Berichten van 1 mei 2010 tot 31 mei 2010

Record geknield hoogspringen


 Wist u dat er recent een nieuw wereldrecord is gevestigd voor het HOOGSPRINGEN ?
 
vanuit GEKNIELDE positie !

 Het record (0.757 metres)
- onthoudt dat dit vanuit geknielde positie is –
werd gevestigd op een strand nabij Montpellier in Zuid Frankrijk.

 Deze foto werd juist voor de sprong genomen,
maar het geeft je een idee hoe de sprong is tot stand gekomen.

G.L.

Grijs, in alle tinten…

In bed blijven liggen is een optie met zo’n weer, maar niet als er drie Drenten een ander gedachte hebben en zich liever laten nat regenen dan lekker binnen te blijven.

Het is hier al niet anders dan in ’t Belgikske.  Als het zo blijft, gaat er niets in huis komen van rijpe kersen mee te brengen midden volgende week. Sappig zullen ze wel zijn dat, lijdt geen twijfel, met al dat hemelwater.

Vandaag gaat de baas tussen de buien door nog enkele rijen boontjes zaaien. Een lint rond de moestuin moet aangeven hoever we mogen komen bij het ravotten. Maar ’t baasje moet nog wel eens uitleggen aan welke kant we moeten blijven… logisch toch, zo’n lint heeft twee zijden !

Sinds gisteren hebben we lichtjes een andere kleur, onze witte buiken hebben helemaal geen wit meer, maar vertonen kleuren tussen beige en bruin. Kwestie van over natgeregende zonnebloemvelden te crossen.

Ikzelf en Heros hebben dan ook nog ergens in liggen rollen. ’t Baasje kan er niet mee lachen maar voor ons is het “Chanel cinq”. Ook die vacht van ons vertoont vettige vieze vlekken. ’t Baasje gaat telkens zijn handen wassen al hij ons nog eens geaaid heeft. De flauwe…

Belle

Ladders & emmers…

Dat is wat we gaan nodig hebben tegen het einde van de week. Nog een haak erbij om de emmer aan de ladder te hangen en we kunnen aan de slag in de eerste kersenboom.

Tegen het eind van de week zullende kersen wel zo rijp zijn dat we ze kunnen plukken en dat ze niet TE rijp zijn. Indien ze te rijp zijn is het vervoer niet meer mogelijk tenzij je er niets mee inzit van met kersenmoes thuis te komen !

Deze kersen moeten zeer donker zijn voor ze rijp zijn. Toen wij een week terug naar België terug reden waren ze nog alle groen en klein. Je staat er versteld van hoe zulke vruchten kunnen evolueren in één week tijd.

Het vrouwtje is al voorzien van de nodige confituursuiker om dadelijk aan de slag te kunnen. Ook het baasje heeft met zijn pas aangekochte wijnpers alles in huis om te starten met het maken van kersenwijn.

Want zoveel is zeker, wat we niet mee naar België kunnen meebrengen voor familie en vrienden dient verwerkt te worden. Op de composthoop trekt het alleen maar wespen, hommels en frolons aan. Speciaal die laatsten zijn wespen die twee tot driemaal het formaat hebben van een gewone wesp, die willen we dan ook van huis weghouden !

Zo hebben Hera en Heros gisteren een nest van hommels gevonden in de muur van de hangar. Hera had al een steek opgelopen aan haar voorpoot van op een hommel te tikken met haar poot. Om verder onheil te besparen heeft het baasje dan maar insecticide in het gat gespoten  en er een prop papier in gestoken. Het eerste stekelig probleem voor dit jaar  is dus al opgelost …

Belle

Ge doet dan al eens goed voor een vrouw

Grand  Marnier…

Gisteren hadden we het op deze plaats over de reclame van Heineken in Parijs, Vandaag hebben we het over de reclame aanpak van Grand Marnier. In de volgende lijnen zal je merken welke aanpak wij het meest verkiezen….

Gisterenmiddag zijn de baasjes het kasteel van Grand Marnier in Bourg Charente, op zo’n 40 kilometer van hier gaan bezoeken. Er is in Bourg Charente niet veel te beleven buiten het enige Michelin sterren restaurant van de Charente en het kasteel, eigendom van de familie Marnier-Lapostolle.

Het waren weer eens een opendeurdag in het prachtige, aan de oever van de Charente gelegen kasteel. Onze baasjes zijn daar al meerdere malen op de opendeur geweest en telkens kunnen ze de baasjes verassen met weer iets nieuws. Dit jaar serveerden ze buiten tal van cocktails op basis van Grand Marnier ook flensjes in Grand Marniersaus. Het baasje was in opperbeste stemming,… van het flensjes eten (zegt ‘m)

Ook de rondleiding door een alleraardigste juffrouw was weer de moeite, we startten zoals elke maal in de grote zaal met de indrukwekkende schouw. Daar nam het baasje de foto met de flessenkast (dat was nog voor de flensjes). Ook het productieproces met de gedroogde Caraïbische groene sinaasappelschillen kwam ter sprake in de kasteelkelders.

Ook konden we in de “chais” proeven van de verschillende kwaliteiten van de Grand Marnier waarbij de Cognac kwaliteit  en ouderdom bepalend is voor de smaak…en de prijs.

Uiteraard gingen de baasjes terug naar huis met een fles Grand Marnier en “de zaak” schonk er nog een glas en een miniflesje bovenop…

In elk geval een uitstap die nog wel even in het geheugen zal blijven hangen…

Belle & co

Pak eens gauw ’t Kodakske…

Dat hoorden we het baasje tegen het vrouwtje zeggen toen we gisterenmiddag het Stade de France bij het binnenkomen van Parijs passeerden.

Aan de rechterkant van de snelweg, tegenover de voetbaltempel staat een gebouw te huur. Het is zo’n tien, misschien twaalf verdiepingen hoog en Heineken heeft daar een immense reclame spandoek tegenaan gehangen.

