+ 20e C en je merkt het dadelijk!

Een Golf court met +30 holes ?

Zoals het gazonnetje er nu bijligt in de tuin zou je haast denken dat je over de “green” van een golfterrein loopt. En er zijn wel meer dan 30 “holes” in dat “green”

Voor de green heeft het baasje gezorgd samen met zijn oranje Zweed, onze “Husq”, te zien gans achteraan op de foto.

Voor de holes is de samenwerkende graafwerken Belle, Hera en Heros verantwoordelijk. De holes die het baasje enkele weken terug gedicht heeft en “gras” op heeft gezaaid zijn terug op volle diepte uitgegraven. Je zou als Drent wel gek zijn van op een andere plaats te gaan graven als er daar zachte aarde ligt tussen al die keiharde grond met stenen.

Als er nu in de loop van de week van die mega dikke sjieke bakken voor de deur stoppen dan gaan we toch moeten vertellen dat het maar een verhaaltje op het Bas & Belle blog was van die 30 holes. En dat ze beter naar St Brice kunnen rijden naar de golf van Cognac.

Daar kunnen ze wel maar voor 18 holes spelen maar daar is ’t echt !

Belle & co

Wat zeg je?

Twee zestigers praten met elkaar over ouder worden. Zegt Jan :

"Het probleem bij vrouwen is dat ze weigeren te aanvaarden dat ze ouder worden Ze gebruiken allerlei trucjes om het te verbergen."
"Je hebt het bij het rechte eind," zegt Piet.

"Ik ken een middel om hen te ontmaskeren. Als je wilt weten of je vrouw hardhorig wordt, ga dan op tien meter van haar vandaan zitten en stel een vraag. Als ze niet antwoordt ga je op vijf meter afstand zitten en stel de vraag opnieuw, dan op twee meter en tenslotte op één meter."

 Jan vindt het een schitterend idee en thuis gekomen neemt hij meteen de proef op de som. Terwijl vrouwlief in de tuin de was ophangt, gaat hij op een tiental meter van haar vandaan zitten en vraagt: 

"Schat , wat eten we deze middag?" 

Er komt geen antwoord. Hij verkleint de afstand met ongeveer de helft en stelt de vraag opnieuw: 

"Schat , wat eten we deze middag?" 

Er komt geen antwoord. Hij komt nog dichterbij zitten en vraagt:  

"Schat, wat eten we deze middag?"

Opnieuw geen antwoord. Hij begrijpt er helemaal niets van, gaat naast haar staan en vraagt luid en klaar: 

" Schat, wat eten we deze middag?" 

De vrouw draait zich om, kijkt hem geërgerd aan en antwoordt: 
"Voor de vierde keer, kip met friet!"

Motilium…

Het was voor mijzelf gisterenavond dat de baasjes de huisapotheek raadpleegden. Neen niet de hondenapotheek maar de grote mensen apotheek.

De reden had ik in de namiddag al aangegeven, of beter gezegd “overgegeven”. Toen dat ook tegen de avond nog enkele malen gebeurde, waren de baasjes toch een beetje bezorgd ove mij en mijn maag.

De test of ik dan al dan niet ziek ben of weer kuren verkoop is gewoonlijk het aanbieden van een stukje pensstaaf. Als ik dat dan niet dadelijk vinnig aanpak is dat voor de baasjes het signaal dat er wat verkeerd zit.

Het probleem was dat kleine pilletje dat te klein was voor de dikke bazenvingers, ik krijg dan ook maar een halfke, dat is dan werk voor ’t vrouwtje dat pilletje doormidden te breken.

Op een wip was dat pilletje binnen en op een tweede wip was mijn maag al een flik stuk beter. Het was dan ook een “instant” pilletje. Zo eentje van “smelt wel in je mond, niet in je poot”

Als Dr. Nelly dit nu leest gaat onze baas weer naar zijn voeten krijgen denk ik, want eigenlijk is Motilium niet geschikt voor dieren, maar ik was er toch maar goed mee geholpen gisterenavond en vanmorgen !

