Van harte...
Wij,
Jan, Simonne, Belle en de pupjes,
Hercule
Heros
Hadise
Hera
Harry
Harko
Wensen jullie allen een zalig, gelukkig
en vooral gezond
2009
voor mooie nieuwjaars kaarten klik op de volgende limk
http://www.jacquielawson.com/cards_newyear.asp
PS: door de panne op de laptop kan ik niet aan mijn adresboek daarom deze oplossing. Je kan de kaarten bekijken door op "preview" te klikken
Het hok....
Kleine oogjes...
Om te stelen...
Kalmpjes...
Kalmpjes...
Heel kalmpjes als zij buiten geweest zijn om te eten en hun plasjes en kakjes. Als zij dan terug uit de tuin komen en terug in de afgebakende ren gezet worden zijn ze echt moe en vallen ze haast in slaap waar ze staan of zitten.
Ikzelf krijg van de baasjes al eens een snoepje meer, omdat ik af en toe het volledige toezicht krijg als de pupjes buiten zijn.
Nog een praktische regeling die het baasje hier vraagt. Voor hen die de baasjes willen mailen worden gevraagd dit te doen op het Franse mailadres omdat het anders niet lukt van te antwoorden: janfaes@wanadoo;fr
Zij die ons al gemaild hebben op het skynet adres kunen op dit moment niet beantwoord worden.
Belle
Alles onder controle...
Alles onder controle...
Gisteren hebben Freddy en Annemie het mini laptopje meegebracht, vandaag heeft het baasje in de weinig tijd dat er vrij blijft buiten het bezig zijn met mijn kroost, de zaak eens bekeken. Foto's... nieuwe... fonkelnieuwe want aan de andere kunnen we niet aan wegens defecte computer, kan 'm nu al op 't blog krijgen. Nu nog ergens een gratis versie van "Word" downloaden en dan kan het blog er terug 'normaal' uitzien.
De pupjes verblijven nu in de keuken, daar is het pikkendonker als ze moeten slapen en dat is heel netjes 's morgens als het licht begint te worden. De baasjes hebben er nu geen last meer van als ze eens wat langer willen blijven liggen.
Gisteren hebben ze dus ook de tuin verkend, als ik of het baasje naar de tuin ren dan volgt zo een ganse meute huppelende pupjes ons. De eerste maal stonden ze wel wat onwennig in het poortje te kijken naar die grasvlakte. Die moet vanuit puppy standpunt geweldg groot lijken. Vijfenzeventig meter gras voor je zien liggen, dat is voor die beestjes haast tot aan de horizon !
Eventjes later haasten ze zich naar mij of naar 't baasje die met 't "nief kodakske" dan al klaar zit om het evenement op foto vast te leggen.
Straks misschien nog wat meer nieuws uit "la douce" maar nu moeten de handen nog eens uit de mouwen gestoken worden want Fred en Viv zijn in aantocht en tegen die tijd moet de kachel branden en nog plaats vrij gemaakt worden onder de hangarom te parkeren; Tres important want Fred is ook onderweg met een nieuwe "Ford Mondeo Vwatuur"
Belle
Terug online...
De eerste grote puppyreis....
De eerste grote puppyreis…
Vandaag de grote reis “vuurdoop”. We hebben gisteren gemerkt dat één bench niet meer volstaat om zes pups voor zo’n lange afstand onder te brengen. Dus twee benches, al een geluk dat we er één hadden voor Vosselaar en één voor Ferret en dat die twee beide hier in Vosselaar staan.
’t Baasje had dat voorzien vorige maal toen we terugkwamen van Frankrijk. Toen wisten we al dat er een flinke nest puppy’s stond aan te komen gezien mijn omvang toen al.
Een ander probleem is dus de bagage, het zal dus toch een minimum zijn dat er kan worden meegenomen. (die strings van begin deze week was nog zo’n stom idee niet). Twee opengeplooide benches nemen dus het overgrote deel van de toch niet kleine koffer in. Zo groot als in de vorige auto is de koffer echter niet en dus heeft het baasje al een deel bagage naar Fred en Viv gebracht die maandag achterna naar Frankrijk komen.
Voor de terugkomst is er geen probleem, dan zijn de pupjes wel nog groter maar dan kan het baasje de bagage in de aanhanger laden die nog in Frankrijk staat en hebben de pups nog meer plaats.
Hopelijk werkt Mr. Wanadoo straks goed mee en hebben we dadelijk terug aansluiting op ’t www en kunnen we morgen terug bloggen zonder zorgen…
Belle
Chippen, vaccineren, paspoort...
Chippen, vaccineren, paspoort…
Een uur en half zijn we er mee bezig geweest. Eerst een gewoon onderzoek, oogjes, tandjes,hart, longen, balletjes voor de reutjes, Dr. Nelly kijkt het allemaal na, vooraleer ze ook hun nageltjes knipt. Dan komt het belangrijke werk, de puppyvaccinatie geeft geen probleem, geen enkele pup geeft daar een kik voor. De dikke naald van het chippen veroorzaakt bij elke pup een gepiep en gejank, het duurt maar even en een beetje meer knuffelen lost het probleem dadelijk op.
Vooraf zijn de pupjes gewogen, Hercule en Vlekje (die sinds gisteren Harry noemt) zijn de dikkerds die 4,850 kilogram op de bascule brengen. Ons Hera blijft met 4,350 kilogram de lichtste pup. De andere pups wegen allen 4,5 kg. Niet slecht voor pup’s van 6 weken oud zegt het baasje, Dr Nelly zegt dat het schitterend is.
