Weinig uitgericht vandaag!

Mooie dreef, mooi licht ook…

En dan hebben jullie de geur nog niet mee… Hoewel de plaats van waar de foto genomen is, maar goed 100 meter van de Texaco parking, richting Antwerpen op de E34 gelegen is, heb je geen last van de luchtbezoedeling van de snelweg. In dit seizoen toch niet met die prachtige groene buffer.

Het is in deze dreef dat we de eenden uit het verhaal van gisterenavond opmerkten. Er zijn verschillende draineerkanaaltjes gegraven die in plaats van het water af te voeren het water ophouden. Dat weten die eenden goed te gebruiken, en zolang de hondeneigenaars hun honden aan de riem houden hebben die eenden weinig reden om ongerust te zijn.

Het is er in elk geval mooi wandelen en de deelnemers aan de “korte” Kaawpollekeswandeling van februari zouden deze dreef moeten herkennen. Maar het is hun vergeven als ze dat niet doen, het is dan ook een ganse metamorfose die gebeurt is in die drie maanden !

Belle & co

De reden…

De reden waarom we niet los mee mogen gaan wandelen aan die kant van het bos blijkt duidelijk uit de foto’s. Vader en moeder eend die even hun nest en hun eieren of jongen verlaat omdat ze die drie honden met hun lange oren niet betrouwen.

En of dat die eenden gelijk hebben, ’t baasje had er werk genoeg aan om Hera en Heros letterlijk en figuurlijk op het rechte pad te houden.

Het baasje had de eenden eerst gezien(wij hadden de wind in de rug), voor wij ze geroken hadden. Maar als het baasje zijn kodakske boven haalt dan zijn alle honden zintuigen gespannen want dat weten we ondertussen al wel.

’t Kodakske betekent dat er toch wel iets te zien is. Dat kan iets voor ons totaal onbenullig zijn maar meestal kan het ons ook wel interesseren .

Dank zij de baasjes kunnen die eenden hun kroost verder gaan opvoeden zie. Nu maar hopen dat de ratten, de eksters, of de kraaien de jonge eendjes ook gerust laten. Want die hangen niet aan een lijn zoals Drenten.
Blijkt nu dat er op de foto's een wazige plek is aan de rechterkant, het baasje heeft juist de afdruk van een Drentenneus van de lens gepoetst

Belle

Bedelaar…

Er zit een bedelaar langs de weg die elke dag 25 euro krijgt van een voorbijganger.

Dit gebeurt enkele jaren tot plots de bedelaar van dezelfde man slechts 18 euro krijgt.      
 
De bedelaar denkt bij zichzelf dat 18 euro nog altijd  niet slecht is, maar toch minder is dan 25 euro.

Een jaar later krijgt hij plots maar 15 euro meer en nu wil hij wel eens weten hoe dit komt.

Hij vraagt dus aan de man van wie hij jaren 25 euro, daarna 18 euro en nu nog 15 euro heeft gekregen waarom dit zo is.

De man antwoordt: ja, het leven wordt alsmaar duurder en vorig jaar is mijn oudste zoon naar de universiteit gegaan en dat kost veel geld.
Vandaar  dat ik je 18 euro gaf.

Nu is ook mijn oudste dochter naar de universiteit gegaan en dat kost dus weer wat meer.

De bedelaar vraagt daarop: hoeveel kinderen heeft  u zo eigenlijk?

Waarop de man antwoordt: vier schatten van kinderen !

De bedelaar bezorgd: U gaat die toch niet allemaal op mijn kosten laten studeren?

Druk, druk, druk…

Al dat bazenwerk vliegt hier rond alsof dat ze deze voormiddag nog fortuin kunnen maken… Zitten is er niet bij, en rondvliegen om allerlei zaken aan te zeulen uit winkels en magazijnen is meerregel dan uitzondering.

Gisterenavond toen wij ons eten moesten krijgen zag het baasje dat er nog wel genoeg was voor twee dagen maar dat maandag alle winkels gesloten zijn en dat is dan toevallig de “derde” dag. Het is dus ofwel crossen naar de Zoomart of op regime gaan op maandag.

