Berichten van 1 januari 2010 tot 31 januari 2010

Jachtopleiding voor jachthonden in de Kempen

Vandaag kregen we onderstaande brief in onze mailbox, afkomstig van het mede bestuurslid van de Belgische Drentenvereniging Ingrid Mestdagh.   Zij  en J.A.C.Orion starten eind maart een cursus voor Drentsche Patrijshonden en staande honden.

Beste Drenteneigenaar,

U bent de gelukkige bezitter van een jonge Drent en misschien heb je wel zin om met uw jachthond actief bezig te zijn.

J.A.C. Orion, een africhtingsclub voor jachthonden (groep 7 en 8 ),erkend door de K.K.U.S.H. nr. 1219 , is ontstaan uit de werkgroep van de Belgische Drentenvereniging. Meer uitleg kan je lezen op onze site. Jaarlijks organiseren we o.a. een brevettenwedstrijd voor jachthonden te Arendonk.

Als voorbereiding op deze brevettenwedstrijden geven wij ook een cursus. Hier krijgen eigenaars van jachthonden de kans zich te bekwamen in de verschillende disciplines (te land en in het water) die vereist zijn om een basis- of africhtingsbrevet te halen. De hond wordt dus getraind voor het werk na het schot. Onze contactpersoon ter plaatse is Karine Soenen, zelf eigenaar van 2 drenten. (tel. 0497/18.55.93)

Graag nodigen we u uit op onze infoavond op woensdag 17 maart om20.00u in Postelboers Hof, Wampenberg 135 te Arendonk.

Daar kan u kennismaken met onze lesgevers en krijgt u de nodige uitleg.

Heb je interesse, kom alvast eens luisteren. De toegang is volledig gratis. Stuur wel een berichtje naar het secretariaat zodat we ongeveer weten hoeveel personen we kunnen verwachten.

De cursus zal gegeven worden op woensdagavond vanaf 19.00u in de buurt van Arendonk.

Plaats van samenkomst zal later meegedeeld worden. We starten op 31 maart en gaan verder tot eind juni. Voor deze cursus betaalt u 120€ te storten op 890-5740718-95 van JAC Orion.

(IBAN BE76 8905 7407 1895 – BIC VDSPBE91)

Inschrijven kan via bijgevoegd formulier, terug te sturen naar onderstaand (mail)adres vóór 25 maart. Het aantal deelnemers is wel beperkt.

Verdere info kan je vinden op onze website www.jacorion.be of neem contact op met het secretariaat.

Met vriendelijke groeten,

Het blijft plezant…

Voor hen blijft de sneeuw telkens weer een reden om zich moe te maken en zich te amuseren. Of die automobilisten die de baan op moeten voor hun job dat ook leuk vinden is een ander paar mouwen .  Gisterenavond waren ze in elk geval al niet meer binnen te houden en moesten ze sporen trekken in de verse sneeuw.

Terwijl ik me rustig voor de kachel leg houd ons baasje het jong geweld in de tuin in ’t oog van achter het venster. Sinds deze morgen half negen zijn ze amper een kwartier  binnen geweest, en dat was dan nog alleen maar om te komen eten. Van ’t moment dat ze hun “bokes” naar binnen hadden gewerkt aan een hels tempo, waren ze weeral terug weg.

Zo dadelijk is het elf uur en dan komen ze terug binnen denk ik, ze zijn dan toch moe gespeeld en kwakken zich dan aan weerszijden van mij voor de kachel. Dat is het moment voor mij om mijn plaatske in de zetel terug in te nemen en de jeugd de kachel te gunnen.

Belle

Mannen kunnen toch aan ALLES een uitleg geven

Een man komt thuis van zijn werk. 
Als hij vraagt wat ze eten, zegt zijn vrouw:

'Awel, ge treft het: ik heb niks klaargemaakt, want we hebben niks in huis.

De man zegt:  'Laten we dan naar een restaurant gaan, dan gaan we lekker escargots eten.' 
De vrouw heeft daar weinig zin in en zegt:

'Gaat gij anders maar naar de  winkel om escargots te halen,dan maak ik ze hier wel klaar.' 
De man gaat naar de winkel en koopt escargots: twaalf in een zakje. 
Hij stopt ze in zijn binnenzak. 
Onderweg terug naar huis komt hij een vriend tegen, gaat nog naar een  
kroegje, komt weer een vriend tegen, blijft in een ander cafe nog even 
hangen... 
Uiteindelijk komt hij met een flink stuk in zijn kraag om kwart over twee 
's nachts weer thuis.  
Hij is zo dronken dat hij zijn sleutel niet in het slot krijgt. 
De sleutelbos valt op de grond. 
Hij bukt zich en alle escargots vallen op de grond. 
Uit pure ellende belt hij dan maar aan.  
Zijn vrouw doet de deur open en vraagt woedend:

'Awel, waar bleeft ge, ik zit hier al uren op u te wachten !! 
Bukt de man zich en zegt tegen de slakken op de grond: 
'Allee jongens...vooruit, nog een klein stukske...en we zijn er  !!!' 

Wat een weer…

De ganse dag rotzooi, regen, wind, hagel en terug regen. We hebben ieder afzonderlijk  een trainingswandeling gemaakt. Als oudste mag ik Belle, telkens als eerste met het baasje mee. We zijn droog vertrokken en lopend en kletsnat terug thuis gekomen.

Even later toen het terug over was kwam Hera aan de beurt, die heeft geluk gehad. Gedurende gans haar wandeling is het droog gebleven, zij heeft dan wel meer moeten oefenen, voet , zit voor,  lig, blijf, zij heeft het ganse programma mogen afwerken.

Brave Heros deed alles heel netjes wat het baasje hem opdroeg, tot het begon te hagelen en er ook nog eens flink wat wind opstak wat de hagel pijnlijk maakte. Zij waren dan ook sneller thuis dan voorzien was.

