Daar is Fiep weer!

Alles gaat goed ...

Een zakenman moet op zakenreis naar het buitenland. Hij roept zijn trouwe knecht Saïd en legt hem uit dat hij op het huis moet passen en dat hij hem bij gelijk welk probleem dat er zich voordoet hem moet opbellen.

Na enkele dagen wordt de zakenman ongerust en belt zelf Saïd op.
"Dag Saïd, hoe gaat het?"
 

"Alles zéér slecht."
 
"Waarom, wat is er gebeurd?"
 
"Ik heb de steel van de schop gebroken".
 
"Maar Saïd, potverdomme, ge hebt mij bijna een infarct bezorgd door te zeggen dat het slecht gaat en het is slechts de steel van de schop die gebroken is".
 
Om toch zijn interesse te tonen vraagt hij: " hoe is dat gebeurd?"

"Och niets erg het gebeurde bij het begraven van de hond"
 
"Wat, mijn hond waarvan ik hou als van mijn eigen kind?! Hoe kan dat nu?"
 
"Hij is in het zwembad gevallen."
 
"Maar Saïd, hoe kan een terrier verdrinken, hij kon zwemmen gekijk een vis!"

"Geen water in zwembad, hij er in spring, en is dood gevallen."
 
"Hoe, geen water in het zwembad,  vorige week is het zwembad gereinigd en toen ik vertrok was het nog vol water!"
 
"Ja maar, water genomen door pompiers om de brand te blussen."
 
"Welke brand Saïd?!"

"Huis is in brand gevlogen."
 
"Maar hoe is dat mogelijk?"

"Rouwkapel voor uw moeder, kaars te dicht bij gordijn en alles verbrand."
 
"Rouwkapel, is mijn moeder dood? Wij hebben vorige week pas haar 70ste verjaardag gevierd en zij was in volle form."
 
"Ja maar moeder kon vorige nacht niet slapen, zij ging een slaapmiddel vragen aan uw vrouw, die was met uw beste vriend aan het vogelen en is dood gevallen van het verschieten."
 
"Mijn vrouw heeft mij bedrogen met mijn beste vriend, kunt ge mij dan niets positiefs vertellen?"
 
"Jawel, patron, herinnert ge U dat je 14 dagen geleden een aidstest hebt gedaan?"
 
"Ja, en dan?!"
 
" Wel, deze is positief!" --

Onafscheidelijk….

Zij zijn werkelijk onafscheidelijk broer en zus Heros en Hera, waar je ook komt of kijkt, steeds zie je er twee. Wanneer ze het bos nog maar eens “onveilig”voor konijnen aan het maken zijn, maar ook als ze liggen slapen, zoals  hier, samen lekker warm voor het ronkend kacheltje.

De keren dat ze al gefotografeerd zijn dat ze tegen, op, of vlak naast elkaar liggen slapen zijn ondertussen ontelbaar geworden. Enkel ’s nachts slapen ze “separé” ieder in zijn eigen bench.

Gaan ze dan in de tuin staan ze ook tegen elkaar op als geven ze elkaar een “high five”, soms lijken het twee ballerinas die op hun achterste poten een “pas de deux” uitvoeren. Het baasje heeft er al eens aan gedacht van het Zwanenmeer van Tchaikovsky daar bij te laten spelen maar het ritme klopt niet. Ze zijn wat hevig voor de rustige muziek van Tchaikovsky. Binnen een jaar of tien, als ze goed wat ouder zijn misschien.

Ondertussen betrekken ze mij ook heel regelmatig in hun spel of meer….moet ik ze tot de orde roepen als het er weer eens wild aan toe gaat. Want dat moet gezegd worden van de baasjes mogen ze meer dan van mijzelf als ze weer eens wild aan de gang zijn in de tuin. Binnenshuis is het anders, dan reageren de baasjes vroeger dan ik , dan kan ik mijn ogen dicht laten vallen voor de kachel….

Belle

Hoe zijn we daar aan gekomen ?