Ondertussen is onze baas terug en we hebben gezien dat we de eerste drie weken geen honger hoeven te lijden… 20kg brokken had ‘m op zijn schouder liggen, en dan nog van die welke we graag lusten , met gevogelte. Maar dat is normaal voor een Patrijshond zeker ?

Belle & co

Terug in ’t geboorteland…

Sinds kwart na vijf deze namiddag zijn we terug in Vosselaar.  We waren vijf na half tien vertrokken en konden rijden als een wervelwind.

Parijs was een lachertje, op 25 minuten waren we van de luchthaven Orly, ten zuiden van Parijs tot aan de andere luchthaven, Charles de Gaulle, in het noorden van Parijs gekomen. Tachtig per uur over de Périférique. Meer mag niet, of ze nemen portretjes van u en uw auto, die dan nog eens een stuk van uw lijf kosten zegt het baasje.

Rond vier uur waren we zo goed opgeschoten dat we in de verte de auto’s zagen remmen en de alarmpinkers aanzetten. Je kan het al raden, Antwerpen en zijn kl…nring en tunnel, Van in Zwijndrecht tot de tunnel door, daar doe je dan drie kwartier over… En dan heeft het baasje de binnensingel nog genomen na de tunnel of we stonden er nog.

Ons vrouwtje schoot wel de hoofdvogel af toen we terug de snelweg opreden in Borgerhout. Kijk, zegde ze, we hebben geen meter gewonnen want daar rijd die Camion van Essers waar we daarstraks ook naast reden. Dan vertelt het baasje dat er bij Essers en al de nevenfirma’s minstens 500 van die camions rijden en misschien wel het dubbele…

We staken er nadien nog vier voorbij die zich richting Limburg, en dus thuishaven spoedden…

Belle & co

Belle,  fotomodel…

Gisterenavond was het trio waarschijnlijk moe geravot en deden ze het wat kalmer aan. De gelegenheid om ook eens te doen zoals al die Drentenforumleden die steeds mooie geposeerde foto’s kunnen maken van hun schatten.

Het was dan ook nog eens mooi licht van de ondergaande zon en het baasje had zijn “kodakske” bij de hand.

Dit zal het enige bericht zijn tot vanavond wegens “en route aujourd’ hui”

Tot vanavond

Belle & co

Voor,  zweten,  na…

Morgen trekken we terug richting België voor een week of twee, we zien wel wanneer de te doene zaken afgehandeld zijn.

Daarom hebbende baasjes vandaag keihard in de tuin gewerkt. Deze werkskes konden ze niet voordien doen want anders hadden ze vandaag terug bij af gestaan.  Alles,  kruid en onkruid groeit “als kool”.

Het baasje heeft daarvoor een foto “voor” en een foto “na” genomen.  De foto “tussenin” waar het zweet dat er gelaten is zou moeten opstaan is niet genomen. Misschien bij de terugkomst binnen een week of twee, wanneer het onkruid terug “hondhoog” staat !

Morgenvroeg wil ’t vrouwtje “vroeg” vertrekken, voor ’t baasje is vroeg zo rond een uur of vijf. Dat was destijds in de depannage tijd toch vroeg. Morgen zal dat wel “er lichtjes over” zijn denken wij zo…

’t Vrouwtje wil niet voor de tunnel in Antwerpen staan… en dat op een moment dat de mensen die binnen twee maanden op verlof vertrekken schrik hebben van “de périférique” in Parijs. Ze kunnen gerust zijn, Parijs is een lachertje als je Antwerpen en zijn “Kennedy” gewend bent…

Belle & co

Vrouwen onder elkaar…

Een foto zegt meer dan duizend woorden beweert men, daarom hierbij twee foto’s over een begrip waar mannen toch geen verstand van hebben… vrouwenklap !

Belle & co

+ 20° C en je merkt het dadelijk…

Al enkele dagen is het zonnig en aangenaam weer.  Het kwik stijgt makkelijk naar de 23 ° C en dat merk je als je in de tuin bezig bent en tijdens de wandelingen met de baasjes.

Toen wij hier tien dagen geleden aankwamen zag je op de velden aan de rijtjes die de machines getrokken hadden, dat er zonnebloemen op komst waren. Hier en daar zag je al een schuchter blaadje komen kijken en over het graan konden we nog vrolijk overheen kijken zonder te moeten “graanjumpen” zoals het baasje dat noemt.