De wandeligen waren maar kort maar meer hadden wij niet nodig was onze mening. Het was geen weer om een hond door te jagen. Een geluk dat het baasje de kachel nog eens goed liet ronken. Dan weet je wel waar je ons kan vinden…

Belle & co

De schoonzoon…

Mag niet…maar…

Neen het mag niet van het centrum tegen racisme en voor gelijke kansen (of zoiets in dat genre).Neen je mag niet lachen met een neger, je mag zelfs het woord neger al niet meer gebruiken.

Dat is nu iets wat ons baasje niet verstaat, met Hollanders mag je lachen, met Duitsers ook al is dat al moeilijker, en de Fransen lachen met ons. Maar met dat arme zwartje zoals op de foto hieronder DA MAG NIE ! ! !

Versta je dat nu ? Dit is toch om slap te vallen van ’t lachen of niet soms ? Waarschijnlijk hebben ze die fotograaf die de foto heeft genomen ook nog bijna (of helemaal) den bak ingedraaid wegens inbreuken op de privacy…

’t Was toch plezanter toen ze tegen ons nog zegden dat we “ne snotter” waren en we nog een goei lap tegen ons verstand konden krijgen. Maar ik heb nooit een lap gekregen omdat ik met een donkergekleurde medemens lachtte.

‘t Baasje

Even duwen…

Een zatlap loopt 's nachts over  straat en belt om 4 uur 's morgens aan bij mensen.
De man des huizes staat woedend op  en vraagt: "Wat is dat hier, wat scheelt er?"
De zatlap: "Kom me duwen! Je moet  me komen duwen!"
Razend zegt de bewoner: "Ik ken je  niet eens, het is 4 uur in de
morgen, en jij vraagt me om je te  komen duwen. Bol het af jong..."
Terug in de slaapkamer, legt hij  zich terug in bed, maar zijn vrouw
speelt hem de les: "Nu heb je toch  overdreven. Het is jou toch ook
al overkomen dat je in panne staat  met de wagen. Je had die sukkelaar
toch wel even kunnen helpen  duwen."
Man: "Ja, maar die kerel was  strontzat."
Vrouw: "Reden te meer om hem te  helpen, het gaat hem nooit alleen
lukken. Nee, zo ken ik je helemaal  niet, ik ben zeer teleurgesteld in je."
Haar man, helemaal ontdaan, kleed  zich toch maar weer aan en gaat
naar beneden. ! Hij opent de deur en  roept: "He kerel, ik kom  je duwen, waar zit je?"
Zatlap: "Hier in de tuin, op de  schommel"

J.V.H. 

Na de oorlog…

Er liep een echtpaar te wandelen op de Kemmelberg.
Ze gingen een restaurant binnen om een hapje te eten.
 Toen de ober kwam zei de vrouw: "Mijn man heeft hier in de oorlog
 gevochten op de Kemmelberg."
 De ober was onder de indruk en vertelde zijn baas het verhaal.
 "Breng deze mensen wat ze willen eten en drinken, alles is voor hen
 gratis!" zei de baas van het restaurant(nog een échte patriot).
 Het echtpaar liet het zich goed smaken.
 Bij het weggaan draaide de man zich om en riep naar de ober:
 

"DANKE SCHÖN !!! "

L.M.

Pieper….

Neen het is niet één van zijn overgrootvaders, een zekere Pieper Fan de Lauwers Poel, het is gewoon een piepspeeltje. We hebben er alle drie eentje gekregen om geen “ambras in ’t kot “ te krijgen maar enkele Heros benut het speeltje ten volle.

Van het eerste moment kende hij het systeem, hoe harder je op dat balletje of bootje of poppetje bijt hoe meer herrie hij kan maken en sindsdien loopt hij hier als een luidruchtige astmalijder door het huis.

Aanvankelijk met zijn bek, maar dan ging het grommen en blaffen niet zo goed, daarna met zijn twee poten kreeg hij het speeltje aan het piepen. Met een hupje springt hij met zijn twee voorpoten op dat balletje. Dat geeft dan zo’n hevige piep dat de baasjes bang zijn (of hopen) dat het fluitje uit de bal springt.

Even later is ook Belle aan het piepen gegaan met haar speeltje, nu is het al een sectie van een orkest voor twee fluitjes, wel twee piccolootjes maar ze zijn twee”stemmig”. Nu is “stemmig” wel een verkeerde woordkeuze als het over muzikaliteit gaat. Maar het was nog maar de eerste avond dat ze aan hun opleiding bezig zijn.

We zullen toch onze tante Ella, de zus van “ons moe” maar eens raadplegen, die gaat alvast meer muzikale ondervinding hebben opgedaan bij muzieklerares Ingrid en Johan. Daar zullen de fluitjes wel blok- of dwarsfluit heten denken wij zo…

Hera

Vier jaar…

Vier jaar is het vandaag geleden dat ik bij de baasjes kwam wonen. Het baasje is daar vorige week achter gekomen toen hij binnen moest blijven met zijn keelpijn. Hij heeft toen de tijd gehad om nog eens terug te bladeren op ’t blog.

In het eerste berichtje van onze hand/poot, waar wij ons in voorstellen als Bas & Belle hebben wij geschreven dat Bas een vriendje kreeg, ik dus, dat hij zelf was mee mogen gaan kopen. 

Op 25 januari 2006 in de namiddag kwam er inderdaad een koppel met een hond in een Mitsubishi Pickup in Affligem “onze” oprit opgedraaid.

Ik weet het nog alsof het gisteren was. Ik lag met ons moe Freya en mijn zus Ella op een karpetje voor een rood gloeiende kachel. Bloedheet was dat daar, en ik denk dat ik het daar heb opgedaan die zin voor lekker warm.