Als Belg doet het een beetje pijn dat het juist Heineken is die zulke knappe reclame maakt. Maar dan horen we het baasje tegen het vrouwtje zeggen… als ze even goed bier zouden brouwen als ze reclame maken, was hun “bier” misschien nog wel drinkbaar (hij sprak van “te zuipen”).

Maar dat heeft het baasje al dikwijls gezegd over Freddy Heineken, die man heeft zijn roeping gemist, die was de reclamewereld moeten ingaan en het brouwen overlaten aan mensen die er verstand van hadden…

Als dat was geweest dan had de familie de Spoelberch, van de Stella, de Jupiler en nog tal van andere bieren, nooit de rijkste mensen van België kunnen worden…

Belle

Allemaal aandoen en zo gaan stemmen op 13 juni…

Is dat geen mooie ?

En dat kan tweeërlei zijn, zowel voor het hondje Caju als voor de foto. Ons baasje vond deze op het Nederlandse Drentenforum in een onderwerp (topic) dat handelde of er nog meer Drenteneigenaars naar X-factor keken.

http://drentschepatrijs.messageboard.nl/portal.php

Voor Belgen is dat programma op TV onbekend, maar Caju genoot er blijkbaar met volledige concentratie van, volgens de foto.

Deze foto wilden we jullie niet onthouden. Wijzelf zijn geen TV kijkers, als de baasjes TV kijken dan knorren wij binnen de kortste tijd om ter hards.

Volgens onze baasjes was Bas wel een TV kijker, die heeft ooit een volledig programma voor de buis gezeten. Er was toen een uitzending over het geluid dat walvissen maken in de bronsttijd. Daar heeft Bas zelfs zitten “meepraten of commentaar geven” zegt ons baasje.

Daarstraks heeft ons baasje ook tegen mij gezegd dat ik meer moet praten, ik heb daar aanleg voor zegt hij. Hij bedoelt zeker dat ik kom zeuren als de eetkommen leeg zijn en ik als oudste ons dessert moet regelen !

Belle

Ps: nog maar snel een foto bijgedaan van de kersenboomsituatie, we gaan volgende week weten wat te doen in de tuin !

Aangekomen…

Wij hebben weer prima gereden met de rit van Vosselaar naar La Magdeleine. ’t Baasje zag het wel niet zitten van zo op een vrijdag middag te vertrekken met het vooruitzicht van in het Parijs verlatend verkeer terecht te komen.

Dat viel allemaal heel goed mee, het baasje vertelde dat ze in Parijs vorig weekend al naar hun buitenverblijf waren geweest en daarom was het vandaag kalm. ’t Is een uitleg gelijk een ander maar ’t was wel kalm op de snelwegen naar het zuid westen.

Toen we op de N10 tussen Poitiers en Ruffec waren , kwamen we precies de jaren dertig van vorige eeuw binnen gereden. ’t Baasje stak daar een oude auto voorbij(een ouw krak in onze ogen, zonder dak of deuren) . Bleek het ook nog eens een oude Nederlandse auto te zijn, met twee mensen aan boord. Op de radiator stond zo een raar zilveren beeldje, het baasje gaf het ook nog een naam “the spirit of exctasy” Het was dus een Rolls Royce die tegen een behoorlijke snelheid van zo’n honderd per uur richting Angoulême stoomde.

Eventjes later was er ook nog een Panhard sport uit de vijftiger jaren die ook in dezelfde reed, Ook die auto is een rariteit waar er ook geen tientallen meer van bestaan. Er is dus ergens in de buurt een old timer treffen waar bijzondere wagens zullen aanwezig zijn…

Ondertussen hebben wij de tuin al verkend en daar gaan we morgen uitgebreid verslag over brengen, jullie gaan er nog van verschieten wat we allemaal te melden hebben !

Belle & co

Op bezoek bij mijn jongste…

Deze morgen was het mijn beurt om met het baasje mee te mogen rijden, en ik had geluk dat het nog ver was ook. Helemaal naar Torhout om een wijnpers op te halen.

Die mensen waar het baasje moest zijn vonden mij ook een hele mooie Drent, maar dat zeggen ze nu allemaal. Er zal dan toch iets van waar zijn, mij dunkt.

Op de terugweg nam ons baasje plots een gans andere weg dan op de heenweg. Hij had mij wel iets verteld van onze Harko, maar hij vertelt zo dikwijls onzin…

En inderdaad, plots draaien we een zijstraat in en terwijl het baasje de auto al draait zie ik achter de afsluiting een Drent heen en weer lopen. Waarschijnlijk kent die het geluid van onze auto nog wel want hij kijkt meer dan geïnteresseerd.

Als ik uit de auto mag,  als eerste voor het baasje want ik ben los over hem over gesprongen, staat Ronny ook al aan de poort. Ronny is het “nieuwe” baasje van mijn Harko. Mijn jongste en zesde pup, een anderhalf jaar geleden.

Dat het weerzien hartelijk was moet ik niet vertellen zeker. Harko nam mij gelijk mee naar zijn heiligdom, de tuin met vijver !

Bij het instappen in de auto voor het naar huis rijden, keek het baasje nog niet erg happy toen hij een kletsnatte Drent op zijn lederen zetels moest laten zitten. Gelukkig ligt er altijd zo’n speciale gele hondendweil (Pet-towel  zeggen ze daar ook tegen) in de auto. De baasjes weten al lang dat zoiets geen overbodige luxe is met drie Drenten in huis !

’t Vrouwtje merkte dat ik enthousiast op bezoek was geweest want bij de thuiskomst ben ik in mijn bench gaan liggen en ben er pas uitgekomen om te komen eten.

Belle

Nog maar eens druk…

Onze baas loopt van hot naar her. De zaken waar ‘m voor naar België is gekomen gingen niet door “wat ‘m niet vrolijker maakte” en de voorbereidingen om terug naar Frankrijk te komen vlotten niet naar wens, daar stond ‘m dan ook al niet om te  lachen.

