Fruitindustrie Faes…

Daar begint het hier zo stilaan wel op te lijken. Al een volle week zijn we bezig met oogsten, sorteren, wassen, verwerken.

Dat verwerken is hoofdzakelijk het verwerken van pruimen en appelen tot confituur. Het blijven kilo’s die ons baasje opraapt en plukt. Dinsdag was het wat we in de Kempen “dwaas weer” noemen. Er stond een flinke wind en het was afwisselend bewolkt en dan weer stralend zonnig. De wind zorgde er echter voor dat het baasje geen ladder behoefde om de pruimen af te doen.

Sommige pruimen waren zo rijp dat ze gewoon uiteenspatten als ze vielen. We hebben het niet genoteerd hoeveel fruit we dit jaar al verwerkt hebben tot confituur, maar zo’n oogst hebben we nog niet gekend in de tien jaren dat we nu hier wonen, en we twijfelen dat we zoiets nog zullen meemaken, zo uitzonderlijk is het.

Op TV in het journaal  zien we dat de  Belgische fruittelers hun fruit aan de straatstenen niet kwijtraken wegens te hoge productieprijzen en te grote (goedkope) aanvoer uit Polen en Hongarije.

Als het daar is zoals hier in de Charente kunnen we perfect de situatie inschatten maar naar de mestvaalt brengen…no way ! Dan zijn er andere oplossingen.

Ondertussen heeft het vrouwtje terug een grote pot van drie kilo klaar om te gaan koken en de potten staan al klaar om gevuld te worden. Kortelings een foto van de haast uitpuilende voorraadkast.

Belle & co

Eigenzinnig manneke

Een man moet dringend naar het toilet in een chic restaurant.
Helaas zijn alle deuren bezet. 
De maitre d'hotel, een begrijpend man, stelt daarom voor om de damestoiletten te gebruiken.

"Maar", zegt hij, "een goede raad : aan de linkerkant van de muur staat een reeks knoppen met de vermelding WW, WL, WP en ATV".
"Gelieve deze in geen geval te gebruiken want ze zijn exclusief gereserveerd voor de dames."
"Beloofd, beloofd, dank u wel."

En de man verdwijnt achter de deur.
 
Eens zijn dringendste behoeften voldaan, gaat zijn aandacht toch naar de geheimzinnige knoppen.
En zijn  nieuwsgierigheid haalt het.
 
Hij drukt op de knopWW en voelt onmiddellijk een straal WARM WATER die zijn achterwerk streelt.
Mijn God, denkt hij, de vrouwen worden hier nogal verwend.
Hij drukt op de knop WL en een stroom WARME LUCHT veegt zijn achterste droog.
Wow, wow, prachtig !
En ondertussen heeft hij reeds op de knop WP gedrukt.
Luttele seconden daarna parfumeert een WOLK POEDER zijn billen.
 
Wonderbaarlijk ! denkt hij en verrukt drukt hij ook op de laatste knop ATV…
 
Hij wordt wakker in een hospitaalbed.
Verward en beduusd belt hij om de verpleegster.
"Wat is er toch gebeurd ?" vraagt hij.
"Wel, u was in de toiletten van restaurant GRAND CHIC en u heeft op de verboden knoppen geduwd."
 
"Maar allez, elke knop bezorgde me zeer aangename gewaarwordingen …"
 
"Ja,ja, dat is waar, maar de laatste, met de letters ATV betekent AUTOMATISCH TAMPAX VERWIJDEREN… Enfin, u vindt uw penis onder uw hoofdkussen …"

51…

Kalme avond gisterenavond, het was nu toch wel een tijdje geleden dat de baasjes nog op een feestje moesten zijn. Gisteren was het dus weer zover.

Vooraf had het hoofdbestuur hier ten huize alle eetwaren die bereikbaar konden zijn voor Drenten veilig geplaatst, kwestie van niet voor verrassingen te staan zoals gisteren bij thuiskomst !

Het was Jeanine, Belgische, met Laurent, Fransman, gehuwd, die het eerste jaar van de tweede helft van haar leven vierde, uitgaande van het feit dat hier in de Charente iedereen  honderd jaar wordt.

Als je dan weet dat Jeanine Limburgse (Maaskantse) roots heeft,dan weet je ook gelijk dat er aan de innerlijke mens veel aandacht was gegeven, en dat ze van feesten verstand hebben is ook geweten ! Kortom, het hoofdbestuur zag er moe maar voldaan uit bij thuiskomst.

Het is al lang geweten dat het baasje de deur niet meer uitgaat zonder “kodakske” dus ook gisteren niet. Hierbij dan ook een idee hoe het er op een Limburgs feest in Charentaise versie er aan toe gaat.

Belle

Samenwerking…

Spetterpoep…

Ik zal het nooit leren zegt het baasje, nooit of vanzeleven, zegt ‘m daartegen. Ik heb de verontschuldiging dat ik het van mijn moeder Freya heb geërfd.

Ik heb gisterenavond in de keuken een kom met ganzevet gepikt. Ik kon er juist aan als ik me recht zette tegen het aanrecht… De baasjes waren even weg, dus heb ik de geboden kans niet laten liggen. Het was het vet dat het vrouwtje eind vorige week af heeft gegoten van de Confit de Canard, opgelegde eendenbillen op ganzenvet.

Hera en Heros konden niet mee profiteren want die lagen in hun afgesloten bench. Nu zegt het baasje dat ‘m dat met mij ook terug gaat doen als ik niet stop met stelen.

Op het tapijt dat de baasjes speciaal voor ons in de keuken hebben gelegd omdat de vloer zo glad is, daar is nu een grote vetplek op. De pup’s hebben er al wel het meeste van opgelikt maar het blijft een vetplek. ’t Vrouwtje zal tante Kaat eens moeten raadplegen maar ik zal er maar niet over beginnen. Mij een paar dagen gedeisd houden lijkt me gezien de omstandigheden een stuk interessanter.

’t Baasje heeft mij een ongeziene, nooit geëvenaarde, knallende spetterpoep gewenst, zo eentje waar zelfs een stelende Drent van staat te kijken… Ik krijg nu toch ook wel veel dorst want dat vet is ook niet alleen zuiver vet, maar ook nog eens flink gezouten…

Belle

Toch wel raar… gelukkig !

Zeker en vast,  gelukkig ! De maand juli moet toch een fantastische maand zijn voor mensen met allergieën. Wie hoort er nu deze maand klagen dat zijn kindje allergisch is voor de hond ? ? ?

Waar de vork aan de steel zit, is dat de maanden vlak voor het verlof de “allergiemaanden” zijn. DIKKE BULLSHIT ! ! !   Het is in 80 % van de gevallen de gemakkelijkheids oplossing om zonder gezichtverlies hun hond te dumpen. En als er discussies op gaan volgen, laat ze maar afkomen, we zullen de site’s van de dierenbescherming en de rasverenigingen eens open doen. GEEN ENKELE DRENT diende er deze maand te worden overgeplaatst wegens allergieën van de medebewoners.

En dan te bedenken dat deze maand, de maand is dat de kinderen toch gans de dag thuis zijn, waar ze vanaf september terug naar school moeten. Moeten we dan de conclusie trekken dat meer en langer in contact zijn met de hond minder kans op allergie geeft ?