Vrijdag laatsleden, eergisteren dus, is er iets raars gebeurt op dit blog. Een jaar lang, het eerste bestaansjaar, stond het cijfer dat aanduid hoeveel personen gelijk op het blog waren op vier.

Bij de geboorte van de pups was iedereen nieuwsgierig naar de uitslag van de bevalling en stond het cijfer op 13 november 2008 op tien. Sinds toen was dat cijfer niet verandert. Tot vrijdag dan…

Plots stond de teller op 19, en dat zonder enig aanwijsbare reden. Of is het de melding en de oproep om mee uit te kijken naar de Hovawarth Hinch die half Vlaanderen heeft gemobiliseerd om op het blog te kijken naar wie of wat ze moesten uitkijken. Op het eind van de dag stond er ook een verschil van 265 bezoekers meer op het blog dan ’s morgens.

Dat is ook al niet normaal want gemiddeld hebben wij het laatste jaar zo’n 150 bezoekers per dag,  dat kan al eens schommelen maar een uitschieter van 115 bezoekers meer is niet iets wat elke maand gebeurt !

Nu gaan we er niet van wakker liggen maar het is wel een plezierig gevoel dat we soms toch wel héééél populair zijn.

Belle & co

Gebeurd bij CNN…

Een jonge journaliste van CNN had horen praten over een zeer oude
jood die sinds jaren tweemaal per dag aan de Klaagmuur in Jeruzalem ging
bidden.
Ze dacht dat het een mooi onderwerp was om deze man te interviewen,
ging ter plaatse en zag deze oude man slenteren naar de muur.
Nadat de man driekwart uur gebeden had kwam hij steunend op zijn
wandelstok terug geslenterd.
Ze ging tot bij hem voor een interview.
"Verontschuldig mij, mijnheer, ik ben van CNN. Hoe is uw naam?"
"Morris Fishbien" antwoordt hij.
"Sinds hoelang kom je hier al bidden?"
"Meer dan 60 jaar" antwoordt hij.
"60 jaar ! Dat is ongelooflijk ! En voor wat bid je?"
"Ik bid voor vrede tussen Christenen, Joden en Moslims, Ik bid voor het einde van alle oorlogen en.
 dat onze kinderen een mooie toekomst zouden hebben."
"En wat ondervind je na 60 jaar bidden?"

 "Ik heb de indruk dat ik tegen een muur aan het praten ben !!."

Toch liever sneeuw ?

Wat ziet het er vies en vuil uit, in de tuin is alles grauw en weinig aantrekkelijk, op straat kruipen de mensen diep in hun regenjassen. Het is dan wel warmer dan een week geleden maar de regen bederft dan weer het warmere weer.

Was het vorige week nog allemaal maagdelijk wit in de velden en bossen, nu blijft daar buiten, op een schaduwplek na, niet veel meer van over.

Wie er wel gelukkig mee is met deze toestand zijn de mensen die hun boterham moeten verdienen langs de baan. Die kunnen terug op een n”normale” wijze gaan werken morgenvroeg.

Het is nooit goed voor iedereen, zoiets is nu wel duidelijker dan anders. Voor ons Dentjes deerde de wintertoestand niet. Lekker rollen in de sneeuw zoals ik dinsdag en woensdag nog heb kunnen doen, zal er de eerst volgende dagen wel niet bijhoren.

Dan toch maar hopen op een vroege lente, met sneeuw- en meiklokjes , de eerste krokussen en narcissen ?

Belle

Kunst in de showroom…

Wij Drenten hebben een opoffering gedaan aan de kunst deze namiddag ! Wij hebben onze wandeling een beetje ingekort om het hoofdbestuur de gelegenheid te geven naar een vernissage te gaan.

Het baasje was uitgenodigd door Julienne, de vrouw van onze Mitsubishi dealer in Vosselaar.  Sinds enige tijd heeft Julienne zich de kunst van het schilderen eigen gemaakt en nu stelt ze, samen met 14 andere geestesgenoten tentoon in…jawel, de toonzaal van de garage.