Straks moet ‘m dan nog naar de andere kant van ’t land want hij heeft een occasie wijnpers gevonden om zijn fruit te persen en om toe te treden tot één of andere wijngilde.

Om die pers op te halen moet hij wel helemaal naar Torhout in West Vlaanderen. Zo’n 150 kilometer van bij ons. Gisteren wou hij die al ophalen maar toen is hij teruggekeerd omdat de snelwegen al van voor Antwerpen dicht zaten. Ook in de buurt van Sint Niklaas en Gent waren er files wegens het slechte weer en ongevallen. Daarom is hij maar terug gekeerd, hij is niet zo’n liefhebber van files Vandaag onderneemt hij nog eens een poging.

Ondertussen maakt hij van de gelegenheid gebruik om nog eens binnen te wippen bij Ronny en Carine en onze Harko in Brugge. Gaan hij daar ook nog eens kijken hoe goed die het daar heeft en informeren of de jachttraining is meegevallen.

Iemand van ons drie zal waarschijnlijk wel mee mogen rijden, gisteren was Heros aan de beurt, vandaag zal ik het wel zijn hoop ik… we zien dadelijk wel.
Ondertussen heeft 't baasje nog wat foto's van Harko bijeengezocht...

Belle

Automatisch sproeien…

De voorraad goed weer dat het baasje laatst mebracht uit Frankrijk blijkt opgebruikt te zijn. Deze morgen is het stillekes aan beginnen regenen, zo als het baasje met de “broes” de tere grassprietjes besproeid.

Die grassprietjes komen nu wel massaal boven de grond kijken. Tegen dat we teriug van Frankrijk komen zo half de maand juni zal de tuin wel volledig terug groen zijn.

Morgen of overmorgen vertrekken we terug voor een tweetal weken naar La M. daar is er op dit moment meer werk dan hier in Vosselaar en het is werk in de tuin. Dat wacht niet op onze baas, dat gaat zonder ingrepen van de baas ook door maar allicht niet zals hij het wil. Beïnvloeden van de natuur heet dat !

Ondertussen hoopt het baasje dat de automatische “hemelse”sproeier zijn  werk nog even doet en dan nadien brengen we terug een remorkske zon mee vanuit la France.

Belle & co

Drentenspel…

Onze bazen kunnen er uren op staan kijken en genieten van ons spel. Voornamelijk zijn het Hera en Heros die de boel op stelten zetten.

Het kleinste voorwerp kan de oorzaak van urenlang spel zijn. Een stok die ze gepikt hebben uit de brandhout voorraad, een lege petfles, het deksel van een emmer die het baasje gebruikt als frisbee. Alles kan dienen om urenlang plezier te hebben !

Als het dan lang genoeg duurt neemt het baasje de tijd om zijn “Kodakske” te gaan halen en de tafereeltjes vast te leggen.

Belle

Snap je ze niet ?

Deze formule kreeg ’t baasje van zijn maat Louis, waarschijnlijk heeft ‘m die toegestuurd omdat hij er zelf ook niet wijzer uitgeraakte, en dacht dat het baasje die formule eens snel en duidelijk ging uitleggen. Nu is onze baas niet de domste, niet de lompste en ook niet de knapste maar deze formule kan concurreren met de beste formules van “den Albeer”, “den Einstein” wettewel…

Nu is het baasje wel zo slim geweest van die ook door te sturen naar nen andere maat van hem die aan de unief werkt, maar ’t is dus nog effe afwachten of die er weg mee weet ?

Het zou een formule zijn die mannen toelaat, vrouwen te begrijpen….

Als we een oplossing binnenkrijgen maken we de naam van die slimme mens bekend als de “echte slimste mens ter wereld is….”

Belle & co

Uitstekend plaatsje…

Of hij nu in La Magdeleine is of in Vosselaar, voor Heros maakt het niet uit, als er maar een tafel is die buiten staat.

Wij dachten dat het in La M. was om hoger te staan of zitten om over de struiken te kunnen kijken die het zicht op straat belemmerden en ook verhinderden dat hij het kattenbestand op straat niet kon beheersen.

Maar ook hier in Vosselaar staat hij op de terrastafel en daar zijn geen struiken om overheen te kijken…

Waarschijnlijk heeft ‘m het geleerd van de katten, daar ligt de hoogste in rang ook letterlijk op de hoogste plaats. En dan moet je weten dat ‘m katten enkel kent van achteraan te gaan, en dat ook in de rangorde van onze roedel het nog altijd moeder Belle is die de lakens uitdeelt.

Belle & co

Opstelling volgens Louis...

En wij die dachten dat ‘m eens een keertje serieus zou zijn, en een opstelling van de spelers van het team zou geven…

Vergeet het, dit is wat hij ons toestuurde met het oog op het nakende tornooi in Zuid Afrika.

Belle & co

Iets voor Michka…?

Michka heeft vandaag de kans om de mooiste hond van “Hertals” te worden. Men organiseert er in elk geval de “dag van de hond”.

Dit bericht vond ons baasje in de “de Zondag” je weet wel, de gratis krant die je op zondagmorgen bij de bakker kan meenemen (als je vroeg genoeg naar de bakker gaat)

Michka is zoals de lezers hier zo stilaan wel weten “de border collie zonder schapen” en tevens de hond van ons baasjes oud-collega Pierre. https://blog.seniorennet.be/michka_en_cheeta/

Stel je voor dat Ria en Pierre hun Michka inschrijven in de wedstrijd voor mooiste hond van Herentals, en Michka zou de wedstrijd winnen (wat niet denkbeeldig is, want het is een knapperd). Dan kennen wij een B.H.H.  oftewel een Bekende Herentals Hond.