Kom het onze baas   a.u.b. niet vertellen de eerste maanden, dat het kleine boeleke  och arme allergisch is voor de hond. Toch zeker de eerste maanden na het verlof niet !  Als je dan eens een halve Fransman in een hele Franse colère wil zien … je doet maar,  maar wij hebben je verwittigd…

Belle & co

We missen ze al…

Gisterenavond rond half zes zijn onze familieleden/spitsbroeders terug richting België vertrokken. Stilletjes hadden we gehoopt dat ze voor altijd gingen blijven van het was echt wel plezant met die twee erbij.

Voornamelijk de wandelingen met z’n vijven en de zwempartij van gisteren namiddag waren “top”. We hebben het wel moeten bekopen onze uitspattingen want gisterenavond was hier van enige Drentenactiviteiten niet veel te bespeuren, op een meerstemmig geronk na, weeral een stuk regenwoud tegen de grond gesnurkt zegt het baasje.

We hebben dan vlak voor hun vertrek nog een groepsfoto gemaakt waar ik niet bij op de foto sta. Te veel rompslomp als ik zag wat het baasje allemaal moest doen om er ook bij te staan. Wat “frullen” aan ’t kodakske, dan op een knop duwen en dan snel lopen en hardop tellen tot tien. Als ‘m dan achter de tafel bij de groep stond moest ‘m ook nog “cheese” zeggen en zijn toot in grimassen trekken. Allemaal voor een “portretje”.

Ik was moe van het zwemmen en ben voor de deur in ’t zonneke blijven liggen…

Belle

Een drukke, plezierige dag…

Vooraleer de “Zeppos familie” terug naar België zou vertrekken hebben we nog een druk programma afgewerkt.  Terwijl Heros bovenop tafel de maxi cosy van Bellefleurke bewaakte tegen ongure typetjes, waren wij druk in de tuin bezig samen met de baasjes.

Na de middag zouden we gaan zwemmen in de Charente , zoiets hadden wij toch opgevangen. Toen de achterklep van de auto openstond voor ons in te laten geloofden we het nog niet echt.

Pootje baden in de eendenvijvers in Vosselaar dat wel , maar echt zwemmen, vrij en vrolijk in een rivier…eerst zien (en nat worden) voor we het geloven. Maar toch, de baasjes sloegen de weg in naar Verteuil, ze hebben daar naast de rivier de Charente nog een prachtig kasteel staan van de Markies de kweetniewie.

En ’t is echt waar, wij gaan hier niet overdrijven, wij mochten vrij, en zelfs Peter , Florian en ’t baasje gingen mee in ’t water. Als zotte kiekens hebben wij ons gedragen zegt het baasje en ik kan me wel voorstellen dat het door mensenogen gezien wel op zoiets geleken heeft.

De beste zwemmer van ons vijven was Hera, gevolgd door Hercule. Mijn maat en vrijer de Zeppos en ik hebben die “klein mannen” van ons samen met onze baasjes goed in ’t oog gehouden om het veilig te houden. Eventjes was er paniek toen Florian in dieper snel stromend water terecht kwam en er als de foeter vandoor ging in zijn zwemband “de groene draak”. Peter heeft er een zwemsprintje moeten uitpersen om zijn zoon terug in rustiger water te krijgen.

’t Baasje heeft beloofd dat we dat kortelings nog wel eens gaan doen maar dat Heros dan niet meer mag pogen op ’t baasje zijn rug te klauteren als ‘m geen grond meer onder zijn poten voelt.

Belle

Vakantie…

Heeft iedereen België en Nederland verlaten ? Is iedereen , ondanks de krisis toch op pad is en buiten Europa. Of is het dan toch zulk mooi weer geworden in België ?

Waarom wij al deze vragen stellen ?  Al de trouwe bezoekers geven geen krimp niet meer hier op ’t blog. Zij die vertrokken zijn hebben de mogelijkheid meestal niet om “bij te blijven”. En zij die in België gebleven zijn met mooi weer gaan “terrassen” of uitstappen maken.

Groot gelijk allemaal, er blijven nog 50 weken in een jaar om op ’t blog te lezen, of te schrijven.

Vandaag vertrekken onze Drentenfamilieleden terug naar België, Zeppos en Hercule gaan we al snel terug zien eind augustus op de Drentenclubmatch in Heurne. Dan zijn we ook terug in België. Nu blijft er nog te veel te doen voor de baasjes in de tuin…
Belle

Satelliet…

Als U dit leest is dit bericht al in de buurt van Frank De Winne geweest. Sinds deze namiddag stralen wij uw berichten langs de Astra 2 naar U toe.

Gedaan dus met Mr. Wanadoo die met zijn kuren het baasje tegen de muren heeft doen oplopen. Vanaf heden gaan wij dus met de modernste satelliet technologie bloggen.

Waarschijnlijk de eerste Drenten “in space”.  Belle, Hera en Heros in Hi-tech.

Doordat we Mr.Wanadoo dus aan de kant hebben geschoven, naar het gelid van de chomeurs hebben verwezen hebben we dus ook een ander e-mail adres aangenomen.

Sinds een paar dagen was dat al in voege en de correspondenten van Skynet kwamen al automatisch doorgeschakeld bij ons toe.

Hier kan je ons dus vanaf heden mailen: faesjan01@gmail.com

Het is daar even aan wennen wegens ander geplogenheden dan skynet maar daar zullen we ons ook wel aan kunnen aanpassen.

“Spacy” Belle

Vroeg…

Het was vroeg vandaag toen de eerste zich roerde in de bench in de keuken. Wie het was ? Joost mag het weten maar één van de drie zeker, “Wie van de drie” versie augustus 2009 !

Het baasje heeft ze dan maar uit gelaten, dik tegen zijn goesting en zijn “principes”.  Vijf minuten en een pot koffie later stonden we terug aan de deur. Pups terug in de bench en ik in de zetel en het baasje ook terug horizontaal.

En toen gegrommel uit de slaapkamer van het hoofdbestuur ! Toen begon, volgens het baasje het vrouwtje met zwaar materiaal het tropisch regenwoud plat te leggen. En daar moet niet over gezeverd worden, ik heb het ook gehoord.

Om een plat gelegd woud gaan ze geen oorlog voeren en het baasje is dan maar opgestaan en ons terug buiten gelaten. Een anderhalf uur vroeger dan anders.

Het baasje heeft wel gezegd dat de eerste die zich vandaag neerlegt om een slaapje te doen, een sjot onder zijn dinges kan krijgen en dat ze maar moeten slapen als iedereen (de baas) slaapt. Vanuit ons standpunt gezien…waarom komt ‘m er niet gewoon bijliggen ?

Belle

De tijd van ons leven…

Sinds Zeppos en Hercule hier aangekomen zijn gisterenmiddag hebben wij de tijd van ons leven. We gaan zo’n drie maal per dag “het huis uit” voor een flinke wandeling in de velden rondom Ferret. Het pretpark is dan wel afgevoerd maar zo met z’n vijven is toch nog wat anders dan met ons gewoon groepje.

Zo blijken Hera en Hercule onafscheidelijk te zijn, ze liggen bij elkaar, ze rennen samen , ze vechten samen, kortom dat gaat problemen geven als die vertrekt.

Onze Heros hangt tussen vader Zeppos en mij tussenin, het ene moment is ‘m met zijn vader op stap en dan komt hij mij weer gezelschap houden.

Daarstraks hebben wij  de wacht gehouden bij Hilde en Bellefleurke. Het baasje en Peter en Florian waren zich aan het vermaken in het zwembad en wij hebben de taak van de “mannen” overgenomen. “De vrouwen en kinderen beschermen”!

Ondertussen is het baasje samen met Peter aan de slag geweest met zwemlessen van Florian, wat overigens aardig lukte.

