Een drukke, plezierige dag…

Vooraleer de “Zeppos familie” terug naar België zou vertrekken hebben we nog een druk programma afgewerkt.  Terwijl Heros bovenop tafel de maxi cosy van Bellefleurke bewaakte tegen ongure typetjes, waren wij druk in de tuin bezig samen met de baasjes.

Na de middag zouden we gaan zwemmen in de Charente , zoiets hadden wij toch opgevangen. Toen de achterklep van de auto openstond voor ons in te laten geloofden we het nog niet echt.

Pootje baden in de eendenvijvers in Vosselaar dat wel , maar echt zwemmen, vrij en vrolijk in een rivier…eerst zien (en nat worden) voor we het geloven. Maar toch, de baasjes sloegen de weg in naar Verteuil, ze hebben daar naast de rivier de Charente nog een prachtig kasteel staan van de Markies de kweetniewie.

En ’t is echt waar, wij gaan hier niet overdrijven, wij mochten vrij, en zelfs Peter , Florian en ’t baasje gingen mee in ’t water. Als zotte kiekens hebben wij ons gedragen zegt het baasje en ik kan me wel voorstellen dat het door mensenogen gezien wel op zoiets geleken heeft.

De beste zwemmer van ons vijven was Hera, gevolgd door Hercule. Mijn maat en vrijer de Zeppos en ik hebben die “klein mannen” van ons samen met onze baasjes goed in ’t oog gehouden om het veilig te houden. Eventjes was er paniek toen Florian in dieper snel stromend water terecht kwam en er als de foeter vandoor ging in zijn zwemband “de groene draak”. Peter heeft er een zwemsprintje moeten uitpersen om zijn zoon terug in rustiger water te krijgen.

’t Baasje heeft beloofd dat we dat kortelings nog wel eens gaan doen maar dat Heros dan niet meer mag pogen op ’t baasje zijn rug te klauteren als ‘m geen grond meer onder zijn poten voelt.

Belle

Vakantie…

Heeft iedereen België en Nederland verlaten ? Is iedereen , ondanks de krisis toch op pad is en buiten Europa. Of is het dan toch zulk mooi weer geworden in België ?

Waarom wij al deze vragen stellen ?  Al de trouwe bezoekers geven geen krimp niet meer hier op ’t blog. Zij die vertrokken zijn hebben de mogelijkheid meestal niet om “bij te blijven”. En zij die in België gebleven zijn met mooi weer gaan “terrassen” of uitstappen maken.

Groot gelijk allemaal, er blijven nog 50 weken in een jaar om op ’t blog te lezen, of te schrijven.

Vandaag vertrekken onze Drentenfamilieleden terug naar België, Zeppos en Hercule gaan we al snel terug zien eind augustus op de Drentenclubmatch in Heurne. Dan zijn we ook terug in België. Nu blijft er nog te veel te doen voor de baasjes in de tuin…
Belle

Satelliet…

Als U dit leest is dit bericht al in de buurt van Frank De Winne geweest. Sinds deze namiddag stralen wij uw berichten langs de Astra 2 naar U toe.

Gedaan dus met Mr. Wanadoo die met zijn kuren het baasje tegen de muren heeft doen oplopen. Vanaf heden gaan wij dus met de modernste satelliet technologie bloggen.

Waarschijnlijk de eerste Drenten “in space”.  Belle, Hera en Heros in Hi-tech.

Doordat we Mr.Wanadoo dus aan de kant hebben geschoven, naar het gelid van de chomeurs hebben verwezen hebben we dus ook een ander e-mail adres aangenomen.

Sinds een paar dagen was dat al in voege en de correspondenten van Skynet kwamen al automatisch doorgeschakeld bij ons toe.

Hier kan je ons dus vanaf heden mailen: faesjan01@gmail.com

Het is daar even aan wennen wegens ander geplogenheden dan skynet maar daar zullen we ons ook wel aan kunnen aanpassen.