Belle

Quand les roses fleurissaient….

Sortaient les filles,  zong Salvatore Adamo in 1964. Zesenveertig jaar geleden weeral en toch kan ons baasje nog meezingen op Adamo’s deuntje.

Waarom deze ontboezemingen op dit blog ? Wel het zit zo… elk jaar rond dezelfde tijd bloeien ook die rozen weer rondom het huis hier in Ferret.

 Je mag stikstekeblind zijn, dan nog merk je dat de rozen weer beginnen te bloeien. De rozengeur van enkele exemplaren vult de ganse koer als er zo even een windje blaast.

Ook die geur is iets van rond dezelfde periode en zelfs nog vroeger. Het is de geur van de rozekeszeepjes die vroeger in alle kleerkasten te vinden waren. Het was dat, of lavendel,of  de rotgeur van mottenballen. Die geuren kon je dan zondagsmorgens herkennen als je naar de kerk ging. Het was daarom misschien dat onze pastoor zo kwistig was met zijn wierookvat, omdat de geurenmix niet bepaald het van het was.

Zo was het vandaag een beetje winderig en de knalrode rozen van de eerste foto overstemden al de rozen tegen het huis in geur. Aan de poort staat dan een struik met oranjegele rozen, die geeft dan zijn geur aan ieder die binnenkomt bij ons…

En dan mag je niet eens mijmeren over “le temps d’antan” als je al die geuren uit een voorbije eeuw nog eens opsnuift. En elk jaar rond dezelfde tijd zingt het baasje “quand les roses fleurissaient”…

Belle & co

Nog  enkele met “kerkelijke”  inslag….

Bericht op de kerkdeur :

Geen mis vandaag, de pastoor ligt in bed, met 'n snotneus.

                          --------------

Andere horizon…

Sinds enkele weken is de horizon in het oosten van La Magdeleine sterk gewijzigd. Zes windturbines zijn aan de horizon verschenen, hier in Frankrijk spreekt men van “éoliennes”.

Hoewel het hier in de omgeving soms nog de indruk wekt van te leven in de 50er jaren, voornamelijk als het om de rust en de kalmte gaat, is ook hier de high-tec van de hernieuwbare energie al goed ingeburgerd. Deze zes turbines maken deel uit van de 15 die hier in de buurt van Ruffec geplaatst zijn. Een tweetal jaren geleden zijn er al negen geplaatst in Salles de Villefagnan.

Daar kwam dan nog de nodige tegenkanting op, en er was zelfs een actiecomité gevormd tegen de éoliennes. Dat comité kwam op tegen het verstoorde landschap en het geluid dat die “ondingen” maakten. Het Comité had dan ook nog een presidente, een voorzitster en nog wel eentje van Hollandse origine. Zo eentje waar 99,50 % van de Hollanders zich ook voor schamen, zo eentje die de reputatie van Nederland telkens een ferme knauw geeft.

Ons baasje heeft toen eventjes op haar site (dacht ‘m) geantwoord, en zijn ongezouten mening gegeven. Zo van dat ze de Fransen hun eigen land maar moest laten besturen en dat zij trouwens ook tot in de Charente  gekomen was omdat het er goed en aangenaam leven is.  Dit dank zij de goede zorgen gedurende vele eeuwen door de voorouders van de hedendaagse bevolking…

Enkele dagen later kreeg ons baasje felicitaties van onze burgemeester, het e-mail adres was dat van de krant geweest en het baasje zijn reactie was zo ook in de krant gekomen en goedgekeurd door ons plaatselijk “opperhoofd”…

Belle & co

Onze Harry zijn buurman overleden…

We lazen het deze namiddag al in een bericht in de digitale krant. Bobbejaan Schoepen overleden in het ziekenhuis te Turnhout.