Dat ik bij de baasjes terecht gekomen ben dank ik aan het feit dat ik sneller bij Bas was dan ons Ella, die bleef voor de kachel liggen. Ons moe en ik, wij moesten die andere Drent toch eens gaan inspecteren hé. Wij twee zagen wel iets in Bas, hij was wel merkelijk ouder dan wij maar toch nog “ne knappe gast”.

Ons baasje zag ook dat het klikte tussen ons en daarom viel de keus op mij. Vanaf dan was ik niet meer Elle Bockstal, maar in een oogwenk was ik Belle Faes geworden.

Er is in die vier jaar veel gebeurt en de laatste twee jaren heb je dagelijks ons lief en leed kunnen delen hier op ons blog. En zoals Jos Ghijsen destijds zijn programma afsloot zo ook zeggen wij “dat we bij leven en welzijn “ nog lang willen blijven verhaaltjes neerpennen op deze “bladzijden”

Belle

Gegijzeld…

Op de ring van Brussel staat een jongeman in de file richting Waterloo.

Terwijl hij in de file staat, klopt er plots iemand op zijn venster.

Hij doet zijn venster open en vraagt: ‘Wat is er aan de hand?’

 De andere antwoordt: ‘Terroristen hebben Pieter DE CREM, Madame NON, Yves LETERME, Laurette ONKELINCKX, Jean Luc  DEHAENE, André FLAHAUT, Michel DAERDEN, Stefan DECLERCK, Etienne SCHOUPPE, Olivier MAINGAIN en Elio DI RUPO gegijzeld. 

Ze vragen 2 miljoen Euro voor het einde van de week!  Anders worden de gijzelaars overgoten met benzine en gooien ze er een lucifer in.  Dus, begrijpt u, vragen we aan elke chauffeur die voorbijkomt een bijdrage.’

De jongeman vraagt: ‘En … hoeveel geven de anderen?’

Dat hangt er van af, zegt de man: meestal tussen de 5 en 10 liter…’

L.M.

Terug netjes…

Dank zij de winter zijn wij terug voorbeeldhondjes geworden. In de ogen van ’t vrouwtje toch.

Een “frisse” -6° C heeft er voor gezorgd dat de tuin terug bevroren ligt en dat er geen slijk meer tussen onze tenen blijft hangen. Dat blijft r enkel tussenhangen tot we binnen zijn en dan…. Dan hebben we er van !

Slijksporen van in de keuken tot in de woonkamer zijn dan het resultaat waar het vrouwtje echt niet “happy” van is. Vandaag dus niet meer en wij zijn terug die brave hondjes met hun propere poten !

Dan komt Frankske van ’t één weer vertellen dat het tot na het weekend nog zal winteren. Goei vooruitzichten voor ons want de koude stoort ons in generlei mate, ons pelsen frakske is voldoende om ons lekker warm te houden.

We kunnen nu ravotten zo lang we willen in de tuin entoch niet naar onze vuile poten krijgen. Laat die mensen maar klagen over de koude, wij voelen er ons uitstekend bij !

Hera & Heros

Aangelijnd…

Vandaag hebben we met het baasje nog eens aangelijnd gewandeld. Dat gaat dan één voor één, telkens alleen met het baasje dan weten we al dat het wandeling/training is.

Na een paardagen wat minder wandelen door de keel problemen van het baasje was het ook vandaag nog niet “vollen bak” . De toer ging vandaag ook niet naar het bos maar bleef hier in de wijk. ’t Baasje ondervond vorige week al dat vooral Heros te snel schrok van langsrijdende auto’s en autobussen.

Ons baasje let daar de laatste tijd veel op, bij ons alle drie. Toen wij zo’n maand of drie waren lette de baasjes daar speciaal op in het kader van de socialisatie. Daarna gingen wij naar Frankrijk en daar is het enige verkeer die tractor van de buurman en hééél af en toe een auto. Ook hier in Vosselaar moet hij er op letten dat we auto’s blijven kennen want in het bos komt er ook al geen gemotoriseerd verkeer.

Maar het was goed de training vandaag. Zelfs Heros sprong niet plots opzij bij het horen en passeren van een autobus. Ook de gewone training met voet, zit en lig, keren en blijf ging alsof ze driemaal per dag oefenen…(?)

Ons baasje was heel tevreden over zijn roedeltje en zelfs ik Belle deed het goed volgens hem. Morgen opnieuw zegt ‘m…

Belle
ps: ons baasje heeft het zo eens opgezocht en Hera en Heros hebben Baron, uit het vorige bericht, al eens ontmoet in april, er zijn zelfs foto's van.

Een vogel, een vis en een krokodil hangen aan de toog in de bar van de Antwerpse Zoo

Och zegt de vogel, ik heb het hier allemaal gezien, ik ben 't hier een beeteke muug.

Ik kan goe vliege, mijn vrouw kan goe vliege, mijn kinderen kunnen goe vliege,

als we de kans hemme zijn we weg, terug naar Afrika.

Ja, zegt die vis. Ik ben het hier ook wa muug.

Ik kan goe zwemme, mijn vrouw kan goe zwemme, mijn kinderen kunnegoe zwemme,

als we de kans hemme zijn we weg, terug naar de Middellandse Zee.

 Och, zegt die krokodil, ik weet het nog niet.

'k Hem een groot bakkes, mijn wijf heeft een groot bakkes, mijn joeng

hemme allemoal een groot bakkes

Ik denk da'k hier in Antwaarepe blijf !!!

L.K.

Maatje meer…

Een maatje meer en wel in twee betekenissen. Gisteren kwamen we in het bos een oude bekende tegen, voor mij althans want ik kan me niet meer herinneren dat Hera en Heros ooit Baron ontmoet hebben. Zo het wel is, dan is het toch vele maanden geleden.