Ons baasje was zo fier als een kermisvogel dat hij een unieke foto heeft genomen ! Nog nooit vertoont !  Van Gogh’s  “zonnebloemen” zij aan zij met een Mitsubishi Outlander! Je gelooft het niet ? Kan ik goed geloven maar kom uzelf vergewissen, trouwens ons baasje heeft nog nooit gelogen, wel eens de waarheid geweld aangedaan maar liegen …?

De tentoonstelling is prachtig opgesteld en knap geïntegreerd tussen de flonkerende auto’s. Van kunst en auto’s is beiden genoeg aanwezig en voor ieders smaak en beurs.

Wij wensen de kunstenaars en voornamelijk Julienne en Karel Huybs – Goossens succes met de tentoonstelling van zowel auto’s en schilderijen. ’t Baasje stond er van te kijken dat beiden zo goed konden gecombineerd worden.

Belle & co

BELOOFD IS BELOOFD

Na bijna een halve eeuw getrouwd te zijn,
sterft de man, niet lang daarna komt ook zijn vrouw in de hemel.
Zij ziet haar man, vliegt hem in de armen en roept:
'Liefste, wat een geluk hier jou te vinden !
De man kijkt verbijsterd op en zegt:
'Miljaarde! Nu niet beginnen zeveren hé! De afspraak was: Tot de dood ons scheidt!!!

Feestje met ex-en…

De bloglezers hadden het tussen de regels al kunnen merken, zeker zij die ook het blog van Michka en Cheeta lezen. Er stond een feestje aan te komen met de collega’s van ’t baasje zijn voormalige school.

Ons baasje had zo ’n week of drie geleden een paar mailtjes naar de ex-collega’s gestuurd met de melding dat ze nog eens moesten samen gaan zitten voor een babbel en een borrel. Met achten waren ze die het  baasje “de oude taarten” noemt. Hij mag dat zeggen want zelf rekent ‘m zichzelf er ook bij. Het waren in feite maar zes oude taarten want twee van de collega’s zijn nog aan de slag op school, maar toch zijn het ex-en omdat zij op school een directie functie hebben gehad.

Het was weer bijbabbelen en verhalen vertellen, al dan niet gekruid met de nodige humor. Meestal zijn die nieuwjaarsrecepties van die zielloze bedoeningen waar ieder naartoe gaat omdat “zij moeten gezien zijn” niet zo op het KTA in Herentals. Het gaat er zeer ongedwongen aan toe en je merkt het ook, zij die er aanwezig zijn beleven dat dan ook met de volle goesting.

De baasjes zagen er vriê kontent uit toen ze terug thuis kwamen, ’t was plezant geweest en afspraken voor 2010 zijn ondertussen ook al gemaakt. Afspraken waar al naar uitgekeken kan worden.

Op de foto, staand van links naar rechts: Joris, Rita, Leo, en ons baasje

Geknield van links naar rechts: Chantal, Diana, Annemie en Pierre, het baasje van Michka en Cheeta   https://blog.seniorennet.be/michka_en_cheeta/

Op foto twee leek het er bij aanvang op dat de dames zich gingen wagen aan de French cancan, dat is toch niet doorgegaan maar lol hebben ze gehad zo met z’n viertjes !

Belle & co

700 dagen…

Zevenhonderd dagen waren we gisteren aan de slag met ons blog op het World Wide Web. Het WWW, waar ieder zijn mening en zijn ei kwijt kan en waar het seniorennet de poort naartoe is/was.

Zonder het seniorennet zouden we waarschijnlijk nooit dit blog begonnen zijn. We zijn niet van de generatie die opgegroeid zijn met bits en bytes.   Die bits dat kon nog, die kon je in een soort schroevendraaier plaatsen en dan verschillende schroeven mee los of vast zetten. Maar van bytes hebben we nooit kaas gegeten…

Toen we op Valentijnsdag, nu haast twee jaar geleden begonnen met het blog, hadden we nooit kunnen vermoeden dat 700 dagen later, we meer dan 89.000 bezoeken aan het blog konden optekenen. 127 bezoeken per dag gemiddeld over gans die periode. En dat voor de verhaaltjes over twee Drenten, Bas en Belle in het begin. Nadien over Belle en haar twee pups Hera en Heros.