Dat is toch altijd plezierig als je zo iemand kent van de “Beau Monde”

Belle & co

Weinig uitgericht vandaag…

Wat geluierd in de zon, een beetje achter elkaar gehangen, nog wat verveeld, dat waren de belevenissen van de feestdag .

Het baasje was vanmorgen al vroeg op pad om een voordracht te gaan volgen bij Brouwland in Beverlo om nog wat voorraad aan te vullen voor zijn wijnhobby. Daar hebben wij dus ook al niets aan gehad.

Nadien is ‘m nichtje An nog mee gaan helpen verhuizen die thuis de vleugels uitslaat en gaat samenwonen (hokken, zegt het baasje, in zonde gaan samenwonen…enz.) met Glenn, Trouwe lezers hebben die namen al tegengekomen op dit blog. Meestal in de vakantie als ze nog eens neerstreken in La Magdeleine.

Dadelijk gaat het baasje nog een wandeling met ons maken, want zo is ‘m dan ook. Hoe laat het ook geworden is, de wandeling staat nog altijd op het programma.

Belle & co

Mooie dreef, mooi licht ook…

En dan hebben jullie de geur nog niet mee… Hoewel de plaats van waar de foto genomen is, maar goed 100 meter van de Texaco parking, richting Antwerpen op de E34 gelegen is, heb je geen last van de luchtbezoedeling van de snelweg. In dit seizoen toch niet met die prachtige groene buffer.

Het is in deze dreef dat we de eenden uit het verhaal van gisterenavond opmerkten. Er zijn verschillende draineerkanaaltjes gegraven die in plaats van het water af te voeren het water ophouden. Dat weten die eenden goed te gebruiken, en zolang de hondeneigenaars hun honden aan de riem houden hebben die eenden weinig reden om ongerust te zijn.

Het is er in elk geval mooi wandelen en de deelnemers aan de “korte” Kaawpollekeswandeling van februari zouden deze dreef moeten herkennen. Maar het is hun vergeven als ze dat niet doen, het is dan ook een ganse metamorfose die gebeurt is in die drie maanden !

Belle & co

De reden…

De reden waarom we niet los mee mogen gaan wandelen aan die kant van het bos blijkt duidelijk uit de foto’s. Vader en moeder eend die even hun nest en hun eieren of jongen verlaat omdat ze die drie honden met hun lange oren niet betrouwen.

En of dat die eenden gelijk hebben, ’t baasje had er werk genoeg aan om Hera en Heros letterlijk en figuurlijk op het rechte pad te houden.

Het baasje had de eenden eerst gezien(wij hadden de wind in de rug), voor wij ze geroken hadden. Maar als het baasje zijn kodakske boven haalt dan zijn alle honden zintuigen gespannen want dat weten we ondertussen al wel.

’t Kodakske betekent dat er toch wel iets te zien is. Dat kan iets voor ons totaal onbenullig zijn maar meestal kan het ons ook wel interesseren .

Dank zij de baasjes kunnen die eenden hun kroost verder gaan opvoeden zie. Nu maar hopen dat de ratten, de eksters, of de kraaien de jonge eendjes ook gerust laten. Want die hangen niet aan een lijn zoals Drenten.
Blijkt nu dat er op de foto's een wazige plek is aan de rechterkant, het baasje heeft juist de afdruk van een Drentenneus van de lens gepoetst

Belle

Bedelaar…

Er zit een bedelaar langs de weg die elke dag 25 euro krijgt van een voorbijganger.

Dit gebeurt enkele jaren tot plots de bedelaar van dezelfde man slechts 18 euro krijgt.      
 
De bedelaar denkt bij zichzelf dat 18 euro nog altijd  niet slecht is, maar toch minder is dan 25 euro.

Een jaar later krijgt hij plots maar 15 euro meer en nu wil hij wel eens weten hoe dit komt.

Hij vraagt dus aan de man van wie hij jaren 25 euro, daarna 18 euro en nu nog 15 euro heeft gekregen waarom dit zo is.

De man antwoordt: ja, het leven wordt alsmaar duurder en vorig jaar is mijn oudste zoon naar de universiteit gegaan en dat kost veel geld.
Vandaar  dat ik je 18 euro gaf.

Nu is ook mijn oudste dochter naar de universiteit gegaan en dat kost dus weer wat meer.

De bedelaar vraagt daarop: hoeveel kinderen heeft  u zo eigenlijk?

Waarop de man antwoordt: vier schatten van kinderen !

De bedelaar bezorgd: U gaat die toch niet allemaal op mijn kosten laten studeren?

Druk, druk, druk…

Al dat bazenwerk vliegt hier rond alsof dat ze deze voormiddag nog fortuin kunnen maken… Zitten is er niet bij, en rondvliegen om allerlei zaken aan te zeulen uit winkels en magazijnen is meerregel dan uitzondering.

Gisterenavond toen wij ons eten moesten krijgen zag het baasje dat er nog wel genoeg was voor twee dagen maar dat maandag alle winkels gesloten zijn en dat is dan toevallig de “derde” dag. Het is dus ofwel crossen naar de Zoomart of op regime gaan op maandag.

Ondertussen is onze baas terug en we hebben gezien dat we de eerste drie weken geen honger hoeven te lijden… 20kg brokken had ‘m op zijn schouder liggen, en dan nog van die welke we graag lusten , met gevogelte. Maar dat is normaal voor een Patrijshond zeker ?

Belle & co

Terug in ’t geboorteland…

Sinds kwart na vijf deze namiddag zijn we terug in Vosselaar.  We waren vijf na half tien vertrokken en konden rijden als een wervelwind.

Parijs was een lachertje, op 25 minuten waren we van de luchthaven Orly, ten zuiden van Parijs tot aan de andere luchthaven, Charles de Gaulle, in het noorden van Parijs gekomen. Tachtig per uur over de Périférique. Meer mag niet, of ze nemen portretjes van u en uw auto, die dan nog eens een stuk van uw lijf kosten zegt het baasje.