Morgen, heb ik het baasje horen zeggen, gaan we naar de Charente. Dan gaan wijzelf mogen zwemmen, want in het zwembad mogen we niet omdat we er niet meer uit kunnen.

Afwachten wat het morgen geeft ,zwemles voor de pups in de  Charente !

Belle

Bezoek …

Uit onverwachte hoek hebben wij hier twee zééér bekenden op bezoek gekregen gisterenmiddag.

Onze pa en broer zijn op bezoek in La Magdeleine , inderdaad Zeppos en Hercule brengen ons een bezoek samen met Peter, Hilde en de kinderen.

Wij hebben hier al geravot dat de stukken er haast afvlogen, onze baasjes zijn dan ook al tweemaal met ons een wandeling gaan maken door de velden.

De foto’s die ons baasje daar van maakte zijn niet mislukt, maar één van ons vijven heeft zijn natte snuit tegen de lens van het “kodakske” geduwd, ’t baasje heeft dat niet gezien en is maar door blijven fotograferen.

Het is net alsof de mist van deze morgen nog altijd in een streep over de foto hangt.

Straks beter beeldmateriaal…

Belle & co

Met dank aan Flor K.

Veranderingen …

Er zijn zo op enkele dagen heel wat veranderingen gebeurt waar we toch voordien wel plezier in vonden.

Zo is ons pretpark opgeladen en verdwenen, we dachten nog “och er staan nog hopen stro” maar daar wil ons baasje niet van weten. Te gevaarlijk zegt ‘m, “die kunnen ook omvallen als we daar bezig zijn.

Het veld waar we over moesten om naar het “pretpark” te gaan is geëgd. Buurman Serge is daar met zijn tractor heen en weer overheen gereden zo’n apparaat met pinnen en ronde schijven achter zich aanslepend. Resultaat is nu dat alle stoppels van het graan plat gereden zijn maar dat er ook een deel aarde mee omgewoeld is. Dat in combinatie met de regenbuien van de afgelopen dagen geeft vervelende vuile poten. ’t Vrouwtje ziet ons niet graag komen als we van de wandeling terug komen !

Deze morgen konden we niet zo ver over de velden zien als anders, er hing een vrij dichte mist hier in de omgeving. Dat krijg je zegt ons baasje, als je regen op warme grond hebt en dan, tijdens een frisse nacht, verdampt die regen. “Trekt wel over tegen een uur of tien” stelt ‘m ons gerust !

Belle

Afspraken…

Een man had al enkele jaren een affaire met een Italiaanse vrouw.

Op een avond, vertelde de vrouw hem dat ze zwanger was.

Omdat hij zijn reputatie en huwelijk niet wilde verpesten, betaalde

hij haar, zodat ze naar Italië kon gaan om heimelijk het kind ter wereld

te brengen.

Als ze in Italië zou blijven om het kind op te voeden, zou hij het

kind financieel ondersteunen tot diens achttiende.

Ze stemde ermee in, maar vroeg, hoe hij zou weten wanneer het kind

geboren zou zijn.

Om het discreet te houden, vertelde hij haar om slechts een kaartje te

sturen met daarop "Spaghetti" .

Dan zou hij ervoor zorgen dat de betalingen geregeld zouden worden.

Negen maanden later, zijn vrouw pakt de post op.

"Schat," zei ze, "je hebt een heel vreemd kaartje ontvangen."

"Oh, geef het maar aan mij."

Zijn vrouw gaf hem het kaartje, en keek toe terwijl haar man het

kaartje las, hij werd bleek, en viel flauw.

Ze pakte de kaart en las.

"5 x spaghetti; drie met balletjes, en twee zonder.

Stuur extra saus."

Gepikt, gestolen…

Hoe dikwijls het baasje het per dag niet meer weet waar zijn gerief gebleven is, grenst aan het ongelooflijke. Hij is al bij de apotheker geweest om pillen tegen het vergeten maar toen hij daar was…was ‘m vergeten voor wat hij kwam….

Neen dat is te gek voor woorden, maar hij is de laatste maanden wel veel gereedschappen kwijt die hij dan dagen later terug vindt op de meest onmogelijke plaatsen. En dan is hij 500% zeker dat hij daar niet geweest is.

Zo ook deze namiddag, ’t baasje zag dat er twee tomatensteunen omgevallen waren met de hevige wind bij het onweer vannacht. Hij had de bouwvakkers hamer meegenomen om de staken dieper in de grond te slaan maar toen hij aan de tweede wilde beginnen was de hamer verdwenen.

Nu wist het baasje zeker dat ‘m ergens in de buurt moest zijn want met de hand zo een staak in de grond slaan, daar moet je minstens Jerommeke voor heten. Even later zag het baasje dat Heros op de steel van de hamer lag te kauwen. In het midden van de tuin, op veilige afstand van het baasje en met genoeg ontsnappingsmogelijkheden in alle richtingen als het baasje zijn gereedschap terug kwam opeisen.

En zo gaat dat nu alle dagen, hun drinkemmer als ‘m niet meer vol is, een bloempot met plant, een bloempot zonder plant (dezelfde als die van hiervoor), appelen, niet opgeraapt maar gepikt uit de emmer van ’t baasje, de hark en het kleine tuinschopje, als het onder de vijf kilo weegt en ze krijgen hun bek er rond, dan mag je zeker zijn dat het die krapullekes zijn die er mee weg zijn.

Belle

Opgeruimd…

Buurman Serge is aan de slag geweest met zijn tractor met frontlift. Waarom zegt ons baasje dat ?  Gewoon omdat het tegelijk het einde betekent van “pretpark Ferret”.

Op  goed een uur is de karwei geklaard en ons pretpark opgeruimd. Voor de verandering eens niet met de grond gelijk gemaakt, zoals normaal als iets niet meer bestaat, maar juist terug opgebouwd en gestapeld.

We keken al raar toen ons baasje de “oude weg” terug insloeg en ons weghield van de werken. Veel te gevaarlijk met die machines voor zo een stel “kiekens” van Drenten zegt ‘m. Ook als de machines weg zijn blijven we weg van die stapels, als ze nog eens omwaaien en we zitten er onder is het al snel 10 tot 15 ton stro dat we op ons krijgen. Dat moet dan een heel ander model van Drentsche Patrijshond geven achteraf…

We hebben het pretpark dan maar vervangen door de jacht op de zwaluwen, niet alleen voor ons maar ook voor ’t baasje zijn “kodakske” waren ze te snel. ’t Baasje heeft wel geprobeerd ons te “snappen” als we achter die razendsnelle vogeltjes zaten maar na wel twintig keer proberen was zijn “pil plat” en geen enkel bruikbare foto…puur frustrerend !

France meteo en het weerbericht in de Charente Libre geven voor het weekend terug zonnig weer. Deze week heeft het elke dag wel eens geregend. Dat ging van wat “smos” tot heuse wolkbreuken. Ondertussen is de grote ondergrondse tank voor regenwater terug proppekesvol en kan er terug gesproeid worden wanneer het terug heet wordt. Voorlopig hebben de plantjes in de groentetuin en bloemen wel genoeg “drank” gekregen en kan het baasje terug wat water sparen voor mindere (?) of warmere tijden.

Belle

Pruimen-, tomaten-, courgetten- en komkommertijd

Na de onweders van gisteren en eergisteren, en ook dat van deze middag niet te vergeten zijn er massa’s pruimen afgevallen. De baasjes zijn met emmers uitgerukt om alles te oogsten en zeker niet te laten liggen onder de bomen.