We hebben tijdens die 700 dagen verschillende blogs weten komen en ook alweer weten verdwijnen. Sommige zeer enthousiast begonnen en al snel als een kaars uitgedoofd, sommige rustig begonnen en kalm verder kabbelend. We hebben met het blog nieuwe mensen leren kennen, sommigen hebben we al in levende lijve ontmoet, sommige zijn vrienden geworden.

Maar vooral hebben we de Drentsche Patrijshond toch in vele huiskamers bekend gemaakt. De wandelingen met de vereniging zouden niet dezelfde geweest zijn als we die Wiebe’s, de Arcil’s en Floyd’s niet gekend hebben via het blog. Als we dan aan de start van een wandeling kwamen, waren we direct thuis onder bekenden want dat was Anita, en dat Jil en Miriam, en Hans en Eric en daar… dat moet Maurice zijn. Plezant is het in elk geval.

Wat er ook niet meer gebeurt is dat we het relaas van de vorige weken of maanden nog moeten geven. Dikwijls is het van…dat gebeurde toen…maar toen waren jullie in Frankrijk, we hoeven het allemaal niet meer uit te leggen, het heeft op ’t blog gestaan !

Jan

Drie Drenten en een Boxer….

Zet die combinatie in het midden van het bos op een open plek in de sneeuw en je hebt spektakel eerste klas.

We waren deze namiddag eens niet naar “ons” bos geweest maar samen met “den Yndhi” naar een ander bos geweest waar Hera en Heros  het nog niet kenden. Ook Yndhi kende het daar nog niet en mijzelf kwam het vaag voor.

Toen ik hoorde dat het baasje tegen zijn broer vertelde dat op het die plaats is dat de Kaawpollekes wandeling terugkeert. Op die plaats stond inderdaad het baasje met zijn citroenjenevertjes en cakejes. Daar heb ik vorig jaar de ganse meute staan opwachten samen met het baasje.

Het was er overheerlijk weer, een zalig zonnetje , sneeuw en niets geen wind daar tussen de bomen. Ik heb me daar liggen rollen in de sneeuw en ’t baasje gaf me groot gelijk, het is best mogelijk dat het de laatste maal is dit jaar dat het nog kan want het dooit tegen de sterren op.

Yndhi wist niet wat hem overkwam, het was ook weeral drie weken geleden dat we elkaar nog zagen. Hij is groot geworden, den Yndhi die nu tien maanden oud is. Hij is nog altijd even zot van Hera, maar grote broer Heros stelt de limieten waar Yndhi zich aan te houden heeft. Ook naar mij luistert Yndhi beter als naar zijn eigen baasje. Het is de jongste van de vier en naar onze mening zal ‘m naar ons luisteren, zoveel is wel duidelijk, ook voor hem !

Thuis gekomen zijn we als een blok in slaap gevallen en we durven er veel op verwedden dat het in Beerse even stil is bij ons baasje zijn broer. Voor de trouwe blog lezers ook beter gekend als “ozze Dré”.

Belle

Een goed gevoel

Dooi…

Gisterenavond is het al begonnen, ’t baasje zijn zus belde dat ze thuis was na een glijpartij want in Turnhout, 7 km van hier regende het op een bevroren ondergrond. Zij was “heel zuutekes” van de rijschool* naar huis “geslibberd” (*voor mensen uit de omgeving van den TAR)

Wij wonen natuurlijk in betere oorden (haha) en hier dooide het zachtjes aan op een normale wijze, met druppende dakgoten, lekkende stukgevroren bloempotten en druppende bomen.

Het is weer eens iets anders dan al dat wit en geschuif als je buiten kwam. Deze namiddag zullen we wel weer naar onze poten krijgen als de dooi zo verder zet en we komen met 12 slijkpoten terug binnen “geschoven”.