Rond vier uur waren we zo goed opgeschoten dat we in de verte de auto’s zagen remmen en de alarmpinkers aanzetten. Je kan het al raden, Antwerpen en zijn kl…nring en tunnel, Van in Zwijndrecht tot de tunnel door, daar doe je dan drie kwartier over… En dan heeft het baasje de binnensingel nog genomen na de tunnel of we stonden er nog.

Ons vrouwtje schoot wel de hoofdvogel af toen we terug de snelweg opreden in Borgerhout. Kijk, zegde ze, we hebben geen meter gewonnen want daar rijd die Camion van Essers waar we daarstraks ook naast reden. Dan vertelt het baasje dat er bij Essers en al de nevenfirma’s minstens 500 van die camions rijden en misschien wel het dubbele…

We staken er nadien nog vier voorbij die zich richting Limburg, en dus thuishaven spoedden…

Belle & co

Belle,  fotomodel…

Gisterenavond was het trio waarschijnlijk moe geravot en deden ze het wat kalmer aan. De gelegenheid om ook eens te doen zoals al die Drentenforumleden die steeds mooie geposeerde foto’s kunnen maken van hun schatten.

Het was dan ook nog eens mooi licht van de ondergaande zon en het baasje had zijn “kodakske” bij de hand.

Dit zal het enige bericht zijn tot vanavond wegens “en route aujourd’ hui”

Tot vanavond

Belle & co

Voor,  zweten,  na…

Morgen trekken we terug richting België voor een week of twee, we zien wel wanneer de te doene zaken afgehandeld zijn.

Daarom hebbende baasjes vandaag keihard in de tuin gewerkt. Deze werkskes konden ze niet voordien doen want anders hadden ze vandaag terug bij af gestaan.  Alles,  kruid en onkruid groeit “als kool”.

Het baasje heeft daarvoor een foto “voor” en een foto “na” genomen.  De foto “tussenin” waar het zweet dat er gelaten is zou moeten opstaan is niet genomen. Misschien bij de terugkomst binnen een week of twee, wanneer het onkruid terug “hondhoog” staat !

Morgenvroeg wil ’t vrouwtje “vroeg” vertrekken, voor ’t baasje is vroeg zo rond een uur of vijf. Dat was destijds in de depannage tijd toch vroeg. Morgen zal dat wel “er lichtjes over” zijn denken wij zo…

’t Vrouwtje wil niet voor de tunnel in Antwerpen staan… en dat op een moment dat de mensen die binnen twee maanden op verlof vertrekken schrik hebben van “de périférique” in Parijs. Ze kunnen gerust zijn, Parijs is een lachertje als je Antwerpen en zijn “Kennedy” gewend bent…

Belle & co

Vrouwen onder elkaar…

Een foto zegt meer dan duizend woorden beweert men, daarom hierbij twee foto’s over een begrip waar mannen toch geen verstand van hebben… vrouwenklap !

Belle & co

+ 20° C en je merkt het dadelijk…

Al enkele dagen is het zonnig en aangenaam weer.  Het kwik stijgt makkelijk naar de 23 ° C en dat merk je als je in de tuin bezig bent en tijdens de wandelingen met de baasjes.

Toen wij hier tien dagen geleden aankwamen zag je op de velden aan de rijtjes die de machines getrokken hadden, dat er zonnebloemen op komst waren. Hier en daar zag je al een schuchter blaadje komen kijken en over het graan konden we nog vrolijk overheen kijken zonder te moeten “graanjumpen” zoals het baasje dat noemt.

Nu beginnen de velden al groen te kleuren als je er overheen kijkt. Aan het veld dat richting “éoliennes” ligt zie je heel goed de lange parallelle lijnen van de zonnebloemplantjes.

Als we binnen een week of twee terug door langs die velden gaan wandelen zal het geen graanjumpen meer zijn maar zonnebloemjumpen heten. Dan begint het probleem voor ons baasje zegt ‘m. Waar zitten die drie, en wanneer en waar komen ze uit het veld. Er beginnen zich nu al tekenen van grijze haren te vertonen en de plantjes zijn nog maar 15 cm hoog. ‘t Is ne  panikeur onze baas vinden wij…

Belle & co

Een Golf court met +30 holes ?

Zoals het gazonnetje er nu bijligt in de tuin zou je haast denken dat je over de “green” van een golfterrein loopt. En er zijn wel meer dan 30 “holes” in dat “green”

Voor de green heeft het baasje gezorgd samen met zijn oranje Zweed, onze “Husq”, te zien gans achteraan op de foto.

Voor de holes is de samenwerkende graafwerken Belle, Hera en Heros verantwoordelijk. De holes die het baasje enkele weken terug gedicht heeft en “gras” op heeft gezaaid zijn terug op volle diepte uitgegraven. Je zou als Drent wel gek zijn van op een andere plaats te gaan graven als er daar zachte aarde ligt tussen al die keiharde grond met stenen.

Als er nu in de loop van de week van die mega dikke sjieke bakken voor de deur stoppen dan gaan we toch moeten vertellen dat het maar een verhaaltje op het Bas & Belle blog was van die 30 holes. En dat ze beter naar St Brice kunnen rijden naar de golf van Cognac.

Daar kunnen ze wel maar voor 18 holes spelen maar daar is ’t echt !

Belle & co

Wat zeg je?

Twee zestigers praten met elkaar over ouder worden. Zegt Jan :

"Het probleem bij vrouwen is dat ze weigeren te aanvaarden dat ze ouder worden Ze gebruiken allerlei trucjes om het te verbergen."
"Je hebt het bij het rechte eind," zegt Piet.

"Ik ken een middel om hen te ontmaskeren. Als je wilt weten of je vrouw hardhorig wordt, ga dan op tien meter van haar vandaan zitten en stel een vraag. Als ze niet antwoordt ga je op vijf meter afstand zitten en stel de vraag opnieuw, dan op twee meter en tenslotte op één meter."