Nu beginnen de velden al groen te kleuren als je er overheen kijkt. Aan het veld dat richting “éoliennes” ligt zie je heel goed de lange parallelle lijnen van de zonnebloemplantjes.

Als we binnen een week of twee terug door langs die velden gaan wandelen zal het geen graanjumpen meer zijn maar zonnebloemjumpen heten. Dan begint het probleem voor ons baasje zegt ‘m. Waar zitten die drie, en wanneer en waar komen ze uit het veld. Er beginnen zich nu al tekenen van grijze haren te vertonen en de plantjes zijn nog maar 15 cm hoog. ‘t Is ne  panikeur onze baas vinden wij…

Belle & co

Een Golf court met +30 holes ?

Zoals het gazonnetje er nu bijligt in de tuin zou je haast denken dat je over de “green” van een golfterrein loopt. En er zijn wel meer dan 30 “holes” in dat “green”

Voor de green heeft het baasje gezorgd samen met zijn oranje Zweed, onze “Husq”, te zien gans achteraan op de foto.

Voor de holes is de samenwerkende graafwerken Belle, Hera en Heros verantwoordelijk. De holes die het baasje enkele weken terug gedicht heeft en “gras” op heeft gezaaid zijn terug op volle diepte uitgegraven. Je zou als Drent wel gek zijn van op een andere plaats te gaan graven als er daar zachte aarde ligt tussen al die keiharde grond met stenen.

Als er nu in de loop van de week van die mega dikke sjieke bakken voor de deur stoppen dan gaan we toch moeten vertellen dat het maar een verhaaltje op het Bas & Belle blog was van die 30 holes. En dat ze beter naar St Brice kunnen rijden naar de golf van Cognac.

Daar kunnen ze wel maar voor 18 holes spelen maar daar is ’t echt !

Belle & co

Wat zeg je?

Twee zestigers praten met elkaar over ouder worden. Zegt Jan :

"Het probleem bij vrouwen is dat ze weigeren te aanvaarden dat ze ouder worden Ze gebruiken allerlei trucjes om het te verbergen."
"Je hebt het bij het rechte eind," zegt Piet.

"Ik ken een middel om hen te ontmaskeren. Als je wilt weten of je vrouw hardhorig wordt, ga dan op tien meter van haar vandaan zitten en stel een vraag. Als ze niet antwoordt ga je op vijf meter afstand zitten en stel de vraag opnieuw, dan op twee meter en tenslotte op één meter."

 Jan vindt het een schitterend idee en thuis gekomen neemt hij meteen de proef op de som. Terwijl vrouwlief in de tuin de was ophangt, gaat hij op een tiental meter van haar vandaan zitten en vraagt: 

"Schat , wat eten we deze middag?" 

Er komt geen antwoord. Hij verkleint de afstand met ongeveer de helft en stelt de vraag opnieuw: 

"Schat , wat eten we deze middag?" 

Er komt geen antwoord. Hij komt nog dichterbij zitten en vraagt:  

"Schat, wat eten we deze middag?"

Opnieuw geen antwoord. Hij begrijpt er helemaal niets van, gaat naast haar staan en vraagt luid en klaar: 

" Schat, wat eten we deze middag?" 

De vrouw draait zich om, kijkt hem geërgerd aan en antwoordt: 
"Voor de vierde keer, kip met friet!"

Motilium…

Het was voor mijzelf gisterenavond dat de baasjes de huisapotheek raadpleegden. Neen niet de hondenapotheek maar de grote mensen apotheek.

De reden had ik in de namiddag al aangegeven, of beter gezegd “overgegeven”. Toen dat ook tegen de avond nog enkele malen gebeurde, waren de baasjes toch een beetje bezorgd ove mij en mijn maag.

De test of ik dan al dan niet ziek ben of weer kuren verkoop is gewoonlijk het aanbieden van een stukje pensstaaf. Als ik dat dan niet dadelijk vinnig aanpak is dat voor de baasjes het signaal dat er wat verkeerd zit.

