens. Dan laat Jantje zien wat hij zo graag met Annemiekje wilde delen:
"Kijk eens, mijn horloge geeft licht!"

L.M.

Een update van Kyra-Luna…

Dag Moe, Heros, Hera en natuurlijk ook Jan en Simonne,

Hoe gaat het daar met jullie in Veussel?
En hoe gaat het met Hera? Alles in orde en op schema???
Hoe stelt ons moe het eigenlijk nu ze ni bijna alleen maar mama is?

Hier worden de baasjes gekker met de dag. Misschien komt het wel door die dwarrelende witte dingen, die uit de lucht vallen en die zij sneeuw noemen.
Die witte dingen vind ik super om in te spelen. Koud aan mijn pootjes maar lekker om op te eten. En mijn baasjes maken dan met hun handen van die witte balletjes, die ze sneeuwballen noemen. Die gooien ze dan weg en dan mag ik erachter rennen. Apporteren lukt met die dingen maar zelden want meestal smelten ze als ik ze in mijn bek neem, maar dat lijken ze niet er te vinden.
Ik vind het in ieder geval super dat ik mag ravotten op dat sneeuwtapijt. Mijn baasjes vertellen me dat in VL (wat staat voor Voor Luna) ze probeerden om dat tapijt in hun tuin zo lang mogelijk onberoerd te laten. Nu is het wel wat ravage hoor, het tapijt is een molshoop geworden of althans daar lijkt het op.
Aangezien we heel binnenkort naar een land vertrekken* waar nog veel meer van dat witte spul ligt, zijn mijn baasjes me aan het voorbereiden en dat moet wel hoor. Zoals jullie al wel weten zijn mijn baasjes ongerust over mij. en voor deze keer geef ik ze eens geen ongelijk. Sneeuw doet na een tijdje pijn aan mijn pootjes. Dat komt door ijs. Natuurlijk zijn er slimme mensen, die daar iets op gevonden hebben. Mijn baasje zegt al dat ik meer merkkleding heb dan haar zelf en dat kan beginnen kloppen. Na wat gesurf on the net hebben ze me 4 prachtige schoenen k-do gedaan. Het is wel een gedoe hoor, die dingen. De eerste keer dat ik ze moest aandoen, leek het meer op een worsteling dan op schoenen aandoen, maar ik moet zeggen dat het nu al aardig lukt. Ook het lopen op die rare dingen is niet zo simpel hoor. Oefening baart kunst zeggen ze dan, ik blijf die 4 dingen raar vinden aan mijn pootjes. Maar zoals altijd probeer ik niet de eigenwijze Drent te zijn en te doen wat mijn baasjes vragen (lezen jullie al de contradictio in deze zin). Baasje zegt dat het precies het Russisch leger is als ik stap met mijn schoenen. Ik weet niet wat een Rus is en ik weet al evenmin wat een leger is, maar die gasten moeten dan ook ooit dwaas gestapt hebben. En dan zeggen ze dat sommige honden daar onmiddellijk mee kunnen lopen ... yeah right ... dat is dan zoiets al van de eerste keer kunnen lopen op naaldhakken. Echt niet.

Voor de rest gaat alles hier zijn gewone gangetje. Ik word elke dag wat groter en flinker. Ik eet de oren van baasjes kop maar vooral blijf ik lekker eigenwijs.

groetjes ginder

Luna

*Luna mag mee op wintersport, als eerste van mijn pups, foto’s zijn beloofd.