“Spacy” Belle

Vroeg…

Het was vroeg vandaag toen de eerste zich roerde in de bench in de keuken. Wie het was ? Joost mag het weten maar één van de drie zeker, “Wie van de drie” versie augustus 2009 !

Het baasje heeft ze dan maar uit gelaten, dik tegen zijn goesting en zijn “principes”.  Vijf minuten en een pot koffie later stonden we terug aan de deur. Pups terug in de bench en ik in de zetel en het baasje ook terug horizontaal.

En toen gegrommel uit de slaapkamer van het hoofdbestuur ! Toen begon, volgens het baasje het vrouwtje met zwaar materiaal het tropisch regenwoud plat te leggen. En daar moet niet over gezeverd worden, ik heb het ook gehoord.

Om een plat gelegd woud gaan ze geen oorlog voeren en het baasje is dan maar opgestaan en ons terug buiten gelaten. Een anderhalf uur vroeger dan anders.

Het baasje heeft wel gezegd dat de eerste die zich vandaag neerlegt om een slaapje te doen, een sjot onder zijn dinges kan krijgen en dat ze maar moeten slapen als iedereen (de baas) slaapt. Vanuit ons standpunt gezien…waarom komt ‘m er niet gewoon bijliggen ?

Belle

De tijd van ons leven…

Sinds Zeppos en Hercule hier aangekomen zijn gisterenmiddag hebben wij de tijd van ons leven. We gaan zo’n drie maal per dag “het huis uit” voor een flinke wandeling in de velden rondom Ferret. Het pretpark is dan wel afgevoerd maar zo met z’n vijven is toch nog wat anders dan met ons gewoon groepje.

Zo blijken Hera en Hercule onafscheidelijk te zijn, ze liggen bij elkaar, ze rennen samen , ze vechten samen, kortom dat gaat problemen geven als die vertrekt.

Onze Heros hangt tussen vader Zeppos en mij tussenin, het ene moment is ‘m met zijn vader op stap en dan komt hij mij weer gezelschap houden.

Daarstraks hebben wij  de wacht gehouden bij Hilde en Bellefleurke. Het baasje en Peter en Florian waren zich aan het vermaken in het zwembad en wij hebben de taak van de “mannen” overgenomen. “De vrouwen en kinderen beschermen”!

Ondertussen is het baasje samen met Peter aan de slag geweest met zwemlessen van Florian, wat overigens aardig lukte.

Morgen, heb ik het baasje horen zeggen, gaan we naar de Charente. Dan gaan wijzelf mogen zwemmen, want in het zwembad mogen we niet omdat we er niet meer uit kunnen.

Afwachten wat het morgen geeft ,zwemles voor de pups in de  Charente !

Belle

Bezoek …

Uit onverwachte hoek hebben wij hier twee zééér bekenden op bezoek gekregen gisterenmiddag.

Onze pa en broer zijn op bezoek in La Magdeleine , inderdaad Zeppos en Hercule brengen ons een bezoek samen met Peter, Hilde en de kinderen.

Wij hebben hier al geravot dat de stukken er haast afvlogen, onze baasjes zijn dan ook al tweemaal met ons een wandeling gaan maken door de velden.

De foto’s die ons baasje daar van maakte zijn niet mislukt, maar één van ons vijven heeft zijn natte snuit tegen de lens van het “kodakske” geduwd, ’t baasje heeft dat niet gezien en is maar door blijven fotograferen.

Het is net alsof de mist van deze morgen nog altijd in een streep over de foto hangt.

Straks beter beeldmateriaal…

Belle & co

Met dank aan Flor K.

Veranderingen …

Er zijn zo op enkele dagen heel wat veranderingen gebeurt waar we toch voordien wel plezier in vonden.

Zo is ons pretpark opgeladen en verdwenen, we dachten nog “och er staan nog hopen stro” maar daar wil ons baasje niet van weten. Te gevaarlijk zegt ‘m, “die kunnen ook omvallen als we daar bezig zijn.