Zondag zullen de pupjes nog eens een pil krijgen om te onwormen. Wij stellen dat uit omdat we morgen naar Frankrijk vertrekken en de ontwormingspil kan wel eens diaree veroorzaken. Als we nu iets kunnen missen onderweg is het wel dat.
Och ja, ik mocht ook mee om nog eens te worden gewogen, volgens ’t baasje ben ik terug op gewicht met mijn 28 kilogram...
Belle
Veel beweging hier in huis...
Veel beweging hier in huis…
Er staat weer wat te gebeuren, iets met mijn puppy’s vermoed ik. Ik heb al iets gehoord van chips, maar er is nog geen kom of iets dergelijks op tafel gekomen. Als het al chips zijn dan verkies ik de paprika chips.
Het baasje heeft ook al een bench in de auto gezet. Ik hoor hem iets zeggen tegen ’t vrouwtje van 10u15, afspraak in ’t binnenhof om te chippen. Nu valt mijne Euro, ze gaan die pupjes hun verplichte chip geven. Het baasje verkiest dat boven die lelijke tatoeage in hun oor zoals ik er nog één heb. Het baasje zegt dat die chip plaatsen veel minder pijnlijk is als het tatoeëren. Ze worden dan ook een eerste maal gevaccineerd. Da’s ook al verplicht voor de wet.
Dan krijgen mijn kleintjes ook hun Europees paspoort en dan zal het weer niet lang duren voor we naar Frankrijk trekken. ’t Baasje heeft al met de pupjes geoefend in het autorijden en geen enkele is tijdens de rit ziek geworden. Het was maar tot in Grobbendonk en dat is helemaal niet wat het gaat zijn als we de 820 kilometer naar Ferret gaan afleggen. ’t Baasje heeft wel een aantal ronde punten en verkeerslichten genomen, en laat nu juist da zijn waar ik altijd zoveel moeite mee had.
Die klein mannen van mij houden het wel zegt het baasje, ’t zijn flinke gasten en zij gaan weinig of geen problemen geven onderweg…
Belle
Meer en meer...
Meer en meer…
Meer en meer willen ze buiten, om hun plasjes te gaan maken of gewoon te gaan ravotten. Een uur blijven ze al makkelijk buiten in de tuin op het gazon of terras.
Ze verstoppen zich achter de bloembak om de eerste die langs komt te bespringen en de schrik van zijn leven te bezorgen. Een race door de tuin is dan gewoonlijk het gevolg want diegene die aangevallen is laat dat ook niet zomaar over zich gaan.
Uren kunnen de baasjes zo aan het venster staan kijken om die klein gasten bezig te zien.
Ik kom er dan bijliggen met zo een kauwbeen dat we gekregen hebben van de gasten die op de puppyborrel waren zondag laatstleden, of ik ga ook even de tuin in als het nodig is om orde op zaken te stellen als het er weer wat hevig aan toe gaat.
Het is toch Kerstmis vandaag en een beetje vreedzaam spelen is toch niet te veel gevraagd vandaag, is mijn bescheiden Drentenmening…
Belle…
ZaligEen zalig en vredevol Kerstfeest
Aan alle lezers en vrienden van dit blog
Jan, Simonne, Belle en de pupjes Faes
Fascinerend...
Fascinerend…
Je zou er complexen van krijgen, zijn wij nu zo dom en die hondjes zo slim of scheelt er iets met ons ?
Elke dag sta je weer versteld hoe snel die kleintjes leren en hoe snel ze alles begrepen hebben. Het is enkel kwestie van het goed aan te brengen. Hoe doe je dat ? Gewoon de moeder, in dit geval Belle in ’t oog houden en kijken hoe zij dat doet. Poepsimpel ! ! ! !
Ik heb slimme vrienden, héééél slimme vrienden, maar of zij het zo simpel kunnen aanbrengen, daar durf ik heel sterk aan twijfelen. Met haar bek en een poot kan zij die pupjes onder de knoet houden dat het mooi is om zien. En denk nu niet dat die kleintjes zich nog durven verzetten tegen hun moeder. ‘k Heb zelf ooit anders ervaren…
Ik heb jaren les gegeven maar hadden ze dit aangeleerd op de lerarenopleiding destijds, we zouden andere resultaten bereikt hebben. Misschien ook wel eens dikke ambras met enkele ouders die het op het systeem niet zo begrepen hadden, maar de resultaten zijn hier dagelijks te zien.
Af en toe eens eentje met zijn nekvel nemen, of ’t bekje eens dichthouden, en ’t probleem in ’t roedeltje is zo opgelost. Zonder één woord/blaf /kreet van protest.
Zo eenvoudig kan opvoeden zijn…
Voor een keer ‘t baasje
Stilletjes in 't bos...
Stilletjes in ’t bos…
Vandaag geen enkel hondje in het bos, buiten een paar konijnen die ik het leven zuur gemaakt heb was ik met het baasje alleen in het bos. ’t Baasje zegt het ook al, ze zijn allemaal in ’t bad geweest voor Kerstavond en ze willen zich niet meer vuil maken…
Gisteren zijn we gaan wandelen en is Kiki met mij gaan wandelen. Kiki is de dochter van 9 van de krantenwinkel ’t Bolkske dus daochter van Carine die zo veel schrik van ons had. Toen zijn we nog een paar hondjes tegen gekomen maar die mochten dan weer niet dichtbij komen want hun baasje dacht dat ik ze zou opeten… Stomme baas is de conclusie.