Nu hebben ze dus een maatje (kameraadje) meer die twee geweldenaars van ons.         Baron, zo heet de Duitse Dog, was wel iets meer dan één maatje meer tegenover Hera en Heros en toch was hij onder de indruk van het spel en zottigheid van hen.

Nu is Baron de meest brave lobbes die er is en het enige dat hij “tegen” heeft is zijn immense grootte. Veel mensen die hem niet kennen deinzen de eerste maal danig achteruit, we schrijven wel mensen, want wij Drenten springen tegen Baron op alsof we elkaar al eeuwen kennen.

Het was spijtig dat we elkaar ontmoeten toen wij pas aan onze wandeling begonnen en Baron onderweg naar huis was, anders hadden wij nog andere fijne ontmoetingen samen kunnen hebben.

Zo kwamen we Fiep de blonde labrador weer tegen. Iets verder ontmoeten we een Viszla die in gezelschap was van een terrorist van de Taliban zegde ons baasje. Eerst konden we ons baasje niet volgen in zijn uitleg maar even later was het duidelijk. De Taliban was een Afghaanse windhond,  die was in het gezelschap van de Viszla.

Wij moeten wel zeggen dat niet alle Afghanen Taliban aanhangers zijn, toch zeker die brave van gisteren namiddag toch niet…

Belle

La / the solution, de oplossing…

Ons baasje leest zo van tijd tot tijd ook eens de “franse gazet” op het www.  Het gaat dan om de regionale krant die hij dagelijks koopt bij David in Villefagnan, als wij ginds verblijven.

Zo kan hij dit weekend in de “Charente Libre” lezen dat de Engelse inwoners van ons buurtdorp Theil-Rabier de oplossing hebben gevonden om toneel te spelen . Hun kennis van de franse taal is voor het merendeel ondermaats en dus is het niet zo evident dat ze toneel spelen. Tot er eentje de oplossing heeft gevonden ! ! !

Ze spelen pantomime !

Goed gevonden van Tommy en Mabel zegt het baasje dan. Als we terug ginds zijn gaan we eens kijken in Theil-Rabier op zo’n 3,5 kilometer van Ferret. Verstaan gaan we het waarschijnlijk wel, Van ons mogen ze er nog bij praten ook.

Hamlet van Shakespeare zullen ze wel niet spelen in pantomime zegt ons baasje…

http://www.charentelibre.com/article-7-les-britanniques-font-la-pantomime.html?id_article=306447

Belle & co

Ouwe viespeuk......

Zit er een bloedmooi blondje in de tram tegenover een al wat oudere man.

En die oude viespeuk zit al een tijdje met een 'hongerige blik' naar dat aantrekkelijke blondje te kijken. 

Op een gegeven moment is zij het zat en zegt ze tegen die oude man: "Voor 25 euro laat ik je zien waar ik aan mijn blinde darm geopereerd ben."

Nou, die ouwe viespeuk weet niet hoe gauw die zijn portemonnee moet trekken en geeft snel het geld. 

Zegt dat meisje: "Als je nu naar links kijkt, dan zie je het ziekenhuis..."

L.L.

Tibo…

De foto’s dateren weeral van voor een paar dagen, van toen de wandelingen nog lang waren en ’t baasje zich van geen keelpijn bewust was.

We waren haast op ’t eind van de wandeling toen we Dré en zijn Tibo tegenkwamen. Eigenlijk kwam het baasje hen tegen want wij zaten onder de bramen en in een sloot om konijnen te ambeteren en wilde katten op te jagen.

Toen Tibo ons baasje zag kwam ‘m vrolijk pluimstaartend de weide overgelopen, want waar ’t baasje is daar is ook Belle, zo redeneert den Tibo .

Toen het baasje ons riep met het inmiddels door ons gekende “kom eens kijken, rap rap” zijn wij op één lijn op Tibo afgestormd want ook wij hebben hem graag en met de konijnen was er toch geen vreugde meer te vinden.

Vermits Tibo nog maar juist begonnen was aan zijn “bosronde” hebben wij hem dan maar vergezeld op zijn ronde, voor ons betekende dat dubbel plezier en op ’t einde waren we wat het baasje noemt “kei kapot”.

Belle & co

Juf staat aan het bord…

De juf staat voor de klas en schrijft wat op het bord.
Jantje roept:
'Juf, u heeft haar onder uw rechterarm.'
De juf wordt heel boos en zegt:
'Foei Jantje, ga jij voor de rest van de dag maar naar huis.'
De volgende dag is Jantje weer op school.
De juf schuift het bord omhoog met de linkerarm en Jantje roept:
'Juf, u heeft ook haren onder uw linkerarm.'
Roept de juf woedend:
'D'r uit! Voor de rest van de week.'
De maandag daarop mag Jantje de klas weer in.
De juffrouw is door Jantje een beetje nerveus geworden en laat
van de zenuwen een krijtje vallen.
Ze bukt om het krijtje op te rapen. Hoort ze achter zich  

'Dag juf, tot na de grote vakantie...'
L.K.

“Re”styling

Jaren heeft het touw zijn oorspronkelijke vorm behouden. Er waren er twee gekocht destijds,  één voor Bas en één voor Belle. Zij zullen dus de leeftijd van vier jaar bereikt hebben.

Voor één zal het ver gedaan zijn want twee energieke wildemannen hebben gisteren hun energie afgereageerd op dat touw. De energie hebben ze sowieso, ze moeten ze alleen op één of andere wijze kwijt.

Normaal gezien gebeurt dat tijdens de dagelijkse lange wandeling maar met een zieke baas komt het er niet van. Het resultaat zie je dan hier op de foto, een totaal uit zijn vorm getrokken touw waar je moet bij vertellen wat het ooit geweest is. Meestal noemt dat “grondig vernield” wij noemen dat “restylen” of ook “bezigheidstherapie”.