Het veld waar we over moesten om naar het “pretpark” te gaan is geëgd. Buurman Serge is daar met zijn tractor heen en weer overheen gereden zo’n apparaat met pinnen en ronde schijven achter zich aanslepend. Resultaat is nu dat alle stoppels van het graan plat gereden zijn maar dat er ook een deel aarde mee omgewoeld is. Dat in combinatie met de regenbuien van de afgelopen dagen geeft vervelende vuile poten. ’t Vrouwtje ziet ons niet graag komen als we van de wandeling terug komen !

Deze morgen konden we niet zo ver over de velden zien als anders, er hing een vrij dichte mist hier in de omgeving. Dat krijg je zegt ons baasje, als je regen op warme grond hebt en dan, tijdens een frisse nacht, verdampt die regen. “Trekt wel over tegen een uur of tien” stelt ‘m ons gerust !

Belle

Afspraken…

Een man had al enkele jaren een affaire met een Italiaanse vrouw.

Op een avond, vertelde de vrouw hem dat ze zwanger was.

Omdat hij zijn reputatie en huwelijk niet wilde verpesten, betaalde

hij haar, zodat ze naar Italië kon gaan om heimelijk het kind ter wereld

te brengen.

Als ze in Italië zou blijven om het kind op te voeden, zou hij het

kind financieel ondersteunen tot diens achttiende.

Ze stemde ermee in, maar vroeg, hoe hij zou weten wanneer het kind

geboren zou zijn.

Om het discreet te houden, vertelde hij haar om slechts een kaartje te

sturen met daarop "Spaghetti" .

Dan zou hij ervoor zorgen dat de betalingen geregeld zouden worden.

Negen maanden later, zijn vrouw pakt de post op.

"Schat," zei ze, "je hebt een heel vreemd kaartje ontvangen."

"Oh, geef het maar aan mij."

Zijn vrouw gaf hem het kaartje, en keek toe terwijl haar man het

kaartje las, hij werd bleek, en viel flauw.

Ze pakte de kaart en las.

"5 x spaghetti; drie met balletjes, en twee zonder.

Stuur extra saus."

Gepikt, gestolen…

Hoe dikwijls het baasje het per dag niet meer weet waar zijn gerief gebleven is, grenst aan het ongelooflijke. Hij is al bij de apotheker geweest om pillen tegen het vergeten maar toen hij daar was…was ‘m vergeten voor wat hij kwam….

Neen dat is te gek voor woorden, maar hij is de laatste maanden wel veel gereedschappen kwijt die hij dan dagen later terug vindt op de meest onmogelijke plaatsen. En dan is hij 500% zeker dat hij daar niet geweest is.

Zo ook deze namiddag, ’t baasje zag dat er twee tomatensteunen omgevallen waren met de hevige wind bij het onweer vannacht. Hij had de bouwvakkers hamer meegenomen om de staken dieper in de grond te slaan maar toen hij aan de tweede wilde beginnen was de hamer verdwenen.

Nu wist het baasje zeker dat ‘m ergens in de buurt moest zijn want met de hand zo een staak in de grond slaan, daar moet je minstens Jerommeke voor heten. Even later zag het baasje dat Heros op de steel van de hamer lag te kauwen. In het midden van de tuin, op veilige afstand van het baasje en met genoeg ontsnappingsmogelijkheden in alle richtingen als het baasje zijn gereedschap terug kwam opeisen.

En zo gaat dat nu alle dagen, hun drinkemmer als ‘m niet meer vol is, een bloempot met plant, een bloempot zonder plant (dezelfde als die van hiervoor), appelen, niet opgeraapt maar gepikt uit de emmer van ’t baasje, de hark en het kleine tuinschopje, als het onder de vijf kilo weegt en ze krijgen hun bek er rond, dan mag je zeker zijn dat het die krapullekes zijn die er mee weg zijn.

Belle

Opgeruimd…

Buurman Serge is aan de slag geweest met zijn tractor met frontlift. Waarom zegt ons baasje dat ?  Gewoon omdat het tegelijk het einde betekent van “pretpark Ferret”.