Niet dat ze zo hebzuchtig zijn maar als ze blijven liggen onder de bomen, dan is de tuin volgende week vergeven van de wespen en de frelons. Als ons baasje nu van iste benauwd is dan is dat Hera , die naar alles wat vliegt hapt, zou gestoken wordt door zo een steekbeest !

Vooral die frelons zijn ronduit gevaarlijk, die kunnen een mens het ziekenhuis steken, laat staan een Drentenpup die zoiets in de bek krijgt. Het baasje loopt hier konstant met “cross your fingers “ in de hoop dat er geen wespenplaag komt met die overvloed aan fruit.

Volgende week is het dan tomatentijd, met alles wat daar bij komt kijken. Oogsten, ontvellen, steriliseren, het is een hoop werk maar het weegt op tegen het genoegen als je tijdens de winter tomatensoep uit eigen tuin kan eten

We hebben wel niet zoveel courgettes staan als vorig jaar maar ook hiervan kunnen we al aan de buren uitdelen. Mick van tegenover heeft vanmorgen zo een courgette kunnen meenemen, even later kregen we dan twee komkommers in de plaats. Commerce met gesloten portemonnees noemt dat.

Het baasje zal tegen half augustus een voorraadkast extra moeten aanleggen met de wonderbaarlijke fruit en groenteoogst van dit jaar.

Belle

Pretpark Ferret…

Met een dreigende lucht in het westen, en drie Drenten die duidelijk uitgeslapen waren na een dag slapen en niks doen, wegens te warm en drukkend ,zijn we gisteren laat nog een avondwandeling gaan maken.

In een veld wat verderop dan waar we normaal gaan wandelen was een stapel stro omgevallen. Zoiets is voor Drenten de Efteling , Bobbejaanland en Walibi samen om op te gaan ravotten.

Toen het baasje die richting insloeg waren we er als de kippen bij om al voorop te lopen. Ik stond het baasje dan ook al drie hoog op te wachten toen hij daar ook aankwam. Waar ’t baasje schrik voor had was de hoogte waar ik op stond, en waar ik in heel mijn zotternij wel eens zou durven afspringen. Maar dat weet ik uit mezelf, dat meer dan twee meter hoog iets te veel van het goede is voor een Drent van 27 kilogram.

Hera en Heros waren ondertussen de ruimtes tussen de balen aan het verkennen, er moest zo weer eens een haas vlak voor onze neus opduiken zoals eergisteren op de heel lange wandeling. Toen was het baasje ook al bang dat we het noorden gingen verliezen in dat zonnebloemenveld waar Zoef de Haas was ingevlucht.

Als we straks gaan wandelen is het eerste waar we heen trekken een omgevallen strostapel. Buurman Serge, daar zijn de balen van, gaat die niet laten liggen, en eerstdaags komen ze de ganse vracht, ook de niet omgevallen stapels toch met een grote vrachtwagen ophalen en dan is de pret toch voorbij, profiteren dus zolang het nog kan….

Belle

We hebben er om gevraagd (bis)…

Het heeft inderdaad hard geknald in de Charente gisterenavond , zoals Franca in haar reactie aangeeft.

Aan de hand van flits en tijd tussen de knal konden we ongeveer de plaats bepalen waar het onweer voorbij kwam.

Soms was het wat moeilijk omdat de flitsen en knallen zo snel achter elkaar kwamen dat ook de knallen elkaar “inhaalden”.

En inderdaad, vanavond geven ze hetzelfde weer aan. Nog één zo’n onweer en de ondergrondse regenwatertank (36 m³) is terug proppesvol.

Ondertussen hebben we onze ronde door de tuin gedaan met een emmer om het afgevallen fruit op te rapen. Toen we klaar waren met de appelen moesten we terug om een tweede emmer te halen voor de pruimen, wegens de eerste te vol.

We hadden er om gevraagd…

Gisterenavond heeft het hier rond onze oren geflitst en geknald dat het een lieve lust was. Rond tien uur diende het onweer zich in de verte aan en nog wel aan drie zijden tegelijk. We zaten nog buiten, na te genieten van de BBQ die ’t baasje gebakken had toen de eerste lichtflitsen in het westen zichtbaar werden met heel in de verte gerommel.

Het baasje kon er al direct namen op plakken, “dat was bij Ségolène” (Royal, burgemeester in Melle) , “Die knaller is voor Franca” (in Sigogne) of “Da’s er ene voor den Hugo en Mieke” (in Champagne-Mouton).

Rond elf uur, toen de klank en lichtshow flink hevig begon te worden, vielen de eerste regendruppels. Vijf frankstukken zegden we vroeger tegen die grote dikke druppels, ’t zullen nu 2€ stukken zijn, om te vergelijken. Met haastige spoed alles naar binnen gezet en vanuit “’t gat van de deur” verder naar de bliksem gekeken.

Hera en Heros hebben geen kik gegeven, en blijken niet bang te zijn van onweer, zelfs geen hevig als dat van gisterenavond. Dat zullen ze van mij hebben, mij doet het ook niks, den baas is er toch bij en dan kan er niks gebeuren. Die regelt het allemaal wel !

Deze morgen zijn we ons overslapen want om twee uur hebben ze ons nog eens wakker gemaakt. Toen knalde het er voor de tweede keer op los. Weer met zo’n felle regenbui.

’t Baasje zal zijn pas geplante broccoliplantjes de eerste dagen niet hoeven gieten. 13 millimeter geeft de pluviometer aan deze morgen. Goed voor de tuin én voor  de watervoorraad in de regenput, want die was door de warmte en het veelvuldig sproeien al aardig geslonken.

Belle

Fier…

Fier, dat is ons baasje op ons. Wij gedragen ons voorbeeldig zegt ‘m. Vooral met Janne en Sien de dochtertjes van Jo die wel zelf een hond hebben, maar wij zijn die klein gasten niet echt gewoon.

Maaaar, alles gaat “comme il faut”, we zijn lief tegen de meisjes, we komen ons tegen hen aanleggen, af en toe brengen we ze aan het schrikken.

Dat schrikken gebeurt telkens als we weer iets nieuw ontdekken, zoals zwembandjes rond de armen, dat hebben wij bij onze baasjes nog niet gezien. Of zo een klein kinderfietsje waar een bel op staat… niet ons ding, het eerste moment !

Waar ons baasje het meeste schrik voor had, het opspringen tegen mensen dat we maar niet afgeleerd krijgen… wel dat hebben wij nog helemaal niet gedaan bij onze gasten, toch niet bij de klein mannen.

En voor al die gedragingen tezamen is ons baasje fier op ons, daar gaan we een extra snoepje voor krijgen, zo kennen we onze baas .

Drie blije Drentjes

Nieuw…  vervolg

Vervolg van het bericht van gisteren waar “onze” Harko het relaas doet van zijn Normandische vakantie , samen met de baasjes Karine en Ronny.

Ik  vertrek op  vakantie en ik neem mee …..(2)

Hoewel ik een waterrat ben heeft  ’t vrouwtje mij niet kunnen verleiden om in zee te zwemmen.  Die baren vertrouwde  ik niet meer wanneer ik geen grond meer onder mijn pootjes voelde ….