Het probleem was dat kleine pilletje dat te klein was voor de dikke bazenvingers, ik krijg dan ook maar een halfke, dat is dan werk voor ’t vrouwtje dat pilletje doormidden te breken.

Op een wip was dat pilletje binnen en op een tweede wip was mijn maag al een flik stuk beter. Het was dan ook een “instant” pilletje. Zo eentje van “smelt wel in je mond, niet in je poot”

Als Dr. Nelly dit nu leest gaat onze baas weer naar zijn voeten krijgen denk ik, want eigenlijk is Motilium niet geschikt voor dieren, maar ik was er toch maar goed mee geholpen gisterenavond en vanmorgen !

Belle

Quand les roses fleurissaient….

Sortaient les filles,  zong Salvatore Adamo in 1964. Zesenveertig jaar geleden weeral en toch kan ons baasje nog meezingen op Adamo’s deuntje.

Waarom deze ontboezemingen op dit blog ? Wel het zit zo… elk jaar rond dezelfde tijd bloeien ook die rozen weer rondom het huis hier in Ferret.

 Je mag stikstekeblind zijn, dan nog merk je dat de rozen weer beginnen te bloeien. De rozengeur van enkele exemplaren vult de ganse koer als er zo even een windje blaast.

Ook die geur is iets van rond dezelfde periode en zelfs nog vroeger. Het is de geur van de rozekeszeepjes die vroeger in alle kleerkasten te vinden waren. Het was dat, of lavendel,of  de rotgeur van mottenballen. Die geuren kon je dan zondagsmorgens herkennen als je naar de kerk ging. Het was daarom misschien dat onze pastoor zo kwistig was met zijn wierookvat, omdat de geurenmix niet bepaald het van het was.

Zo was het vandaag een beetje winderig en de knalrode rozen van de eerste foto overstemden al de rozen tegen het huis in geur. Aan de poort staat dan een struik met oranjegele rozen, die geeft dan zijn geur aan ieder die binnenkomt bij ons…

En dan mag je niet eens mijmeren over “le temps d’antan” als je al die geuren uit een voorbije eeuw nog eens opsnuift. En elk jaar rond dezelfde tijd zingt het baasje “quand les roses fleurissaient”…

Belle & co

Nog  enkele met “kerkelijke”  inslag….

Bericht op de kerkdeur :

Geen mis vandaag, de pastoor ligt in bed, met 'n snotneus.

                          --------------

Andere horizon…

Sinds enkele weken is de horizon in het oosten van La Magdeleine sterk gewijzigd. Zes windturbines zijn aan de horizon verschenen, hier in Frankrijk spreekt men van “éoliennes”.

Hoewel het hier in de omgeving soms nog de indruk wekt van te leven in de 50er jaren, voornamelijk als het om de rust en de kalmte gaat, is ook hier de high-tec van de hernieuwbare energie al goed ingeburgerd. Deze zes turbines maken deel uit van de 15 die hier in de buurt van Ruffec geplaatst zijn. Een tweetal jaren geleden zijn er al negen geplaatst in Salles de Villefagnan.

Daar kwam dan nog de nodige tegenkanting op, en er was zelfs een actiecomité gevormd tegen de éoliennes. Dat comité kwam op tegen het verstoorde landschap en het geluid dat die “ondingen” maakten. Het Comité had dan ook nog een presidente, een voorzitster en nog wel eentje van Hollandse origine. Zo eentje waar 99,50 % van de Hollanders zich ook voor schamen, zo eentje die de reputatie van Nederland telkens een ferme knauw geeft.

Ons baasje heeft toen eventjes op haar site (dacht ‘m) geantwoord, en zijn ongezouten mening gegeven. Zo van dat ze de Fransen hun eigen land maar moest laten besturen en dat zij trouwens ook tot in de Charente  gekomen was omdat het er goed en aangenaam leven is.  Dit dank zij de goede zorgen gedurende vele eeuwen door de voorouders van de hedendaagse bevolking…

Enkele dagen later kreeg ons baasje felicitaties van onze burgemeester, het e-mail adres was dat van de krant geweest en het baasje zijn reactie was zo ook in de krant gekomen en goedgekeurd door ons plaatselijk “opperhoofd”…

Belle & co

Onze Harry zijn buurman overleden…

We lazen het deze namiddag al in een bericht in de digitale krant. Bobbejaan Schoepen overleden in het ziekenhuis te Turnhout.