Overmorgen gaan we de pupjes laten chippen en dan, als ze hun paspoort hebben en de eerste vaccinatie hebben gehad kunnen we naar Frankrijk om Nieuwjaar te gaan vieren. Onze pupjes zullen Frankrijk vroeg leren kennen en hopelijk gans hun leven reislustig blijven…
Belle
Te herplaatsen Drentje...
Te herplaatsen Drentje…
Door omstandigheden is er een Drenten reutje te herplaatsen. Het reutje Goliath met roepnaam Casper kan niet langer bij zijn eigenaar blijven wegens verhuis naar een appartement en ziekte van de moeder van de eigenaar.
Casper is geboren in augustus 2007 bij Louis en Agnes Michielsen in Turnhout. De eigenaar heeft, zoals het hoort, Louis van zijn moeilijkheden verwittigd en het is Louis die ons op de hoogte heeft gebracht. Het hondje verblijft momenteel nog bij zijn Nederlandse eigenaar. Je kan Louis en Agnes Michielsen bereiken via mail: michielsen.louis@pandora.be of telefonisch: 014 85 02 94
Bij de Familie Temmerman te Hombeek zijn er nog steeds 6 pupjes verkrijgbaar. Drie hondjes gaan nu op het einde van deze week naar hun nieuwe eigenaars.
De familie Temmerman is bereikbaar via telefoon: 015 32 13 96 Dit nestje is ook al tweemaal vermeld hier op dit blog, om de foto’s te zien van de pupjes scroll naar 14.12.08 bij “nog pupjes” en op 02.12.08 bij “nog een nestje Drentjes” via mail kan je hen ook bereiken: yvan.temmerman@telenet.be
Ook wijzelf hebben nog een reutje dat een warm nestje zoekt, ons “Vlekje” , die op de foto’s met dat alleraardigste witte vlekje op de heupen kijkt nog uit naar een schat van een Drentenliefhebber. Van dit vrolijke baasje kunnen wijzelf alle inlichtingen geven, het is geen achterblijvertje, hélemaal niet, maar in elk nestje is er nu eenmaal een laatste die kan geplaatst worden. Interesse ? Geef maar een seintje 014 61 37 67 of
0475 76 56 60 of via mail:janfaes@skynet.be
Alle dagen properder...
Alle dagen properder…
Het is nog niet zoals de eerste vier weken toen ik zelf de pupjes eten gaf, toen was er helemaal geen gemors. Als de baasjes de pupjes ’s morgens buiten laten is het een herrie om eten. Die schotels staan dan ver genoeg uit elkaar want de pups worden te groot om allen rond één schotel te kunnen, het is daar echt dringen als er maar één schotel staat en dan krijgen enkel de grootste of zwaarste eten.
Ook de puppyren is ’s morgens al een stuk zindelijker. Niet dat je er al van de vloer kan eten (of je moest een bijzondere appetijt hebben) maar nu is het ’s morgens toch al geen ware ravage meer. De baasjes en ikzelf hebben de indruk dat ze wachten tot ze buiten kunnen om alles te doen wat ze “behoefte noemen”.
Gisteren voor we met z’n allen met de auto mee mochten heeft het baasje die kleintjes elk een halsbandje aangedaan. Was me dat een gedoe, die zaten niet stil, het baasje zijn vingers waren te dik voor die kleine slotjes van de bandjes enzovoort enzovoort…
Toen ieder voorzien was van zo’n bandje was het net of er was een vlooien invasie opgedoken…Die kleintjes zaten aan dat bandje te krabben op zo’n manier dat je wel moest denken aan een epidemie of invasie van vlooien.
Al een geluk dat het baasje dat op maandag heeft gedaan, want moest dat zo geweest zijn eergisteren met het bezoek op de puppyborrel, er zouden wel mensen rare gedachten gekregen hebben over de hygiëne hier ten huize. Na een half uur waren ze dat bandje ook gewend ( of te moe van het krabben) en was de invasie over , oef….
Belle
Zoek de verschillen...
Zoek de verschillen…
Hoeveel verschillen durven we nog niet vragen, enkel deze vraag volstaat, “Waar is de schotel gebleven”?
Het is inderdaad dezelfde schotel waar ze uit eten, de puppymelk is nu “Hill’s puppybrokken” geworden. Het enige verschil is één week leeftijdsverschil van de pup’s.
Dat geeft je tevens een idee van het groeien van de pupjes.
Morgen worden ze zes weken. Zes weken geleden hadden we hier zes borelingetjes waarvan de kleinste 310 gram woog en de zwaarste 380 gram. Wat ze vandaag wegen weten we niet precies omdat het Weight Watchers schaaltje maar tot drie kilo werkt. In elk geval wegen ze nu stuk voor stuk meer dan 3,5 kilogram.
Vrijdag voormiddag hebben we afspraak om ze te laten chippen, dan hebben we nog eens de kans om ze te wegen op de weegschaal in de dierenkliniek ’t Binnenhof te Beerse. Het is goed mogelijk dat een “dikzak” als Hadise of Hercule op dat moment de vier kilo bereiken.
’t Baasje heeft al gezegd dat er geen probleem is in Frankrijk om te eten. Er is nog een schaal die gekocht is als onderzetschaal voor de citroenboom. Die is nog groter als deze hier thuis en nog steeds ongebruikt. Het puppyrestaurant of moeten we -refter zeggen is al op de komst voorzien…
Belle
De "nieuwe" mand...
De “nieuwe” mand…
Gisteren heeft mijn kroost van Ria, de buurvrouw van tante Carine een hondenmand gekregen. Met ons eigen kussen er in is het als een burcht die moet veroverd en verdedigd worden.