Onze vakantieplek was een heus openlucht kuurcentrum waar ik dan ook gretig gebruik van heb gemaakt.   De uitgestrekte haast mensenloze brede stranden waren ideaal om op tijd en stond een croske te doen  en zo mijn longen te vullen met de verkwikkende zeelucht , dit allemaal ter voorkoming van allerhande aandoeningen.  Verder deed ik mij tegoed aan de heilzame werking van modder, algen en water , is goed tegen de reuma naar ’t schijnt, alleen deed ik het altijd in omgekeerde volgorde waardoor ik bij thuiskomst telkens twee emmers zuiver water over  mij heen kreeg . Maar ook dat vond ik fijn want  ging er zelfs voor op mijn rug  liggen met mijn poten open.  Ik mag op mijn twee oren slapen, de eerstvolgende jaren zal ik geen cellulitis krijgen, ik heb mij voldoende gewenteld in zowel nat als gedroogd als stinkend zeewier ….ook de verschillende soorten modder heb ik uitgeprobeerd ….       Omdat het toch zo lekker smaakte heb ik liters zeewater gedronken,  ideaal om mezelf een purge te zetten, na twee dagen kakte ik  vlaaien ipv drollen ….

Echte bossen zoals thuis hadden ze daar niet maar toch was ik blij met een wandeling à la campagne, kon daar lekker achter de krekels hoppen en dat was weer eens iets nieuws die mijn volle aandacht kreeg.   Er vlogen daar ook een soort  libellen met vleugels zoals  vlinders,  wondermooi om je tanden in te zetten ! 

We deden ook een mini bergwandeling  en leerde daar om niet aan de lijn te trekken bij een afdaling.  Ik had al een training gekregen bij het afdalen van de trap in het vakantiehuis, want ik mocht nooit alleen op of af de trap en moest altijd netjes naast mijn baasjes lopen.   Dat leerden ze mij door hun hand zachtjes op mijn nek te leggen en zo wist ik dat ik mijn tred moest inhouden .

De locale streekgerechten werden door mijn baasjes op tijd en stond  met volle goesting gesmaakt . Zo nu en dan viel er van dat spul in mijn eetpot.  Opeens viel daar een half stokbrood in , wauw !!  Rauwe oesters doorslikken zag ik  dan weer niet zo  zitten,  ermee spelen in  m’n mond  uitspuwen en terug oplikken wel maar doorslikken NOW WAY!  Geef mij maar de rilette, le vrai !!!

 Ja ja wij drieën vormden een goed team op vakantie en ’s avonds zorgde ik met mijn gekke kuren  voor de animatie op het grasveld terwijl  mijn baasjes op hun terraske van hun slaapmutske lurkten. 

En ik, ik genoot van hun aandacht en het samenzijn, zàààààlig.   De volgende keer mag ik weer mee want ik heb al mijn punten verdient zeggen m’n baasjes.

Woefie!!!!!!!,

Lieve blik en hartige lik, 

Harko

Klacht…

Werkdag…

21 Juli vandaag, de Belgen hebben hun vrije nationale feestdag. Die hadden wij hier in Frankrijk juist een week geleden al. Nu mogen wij gerust verder doen zonder dat de Fransen ons aankijken als “komende van Mars”. Werken op le quatorze juillet, op Kerst en Nieuwjaarsdag tot daar toe maar op le quatorze … dat doe je niet.

Nu denk ik niet dat er in België, buiten bij een paar  “vaderlandslievende” verenigingen veel heisa gemaakt wordt van de feestdag. Een dagje naar zee of een pretpark of gewoon in de luie zetel naar “de koers” kijken.

Gisterenavond is neef Bart en Jo met de kindjes hier aangekomen. Op de vlucht voor de regen in “den tip” van Bretagne nabij Brest. Zij trekken binnen een paar dagen verder richting van de Landes. Jo en Bart zijn hier vorig jaar al geweest, en zullen het toen een veilig onderkomen in “donkere dagen” gevonden hebben. Ze zijn in elk geval “Bienvenue”.

Verder doen we maar verder met het installeren van d schotelantenne voor het internet, dan kunnen we Mr. Wanadoo de bons geven. We wilden al schrijven “een sjot onder zijn klokkenspel geven” maar we zullen het maar proper houden denken wij zo…

Belle & co

Nieuw…

Van Karine en Ronny, de baasjes van “onze” Harko, kregen we een fijn verslag over hun vakantie met hun drietjes aan de kust in Normandië. Wij vonden het zo fijn geschreven dat we aan Karine gevraagd hebben of we het mochten plaatsen op ’t blog. Het antwoord was kort en krachtig, “doemaar”

Vermits Karine haar oogappel Harko door en door kent (?) hebben we het bericht in twee gekapt. Dan hebben jullie twee dagen fijn leesplezier en dan is het artikel niet te lang.

Veel leesplezier met de fratsen van Harko en co

Belle

Ik  vertrek op  vakantie en ik neem mee …..(1)

In tegenstelling tot mijn vrouwke die altijd twijfelt wat ze nu wel of niet zou meenemen,  was mijn koffer rap gepakt.   Hondenbrokken, hondenpaté, haarborstel, drink en eetpot, drinkgamel voor tijdens de wandelingen, hondensnoepgoed, het volledig assortiment leibanden, actionball, tennisbal, mijn knuffelslunse die ooit een heuse Lion-King is geweest en mijn superzacht dekbed gekregen van Oma waarop het héérlijk slapen is.

Toen de andere mensen er nog maar aan dachten om op te staan waren wij al vertrokken richting Normandië.  Zoals steeds legde ik mij neer op de achterbank,  onpasselijk worden is er niet meer bij de laatste weken, gelukkig maar.  Het verwonderde mij wel dat het rijden bleef duren dus kwam ik af en toe eens door het venster turen. Ik zag bergen en dalen en dat boeide mij. 

De eerste sanitaire stop deden we aan de superdeluxe  aire de la baie de  Somme.  Héérlijk om al de reukvlaggetjes van diegenen die voor mij kwamen  te besnuffelen.  Mijn baasjes gingen  binnen een fokkietje drinken en een croissantje nuttigen.  Voor mij was het daar ook feest met al die kruimels onder die tafels !

Nà de derde sanitaire stop , kwamen we ter bestemming in een vreemd huis.  Inspectie vóór alles,  de eerste uren had ik veel werk om alles in en om het huis te inventariseren.  Ik vertrouwde dat spellekke   niet helemaal, stel dat ze mij hier zouden achterlaten !!????!!!!  Ik bleef dus voor alle zekerheid steeds dicht in de buurt van m’n baasjes ook hield ik ze steeds vanuit mijn ooghoeken in de gaten.

In de vooravond gingen we al op pad naar zee, jeetje wat een pret heb ik daar beleefd in die diepe muien  tussen de oesterbanken gevuld met warm zeewater . Ik veranderde als het ware in een zeehond en probeerde alles uit  wat eze omgeving mij te bieden had.  

Nà mijn  deugddoend bad ben ik mij gaan afdrogen aan mijn bazinneke haar nieuwe short,  zodoende zorgde ik voor wat spektakel op het strand.  Ik voelde mij opgelaten en door het dolle heen. 

Die nacht had ik minder noten om mijnen zang,  beneden alleen slapen in dat nieuwe vreemde huis durfde ik toch niet zo goe …Ik sloeg een zucht van verluchting toen ik van mijn baasjes boven mocht slapen in de badkamer met de deur open zodat ik nu en dan eens kon komen voelen met m’n neus of ze nog  in hun bed lagen . Zo groeide mijn vertrouwen in onze nieuwe vakantiestek en kon ik mij ook ontspannen.