 Jan vindt het een schitterend idee en thuis gekomen neemt hij meteen de proef op de som. Terwijl vrouwlief in de tuin de was ophangt, gaat hij op een tiental meter van haar vandaan zitten en vraagt: 

"Schat , wat eten we deze middag?" 

Er komt geen antwoord. Hij verkleint de afstand met ongeveer de helft en stelt de vraag opnieuw: 

"Schat , wat eten we deze middag?" 

Er komt geen antwoord. Hij komt nog dichterbij zitten en vraagt:  

"Schat, wat eten we deze middag?"

Opnieuw geen antwoord. Hij begrijpt er helemaal niets van, gaat naast haar staan en vraagt luid en klaar: 

" Schat, wat eten we deze middag?" 

De vrouw draait zich om, kijkt hem geërgerd aan en antwoordt: 
"Voor de vierde keer, kip met friet!"

Motilium…

Het was voor mijzelf gisterenavond dat de baasjes de huisapotheek raadpleegden. Neen niet de hondenapotheek maar de grote mensen apotheek.

De reden had ik in de namiddag al aangegeven, of beter gezegd “overgegeven”. Toen dat ook tegen de avond nog enkele malen gebeurde, waren de baasjes toch een beetje bezorgd ove mij en mijn maag.

De test of ik dan al dan niet ziek ben of weer kuren verkoop is gewoonlijk het aanbieden van een stukje pensstaaf. Als ik dat dan niet dadelijk vinnig aanpak is dat voor de baasjes het signaal dat er wat verkeerd zit.

Het probleem was dat kleine pilletje dat te klein was voor de dikke bazenvingers, ik krijg dan ook maar een halfke, dat is dan werk voor ’t vrouwtje dat pilletje doormidden te breken.

Op een wip was dat pilletje binnen en op een tweede wip was mijn maag al een flik stuk beter. Het was dan ook een “instant” pilletje. Zo eentje van “smelt wel in je mond, niet in je poot”

Als Dr. Nelly dit nu leest gaat onze baas weer naar zijn voeten krijgen denk ik, want eigenlijk is Motilium niet geschikt voor dieren, maar ik was er toch maar goed mee geholpen gisterenavond en vanmorgen !

Belle

Quand les roses fleurissaient….

Sortaient les filles,  zong Salvatore Adamo in 1964. Zesenveertig jaar geleden weeral en toch kan ons baasje nog meezingen op Adamo’s deuntje.

Waarom deze ontboezemingen op dit blog ? Wel het zit zo… elk jaar rond dezelfde tijd bloeien ook die rozen weer rondom het huis hier in Ferret.

 Je mag stikstekeblind zijn, dan nog merk je dat de rozen weer beginnen te bloeien. De rozengeur van enkele exemplaren vult de ganse koer als er zo even een windje blaast.

Ook die geur is iets van rond dezelfde periode en zelfs nog vroeger. Het is de geur van de rozekeszeepjes die vroeger in alle kleerkasten te vinden waren. Het was dat, of lavendel,of  de rotgeur van mottenballen. Die geuren kon je dan zondagsmorgens herkennen als je naar de kerk ging. Het was daarom misschien dat onze pastoor zo kwistig was met zijn wierookvat, omdat de geurenmix niet bepaald het van het was.

Zo was het vandaag een beetje winderig en de knalrode rozen van de eerste foto overstemden al de rozen tegen het huis in geur. Aan de poort staat dan een struik met oranjegele rozen, die geeft dan zijn geur aan ieder die binnenkomt bij ons…

En dan mag je niet eens mijmeren over “le temps d’antan” als je al die geuren uit een voorbije eeuw nog eens opsnuift. En elk jaar rond dezelfde tijd zingt het baasje “quand les roses fleurissaient”…

Belle & co

Nog  enkele met “kerkelijke”  inslag….

Bericht op de kerkdeur :

Geen mis vandaag, de pastoor ligt in bed, met 'n snotneus.

                          --------------

Andere horizon…

Sinds enkele weken is de horizon in het oosten van La Magdeleine sterk gewijzigd. Zes windturbines zijn aan de horizon verschenen, hier in Frankrijk spreekt men van “éoliennes”.

Hoewel het hier in de omgeving soms nog de indruk wekt van te leven in de 50er jaren, voornamelijk als het om de rust en de kalmte gaat, is ook hier de high-tec van de hernieuwbare energie al goed ingeburgerd. Deze zes turbines maken deel uit van de 15 die hier in de buurt van Ruffec geplaatst zijn. Een tweetal jaren geleden zijn er al negen geplaatst in Salles de Villefagnan.

Daar kwam dan nog de nodige tegenkanting op, en er was zelfs een actiecomité gevormd tegen de éoliennes. Dat comité kwam op tegen het verstoorde landschap en het geluid dat die “ondingen” maakten. Het Comité had dan ook nog een presidente, een voorzitster en nog wel eentje van Hollandse origine. Zo eentje waar 99,50 % van de Hollanders zich ook voor schamen, zo eentje die de reputatie van Nederland telkens een ferme knauw geeft.

Ons baasje heeft toen eventjes op haar site (dacht ‘m) geantwoord, en zijn ongezouten mening gegeven. Zo van dat ze de Fransen hun eigen land maar moest laten besturen en dat zij trouwens ook tot in de Charente  gekomen was omdat het er goed en aangenaam leven is.  Dit dank zij de goede zorgen gedurende vele eeuwen door de voorouders van de hedendaagse bevolking…

Enkele dagen later kreeg ons baasje felicitaties van onze burgemeester, het e-mail adres was dat van de krant geweest en het baasje zijn reactie was zo ook in de krant gekomen en goedgekeurd door ons plaatselijk “opperhoofd”…

Belle & co

Onze Harry zijn buurman overleden…

We lazen het deze namiddag al in een bericht in de digitale krant. Bobbejaan Schoepen overleden in het ziekenhuis te Turnhout.