Enkele seconden nadat de mand in de ren geplaatst is, is ook de strijd om de heerschappij losgebarsten. Het is nog juist niet met echte “grote mensen” wapens maar hevig is de strijd alvast. Het wapengekletter bestaat uit tegen elkaar rammelende puppy tandjes en klauwende pootjes. Dat alles gepaard aan een hevig gekrijs en geblaf.
Een half uur later is de strijd gestreden en ligt Hercule die daarjuist niet aan de strijd heeft deelgenomen gans alleen in de mand.
Waarschijnlijk is dat een variant van het spreekwoord maar hier is het alvast “als vijf honden vechten voor een mand, gaat de zesde er in slapen”…
Belle
Autogewenning...
Autogewenning…
Dat zit niet bij in het instinct van de hondjes, dus moeten we dat aanleren, autorijden. Ikzelf ben gedurende twee jaar telkens ziek geweest in de auto. Het is te zeggen, op de snelweg ging dat duizend kilometer goed, maar eens van de snelweg en enkele verkeerslichten of rotondes verder was het overgeven.
’t Baasje heeft het dikwijls gezegd, “ons Belle is een snelweghond” Het is verschillende malen gebeurt dat we naar frankrijk reden en een kilometer voor we ter bestemming waren het baasje moest stoppen om de achterbank proper te maken.
Daarom is ’t baasje nu bezig met de pup’s aan de auto en aan rijden te wennen. Vorige week zijn we naar de dierenkliniek geweest om ze te wegen, vandaag zijn we naar Fred in Grobbendonk geweest omdat het baasje daar nog iets moest afleveren. Dat was toch een ritje van heen en terug een uur. Het kleine grut heeft zich goed gehouden, er is geen poetsbeurt van de bench aan te pas gekomen.
Hopelijk gaat het vrijdag of zaterdag ook goed als we voor de volle 800 kilometer gaan.
Op de terugweg volgend jaar (!) zullen we wel twee benches nodig hebben om terug te keren. Die klein mannen groeien dus als kool, vorige week was er nog plaats over in de bench, vandaag ging het ook nog, maar als we daar nog eens twee weken bijtellen is de één bench hopeloos te klein.
Het baasje en ’t vrouwtje zullen wat minder bagage en kleding moeten meenemen. Het zullen strings worden in plaats van onderbroeken, kwestie van plaats te besparen….
Belle
Puppyborrel...
Puppyborrel…
Deze namiddag was het puppyborrel hier ten huize, met z’n vijfentwintigen waren we om op de opgroeiende pup’s een drink uit te brengen.
Iedereen tekende present rond drie uur deze namiddag. ’t Vrouwtje had er zwaar aan gewerkt om allerlei lekkers op tafel te kunnen brengen. Het is natuurlijk zo dat bij een borrel een hapje hoort.
De toekomstige eigenaars van Harko, Hadise en Hercule waren uiteraard uitgenodigd en present. Op vraag van ’t baasje was ook mijne pronte vrijer Zeppos van de partij.
Is die een nog geen klein beetje bestoeft zeg, bijna al even erg als mijzelf. Het was in elk geval een prettig weerzien na die 3 maanden.
Ook het voltallige bestuur van de Drentenvereniging was aanwezig. Als je de echte liefhebbers van Drenten in huis wil halen zijn het wel deze mensen. Zij hadden ook nog zo’n groot been voor mij bij als cadeautje. Dart was nog mijn grootste zorg, dat been verstoppen voor de pups en Zeppos. Als ze zelf zo’n een been willen krijgen moeten ze zelf ook maar een nestje bijeen sparen is mijn gedacht.
Ook Dr. Nelly die de baasjes behulpzaam is geweest bij mijn bevalling, (ikzelf had niet zoveel hulp nodig) maar die twee "zenuwenlijers" van baasjes hebben de hulp en steun van Dr. Nelly heel sterk geapprecieerd. En ook nu is Dr. Nelly ons nog eens komen bezoeken, 't baasje zegt "da's een prachtmadam en nog een uitstekende dierenarts er boven op" ...
Ook Hilde, Jan en Jos, langs wie we destijds Bas kregen waren gekomen en vonden dat ik prachtwerk geleverd heb. Jan en Hilde hebben al een order geplaatst voor het volgende nestje dat er eventueel nog kan komen ? ? ? Op dit moment kan het echt niet bij hen wegens nog te druk bij het werk en geplande verbouwingen, maar stapelzot blijven ze van Drentjes...
Belle
Da wilde ni wete...
Da wilde ni wete…
Gisterenavond moesten(?) de baasjes de 60° verjaardag van Jenny mee gaan vieren. Je weet wel Jenny van Fernand, van de Febro en van St Fraigne in Frankrijk en van nog tal van zaken.
Het ging goed, prachtig zelfs, een magnifiek feest met alles er op en er aan. Lekker eten, goeie dansvloer, prima DJ, (nog een goeie ouwe bekende vanuit de jeugdbeweging KSA, midden vorige eeuw) kortom een feest om U tegen te zeggen.
De baasjes zijn natuurlijk te lang blijven “plakken” alhoewel zijzelf vonden dat het er nog veel te plezierig was om dan al te gaan. De puppy’s hadden er duidelijk een andere mening op na gehouden. De puppyren was open en alle zes waren ze ontsnapt en hadden ze de living “verkend”. Overal hadden ze hun sporen nagelaten , behalve op de tapijten, die hadden ze proper gehouden.
Overal, maar dan ook overal, hadden ze worsten en plassen gedeponeerd. Met uitzondering van hun ren en de tapijten, die waren zo proper als toen de baasjes vertrokken. Dat is eigenlijk een feit om verheugd om te zijn want naar hondentaal vertaald wil dat zeggen: als je ons de kans geeft om het niet bij ons nest (hier de puppyren) te doen dan gaan wij verder af, wat in dit geval de tuin is.