Volgende activiteiten passeerden tijdens mijn de vakantie de revue:  snorkelen,  jagen op de vissen die  tot aan de vloedlijn kwamen,  zeewier trekken, de meeuwen opjagen en de zandvlooien ophitsen.  (hi hi hi) .  Tijdens onze wandelingen was strandjutten mijn geliefde bezigheid, ongelooflijk tof spul  was daar te vinden om ermee in je bek te lopen  pronken  of naargelang het item een tijdlang mee aan te slag te gaan tot er weer iets nieuws te rapen viel.  Geen enkel speelgoedje die hieraan kan tippen !!!!  Rekkers, rubberen buizen,  dode spinkrabben, oesterschelpen,…..     Waar ik ook veel interesse voor had waren de mensen die , wanneer het laag water was,  in het zand zaten te krabben met een harkje.  Pêche à pied noemen ze dat hier en haalden soorten schaaldieren vanonder het zand .  Dus dacht ik om mijn naam eens alle eer aan te doen en ook te gaan graven ….maar telkens vulden die puttekes zich terug met water …..komiek was dat joh …. Ik kreeg er kop nog staart aan …. hoe ik ook groef , het ging altijd terug dicht ……heu?????

Harko

Nog één fles te gaan…

Als het is zoals ze zeggen “ het leven bestaat uit vier flessen (voor mensen toch) dan zijn onze baasjes al duchtig bezig aan fles drie.

Nog één fles te gaan voor het hoofdbestuur hier te lande…

Belle & co

Moe gevochten…

Na twee uren achter elkaar te hebben gehangen, te hebben gevochten voor een stuk dakpan of een steen uit de tuin zijn ze hier in slaap gevallen voor de deur.

Dat zal je gedacht hebben “in slaap”.  Het lijkt allen maar zo want als je wat dichter komt dan draaien die twee hondenlijven als het ware synchroon op hun rug.

Het baasje zegt van die twee pups soms, dat het lijkt dat ze “vallende ziekte” hebben. Geen epilepsie maar ze vallen gewoon om, ze vallen op hun rug zodat je ze makkelijker aan hun buik kan kriebelen. Daar hoef je geen bevel voor te geven zoals “zit” of “lig”, gewoon je even lichtjes bukken en één hand uitsteken naar hen en plof daar liggen ze !

Dat ze dan juist er voor in de waterbak hebben gezeten en zich dan in het stof rollen moet je er maar bij nemen, het zijn tenslotte toch Drenten hé…

Belle

Geweldenaars…

Als ze iets horen dat ze verstaan en hun aan staat zijn ze niet meer te houden, als gekken zijn ze. Lawaai, springen, rondhollen en alleen maar omdat het vrouwtje zegde dat ze andere schoenen ging aantrekken.

Want schoenen aantrekken is het signaal voor de voorbereidingen van de wandeling(en).

Als ’t vrouwtje zegt “haar kammen” “jas aantrekken” “bos” “halsbandjes” dan is het hier te klein en heerst er kabaal in het gehucht.

Dat alles stopt pas van het moment dat ze aan de poort zitten. Want dat weten ze ook, niet zitten is geen poort open… Wat daarna gebeurt speelt zich 3 seconden later achter de hoek af. Ze stormen met z’n drieën de straat in op zoek naar die arrogante kat die daarstraks langs de poort liep, zich wel bewust dat de honden niet buiten konden.

Als ze dan de straat uit zijn en in de nu gemaaide velden komen is zelfs die honderden vrije hectaren nog te klein en gaan ze heen en weer over het veld. Gewoonlijk hangt Hera dan in Heros poten of staart zodat ze samen rollend over de kop gaan. Dan neemt Heros de rol weer over en gaat Hera tegen de vlakte.

Wat wel opmerkelijk is, is het feit dat ze beide mij met rust laten. Enkel als ik zelf wil meespelen betrekken ze mij in hun spel. Als ik er één aanmaan van wat rustiger aan te doen dan gebeurt dat ook zonder enig tegen strubbelen. Ja, ik heb het nog altijd voor het zeggen in de roedel, ook al is Heros groter en zwaarder dan mijzelf.

’t Baasje is er niet kwaad om met deze gang van zaken zegt ‘m…

Belle

Kwijt…

Meer dan een half uur hebben wij het baasje geholpen met zoeken deze morgen. ’t Baasje was ons Belle kwijt. Nu kwijt is een groot woord, gans de tuin is degelijk afgesloten dus ver kon ze niet zijn.

In de tuin zijn we tot gans achteraan gelopen in het gedacht dat ze ergens aan vastgeraakt was met haar halsband, die ze tegenwoordig altijd draagt, maar ook in de tuin was ze niet te vinden.

In of onder de auto, waar ze ook al eens naartoe kruipt als ze iets mispeuterd heeft, was ze ook al niet te vinden. We dachten al aan één of andere misterieuze verdwijning, een ten hemelopneming zonder verwittiging, een opslokken in de aarde , je ziet zo veel onnozelheid op TV tegenwoordig…

Maar ’t was niets van dat alles, heel logisch maar niet aan gedacht. Belle was gewoon achter het baasje aangelopen toen ‘m voor ons oud brood ging halen in de schuur. Daar krijgen wij elke morgen een paar sneden van, en sinds we eens muizen op visite hebben gehad in de keuken, bewaren de baasjes dat in de schuur. Het baasje had niet gemerkt dat Belle hem was gevolgd, zodus…

Een andere hond zou al eens blaffen of antwoorden als ze haar/hem roepen, niet Belle dus. Die zit rustig te wachten tot je de deur opent en zij terug de wijde wereld in kan…

Neen, dan zijn wij een pak luidruchtiger als ze ons opsluiten zonder het te weten….

Hera & Heros

Eerstvolgende Drentenactiviteiten

We gaan hier nog eens even de activiteiten van de Belgische vereniging van de Drentsche Patrijshond nog eens even belichten. Het is in de vakantieperiodes steeds moeilijk om iedereen tijdig te verwittigen en daarom deze.

JACorion de jachtafdeling van de Belgische Drentenvereniging richt op 2 augustus haar jachthondenproeven in te Arendonk. Voor alle inlichtingen en de reisweg kan je terecht op de site  http://www.jacorion.be/ of bij de de secretaris ingrid Mestdagh ingrid.mestdagh@scarlet.be

De Belgische Drentenvereniging zelf richt op zaterdag 29 augustus haar jaarlijkse clubmatch in te Heurne (Oudenaarde). De inschrijvingen beginnen binnen te lopen meld ons secretaris Hilde Bousard   hilde@bbnc.be

Je kan de volledige informatie voor de clubmatch vinden op de site van de vereniging: http://www.drentschepatrijshond.be/

Verschil…

Is het een verschil in karakter, of omdat ze hier in ploeg werken maar er is een wezenlijk verschil.

Als je beide foto’s bekijkt zie je dadelijk waar ik het over heb. Broer Harko heeft een bal gekregen met aan beide zijden een koord aan bevestigd. Hera en Heros hebben een zelfde bal gekregen. Als je dan de toestand van beide ballen bekijkt dan is de vraag hebben wij zulke vernielzuchtige “Terminators” in huis of is het toch dat eendracht macht maakt ? In het Frans is het zeker en vast l’ Union fait la farce .

’t Baasje koopt er geen duur speelgoed meer voor zegt ‘m. De eerste reden daarvoor is dat ze het baasje de oren van zijn kop vreten (figuurlijk toch) . Het lijkt dat ze nu hun voorzorgen al aan het nemen zijn voor een lange ijskoude winter en dat ze in concurentie willen gaan met de pinguins wat betreft vetlaag.

De tweede reden is dat ze net zo blij zijn met het speelgoed dat ze zelf vinden, een lege PET fles, een halve dakpan, een bal die ze stelen bij de overburen bij hun maten Fred en Harley, de tak die het baasje juist uit de appelboom heeft geknipt, die aardappel die blijven liggen is in de moestuin…enzoverder.