Op  goed een uur is de karwei geklaard en ons pretpark opgeruimd. Voor de verandering eens niet met de grond gelijk gemaakt, zoals normaal als iets niet meer bestaat, maar juist terug opgebouwd en gestapeld.

We keken al raar toen ons baasje de “oude weg” terug insloeg en ons weghield van de werken. Veel te gevaarlijk met die machines voor zo een stel “kiekens” van Drenten zegt ‘m. Ook als de machines weg zijn blijven we weg van die stapels, als ze nog eens omwaaien en we zitten er onder is het al snel 10 tot 15 ton stro dat we op ons krijgen. Dat moet dan een heel ander model van Drentsche Patrijshond geven achteraf…

We hebben het pretpark dan maar vervangen door de jacht op de zwaluwen, niet alleen voor ons maar ook voor ’t baasje zijn “kodakske” waren ze te snel. ’t Baasje heeft wel geprobeerd ons te “snappen” als we achter die razendsnelle vogeltjes zaten maar na wel twintig keer proberen was zijn “pil plat” en geen enkel bruikbare foto…puur frustrerend !

France meteo en het weerbericht in de Charente Libre geven voor het weekend terug zonnig weer. Deze week heeft het elke dag wel eens geregend. Dat ging van wat “smos” tot heuse wolkbreuken. Ondertussen is de grote ondergrondse tank voor regenwater terug proppekesvol en kan er terug gesproeid worden wanneer het terug heet wordt. Voorlopig hebben de plantjes in de groentetuin en bloemen wel genoeg “drank” gekregen en kan het baasje terug wat water sparen voor mindere (?) of warmere tijden.

Belle

Pruimen-, tomaten-, courgetten- en komkommertijd

Na de onweders van gisteren en eergisteren, en ook dat van deze middag niet te vergeten zijn er massa’s pruimen afgevallen. De baasjes zijn met emmers uitgerukt om alles te oogsten en zeker niet te laten liggen onder de bomen.

Niet dat ze zo hebzuchtig zijn maar als ze blijven liggen onder de bomen, dan is de tuin volgende week vergeven van de wespen en de frelons. Als ons baasje nu van iste benauwd is dan is dat Hera , die naar alles wat vliegt hapt, zou gestoken wordt door zo een steekbeest !

Vooral die frelons zijn ronduit gevaarlijk, die kunnen een mens het ziekenhuis steken, laat staan een Drentenpup die zoiets in de bek krijgt. Het baasje loopt hier konstant met “cross your fingers “ in de hoop dat er geen wespenplaag komt met die overvloed aan fruit.

Volgende week is het dan tomatentijd, met alles wat daar bij komt kijken. Oogsten, ontvellen, steriliseren, het is een hoop werk maar het weegt op tegen het genoegen als je tijdens de winter tomatensoep uit eigen tuin kan eten

We hebben wel niet zoveel courgettes staan als vorig jaar maar ook hiervan kunnen we al aan de buren uitdelen. Mick van tegenover heeft vanmorgen zo een courgette kunnen meenemen, even later kregen we dan twee komkommers in de plaats. Commerce met gesloten portemonnees noemt dat.

Het baasje zal tegen half augustus een voorraadkast extra moeten aanleggen met de wonderbaarlijke fruit en groenteoogst van dit jaar.

Belle

Pretpark Ferret…

Met een dreigende lucht in het westen, en drie Drenten die duidelijk uitgeslapen waren na een dag slapen en niks doen, wegens te warm en drukkend ,zijn we gisteren laat nog een avondwandeling gaan maken.

In een veld wat verderop dan waar we normaal gaan wandelen was een stapel stro omgevallen. Zoiets is voor Drenten de Efteling , Bobbejaanland en Walibi samen om op te gaan ravotten.

Toen het baasje die richting insloeg waren we er als de kippen bij om al voorop te lopen. Ik stond het baasje dan ook al drie hoog op te wachten toen hij daar ook aankwam. Waar ’t baasje schrik voor had was de hoogte waar ik op stond, en waar ik in heel mijn zotternij wel eens zou durven afspringen. Maar dat weet ik uit mezelf, dat meer dan twee meter hoog iets te veel van het goede is voor een Drent van 27 kilogram.