Iedereen in de omgeving van Lichtaart en nog meer, in de Kempen, kent Bobbejaan wel of heeft ‘m ooit ontmoet in zijn pretpark of met zijn Amerikaanse slee in de omgeving. Tot in Herentals en Turnhout kon je hem op zomerse dagen ontmoeten in zijn cabrio met de immense buffelhorens op de motorkap.

Aan velen heeft Bobbejaan werk verschaft in zijn pretpark en ontelbare  hebben er ook vakantiewerk opgeknapt.

Ooit, in een ver verleden kwamen we ook wel eens in het weekend in zijn zaal, waar dan verschillende bekende en opkomende artiesten  optraden. Voor de ambiance zorgde Bobbejaan dan altijd…

Enkele jaren geleden,  toen darmkanker hem “overviel” schreef hij zijn pakkend verhaal over zijn aanpak en beleving van de ziekte: http://www.tegenkanker.be/bobbejaan_schoepen_75_je_laten_gaan_helpt_niet_je_mo%C3%A9t_vechten .

De ziekte overwon hij, maar enkele jaren later verdween hij zowat uit het zicht na de verkoop van het pretpark.

Onze Harry , pup van mij, woont op minder dan 100 meter van het pretpark. Een groot buurman is daar overleden !

Belle & co

Waar telefoneren ?

De telefoonrekening is extra hoog.  

Vader roept het ganse gezin bij elkaar.

“Zo'n telefoonrekening dat kan niet meer. Wat steken jullie uit ? Ik ben het niet. Ik telefoneer bijna altijd van op het werk.'

Moeder reageert :

‘Ja maar, ik gebruik ook altijd de telefoon op mijn werk. Ik ben het ook niet.'

Waarop de dochter zegt :

'Ik zeker niet, ik doe mijn gesprekken met de telefoon op mijn stageplaats.'

Alle blikken wenden zich naar de Poolse kuisvrouw, waarop die reageert :

‘Wat scheelt er nu plots? Iedereen belt hier toch van op zijn werk !'

L.M.

Het deksel…

Als je de “jonkskes” actief wil krijgen in de tuin is er één zaak waar ze direct voor klaarstaan. Een deksel van een emmer “van bij de bakker” zo eentje waar men bij de bakkers grondstoffen in levert.

’t Baasje gebruikt dat deksel als frisbee om Hera en Heros te leren apporteren. De beste apporteerder is Hera, en Heros hangt achter haar aan, meer geïnteresseerd in de achterpoten van Hera dan in de “frisbee”.

Het lijkt dan een gevecht op leven en dood, met bijhorende geluiden, en gekletter van tanden tegen elkaar. Als ze dan elkaar moe gemaakt hebben is het meestal Hera die de frisbee tot bij de baas brengt.

Als er niet gespeeld wordt ben ik het die “opruimt” in de tuin en de frisbee naar het baasje brengt. Ondertussen weet die al dat het mij meer om het opruimen van de rommel van die “klein mannen” te doen is, dan om zelf te apporteren. Hoewel… ik doe niet onder voor die twee, tenslotte hebben ze alles van mij geleerd !

Belle

Zeven millimeter…

Daar is onze baas gisteren voor gaan lopen… Nu zal je zeggen, wat betekent zeven millimeter. Wel als dat de hoeveelheid regen is die valt binnen het uur, dan is dat een behoorlijke bui !

De planten in de tuin zijn er wel bij gevaren. De tomaten die juist geplant waren hadden wel genoeg water gekregen maar ook de erwtjes , de uien, de pattaters en de aardbeien die konden een buitje best appreciëren.

Een nadeel bij die bui is natuurlijk het wassende onkruid, dat heeft ook deugd gehad van de bui. En je kan er van op aan onkruid groeit steeds sneller en makkelijker dan geplante gewassen !

Het baasje zal ook wat sneller het gazon nog moeten kortwieken. Ook dat van overbuur Mick zal nog moeten gedaan worden want Mick is voor enkele weken naar het thuisland over ’t water.

We gaan ons werk nog hebben deze week, zucht de baas…

Belle & co

Strelen…

 Een koppel dat al 20 jaar getrouwd was, lag op een avond samen in bed,
wanneer de vrouw plots voelde dat haar man haar begon te betasten zoals
hij al heel lang niet meer gedaan had.  
Het kriebelde eerst een beetje als zijn vingers begonnen in haar nek, en
dan langzaam naar beneden schoven langs haar rug.  Dan streelde hij haar
schouders en nek, zijn hand schoof langzaam over haar borsten.
 Daarna schoof zijn hand naar haar linker arm, streelde opnieuw langs de
zijkant van haar borst, schoof zo langzaam langs haar zijde naar beneden
over haar achterste, langs haar been tot aan haar enkel.
Daarna schoof zijn hand langs haar linkerbeen langzaam naar boven, stopte
als hij bovenaan was en begon opnieuw onderaan haar rechterbeen op dezelfde
wijze.
Toen, halverwege haar rechterbeen, stopte hij plots, rolde op zijn zij terug en
begon naar de tv te kijken.
Zijn vrouw was intussen natuurlijk lichtjes opgewonden geraakt door al zijn
gestreel, en vroeg met zachte,  liefhebbende stem:
"Schat, dat was heerlijk. Waarom ben je gestopt?"
Hij antwoordde : "Ik heb de afstandsbediening gevonden..."

L.M.

Goed nieuws “van over ’t water”

En dan bedoelen we deze maal niet wat de Antwerpenaars bedoelen met “Sint Anneke” of de linkeroever. Neen, het goede nieuws komt helemaal uit de USA.

Daar is ene John Lambregts vice-president van de DPCNA. Wablieft, horen we jullie nu al zeggen, jawel van de DPCNA, de Drentsche Patrijshond Club of North America.