In principe kunnen we dus zeggen, als we dat kleine grut dadelijk buiten laten, als ze hun signalen kenbaar maken, dat onze hondjes op dit moment begrijpen hoe het moet en gewenst is om de zaak proper te houden….
Foto’s van het debacle heeft het baasje niet gemaakt, hier is uw vrije interpretatie gewenst vandaag…
Belle
Even alleen met de puppy's...
Even alleen met de puppy’s…
Gisterenavond heb ik de volle voogdij en toezicht gehad over puppywereld. De baasjes hadden afgesproken om mee te helpen met de organisatie van de jaarlijkse “haringbak” van de wijkvereniging.
’t Vrouwtje met de andere dames van het bestuur binnen aan de toog en ’t baasje , samen met buurman Fons, aan “’t haringvuur”.
Ze hadden er nog goed weer aan want haring bakken doe je vanwege de geur, best buiten in open lucht. Het is dan ook nog sociaal want de buren die niet hebben ingeschreven krijgen dan toch ook nog wat. En misschien nog wel zin om volgende jaar ook deel te nemen.
Aan de geur zal het niet liggen, het baasje kwam thuis met een andere geur als de gebruikelijke Trusardi of Davidoff. De geur van verse , dikke , vette gebakken haring hing in kleding en haar. Het leek of een echte visboer hier thuis kwam.
Ondertussen hebben mijn “klein mannen” zich uitstekend gedragen. Netjes verddeld over de bench en het kussen hebben ze zich mooi door gans de situatie heen geslapen.
Waarschijnlijk hebben ze het nog niet eens gemerkt dat ze samen met mij , “het kot voor zich alleen hadden”…
Belle
Nee baas, vandaag niet...
Nee baas, vandaag niet…
We zijn wel langs dezelfde kant als altijd vertrokken voor de namiddagwandeling maar we zijn niet gans het bos doorgetrokken, te nat en te vies vandaag.
Het was dan nog mijn eigen keuze ook ,van niet het bos in te trekken. Meestal loop ik aan de begin van .het bos al een tijdje vrij, op zoek naar konijnen, eekhoorns en vogels en dan loop ik automatisch het bos in.
Vandaag was ik wel vrij maar bleef liever wat dichter bij het baasje, zoals Bas vroeger altijd deed. Omdat ik het bos niet ingelopen ben was het baasje ook al niet zo enthousiast en we zijn dan maar teruggedraaid aan dat “paddestoeltje” op de hoek aan ’t bos. Daar heeft ’t baasje dan maar een fotootje genomen, toch mooi geposeerd van mij nietwaar ?
Dat heeft het baasje mij laten zien hoe dat moet. Bij Kyra, een andere Drent, kan je haast les volgen van hoe je moet poseren als Drentsche Patrijshond… http://drentkyra.punt.nl/?home=1
Belle
Werken aan het puppygedrag...
Werken aan het puppygedrag…
Uit zichzelf volgen ze hun instinct en dat werkt prima en is een uitstekende start voor zo’n klein pupje. Samenleven met andere zoogdieren, in dit geval mensen, vraagt toch nog wel enkele aanpassingen meer die moeten aangeleerd worden.
Eén van de voornaamste zaken die dienen aangeleerd te worden is het “proper” zijn. De eerste vier weken heb ik die taak op mij genomen, elk plasje, elk worstje, werd zorgvuldig weggewerkt, meestal zonder dat de baasjes het gezien hadden verdween al dat ongemak.
Nu de pupjes niet meer drinken bij mij, en vast voedsel eten, ben ik gestopt met alles op te ruimen. De baasjes moeten het nu maar overnemen, de plassen en hoopjes worden nu ook echt te groot. Dat merken de baasjes nu ook en zij appreciëren het enorm hoe ik dat een maand lang dag en nacht voor hen heb gedaan.
Telkens al de pup’s geslapen hebben of gegeten worden ze nu op et terras gezet waar ze alles kunnen doen. Harko, de voormalige reu “kraagje” is de eerste die alles netjes op de krant deponeert, de overige leggen het zowat overal rond. Ze doen het wel allemaal buiten zodat het binnen in de living proper blijft.
De baasjes zijn best tevreden over de vooruitgang van de kennis van de pupjes, en zien het “proper” zijn, tegen dat ze naar de nieuwe eigenaars gaan, volledig zitten…
Belle
Weer een bosmaatje met een blog...
Weer een “bosmaatje” met een blog…
Wat zag ons baasje daarstraks bij de laatste nieuwe blogs ? Een nieuwe blog met als naam “Baronneke” ! Daar moet hij het fijne van weten want mijn speelkameraad in ’t bos, de Duitse dog zijn naam is toch Baron !
Het baasje heeft tegen Baron’s vrouwtje deze week toch gezegd dat Baron diezelfde avond op ons blog zou komen met foto en al.
Jeanine, want zo noemt het vrouwtje heeft duidelijk ons berichtje gelezen en gelijk is het blogvirus overgeslagen. Baron heeft nu ook zijn eigen blog op ’t seniorennet, kijk hier maar eens: https://blog.seniorennet.be/baronneke/ .
Nu kunnen we tegen elkaar konkureren in verhaaltjes over “ons” bos en zijn bezoekers, dat kan best nog eens plezierig worden. Na Michka, de “bordercollie zonder schapen” https://blog.seniorennet.be/michka_en_cheeta/ van ’t baasje zijn gewezen collega Pierre, is dit de tweede kameraad die we hebben aangestoken met het blogvirus.