Voor kandidaat Drentenkopers…  het zijn de meest fantastische honden die er onder Gods zon rondlopen maar als ze niets hebben om zich af te reageren weet je wat je in huis hebt.

Het bewijs dat een Drent echt zijn dagelijkse wandeling nodig heeft kan je hier thuis op het tapijt  vinden. Duizenden draadjes, afkomstig uit een honden speeltouw, vakkundig uitgepluisd en verspreid door gans de woonkamer… en ’t zijn toch zo’n “schatjes”….

Jan

21 februari 2010…

Voor alle Drenteneigenaars en liefhebbers van de Drentsche Patrijshond is dit de dag dat men verzamelt in Vosselaar voor de jaarlijkse winterwandeling, voor de kenners de “Kaawpollekeswandeling”.

We komen samen aan het buurthuis “de buren” aan de Zeggelaan te 2350 Vosselaar. Voor de GPS rijders, deze coördinaten: 51° 17’ 55.98” N  en 4° 52’ 27.38” O.

We verzamelen daar ter plaatse om 10 uur voor een wandeling door de Kempische bossen van ongeveer 1,5/ 2 uur. Er is een verkorting van de wandeling voorzien voor pup’s en oudere honden, ook eigenaars die minder goed te been zijn kunnen deze verkorting wandelen. Op het keerpunt van de wandeling is er dan de haast traditionele citroenjenever met de plak cake.

Na de wandeling, rond 12u30, verzamelen we in het buurthuis waar de pot hutsepot staat te dampen op het vuur. Als we twee uren gewandeld hebben zal de hutsepot zoals steeds goed smaken.

Na het eten(14 uur) is er voor de leden van Drentenvereniging de jaarlijkse statutaire vergadering van de vereniging.

Voor de wandeling alleen vragen we een deelname prijs van € 4 en voor kinderen € 2

Voor het eten is de vraagprijs  € 7,5

Voor de kandidatenwandelaars en eters vragen wij in te schrijven bij het secretariaat bij Hilde Bousard voor 17 februari 2010.  +32 (0) 55 30 55 10
http://www.drentschepatrijshond.be/

Staking Inbev…

De staking bij Inbev Leuven , Inbev Jupille en Inbev Hoegaarden heeft zijn eerste slachtoffer geeist.

Knettergek…

Weinig inspiratie, geen stem en keelpijn, dat is de situatie van het baasje. Voor dat “geen stem en keelpijn” bestaan een dokter en pillen, maar dat geen inspiratie is snel opgelost als je in de tuin kijkt.

Twee jonge Drenten hangen achter elkaar op zulke wijze dat de aarde tot tegen het venster vliegt. Als je hen bezig ziet dan denk je, nu moet de lente voor de deur staan. Maar de winter is nog maar een maand aan de gang !  Daarom de titel “Knettergek”. Het gaat er zo snel aan toe dat het bij momenten niet duidelijk is wie er achter wie hangt.

Het baasje wil dan roepen dat ze het wat kalmer aan moeten doen, maar die moet dan zonder stem het vrouwtje inschakelen om wat kalmte in het spel te brengen. Die poot van Hera heeft nog altijd “zoveel mogelijk rust nodig”! ! ! Als je ze dan zo bezig ziet denk je “dat komt nooit meer goed”. Je zou soms wensen dat het WEL pijn doet die bobbel op haar poot, dan zou ze tenminste wat geremd zijn in haar hevigheid .

En dan komen ze dadelijk de keuken binnengestormd, tussen de tenen niets dan slijk, en een bek die drupt van het drinken uit de emmer regenwater. Niet voor niets dat ze dan onder hun poten krijgen van ’t vrouwtje.

Belle

Dubbele wandeling…

Dat was nog eens geluk hebben deze namiddag. Wij hadden al een behoorlijke wandeling achter de rug en waren juist terug richting huiswaarts vertrokken toen het baasje onze maat Tibo zagen komen .

Vermits het baasje en vrouwtje “den Tibo” en zijn baasje dit jaar nog niet ontmoet hadden hebben wij nog maar een extra ronde door het bos gemaakt.

Tibo wist nog altijd in welke jaszak het baasje zijn “wandelsnoepjes” bewaart en liet dat dan ook duidelijk blijken dat er aan zijn geheugen en bek nog altijd niets mankeert. Dré het baasje van Tibo, wist te vertellen dat Tibo intussen al negen jaar geworden is. Maar daar is voorlopig niets van te merken, toch zeker niet als hij met ons kan ravotten.

Mijn beide “pups” heb ik daarstraks eens goed laten opschrikken. Ik had een konijn uit een houtwal gejaagd en dat liep toch wel recht de richting uit waar Heros en Hera stonden zeker. Het konijn “vloog” tussen die twee tussendoor en kreeg zo drie Drenten achter zich aan. Met een rotvaart dook het konijn een pijp in en toen waren we eraan voor onze moeite.

We hebben nog gepoogd van met vereende krachten te beginnen graven maar daar heeft het baasje een stokje voor gestoken (symbolisch) Hij vond het toen al welletjes en wou Piet Konijn ook nog wat rust gunnen, Piet was zo al hard genoeg geschrokken van mij.

Belle

Buurvrouw van de Gantoise

Hera ontvangt post…

Hera ontvangt post, echte post zo in een speciale enveloppe met bobbeltjes plastiek gevoerd, uit Nederland en via de postbode tot ons gebracht.

De post was van Willeke Loots, Natuurgeneeskundig therapeut voor dieren, die ons vorige week via het Nederlandse Drentenforum liet weten behulpzaam te willen zijn voor de bobbel op Hera’s poot.