Het straffe van het verhaal is dan ook nog dat die spullen langer meegaan dan de dure gekochte spulletjes.

Moraal van het verhaal, het moet niet duur zijn maar als ze hun bek er rond, en hun tanden erin krijgen, moet het kapot…zo simpel is het !

Belle

Flits, boem, knal, wafwaf…

Zo gaat dat in die volgorde bij de eerste bliksemschicht. Het was gisteren zo’n laf weer dat wij, de honden , niet van plaats gekomen zijn. We hebben ons dan maar heel verstandig bij de baas gelegd en naar de stomme koers gekeken. En daar was ook al niks aan te zien…

Gisterenavond heeft het dan nog een goed geknald ook. Niet lang hoogstens een vijftal bliksemschichten met in de verte, heel ver wat gerommel. Genoeg om ons ook te laten horen en om tegen ’t baasje te zeggen dat ‘m zijn computerspullen uit het kontakt moest trekken. Dit om niet hetzelfde te moeten meemaken als Paul van “de herberg” blog.

http://herberg.web-log.nl/ Die was zijn” live-box” van Wanadoo ook vergeten uit te schakelen…

Het is gisterenavond een droog onweer geweest, geen drup water is er gevallen, en laat dat nu juist het enige zijn waar we naar uit keken.

In uitgesteld relais hebben we die regen dan vandaag gekregen. Met bakken uit de hemel, de koer stond onder , de regenpijpen konden niet volgen en de regenput zal er wel bij varen want er is danig uit “geput” de laatste dagen.

Ondertussen zijn wij al een paar keren buiten gelopen, meer tussen de benen van ’t baasje naar buiten geglipt. Als we dan terug binnenkomen worden we telkens drooggewreven en daar doen we het voor denkt het baasje. Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben.

Ondertussen ruikt de living en de keuken naar natte, opdrogende hond x 3 ! ’t Baasje zegt “’t stinkt hier… “

Belle en de twee andere natte

Leeg baas…

Dit is zo zijn manier om te zeggen, kijk baas ‘k heb alles op, mijn bak is leeg. Dat doet ‘m nu zo’n week. Zelfs met de eetbak van ’s avonds, die in een steun ligt, gaat ‘m op stap. Ons baasje is de eetbak al enkele malen uit de tuin moeten gaan halen.

Het baasje snapt het niet goed, mijn pup’s  eten het baasje de oren van zijn kop. Ik heb het ons baasje al verschillende malen horen zeggen, “ze zijn blijkbaar hun wintervet al aan het inslaan”.

Als ze rond zeven uur ’s avonds hun hoofdmaaltijd hebben gekregen, dan staan ze om elf uur weer te zagen om een bak eten. Nu is het baasje niet iemand die eten geeft zoals het op de zak van de brokken staat aangegeven. De norm is bij het baasje , wat vlot gegeten wordt, zonder overschot in de bak te laten is voldoende. Gedurende de afgelopen maanden is de hoeveelheid dus regelmatig verhoogd, maar zoals ze nu bezig zijn is het niet normaal meer. En je kan ze toch niet laten honger lijden hé.

Hera steelt al eens rauwe aardappelen en ’t baasje heeft ze ook al een afgevallen appel zien eten in de tuin. We hebben hier een onverzadigbare roedel rondlopen.

Het baasje zal de minister van Pensioenen eens moeten aanschrijven om met “omstandige opgave van redenen” een pensioenverhoging aan te vragen zegt ‘m…

Belle

Familienieuws…

Yndhy, ’t baasje dacht dat het Indi geschreven werd , (dit jaar beginnen de hondennamen in België toch met een I) heeft nog eens van zich laten horen.

Gisteren kreeg het baasje een telefoon van “ozze Dré”,  je kan er een weddenschap op afsluiten dat ze dan 20 minuten “zoet” zijn, om te melden dat hun Yndhy zijn eerste tand kwijt is.  Ons baasje zou denken dat Dré eerst zou melden dat Mats, hun kleinzoon,  zijn eerste tandje zou krijgen.  Niet dus… Yndhy is er één kwijt !

Ons baasje vroeg of hij de tand nog heeft, zoals bij de bengels van zes jaar, de eerste kommunikanten, die hun melktanden verliezen. Neen die is hij ergens verloren, of doorgeslikt. Dus er gaat niets in het potje voor later.

Ondertussen heeft schoonzus Marleen een paar foto’s van het heuglijke feit nagestuurd naar Frankrijk. Kwestie van alles naar waarheid te bewijzen. Waarschijnlijk heeft ze dat gedaan omdat ons baasje insinueerde dat hij met zijn snuit ergens tegenaan gelopen was maar het blijkt dat Yndhy dat plat smoelwerk van bij zijn geboorte heeft meegekregen, moet zo voor een Boxer zegt de familie unaniem !

Belle

Overdosis…

Een vrouw heeft een man die in bed niets klaarspeelt. Ze gaat naar de dokter en vraagt om een middeltje waarna ze een pot pillen krijgt.

'Elke avond één of twee pillen', zegt de dokter. 

De volgende avond doet ze één pil in de soep van haar man: die avond hebben ze geweldige seks  De volgende avond doet ze twee pillen in de soep: het is super geweldig! Ze is niet meer te houden en doet de avond daarna de hele pot in de soep (want vrouwen hebben nooit genoeg)

14 dagen later belt de dokter, die vraagt hoe het nu gaat met de sex.

Hij krijgt de zoon aan de lijn die zegt: 'Moeder is dood, de meid is zwanger, mijn zus is het huis uit gevlucht, mijn kont doet pijn, en papa staat naakt in de tuin, roepend: 'Poespoespoes'

Ravotten met Panda…

Als hij de kans heeft dan wil hij met ons spelen, hij noemt wel Panda maar het is een Border of toch dicht familie er van. Het is de éénjarige hond van Grace, het Engelse buurmeisje van schuin tegenover.

Gisteren is hij dus met ons meegelopen toen we de namiddag wandeling begonnen, en bij hen aan de poort passeerden.

In het begin was het zoals steeds weer wat plagen en duwen maar eens het open veld in hebben we Panda eens laten zien wat het is een Drent te zijn. Vermits er geen schapen in de buurt waren om te drijven waren wij in het voordeel want jagen kan je steeds en overal.

Wat we deze maal hebben opgejaagd ?  Panda natuurlijk, heeft die zich moeten reppen omdat we er met z’n drieën achteraan gingen en insloten, omsingelden,  hem onderuit haalden…  Kortom, op zijn Kempisch gezegd “hij heeft zijn péren gezien” de arme Panda.

Morgen staat hij er weer, daar zijn we zeker van, want hij heeft er ook wel van genoten van met dat jong geweld eens te kunnen “over de schreef gaan”. Want thuis heeft ‘m enkel de oude Bonny om mee te spelen en dat is echt geen partij meer voor de aalvlugge Panda, dan is het bij de”Belgen”plezieriger om te gaan spelen !

Belle & co

Een “rare” week…

We moeten dan wel geen rekening houden met werkuren, of school of andere verplichtingen toch is zo een week met een feestdag er in een rare week.

Feestdag erin ? horen we jullie al zeggen. Inderdaad hier in Frankrijk was het dé feestdag van het jaar gisteren. Le quatorze juillet, de dag dat half Parijs in de voormiddag naar de defilee gaat en volgens de kranten ’s avonds de Champs Elysee nog eens volloopt met 700.000 man om op het Champs de Mars aan de Eiffeltoren het gratis concert van (de Belg van oorsprong) Johnny Hallyday bij te wonen.