Binnenkort moet ik wel achter de afsluiting blijven bij Janssen Pharmaceutica om iets te helpen vinden tegen zo’n virus, ik ben trouwens één van de eerste dragers van het virus.
Belle
Bezoek...
Bezoek…
Gisteren is Carine nog eens op bezoek gekomen samen met dochter Kikki. Wij kennen nog mensen die bang zijn van honden maar Carine staat in de top vijf. “Staat” is niet het juiste woord want het zou “stond” moeten zijn …
Tot voor kort bleef Carine in het deurgat staan als ’t baasje een krant in haar krantenwinkel kwam kopen en wij mee mochten. Van zo ’n twee meter afstand kwam Carine dan zeggen dat wij mooie en brave hondjes waren, maar nader komen, how zeg….
Gisteren zal voor Carine ingaan als “miraculeuze woensdag” , of de dag dat ze voor de eerste maal in haar leven een hondje heeft opgepakt, tegen zich heeft gehouden, en heeft gestreeld. Daarenboven heeft ze er nog duidelijk plezier van gehad.
’t Baasje zegt dan tegen haar “en daar moet je dan zo groot voor geworden zijn”.
Volgende week dinsdagnamiddag komen ze terug en gaat Kikki een wandeling doen met ons naar ’t bos. We zullen ze eens leren wat voor plezier dat honden en mensen samen kunnen maken…
Belle
Fotokes...
Fotokes…
Sonja, trouwe lezeres van dit blog, eigenares van Drent Kyra, http://drentkyra.punt.nl/
zou graag meer fotootjes zien van ons “klein grut”. Ze zal wel niet alleen zijn denken wij zo.
Daarom vanmorgen weinig woorden en geleuter maar fotootjes à volonté…
Belle
Te zwaar...
Te zwaar…
Dat gaf het weegschaaltje van de Weight Watchers dinsdag al aan. Vier van de zes puppy’s konden niet meer gewogen worden, toch zeker niet als ze niet bleven stil zitten in dat schaaltje dat dan telkens wegschoof van het baskuultje.
Dus… naar de grotere bascule, en één die juist weegt. Naar het binnenhof dus, met z’n allen de bench én de koffer van de auto in.
Belle is terug bijna een kilo aangekomen en weegt terug 27 kilo. Al de pups geven nu een resultaat boven de drie kilogram. Dat merk je ook als je ze buitenzet voor het kakje en plasje.
Ook daar zijn ze nu al aan toe onze puppy’s… het “proper maken”. Elke maal als ze wakker worden, wanneer ze gegeten hebben, wanneer ze gedronken hebben, is het een race om ze zo snel mogelijk op het terras te zetten. Ze moeten de link leren leggen tussen “buiten” gaan en daar doen wat binnen “stinkt”.
Tot nu toe liep het vrij vlot, de plasjes en kakjes werden heel netjes op de kranten gedaan, maar samen met de diertjes worden ook die hoopjes groter en veelvuldiger. In die mate dat we in nood kwamen met te weinig oude kranten. Zelfs buiten op het terras doen ze het op een oude krant als er een ligt. Superhondjes heb ik zegt het baasje, en waarlijk hij heeft gelijk, ze leren verbazend snel.
Binnenkort mogen ze nog een klas overslaan. Het zouden de eerste zijn in de familie zegt het baasje heel sarcastisch en jaloers…
Belle
Krankjorum....
Krankjorum…
Dat is het juiste woord voor de toestand van die pup’s, ‘s morgens bij het verversen van de puppy ren. Je moet het ervaren hebben om het te kunnen geloven. De ’s nachts onder geplaste kranten dienen dan ververst te worden maar tegelijk willen die eten en drinken.
Die willen dan ook nog een knuffel, allemaal tegelijk, die bijten in je schoenen, krabben aan je benen en maken daar nog een geluid bij alsof ze gekeeld worden.
Zo’n vijftien minuten duurt dat helse leven dan is het vrouwtje klaar met de puppymelk en vliegen ze met z’n allen gelijk op het eerste kommetje dat ’t baasje gevuld heeft. Er staan zes kommetjes, maar aan dat eerste, daar moeten ze zijn…
Van het moment dat er twee kommetjes gevuld zijn heerst er onmiddellijk complete stilte. De eerste regels van de beleefdheid kennen ze dus al, ze zwijgen tijdens het eten !
Dat moesten de baasjes vroeger ook thuis bij hun ouders, toen moest er ook nog gebeden worden voor het eten maar daar zullen we hier met die “kannibalen” maar niet aan denken. Zie je ze al zitten op hun knieën voor hun kommetje melk of brokjes ?
Belle
Commentaar van een "Profi"...
Commentaar van een “Profi”
Onze Dierenarts, Dr. Nelly Mols leest ook regelmatig onze schrijfsels en dit is wat ze ons mailde als commentaar op het artikeltje over doofheid bij witte honden, artikel dat wij plaatsten op 15.12.08.
Beste Jan, Simonne & vinnige viervoeters,
met plezier lees ik om de zoveel dagen jullie blogje.
Het is een voorbeeld voor mensen die op een goeie manier een nestje willen fokken en grootbrengen. Ik verwijs er
zelfs naar als eigenaars me melden dat ze de intentie hebben om zelf een nest te fokken!
Ik wil wel even wat commentaar geven op het 'medisch stukje' over dove honden, want dat klopt niet helemaal...
én neurologie is 1 van mijn stokpaardjes! Indien mogelijk, zou het interessant zijn om de exacte bron van je stukje
te achterhalen. Weet jij wie het geschreven heeft?