Day vinden wij uiteraard zeer “sympa” zoals de Fransen zeggen, en wij hebben de hulp in dank aanvaard. De enveloppe bevatte een handleiding om de poot van Hera een geschikte massage te geven en een buisje korreltjes “Arnica C30 “. Deze korreltjes moeten tweemaal per dag aan Hera toegediend worden. Nu is medicijnen toedienen aan de jonge honden geen enkel probleem bij ons, zij slikken medicijn alsof het snoep is !

Het eerste korreltje is ondertussen toegediend en vanavond na het eten krijgt ze nummer twee. Vrijdag morgen zouden we dan resultaat moeten merken. Nu is het ook nog kwestie van”miss  energy” proberen rustig te houden en geen overdreven inspanning te laten doen.

Voor lezers van dit blog, die interesse hebben in de geneeswijze van Willeke Loots geven we hier haar site adres: www.willekelootsnatuurlijkvoordieren.nl

Wij danken Willeke voor de bereidwillige, spontaan aangeboden hulp.

Belle & co

Daar is Fiep weer…

Je merkt het dadelijk, als het geen mooi weer is, of wanneer het op regen dreigt uit te draaien zie je amper wandelaars met honden in het bos.

Niet zo voor de “harde” zoals wij en Fiep en Tibo en Jef die we ook dagelijks tegenkomen. Het moet al pijpenstelen regenen wanneer we niet iemand van die harde tegenkomen.

Dan doen de baasjes al babbelend hun wandeling terwijl wij met onze “bekenden” het bos uitkammen.

Zo kwamen we vrijdag Fiep weer tegen in het bos. Dat was de tweede maal in het nieuwe jaar en Heros heeft zijn manieren weer niet gehouden. Vanaf het moment dat hij Fiep, een teefje, zag is hij begonnen met zijn heupoefeningen, de sexmaniak verdorie.

Wie we tot nu toe nog niet gezien hebben is “den Tibo” met zijn baasje… Die zijn nochtans ook elke dag driemaal in ons bos. Waarschijnlijk heeft Tibo’s  baasje het wat druk als kersverse Opa ?

Belle & co

Alles gaat goed ...

Een zakenman moet op zakenreis naar het buitenland. Hij roept zijn trouwe knecht Saïd en legt hem uit dat hij op het huis moet passen en dat hij hem bij gelijk welk probleem dat er zich voordoet hem moet opbellen.

Na enkele dagen wordt de zakenman ongerust en belt zelf Saïd op.
"Dag Saïd, hoe gaat het?"
 

"Alles zéér slecht."
 
"Waarom, wat is er gebeurd?"
 
"Ik heb de steel van de schop gebroken".
 
"Maar Saïd, potverdomme, ge hebt mij bijna een infarct bezorgd door te zeggen dat het slecht gaat en het is slechts de steel van de schop die gebroken is".
 
Om toch zijn interesse te tonen vraagt hij: " hoe is dat gebeurd?"

"Och niets erg het gebeurde bij het begraven van de hond"
 
"Wat, mijn hond waarvan ik hou als van mijn eigen kind?! Hoe kan dat nu?"
 
"Hij is in het zwembad gevallen."
 
"Maar Saïd, hoe kan een terrier verdrinken, hij kon zwemmen gekijk een vis!"

"Geen water in zwembad, hij er in spring, en is dood gevallen."
 
"Hoe, geen water in het zwembad,  vorige week is het zwembad gereinigd en toen ik vertrok was het nog vol water!"
 
"Ja maar, water genomen door pompiers om de brand te blussen."
 
"Welke brand Saïd?!"

"Huis is in brand gevlogen."
 
"Maar hoe is dat mogelijk?"

"Rouwkapel voor uw moeder, kaars te dicht bij gordijn en alles verbrand."
 
"Rouwkapel, is mijn moeder dood? Wij hebben vorige week pas haar 70ste verjaardag gevierd en zij was in volle form."
 
"Ja maar moeder kon vorige nacht niet slapen, zij ging een slaapmiddel vragen aan uw vrouw, die was met uw beste vriend aan het vogelen en is dood gevallen van het verschieten."
 
"Mijn vrouw heeft mij bedrogen met mijn beste vriend, kunt ge mij dan niets positiefs vertellen?"
 
"Jawel, patron, herinnert ge U dat je 14 dagen geleden een aidstest hebt gedaan?"
 
"Ja, en dan?!"
 
" Wel, deze is positief!" --

Onafscheidelijk….

Zij zijn werkelijk onafscheidelijk broer en zus Heros en Hera, waar je ook komt of kijkt, steeds zie je er twee. Wanneer ze het bos nog maar eens “onveilig”voor konijnen aan het maken zijn, maar ook als ze liggen slapen, zoals  hier, samen lekker warm voor het ronkend kacheltje.

De keren dat ze al gefotografeerd zijn dat ze tegen, op, of vlak naast elkaar liggen slapen zijn ondertussen ontelbaar geworden. Enkel ’s nachts slapen ze “separé” ieder in zijn eigen bench.

Gaan ze dan in de tuin staan ze ook tegen elkaar op als geven ze elkaar een “high five”, soms lijken het twee ballerinas die op hun achterste poten een “pas de deux” uitvoeren. Het baasje heeft er al eens aan gedacht van het Zwanenmeer van Tchaikovsky daar bij te laten spelen maar het ritme klopt niet. Ze zijn wat hevig voor de rustige muziek van Tchaikovsky. Binnen een jaar of tien, als ze goed wat ouder zijn misschien.