John Lambregts spreekt nog perfect Nederlands en meldt op het NL Drentenforum volgend bericht:

De Drentsche Patrijshond Club of North America is op 13 Mei door de Amerikan Kennel Club erkent, en de Drent is opgenomen in de Foundation Stock Service van de AKC.

Dit is de eerste stap naar volle erkenning van de Drent als ras bij de AKC, en geeft ons toegang om mee te doen aan alle staande jacht proeven EN alle apporteerproeven van de AKC (de Drent is het tweede ras die voor beide toestemming gekregen heeft).

Alle pups die nu hier geboren worden krijgen dus een stamboom van de AKC (FSS), en de AKC is de erkende partner van de FCI in de USA.

Dit is allemaal wat sneller gegaan dan we verwachten; en ik moet maar gauw de pups registeren!

zie ook: http://www.dpcna.org/news_events.html

Groeten, Jan.

Daar nemen we graag nota van en terloops vermelden we dat er ook nog Drentenverenigingen bestaan in :

Nederland: http://www.drentschepatrijshond.org/

In België : http://www.drentschepatrijshond.be/

In Denemarken :  http://www.drenteklub.dk/

In Luxemburg:  http://www.drent.lu/

De USA :  http://www.dpcna.org/index.html

Belle & co

Een nuttig initiatief dat als voorbeeld mag gelden !

Gezondheidsinventarisatie / Health research

Er zijn weinig Drentenfokkers ons bekend, die meer met gezondheidszorg bij Drenten bezig zijn dan Roswitha Harmsen van de kennel “Van Drentenpassie”. Roswitha is begonnen met het in kaart brengen van de gezondheid en eventueel problemen bij Drenten in Nederland , België en Denemarken.

Zij vraagt de vrijwillige medewerking van de Drenteneigenaars. Wil je hier aan meewerken omdat onze Drenten en hun gezondheid ons nauw aan het hart liggen,  dan kan je hier http://www.vandrentenpassie.nl/gezondheidsinventarisatie.php  meer te weten komen hoe het in zijn werk gaat. Wij steunen in elk geval het pionierswerk dat Roswitha volledig te goeder trouw gestart is !

Te laat geworden…

Het gebeurt niet dikwijls maar het was te druk vanavond om nog een behoorlijk bericht uit ons trio te persen. Daarom enkel een paar foto’s van onze “graanjumpers”

Voor de verandering…

Voor de verandering ens een tegeltje in echt onvervalst Delfts blauw. De tekst bereikt ons een ietepietsje te laat, want Leterme bestaat die nog ?

Houdini  ontmaskerd…

We hebben de plaats ontdekt waar Heros “Houdini “zijn weg naar “de grote wereld” steeds vond.  Het was Chantal van de Chambres d’ Hôtes ,“la ferme de Charel” die ons de  tip gaf van eens in de hoogte te zoeken. http://blog.lafermedecharel.com/#home

Wij zijn geen hoogspringers, en daarom was onze aandacht meer tegen de grond gericht. Na nog eens een ganse ronde langs de afsluiting te hebben gemaakt hebben wij Heros gewoon in ’t oog gehouden. Het vrouwtje was buiten op straat wat onkruid gaan wieden en Heros wou er weer het fijne van weten. Plots stond hij aan de enige plaats waar de afsluiting niet van “HERAS” makelij is.

Deze winter is daar een klimplant afgestorven die over de afsluitdraad hing, en als Heros zijn voorpoten op die dorre takken legde kon hij met een sprongetje over de afsluiting springen.

In afwachting van de definitieve reparatie heeft het baasje daar een plaat voor gezet. Wil hij nu nog over de afsluiting geraken, dan zal ‘m toch eerst enkele lessen hoogspringen moeten gaan volgen bij Tia Hellebaut om enige kans op succes te kennen.

Belle

Biechten te Brugge

Een vrouw gaat schuldbewust te biecht in de parochie van het bisdom Brugge.

In het biechthokje zit echter een beginnende priester die tijdelijk de bisschop vervangt.

Deze aanhoort  de biecht van de vrouw.

Eerwaarde vader zegt zij, ik heb gezondigd want ik ben ontrouw geweest en heb gisteren mijn buurman gepijpt.

De jonge priester schrikt natuurlijk op en raadpleegt een lijst die hij kreeg van de bisschop met daarop de verschillende zonden en het tarief van de absolutie.

Hij kan echter nergens een dergelijke zonde vinden.

Ten einde raad roept hij een jonge misdienaar en vraagt aan de jongen stilletjes...

“Wat geeft meneer de bisschop voor pijpen ?”.

Met licht gebogen hoofd antwoordde de jongen heel nederig en devoot.

Twee marsen en een cécémel meneer Pastoor !!!

L.M.

Braaf…?

Drie Drenten aangelijnd zittend bij ’t vrouwtje… Zo hebben we ze nog maar zelden gezien. Braaf zijn ze zonder twijfel op dat moment, maar een nadeel van een foto is wel dat je niet kan zien wat er vijf minuten voordien te beleven viel.

Ze waren er op de wandeling weer vanonder gemuisd, de hort op, het graan in, weg zonder oren . Je noemt het maar…

Als ze dan komen, eindelijk… dan worden ze aangelijnd. Wel met een beloning voor het komen, anders kan je helemaal wachten tot Sint Juttemis !

Het baasje had gemerkt dat bij de buren die in Engeland verblijven, een deur van een berghok open stond. Uiteraard is ‘m die gaan sluiten en toen hij aan het eind van de toegangsweg kwam zag hij dit tafereeltje van de zittende Drenten bij ’t vrouwtje.

Dan is het baasje al gauw terug van mening dat het niet altijd kommer en kwel is als ze er weer eens uitgetrokken zijn. Het lijkt wel of ze iets willen goed maken.

Jan