Iedereen in de omgeving van Lichtaart en nog meer, in de Kempen, kent Bobbejaan wel of heeft ‘m ooit ontmoet in zijn pretpark of met zijn Amerikaanse slee in de omgeving. Tot in Herentals en Turnhout kon je hem op zomerse dagen ontmoeten in zijn cabrio met de immense buffelhorens op de motorkap.

Aan velen heeft Bobbejaan werk verschaft in zijn pretpark en ontelbare  hebben er ook vakantiewerk opgeknapt.

Ooit, in een ver verleden kwamen we ook wel eens in het weekend in zijn zaal, waar dan verschillende bekende en opkomende artiesten  optraden. Voor de ambiance zorgde Bobbejaan dan altijd…

Enkele jaren geleden,  toen darmkanker hem “overviel” schreef hij zijn pakkend verhaal over zijn aanpak en beleving van de ziekte: http://www.tegenkanker.be/bobbejaan_schoepen_75_je_laten_gaan_helpt_niet_je_mo%C3%A9t_vechten .

De ziekte overwon hij, maar enkele jaren later verdween hij zowat uit het zicht na de verkoop van het pretpark.

Onze Harry , pup van mij, woont op minder dan 100 meter van het pretpark. Een groot buurman is daar overleden !

Belle & co

Waar telefoneren ?

De telefoonrekening is extra hoog.  

Vader roept het ganse gezin bij elkaar.

“Zo'n telefoonrekening dat kan niet meer. Wat steken jullie uit ? Ik ben het niet. Ik telefoneer bijna altijd van op het werk.'

Moeder reageert :

‘Ja maar, ik gebruik ook altijd de telefoon op mijn werk. Ik ben het ook niet.'

Waarop de dochter zegt :

'Ik zeker niet, ik doe mijn gesprekken met de telefoon op mijn stageplaats.'

Alle blikken wenden zich naar de Poolse kuisvrouw, waarop die reageert :

‘Wat scheelt er nu plots? Iedereen belt hier toch van op zijn werk !'

L.M.

Het deksel…

Als je de “jonkskes” actief wil krijgen in de tuin is er één zaak waar ze direct voor klaarstaan. Een deksel van een emmer “van bij de bakker” zo eentje waar men bij de bakkers grondstoffen in levert.

’t Baasje gebruikt dat deksel als frisbee om Hera en Heros te leren apporteren. De beste apporteerder is Hera, en Heros hangt achter haar aan, meer geïnteresseerd in de achterpoten van Hera dan in de “frisbee”.

Het lijkt dan een gevecht op leven en dood, met bijhorende geluiden, en gekletter van tanden tegen elkaar. Als ze dan elkaar moe gemaakt hebben is het meestal Hera die de frisbee tot bij de baas brengt.

Als er niet gespeeld wordt ben ik het die “opruimt” in de tuin en de frisbee naar het baasje brengt. Ondertussen weet die al dat het mij meer om het opruimen van de rommel van die “klein mannen” te doen is, dan om zelf te apporteren. Hoewel… ik doe niet onder voor die twee, tenslotte hebben ze alles van mij geleerd !

Belle

Zeven millimeter…

Daar is onze baas gisteren voor gaan lopen… Nu zal je zeggen, wat betekent zeven millimeter. Wel als dat de hoeveelheid regen is die valt binnen het uur, dan is dat een behoorlijke bui !

De planten in de tuin zijn er wel bij gevaren. De tomaten die juist geplant waren hadden wel genoeg water gekregen maar ook de erwtjes , de uien, de pattaters en de aardbeien die konden een buitje best appreciëren.

Een nadeel bij die bui is natuurlijk het wassende onkruid, dat heeft ook deugd gehad van de bui. En je kan er van op aan onkruid groeit steeds sneller en makkelijker dan geplante gewassen !

Het baasje zal ook wat sneller het gazon nog moeten kortwieken. Ook dat van overbuur Mick zal nog moeten gedaan worden want Mick is voor enkele weken naar het thuisland over ’t water.

We gaan ons werk nog hebben deze week, zucht de baas…

Belle & co