Iedereen in de omgeving van Lichtaart en nog meer, in de Kempen, kent Bobbejaan wel of heeft ‘m ooit ontmoet in zijn pretpark of met zijn Amerikaanse slee in de omgeving. Tot in Herentals en Turnhout kon je hem op zomerse dagen ontmoeten in zijn cabrio met de immense buffelhorens op de motorkap.

Aan velen heeft Bobbejaan werk verschaft in zijn pretpark en ontelbare  hebben er ook vakantiewerk opgeknapt.

Ooit, in een ver verleden kwamen we ook wel eens in het weekend in zijn zaal, waar dan verschillende bekende en opkomende artiesten  optraden. Voor de ambiance zorgde Bobbejaan dan altijd…

Enkele jaren geleden,  toen darmkanker hem “overviel” schreef hij zijn pakkend verhaal over zijn aanpak en beleving van de ziekte: http://www.tegenkanker.be/bobbejaan_schoepen_75_je_laten_gaan_helpt_niet_je_mo%C3%A9t_vechten .

De ziekte overwon hij, maar enkele jaren later verdween hij zowat uit het zicht na de verkoop van het pretpark.

Onze Harry , pup van mij, woont op minder dan 100 meter van het pretpark. Een groot buurman is daar overleden !

Belle & co

Waar telefoneren ?

De telefoonrekening is extra hoog.  

Vader roept het ganse gezin bij elkaar.

“Zo'n telefoonrekening dat kan niet meer. Wat steken jullie uit ? Ik ben het niet. Ik telefoneer bijna altijd van op het werk.'

Moeder reageert :

‘Ja maar, ik gebruik ook altijd de telefoon op mijn werk. Ik ben het ook niet.'

Waarop de dochter zegt :

'Ik zeker niet, ik doe mijn gesprekken met de telefoon op mijn stageplaats.'

Alle blikken wenden zich naar de Poolse kuisvrouw, waarop die reageert :

‘Wat scheelt er nu plots? Iedereen belt hier toch van op zijn werk !'

L.M.

Het deksel…

Als je de “jonkskes” actief wil krijgen in de tuin is er één zaak waar ze direct voor klaarstaan. Een deksel van een emmer “van bij de bakker” zo eentje waar men bij de bakkers grondstoffen in levert.

’t Baasje gebruikt dat deksel als frisbee om Hera en Heros te leren apporteren. De beste apporteerder is Hera, en Heros hangt achter haar aan, meer geïnteresseerd in de achterpoten van Hera dan in de “frisbee”.

Het lijkt dan een gevecht op leven en dood, met bijhorende geluiden, en gekletter van tanden tegen elkaar. Als ze dan elkaar moe gemaakt hebben is het meestal Hera die de frisbee tot bij de baas brengt.

Als er niet gespeeld wordt ben ik het die “opruimt” in de tuin en de frisbee naar het baasje brengt. Ondertussen weet die al dat het mij meer om het opruimen van de rommel van die “klein mannen” te doen is, dan om zelf te apporteren. Hoewel… ik doe niet onder voor die twee, tenslotte hebben ze alles van mij geleerd !

Belle

Zeven millimeter…

Daar is onze baas gisteren voor gaan lopen… Nu zal je zeggen, wat betekent zeven millimeter. Wel als dat de hoeveelheid regen is die valt binnen het uur, dan is dat een behoorlijke bui !

De planten in de tuin zijn er wel bij gevaren. De tomaten die juist geplant waren hadden wel genoeg water gekregen maar ook de erwtjes , de uien, de pattaters en de aardbeien die konden een buitje best appreciëren.

Een nadeel bij die bui is natuurlijk het wassende onkruid, dat heeft ook deugd gehad van de bui. En je kan er van op aan onkruid groeit steeds sneller en makkelijker dan geplante gewassen !