Ondertussen betrekken ze mij ook heel regelmatig in hun spel of meer….moet ik ze tot de orde roepen als het er weer eens wild aan toe gaat. Want dat moet gezegd worden van de baasjes mogen ze meer dan van mijzelf als ze weer eens wild aan de gang zijn in de tuin. Binnenshuis is het anders, dan reageren de baasjes vroeger dan ik , dan kan ik mijn ogen dicht laten vallen voor de kachel….

Belle

Hoe zijn we daar aan gekomen ?

Vrijdag laatsleden, eergisteren dus, is er iets raars gebeurt op dit blog. Een jaar lang, het eerste bestaansjaar, stond het cijfer dat aanduid hoeveel personen gelijk op het blog waren op vier.

Bij de geboorte van de pups was iedereen nieuwsgierig naar de uitslag van de bevalling en stond het cijfer op 13 november 2008 op tien. Sinds toen was dat cijfer niet verandert. Tot vrijdag dan…

Plots stond de teller op 19, en dat zonder enig aanwijsbare reden. Of is het de melding en de oproep om mee uit te kijken naar de Hovawarth Hinch die half Vlaanderen heeft gemobiliseerd om op het blog te kijken naar wie of wat ze moesten uitkijken. Op het eind van de dag stond er ook een verschil van 265 bezoekers meer op het blog dan ’s morgens.

Dat is ook al niet normaal want gemiddeld hebben wij het laatste jaar zo’n 150 bezoekers per dag,  dat kan al eens schommelen maar een uitschieter van 115 bezoekers meer is niet iets wat elke maand gebeurt !

Nu gaan we er niet van wakker liggen maar het is wel een plezierig gevoel dat we soms toch wel héééél populair zijn.

Belle & co

Gebeurd bij CNN…

Een jonge journaliste van CNN had horen praten over een zeer oude
jood die sinds jaren tweemaal per dag aan de Klaagmuur in Jeruzalem ging
bidden.
Ze dacht dat het een mooi onderwerp was om deze man te interviewen,
ging ter plaatse en zag deze oude man slenteren naar de muur.
Nadat de man driekwart uur gebeden had kwam hij steunend op zijn
wandelstok terug geslenterd.
Ze ging tot bij hem voor een interview.
"Verontschuldig mij, mijnheer, ik ben van CNN. Hoe is uw naam?"
"Morris Fishbien" antwoordt hij.
"Sinds hoelang kom je hier al bidden?"
"Meer dan 60 jaar" antwoordt hij.
"60 jaar ! Dat is ongelooflijk ! En voor wat bid je?"
"Ik bid voor vrede tussen Christenen, Joden en Moslims, Ik bid voor het einde van alle oorlogen en.
 dat onze kinderen een mooie toekomst zouden hebben."
"En wat ondervind je na 60 jaar bidden?"

 "Ik heb de indruk dat ik tegen een muur aan het praten ben !!."

Toch liever sneeuw ?

Wat ziet het er vies en vuil uit, in de tuin is alles grauw en weinig aantrekkelijk, op straat kruipen de mensen diep in hun regenjassen. Het is dan wel warmer dan een week geleden maar de regen bederft dan weer het warmere weer.

Was het vorige week nog allemaal maagdelijk wit in de velden en bossen, nu blijft daar buiten, op een schaduwplek na, niet veel meer van over.

Wie er wel gelukkig mee is met deze toestand zijn de mensen die hun boterham moeten verdienen langs de baan. Die kunnen terug op een n”normale” wijze gaan werken morgenvroeg.

Het is nooit goed voor iedereen, zoiets is nu wel duidelijker dan anders. Voor ons Dentjes deerde de wintertoestand niet. Lekker rollen in de sneeuw zoals ik dinsdag en woensdag nog heb kunnen doen, zal er de eerst volgende dagen wel niet bijhoren.

Dan toch maar hopen op een vroege lente, met sneeuw- en meiklokjes , de eerste krokussen en narcissen ?

Belle

Kunst in de showroom…

Wij Drenten hebben een opoffering gedaan aan de kunst deze namiddag ! Wij hebben onze wandeling een beetje ingekort om het hoofdbestuur de gelegenheid te geven naar een vernissage te gaan.

Het baasje was uitgenodigd door Julienne, de vrouw van onze Mitsubishi dealer in Vosselaar.  Sinds enige tijd heeft Julienne zich de kunst van het schilderen eigen gemaakt en nu stelt ze, samen met 14 andere geestesgenoten tentoon in…jawel, de toonzaal van de garage.

Ons baasje was zo fier als een kermisvogel dat hij een unieke foto heeft genomen ! Nog nooit vertoont !  Van Gogh’s  “zonnebloemen” zij aan zij met een Mitsubishi Outlander! Je gelooft het niet ? Kan ik goed geloven maar kom uzelf vergewissen, trouwens ons baasje heeft nog nooit gelogen, wel eens de waarheid geweld aangedaan maar liegen …?

De tentoonstelling is prachtig opgesteld en knap geïntegreerd tussen de flonkerende auto’s. Van kunst en auto’s is beiden genoeg aanwezig en voor ieders smaak en beurs.

Wij wensen de kunstenaars en voornamelijk Julienne en Karel Huybs – Goossens succes met de tentoonstelling van zowel auto’s en schilderijen. ’t Baasje stond er van te kijken dat beiden zo goed konden gecombineerd worden.

Belle & co

BELOOFD IS BELOOFD

Na bijna een halve eeuw getrouwd te zijn,
sterft de man, niet lang daarna komt ook zijn vrouw in de hemel.
Zij ziet haar man, vliegt hem in de armen en roept:
'Liefste, wat een geluk hier jou te vinden !
De man kijkt verbijsterd op en zegt:
'Miljaarde! Nu niet beginnen zeveren hé! De afspraak was: Tot de dood ons scheidt!!!

Feestje met ex-en…

De bloglezers hadden het tussen de regels al kunnen merken, zeker zij die ook het blog van Michka en Cheeta lezen. Er stond een feestje aan te komen met de collega’s van ’t baasje zijn voormalige school.