Hera en Heros waren ondertussen de ruimtes tussen de balen aan het verkennen, er moest zo weer eens een haas vlak voor onze neus opduiken zoals eergisteren op de heel lange wandeling. Toen was het baasje ook al bang dat we het noorden gingen verliezen in dat zonnebloemenveld waar Zoef de Haas was ingevlucht.

Als we straks gaan wandelen is het eerste waar we heen trekken een omgevallen strostapel. Buurman Serge, daar zijn de balen van, gaat die niet laten liggen, en eerstdaags komen ze de ganse vracht, ook de niet omgevallen stapels toch met een grote vrachtwagen ophalen en dan is de pret toch voorbij, profiteren dus zolang het nog kan….

Belle

We hebben er om gevraagd (bis)…

Het heeft inderdaad hard geknald in de Charente gisterenavond , zoals Franca in haar reactie aangeeft.

Aan de hand van flits en tijd tussen de knal konden we ongeveer de plaats bepalen waar het onweer voorbij kwam.

Soms was het wat moeilijk omdat de flitsen en knallen zo snel achter elkaar kwamen dat ook de knallen elkaar “inhaalden”.

En inderdaad, vanavond geven ze hetzelfde weer aan. Nog één zo’n onweer en de ondergrondse regenwatertank (36 m³) is terug proppesvol.

Ondertussen hebben we onze ronde door de tuin gedaan met een emmer om het afgevallen fruit op te rapen. Toen we klaar waren met de appelen moesten we terug om een tweede emmer te halen voor de pruimen, wegens de eerste te vol.

We hadden er om gevraagd…

Gisterenavond heeft het hier rond onze oren geflitst en geknald dat het een lieve lust was. Rond tien uur diende het onweer zich in de verte aan en nog wel aan drie zijden tegelijk. We zaten nog buiten, na te genieten van de BBQ die ’t baasje gebakken had toen de eerste lichtflitsen in het westen zichtbaar werden met heel in de verte gerommel.

Het baasje kon er al direct namen op plakken, “dat was bij Ségolène” (Royal, burgemeester in Melle) , “Die knaller is voor Franca” (in Sigogne) of “Da’s er ene voor den Hugo en Mieke” (in Champagne-Mouton).

Rond elf uur, toen de klank en lichtshow flink hevig begon te worden, vielen de eerste regendruppels. Vijf frankstukken zegden we vroeger tegen die grote dikke druppels, ’t zullen nu 2€ stukken zijn, om te vergelijken. Met haastige spoed alles naar binnen gezet en vanuit “’t gat van de deur” verder naar de bliksem gekeken.

Hera en Heros hebben geen kik gegeven, en blijken niet bang te zijn van onweer, zelfs geen hevig als dat van gisterenavond. Dat zullen ze van mij hebben, mij doet het ook niks, den baas is er toch bij en dan kan er niks gebeuren. Die regelt het allemaal wel !

Deze morgen zijn we ons overslapen want om twee uur hebben ze ons nog eens wakker gemaakt. Toen knalde het er voor de tweede keer op los. Weer met zo’n felle regenbui.

’t Baasje zal zijn pas geplante broccoliplantjes de eerste dagen niet hoeven gieten. 13 millimeter geeft de pluviometer aan deze morgen. Goed voor de tuin én voor  de watervoorraad in de regenput, want die was door de warmte en het veelvuldig sproeien al aardig geslonken.

Belle

Fier…

Fier, dat is ons baasje op ons. Wij gedragen ons voorbeeldig zegt ‘m. Vooral met Janne en Sien de dochtertjes van Jo die wel zelf een hond hebben, maar wij zijn die klein gasten niet echt gewoon.

Maaaar, alles gaat “comme il faut”, we zijn lief tegen de meisjes, we komen ons tegen hen aanleggen, af en toe brengen we ze aan het schrikken.