Het baasje zal ook wat sneller het gazon nog moeten kortwieken. Ook dat van overbuur Mick zal nog moeten gedaan worden want Mick is voor enkele weken naar het thuisland over ’t water.

We gaan ons werk nog hebben deze week, zucht de baas…

Belle & co

Strelen…

 Een koppel dat al 20 jaar getrouwd was, lag op een avond samen in bed,
wanneer de vrouw plots voelde dat haar man haar begon te betasten zoals
hij al heel lang niet meer gedaan had.  
Het kriebelde eerst een beetje als zijn vingers begonnen in haar nek, en
dan langzaam naar beneden schoven langs haar rug.  Dan streelde hij haar
schouders en nek, zijn hand schoof langzaam over haar borsten.
 Daarna schoof zijn hand naar haar linker arm, streelde opnieuw langs de
zijkant van haar borst, schoof zo langzaam langs haar zijde naar beneden
over haar achterste, langs haar been tot aan haar enkel.
Daarna schoof zijn hand langs haar linkerbeen langzaam naar boven, stopte
als hij bovenaan was en begon opnieuw onderaan haar rechterbeen op dezelfde
wijze.
Toen, halverwege haar rechterbeen, stopte hij plots, rolde op zijn zij terug en
begon naar de tv te kijken.
Zijn vrouw was intussen natuurlijk lichtjes opgewonden geraakt door al zijn
gestreel, en vroeg met zachte,  liefhebbende stem:
"Schat, dat was heerlijk. Waarom ben je gestopt?"
Hij antwoordde : "Ik heb de afstandsbediening gevonden..."

L.M.

Goed nieuws “van over ’t water”

En dan bedoelen we deze maal niet wat de Antwerpenaars bedoelen met “Sint Anneke” of de linkeroever. Neen, het goede nieuws komt helemaal uit de USA.

Daar is ene John Lambregts vice-president van de DPCNA. Wablieft, horen we jullie nu al zeggen, jawel van de DPCNA, de Drentsche Patrijshond Club of North America.

John Lambregts spreekt nog perfect Nederlands en meldt op het NL Drentenforum volgend bericht:

De Drentsche Patrijshond Club of North America is op 13 Mei door de Amerikan Kennel Club erkent, en de Drent is opgenomen in de Foundation Stock Service van de AKC.

Dit is de eerste stap naar volle erkenning van de Drent als ras bij de AKC, en geeft ons toegang om mee te doen aan alle staande jacht proeven EN alle apporteerproeven van de AKC (de Drent is het tweede ras die voor beide toestemming gekregen heeft).

Alle pups die nu hier geboren worden krijgen dus een stamboom van de AKC (FSS), en de AKC is de erkende partner van de FCI in de USA.

Dit is allemaal wat sneller gegaan dan we verwachten; en ik moet maar gauw de pups registeren!

zie ook: http://www.dpcna.org/news_events.html

Groeten, Jan.

Daar nemen we graag nota van en terloops vermelden we dat er ook nog Drentenverenigingen bestaan in :

Nederland: http://www.drentschepatrijshond.org/

In België : http://www.drentschepatrijshond.be/

In Denemarken :  http://www.drenteklub.dk/

In Luxemburg:  http://www.drent.lu/

De USA :  http://www.dpcna.org/index.html

Belle & co

Een nuttig initiatief dat als voorbeeld mag gelden !

Gezondheidsinventarisatie / Health research

Er zijn weinig Drentenfokkers ons bekend, die meer met gezondheidszorg bij Drenten bezig zijn dan Roswitha Harmsen van de kennel “Van Drentenpassie”. Roswitha is begonnen met het in kaart brengen van de gezondheid en eventueel problemen bij Drenten in Nederland , België en Denemarken.

Zij vraagt de vrijwillige medewerking van de Drenteneigenaars. Wil je hier aan meewerken omdat onze Drenten en hun gezondheid ons nauw aan het hart liggen,  dan kan je hier http://www.vandrentenpassie.nl/gezondheidsinventarisatie.php  meer te weten komen hoe het in zijn werk gaat. Wij steunen in elk geval het pionierswerk dat Roswitha volledig te goeder trouw gestart is !