Waar of niet waar?
Tussen het oor en de hersenen loopt een zenuwbaan om signalen die het oor opvangt door te geven aan de hersenen. Het doorgeven van die signalen gebeurt via het pigment (kleur) wat in die zenuwbaan genesteld is. Dat nestelen gebeurt al bij de celdeling na de bevruchting van de eicel.
Wanneer er geen of te weinig pigment in de zenuwbaan terecht komt, worden de signalen van het oor niet aan de hersenen doorgegeven. Deze doofheid komt dus ook niet omdat het oor niet goed functioneert of omdat de hersenen het niet goed doen, maar omdat er feitelijk geen (goede) verbinding tussen die twee is.
Bij de wittere rassen, waar dus veel minder pigment is om te verdelen, komt deze vorm van doofheid dus ook meer voor.
Bij bepaalde rassen komt aangeboren doofheid meer voor dan bij andere (dalmatiër, bull terriër, jack russel - de witte kat met blauwe ogen). Witte dieren hebben weinig pigment en dit door een onderdrukking van de cellen met pigment (de zogenaamde melanocyten). Bij dieren met aangeboren doofheid komt op een leeftijd van 3-4 weken de doorbloeding van het gehoororgaantje in het gedrang waardoor dit degenereert; dit meest waarschijnlijk door een plaatselijke onderdrukking van die pigmentcellen door bepaalde genen. Het exacte mechanisme van overerving is onderwerp van onderzoek. Het niet functioneren van het gehoororgaan ligt toch wel aan de basis van het probleem. Ik kan me wel voorstellen dat de gehoorzenuw zich op termijn minder ontwikkelt door minder impulsen, maar volgens mijn bronnen, ligt het primaire probleem wel bij het gehoororgaan in het oor ...
Het is inderdaad zo dat bij wittere rassen minder pigment is en die vorm van doofheid (congenitaal sensorineuraal om een moeilijk woord te gebruiken) vaker voorkomt.
Indien jullie willen weten hoe een gehoortest wordt uitgevoerd, bijkomend wat info. Dé test hiervoor is de 'BIEP- test' in gewone woorden of de BAEP- test (brain auditory evoked Potentials - test). Wij laten deze test uitvoeren op de dienst neurologie van de faculteit in Merelbeke. De patiënten worden lichtjes gesedeerd en door middel van geluidsimpulsen (clicks) ter hoogte van het oor en elektroden ter hoogte van de schedel wordt de electrische activiteit gemeten in de verschillende delen van het gehoorsysteem (middenoor, gehoorszenuw, hersenen). Hierdoor kan je bilaterale en ook 1-zijdige doofheid vaststellen.
Indien deze doofheid wordt vastgesteld, wordt ten stelligste afgeraden met deze dieren te fokken!
Hopelijk ben ik niet te belerend geweest in m'n berichtgeving.
Veel groeten,
Nelly
Vuurwerkangst...
Vuurwerkangst…
Op de happy2gether blog kan je een gans artikel vinden over vuurwerkangst. Je kan het hier nalezen http://www.happy2gether.be/categorie-blog/83-vuurwerkangst .
Nu is dat bij ons geen probleem niet, toch zeker niet met de komende feestdagen. Al 10 jaar vieren wij Nieuwjaar met vrienden in Frankrijk. Die Fransen zijn wel vuurwerk gek maar alleen met “le quatorze juillet” en het jaarlijkse “bal populaire”.
Eén jaar hebben we eens vijf vuurpijlen weten afsteken bij ons in ’t gehucht . Dat waren dan nog de bengels van onze Engelse buren die enkele vuurpijlen uit Engeland hadden meegebracht.
Ikzelf ben niet bang van al dat geknal maar Bas zaliger was er als de dood voor, ook van onweer was hij zo bang. Dat hebben we hier op ‘ blog al eens verteld hoe dat kwam en hij is het nooit meer kwijt geraakt.
Als uw lievelingsdier ook zo bang is van al dat geknal, lees je het artikel maar eens bij maatje Jan Noordijk op happy2gether…
Belle
Een kwaaie baas...
Een kwaaie baas…
Deze namiddag heb ik de baas zowat de gordijnen ingejaagd. Niet dat er in “ons” bos veel gordijnen hangen maar hij was goed kwaad.
Ik was er weer eens van door gegaan, achter een konijn aan, en ’t baasje was mij maar aan ’t roepen. Het was nogal lang dat ik wegbleef en ’t baasje moest dus terug keren om mij te zoeken. Nergens een Belle te bespeuren, en ik hoorde het baasje wel roepen maar kon er niet naartoe.
In mijn ijver om dat konijn te pakken te krijgen was ik onder een afsluitdraad door gegaan. De afsluitdraad van de fabriek van Janssen Pharmaceutica natuurlijk. Binnen geraken is niks geen moeite, maar terug buiten geraken, da’s wa anders ! Uiteindelijk heeft het baasje mij dan toch gevonden en toen was ‘m nog zo kwaad dat ‘m er eerst nog een fotoke van genomen heeft voor hij mij bevrijde…
Op de terugweg zijn we dan de Duitse Dog van gisteren nog tegengekomen met zijn baasje. Baron noemt hij, en we hebben samen nog eens goed geravot. ’t Baasje was toen al wat bekomen van zijn koleire en kon er toen al weer mee lachen.
Alles bijeen gezien is ’t nog zo’n kwaaie niet die baas van ons…
Belle
Cadeautjes...