Dat schrikken gebeurt telkens als we weer iets nieuw ontdekken, zoals zwembandjes rond de armen, dat hebben wij bij onze baasjes nog niet gezien. Of zo een klein kinderfietsje waar een bel op staat… niet ons ding, het eerste moment !

Waar ons baasje het meeste schrik voor had, het opspringen tegen mensen dat we maar niet afgeleerd krijgen… wel dat hebben wij nog helemaal niet gedaan bij onze gasten, toch niet bij de klein mannen.

En voor al die gedragingen tezamen is ons baasje fier op ons, daar gaan we een extra snoepje voor krijgen, zo kennen we onze baas .

Drie blije Drentjes

Nieuw…  vervolg

Vervolg van het bericht van gisteren waar “onze” Harko het relaas doet van zijn Normandische vakantie , samen met de baasjes Karine en Ronny.

Ik  vertrek op  vakantie en ik neem mee …..(2)

Hoewel ik een waterrat ben heeft  ’t vrouwtje mij niet kunnen verleiden om in zee te zwemmen.  Die baren vertrouwde  ik niet meer wanneer ik geen grond meer onder mijn pootjes voelde ….

Onze vakantieplek was een heus openlucht kuurcentrum waar ik dan ook gretig gebruik van heb gemaakt.   De uitgestrekte haast mensenloze brede stranden waren ideaal om op tijd en stond een croske te doen  en zo mijn longen te vullen met de verkwikkende zeelucht , dit allemaal ter voorkoming van allerhande aandoeningen.  Verder deed ik mij tegoed aan de heilzame werking van modder, algen en water , is goed tegen de reuma naar ’t schijnt, alleen deed ik het altijd in omgekeerde volgorde waardoor ik bij thuiskomst telkens twee emmers zuiver water over  mij heen kreeg . Maar ook dat vond ik fijn want  ging er zelfs voor op mijn rug  liggen met mijn poten open.  Ik mag op mijn twee oren slapen, de eerstvolgende jaren zal ik geen cellulitis krijgen, ik heb mij voldoende gewenteld in zowel nat als gedroogd als stinkend zeewier ….ook de verschillende soorten modder heb ik uitgeprobeerd ….       Omdat het toch zo lekker smaakte heb ik liters zeewater gedronken,  ideaal om mezelf een purge te zetten, na twee dagen kakte ik  vlaaien ipv drollen ….

Echte bossen zoals thuis hadden ze daar niet maar toch was ik blij met een wandeling à la campagne, kon daar lekker achter de krekels hoppen en dat was weer eens iets nieuws die mijn volle aandacht kreeg.   Er vlogen daar ook een soort  libellen met vleugels zoals  vlinders,  wondermooi om je tanden in te zetten ! 

We deden ook een mini bergwandeling  en leerde daar om niet aan de lijn te trekken bij een afdaling.  Ik had al een training gekregen bij het afdalen van de trap in het vakantiehuis, want ik mocht nooit alleen op of af de trap en moest altijd netjes naast mijn baasjes lopen.   Dat leerden ze mij door hun hand zachtjes op mijn nek te leggen en zo wist ik dat ik mijn tred moest inhouden .

De locale streekgerechten werden door mijn baasjes op tijd en stond  met volle goesting gesmaakt . Zo nu en dan viel er van dat spul in mijn eetpot.  Opeens viel daar een half stokbrood in , wauw !!  Rauwe oesters doorslikken zag ik  dan weer niet zo  zitten,  ermee spelen in  m’n mond  uitspuwen en terug oplikken wel maar doorslikken NOW WAY!  Geef mij maar de rilette, le vrai !!!

 Ja ja wij drieën vormden een goed team op vakantie en ’s avonds zorgde ik met mijn gekke kuren  voor de animatie op het grasveld terwijl  mijn baasjes op hun terraske van hun slaapmutske lurkten. 

En ik, ik genoot van hun aandacht en het samenzijn, zàààààlig.   De volgende keer mag ik weer mee want ik heb al mijn punten verdient zeggen m’n baasjes.

Woefie!!!!!!!,

Lieve blik en hartige lik, 

Harko