Ons baasje had zo ’n week of drie geleden een paar mailtjes naar de ex-collega’s gestuurd met de melding dat ze nog eens moesten samen gaan zitten voor een babbel en een borrel. Met achten waren ze die het  baasje “de oude taarten” noemt. Hij mag dat zeggen want zelf rekent ‘m zichzelf er ook bij. Het waren in feite maar zes oude taarten want twee van de collega’s zijn nog aan de slag op school, maar toch zijn het ex-en omdat zij op school een directie functie hebben gehad.

Het was weer bijbabbelen en verhalen vertellen, al dan niet gekruid met de nodige humor. Meestal zijn die nieuwjaarsrecepties van die zielloze bedoeningen waar ieder naartoe gaat omdat “zij moeten gezien zijn” niet zo op het KTA in Herentals. Het gaat er zeer ongedwongen aan toe en je merkt het ook, zij die er aanwezig zijn beleven dat dan ook met de volle goesting.

De baasjes zagen er vriê kontent uit toen ze terug thuis kwamen, ’t was plezant geweest en afspraken voor 2010 zijn ondertussen ook al gemaakt. Afspraken waar al naar uitgekeken kan worden.

Op de foto, staand van links naar rechts: Joris, Rita, Leo, en ons baasje

Geknield van links naar rechts: Chantal, Diana, Annemie en Pierre, het baasje van Michka en Cheeta   https://blog.seniorennet.be/michka_en_cheeta/

Op foto twee leek het er bij aanvang op dat de dames zich gingen wagen aan de French cancan, dat is toch niet doorgegaan maar lol hebben ze gehad zo met z’n viertjes !

Belle & co

700 dagen…

Zevenhonderd dagen waren we gisteren aan de slag met ons blog op het World Wide Web. Het WWW, waar ieder zijn mening en zijn ei kwijt kan en waar het seniorennet de poort naartoe is/was.

Zonder het seniorennet zouden we waarschijnlijk nooit dit blog begonnen zijn. We zijn niet van de generatie die opgegroeid zijn met bits en bytes.   Die bits dat kon nog, die kon je in een soort schroevendraaier plaatsen en dan verschillende schroeven mee los of vast zetten. Maar van bytes hebben we nooit kaas gegeten…

Toen we op Valentijnsdag, nu haast twee jaar geleden begonnen met het blog, hadden we nooit kunnen vermoeden dat 700 dagen later, we meer dan 89.000 bezoeken aan het blog konden optekenen. 127 bezoeken per dag gemiddeld over gans die periode. En dat voor de verhaaltjes over twee Drenten, Bas en Belle in het begin. Nadien over Belle en haar twee pups Hera en Heros.

We hebben tijdens die 700 dagen verschillende blogs weten komen en ook alweer weten verdwijnen. Sommige zeer enthousiast begonnen en al snel als een kaars uitgedoofd, sommige rustig begonnen en kalm verder kabbelend. We hebben met het blog nieuwe mensen leren kennen, sommigen hebben we al in levende lijve ontmoet, sommige zijn vrienden geworden.

Maar vooral hebben we de Drentsche Patrijshond toch in vele huiskamers bekend gemaakt. De wandelingen met de vereniging zouden niet dezelfde geweest zijn als we die Wiebe’s, de Arcil’s en Floyd’s niet gekend hebben via het blog. Als we dan aan de start van een wandeling kwamen, waren we direct thuis onder bekenden want dat was Anita, en dat Jil en Miriam, en Hans en Eric en daar… dat moet Maurice zijn. Plezant is het in elk geval.

Wat er ook niet meer gebeurt is dat we het relaas van de vorige weken of maanden nog moeten geven. Dikwijls is het van…dat gebeurde toen…maar toen waren jullie in Frankrijk, we hoeven het allemaal niet meer uit te leggen, het heeft op ’t blog gestaan !

Jan

Drie Drenten en een Boxer….

Zet die combinatie in het midden van het bos op een open plek in de sneeuw en je hebt spektakel eerste klas.

We waren deze namiddag eens niet naar “ons” bos geweest maar samen met “den Yndhi” naar een ander bos geweest waar Hera en Heros  het nog niet kenden. Ook Yndhi kende het daar nog niet en mijzelf kwam het vaag voor.

Toen ik hoorde dat het baasje tegen zijn broer vertelde dat op het die plaats is dat de Kaawpollekes wandeling terugkeert. Op die plaats stond inderdaad het baasje met zijn citroenjenevertjes en cakejes. Daar heb ik vorig jaar de ganse meute staan opwachten samen met het baasje.

Het was er overheerlijk weer, een zalig zonnetje , sneeuw en niets geen wind daar tussen de bomen. Ik heb me daar liggen rollen in de sneeuw en ’t baasje gaf me groot gelijk, het is best mogelijk dat het de laatste maal is dit jaar dat het nog kan want het dooit tegen de sterren op.

Yndhi wist niet wat hem overkwam, het was ook weeral drie weken geleden dat we elkaar nog zagen. Hij is groot geworden, den Yndhi die nu tien maanden oud is. Hij is nog altijd even zot van Hera, maar grote broer Heros stelt de limieten waar Yndhi zich aan te houden heeft. Ook naar mij luistert Yndhi beter als naar zijn eigen baasje. Het is de jongste van de vier en naar onze mening zal ‘m naar ons luisteren, zoveel is wel duidelijk, ook voor hem !

Thuis gekomen zijn we als een blok in slaap gevallen en we durven er veel op verwedden dat het in Beerse even stil is bij ons baasje zijn broer. Voor de trouwe blog lezers ook beter gekend als “ozze Dré”.

Belle

Een goed gevoel