De avond voordien, van 13 op 14 juli hebben ze dan in Frankrijk wel een 500 tal auto’s moeten blussen. Dat is ook zo stilaan een traditie aan het worden in de banlieu’s van de grote steden op de vooravond van de nationale feestdag.

Is het nu maandag of woensdag vandaag, want gisteren was het een “zondag” hoewel de almanac du facteur aangeeft dat het dinsdag was.

Blijft al eender, voor we konden ontbijten moesten we eerst naar de Super U voor boter voor de boterham… Belle heeft vannacht het botervlootje kunnen bemachtigen van het aanrecht en ze heeft zo een zeven uur de tijd gehad om het “soldaat te maken”. Als dat maar geen honden “spetterpoep” gaat geven…het vlootje was namelijk nog zo goed als vol, 250 gram “President” foetsie…

‘t Baasje

Een argument…

Die betogers op de foto, die hebben een argument om het werken in de winkels op zondag en feestdagen tegen te houden.

Op het spandoek: “le dimanche , on fait ‘l amour …pas les courses”

Oftewel in ’t Vloms:  “op zondag moet je vrijen , geen boodschappen doen”

Zeg nu zelf, daar zit iets in, toch zeker voor mijnheer die met madam mee moet gaan winkelen en er dan van rayon naar rayon er achteraan mag drentelen. Als je dan zo’n alternatief aangereikt krijgt, dan weet je ’t wel zeker !

Nu zijn de spandoeken in België soms ook wel knap gevonden, zoals deze uit de begin periode van het mestdecreet: Boer met stront, zoekt boerin met grond !

Maar deze in het centrum van Angoulême spreekt ons toch meer aan.

Jan

Kabaal in de druivelaar…

Dan zijn ze de ganse avond rustig geweest wegens twee wandelingen en de baas geholpen in de tuin, dan laat je ze nog even buiten voor het slapen gaan en dan begint het…

Tien stappen buiten de deur , om de hoek met de schuur staat een oude druivelaar. Oud en versleten en kort gesneden om meeldauw en andere ziektes te vermijden.

Belle gaat zoals de leider van de roedel als eerste buiten en trekt er een “cavendish-sprint” uit zoals we nog maar zelden gezien hebben. Hera en Heros weten nog van toeten of blazen maar volgen toch moeder Belle maar.

Zoals elke goede sprint is hij kort en krachtig, 10 mensenstappen dus… Want Belle’s neus heeft haar richting druivelaar gezet waar het bovenin nog niet rustig is. Belle heeft dat katje dat hier nu al haast twee weken rondhangt de druivelaar in gejaagd. Kabaal alom want nu hebben de pup’s het ook in de gaten en doen hun duit aardig in het zakje wat betreft lawaai.

Vermits het na twaalven is proberen we het trio toch iets te kalmeren, wat haast lukt, maar dan doet poeslief de zaak terug ontploffen door eens geniepig te blazen naar de honden. Vermits het de laatste uitlaat voor het slapen gaan was, hebben geen van de drie nog een halsband om en moeten ze met de trainingsles binnengehaald worden.

Zo hebben ze vanavond nog eens goed hun stemmen kunnen oefenen… om 11 uur bij het knallen van het vuurwerk in Villefagnan en om kwart na twaalf met de kat in de druivelaar en toch is Ferret een oase van rust…als…

Jan

Uitlaatdienst Ferret

Deze voormiddag waren de overburen naar de “grote stad” wat hier in het departement de hoofdstad Angoulême wil zeggen. Aan de baasjes vragen ze dan, als het wat zou uitlopen, van hun twee honden een keer uit te laten.

He baasje doet zoiets met plezier, Fred, de Groenendaler en Harley het alle-ras hondje zijn brave honden die goed met ons over de baan kunnen. Harley is twee weken ouder dan Belle en Fred is twaalf geworden.

Als het baasje hen gaat uitlaten koppelen we daar een eerste wandeling aan vast. Voor ons de gelegenheid van eens serieus kennis te maken, voor het baasje de zekerheid dat er vijf drollen ergens in de velden liggen en niet in onze tuin.

Na de wandeling komen de gasten tot bij ons en ravotten we nog wat in de tuin. Zo lagen er daarstraks vijf honden op een hoopje in de schaduw van de kersenboom. En wat waren die aan het doen denk je… juist! ! ! aan het kijken hoe het baasje onkruid uittrekt tussen de tomatenplanten.

Zwaar is het leven voor een Ferretse hond, zeg dat het baasje het gezegd heeft.

Belle

De 2 G’s

De juf in de klas: "Wie kent een woord met 2 g's in?"
Jefke steekt meteen zijn vinger in de lucht, maar de juf weet dat hij altijd vreemde antwoorden heeft, en geeft daarom het woord aan Leentje.
Leentje: "Gang juffrouw."
Juf: "Heel flink. Daar zitten inderdaad 2 g's in. Wie weet er nog een?"
Weer steekt Jefke zijn vinger op, maar de juf geeft het woord aan Pietje.
Pietje: "Garage juffrouw."
Juf: "Heel goed Pietje. Daar zitten ook 2 g's in. Wie kent er nog een?"
Weer steekt Jefke vlug zijn vinger op.
De juf wil hem toch een kans geven: "Ja Jefke, zeg het maar…"
Jefke: "Geslachtsgemeenschap juffrouw."
De juf slaat rood aan en zegt: "Ja Jefke, dat is inderdaad een woord met 2g's, maar het is ook een hele mond vol!"
Jefke: "Nee-nee juffrouw, dat is pijpen en dat is met 2 p's!"

14 juli…

Of  “le quatorze juillet”, de nationale feestdag hier in Frankrijk. De dag dat het officiële leven plat ligt en de enige activiteiten die merkbaar zijn enkel te maken hebben met feesten en eten en drinken.

Of toch niet, want in Parijs gaat de militaire defilee door op de Champs Elysee. Aan dat defilee werden we gisteren al herinnert toen drie immense helikopters vlak over onze hoofden in formatie heen scheerden. Die waren zonder twijfel onderweg naar Parijs om deel te nemen aan de defilee of om de orde te bewaren.

Die orde is blijkbaar een grote zorg want uit de krant vernemen we dat er 10.000 extra manschappen van politie zijn opgetrommeld. De brigade van Saint Tropez zal wel geen deel meer uitmaken van die 10.000 denken we zo. Ze hebben nu andere vechtjassen zoals de “grave” mannen en vrouwen van de CRS, en die lachen er niet mee zoals Louis de Funes destijds…

Gisterenavond was er al vuurwerk in Ruffec, buiten wat knallen en een hondenroedel die zich ook moest laten horen hebben we er niet veel van gemerkt. Het is daar ook voor een groot deel “lager vuurwerk” omdat het plaats heeft in het voetbalstadion en het ook meer son & lumière is. Ze steken het vuurwerk af op de maat van muziek.

Vanavond is het dan “feu d’ artifice” in Villefagnan, dichterbij dan Ruffec en dus ook zichtbaar vanuit onze tuin. Rond elf uur vanavond trekt de helft van het dorp van het centrum richting voetbalplein ( de “sjotplein” zegt de Cis daartegen) waar dan onder vele boem’s, bam’s  en oooohhh’s de vuurpijlen knallen in de lucht…

We hopen dat het “over blijft” om ook het “bal populaire” achteraf in open lucht op de grand place niet te verstoren…

Belle & co

foto's wikipedia