Te laat geworden…

Het gebeurt niet dikwijls maar het was te druk vanavond om nog een behoorlijk bericht uit ons trio te persen. Daarom enkel een paar foto’s van onze “graanjumpers”

Voor de verandering…

Voor de verandering ens een tegeltje in echt onvervalst Delfts blauw. De tekst bereikt ons een ietepietsje te laat, want Leterme bestaat die nog ?

Houdini  ontmaskerd…

We hebben de plaats ontdekt waar Heros “Houdini “zijn weg naar “de grote wereld” steeds vond.  Het was Chantal van de Chambres d’ Hôtes ,“la ferme de Charel” die ons de  tip gaf van eens in de hoogte te zoeken. http://blog.lafermedecharel.com/#home

Wij zijn geen hoogspringers, en daarom was onze aandacht meer tegen de grond gericht. Na nog eens een ganse ronde langs de afsluiting te hebben gemaakt hebben wij Heros gewoon in ’t oog gehouden. Het vrouwtje was buiten op straat wat onkruid gaan wieden en Heros wou er weer het fijne van weten. Plots stond hij aan de enige plaats waar de afsluiting niet van “HERAS” makelij is.

Deze winter is daar een klimplant afgestorven die over de afsluitdraad hing, en als Heros zijn voorpoten op die dorre takken legde kon hij met een sprongetje over de afsluiting springen.

In afwachting van de definitieve reparatie heeft het baasje daar een plaat voor gezet. Wil hij nu nog over de afsluiting geraken, dan zal ‘m toch eerst enkele lessen hoogspringen moeten gaan volgen bij Tia Hellebaut om enige kans op succes te kennen.

Belle

Biechten te Brugge

Een vrouw gaat schuldbewust te biecht in de parochie van het bisdom Brugge.

In het biechthokje zit echter een beginnende priester die tijdelijk de bisschop vervangt.

Deze aanhoort  de biecht van de vrouw.

Eerwaarde vader zegt zij, ik heb gezondigd want ik ben ontrouw geweest en heb gisteren mijn buurman gepijpt.

De jonge priester schrikt natuurlijk op en raadpleegt een lijst die hij kreeg van de bisschop met daarop de verschillende zonden en het tarief van de absolutie.

Hij kan echter nergens een dergelijke zonde vinden.

Ten einde raad roept hij een jonge misdienaar en vraagt aan de jongen stilletjes...

“Wat geeft meneer de bisschop voor pijpen ?”.

Met licht gebogen hoofd antwoordde de jongen heel nederig en devoot.

Twee marsen en een cécémel meneer Pastoor !!!

L.M.

Braaf…?

Drie Drenten aangelijnd zittend bij ’t vrouwtje… Zo hebben we ze nog maar zelden gezien. Braaf zijn ze zonder twijfel op dat moment, maar een nadeel van een foto is wel dat je niet kan zien wat er vijf minuten voordien te beleven viel.

Ze waren er op de wandeling weer vanonder gemuisd, de hort op, het graan in, weg zonder oren . Je noemt het maar…

Als ze dan komen, eindelijk… dan worden ze aangelijnd. Wel met een beloning voor het komen, anders kan je helemaal wachten tot Sint Juttemis !

Het baasje had gemerkt dat bij de buren die in Engeland verblijven, een deur van een berghok open stond. Uiteraard is ‘m die gaan sluiten en toen hij aan het eind van de toegangsweg kwam zag hij dit tafereeltje van de zittende Drenten bij ’t vrouwtje.

Dan is het baasje al gauw terug van mening dat het niet altijd kommer en kwel is als ze er weer eens uitgetrokken zijn. Het lijkt wel of ze iets willen goed maken.

Jan