Het kuilen graven in de tuin zal dan wel beter lukken als bij dat probeersel van maandag voormiddag. Toen moesten we eerst door een dikke bevroren laag graven voor we op “de zachte” kwamen. Nadien heeft het baasje de aslade van de kachel in die kuil leeg gemaakt en er een stinkende drol bovenop gelegd. Dan graven ze daar niet verder zegt ‘m, en gelijk heeft hij, hij heeft nu twee kuilen in de tuin. De tweede vlak naast nummer één want daar ligt een drol in!

Belle & co

Opgave…

Het is een opgave ons “Miss Energy” kalm te houden. Het baasje heeft al aan opgave, in de andere betekenis gedacht want het is als dweilen met de kraan open. Het is niets gekort kort op de bal te spelen want eens je je hebt omgedraaid is ze weer actief tegen 100/u.

Dan is Hera bezig moeder of broer te jennen, of ze staat met dat flosjtouw klaar om mee te spelen. Dan ga je wandelen en denk je er aan van ze gans de tijd aangelijnd te houden… maar dan is het weer te glad en maak je de leiband los omdat ze je anders onderuit trekt !

Eens die leiband los is haar eerste betrachting zo snel mogelijk terug bij Heros te komen die al een eind vooruit is. Ze stormen dan zij aan zij door het bos op een wijze dat elk wijs wezen denkt…dat kan nooit goed gaan !

Het zal nog lang duren denken wij eer die knobbel weg getrokken is op een natuurlijke wijze. ’t Baasje heeft er al aan gedacht van ze een week uit te besteden op een plaats waar ze alleen is, zonder hond of kat.

Eén voordeel heeft dat wandelen wel, als ze dan moe thuiskomt is ze kalm ….

Belle

Niet diplomatisch…

Jefke zit op de stoep met een stok in een hondenpoep te roeren.

De postbode komt voorbij en vraagt aan Jefke wat hij aan het doen is.
 
'Ne facteur aan 't tekenen', zegt Jefke.
 
Kwaad loopt de postbode door en doet zijn verhaal aan de ' Broeders van Liefde', die een straat verder in hun combi zitten te mediteren.
 
'Wacht', zegt één van de gendarmes, 'eens zien of hij dat bij ons ook durft !' 
  
'Zij wandelen naar Jefke en vragen : 'Awel brave jongen, gij zijt toch gene gendarme aan 't tekenen hoop ik?
 

'Jefke: 'Nee nee, maak u maar geen zorgen, daar heb ik niet genoeg stront voor....'
L.M.

Dubbel  tarief voor ’t baasje

Als ’t vrouwtje niet mee gaat wandelen is het voor ’t baasje dubbel werk, dan gaat hij eerst met mij naar het bos en daarna met Hera en Heros. Dubbel tarief zegt’m daar tegen.

Niet dat ’t baasje daar mee inzit, destijds toen ik hier in de familie kwam had ik maar één taak, en dat was zorgen dat ’t baasje in beweging bleef vanaf hij op pensioen ging. Van die taak heb ik mij tot nu toe elke dag zorgvuldig gekweten, meerdere keren per dag zelfs.

Nu las het baasje tweemaal de ronde van het bos moet maken komt hij ook dubbel zoveel mensen tegen waar hij een babbeltje mee kan doen. Gisteren namiddag zijn er drie dames uit onze straat samen een lange tijd mee gelopen. Zij gingen een wandelingetje makenen een koffietje drinken aan de Lilse Bergen. Ondertussen wist het baasje toch weeral wat er zich afspeelde in de wijk tijdens onze afwezigheid.

De madammekes weten ondertussen hoeveel sneeuw er in La Magdeleine lag …

Als we dan terug thuis komen staan hier twee crazy Drenten aan de deur ons op te wachten. De baasjes kunnen dan niet snel genoeg zij om die hun leibanden aan te doen.

Als ’t baasje dan weer thuiskomt hoort het vrouwtje, ik ben Jef tegengekomen en die Nieuwjaar gewenst en neen xxx heb ik niet gezien maar wel die twee dames met Bono, de naam van de dames kent ‘m dan voor één keer niet, maar die van de hond des te beter …

Belle