Cadeautjes…
Ze zijn toch echt wel op de goede moment geboren wat betreft verwend worden. Met hun gat in de boter gevallen heet dat dan. Nu mag ikzelf ook niet klagen want telkens als die kleintjes wat krijgen deel ik ook in de winst zullen we maar zeggen. Er zijn toch nog blauwe luchten in deze sombere Fortis en Dexia tijden...
Van de baasjes kreeg ik uit de Zoomart een Kerstsjaal met “gouden opdruk “Merry Christmas”. ’t Baasje is nu een beetje jaloers want zoiets zou ‘m best kunnen gebruiken hebben op de veldcross eergisteren in Essen .
Gisteren zijn we een massa volk (hondjes) tegengekomen in “ons” bos. Er was zo’n grote lobbes, zoals ik heb ontmoet op de “Brussels Dog Show”. ’t Baasje zegt daar een Duitse Dog tegen, het vrouwtje noemt dat een Deense Dog. Volgens mij zijn die twee toch dezelfde soort…
Ik heb die grote lobbes eens goed moegemaakt met achter de konijnen te hangen. Ikke onder het hout en die grote langs boven in de houthoop, die mag nog mee komen spelen in ’t bos. Het was bijna zo goed samenwerken als samen met onze Bas, maar op Bas was ik beter ingespeeld, wij verstonden elkaar zonder woorden…
Spijtig dat het baasje het “nief Kodakske” in de auto was vergeten, want hier waren “prijsfoto’s te schieten” zegt ‘m. Niet getreurd baas, wat vandaag niet was, kan morgen nog komen…
Belle
Bezoek...
Bezoek…
Gisteren was het nichtje Carolin met Davy en de kindjes Lien en Wout die onze pupjes kwamen bezoeken, Vandaag was het nichtje Anke, ja… van de “tarte maison” met Lore haar dochtertje die naar de pupjes kwamen kijken.
De pupjes zijn er bepaald niet slechter van geworden, van Lien en Wout kregen ze pluche beestjes en snoepjes, Lore had kwam met een doos vol piepbeestjes op bezoek.
De achternichtjes en neefje hadden al een hele tijd geleden gevraagd om op bezoek te mogen komen maar Ome Jan had gevraagd om niet te komen voor mijn pupjes een maand oud waren. Dat was dus op 12 december een maand geleden dat de pupjes geboren werden…
Ook ikzelf ben weeral niet verwaarloosd uit de strijd gekomen, buffelbeetjes, knabbelstrookjes, zoete snoepjes, De Zoomart heeft weer goede “commerce” gedaan vandaag en eergisteren…
Belle
Wist je dat ? Witte honden en doofheid....
| Wist je dat?: Witte honden en doofheid | ||||
|
Waar of niet waar? Tussen het oor en de hersenen loopt een zenuwbaan om signalen die het oor opvangt door te geven aan de hersenen. Het doorgeven van die signalen gebeurt via het pigment (kleur) wat in die zenuwbaan genesteld is. Dat nestelen gebeurt al bij de celdeling na de bevruchting van de eicel. Wanneer er geen of te weinig pigment in de zenuwbaan terecht komt, worden de signalen van het oor niet aan de hersenen doorgegeven. Deze doofheid komt dus ook niet omdat het oor niet goed functioneert of omdat de hersenen het niet goed doen, maar omdat er feitelijk geen (goede) verbinding tussen die twee is.
| ||||
Een dik uur...
Een dik uur…
Hebben wij nodig om de zaak hier ’s morgens terug een beetje “toonbaar” te maken. De kranten zijn dan gewoonlijk doorweekt en de drolletjes zijn ook alom aanwezig. Er is al één geluk bij… onze pupjes doen alles op de kranten. De stukken tapis plein die het baasje bij in de ren heeft gelegd blijven vrij goed proper . Die moet af en toe maar eens een plasje incasseren…
Die kranten kunnen dan gewoon opgerold worden en verdwijnen dadelijk de grijze vuilzak in. Recyclage is daar niet mee gemoeid, of het moest beantwoorden aan het mestactie plan.
Deze morgen was het niet te koud buiten en heeft het baasje alles wat op pup leek met zijn klikken en klakken buiten op het terras gezet. Daar zijn al flink wat plasjes en kakjes gepleegd. Morgen van het zelfde laken een broek, zo zullen ze het wel leren van alles nog even op te houden en zijn ze “proper” als ze naar de toekomstige eigenaars gaan.
Het is wel een hele belevenis als je zo die zes “klein mannen” rond mij ziet draaien en lopen. Springen en rennen achter en over elkaar is er ook al bij als ze losgelaten worden op het terras. ’t Vrouwtje maakte bezwaar dat het te koud is aan de puppypootjes, maar een echte Drenten zoals mijn pupjes maken daar niks uit, binnenkort zitten ze in het water van de vijver zoals ik gisteren, ik heb toen wel eerst het ijs moeten breken, letterlijk het ijs breken….
Belle
Miss Terminator...
Miss Terminator…
Jean-Pierre en Ute gaan een andere naam voor hun Hadise moeten zoeken, of een ander pupje kiezen en dit pupje aan de Arnold Schwarzenegger laten. Een echte destructor of vernieler is het.
De pluche poppetjes die ze van Lien en Wout gekregen hebben deze namiddag krijgen weinig overlevingskansen, met de guillotine maken de speeltjes meer kans op overleven.
We zullen maar denken dat het een onderdeel is van het socialiseer proces, de wereld ontdekken op een verantwoorde (?) wijze.
Belle
Nog pupjes...
Nog pupjes…
Maar niet bij ons deze maal. Met z’n negen zijn ze en op het eind van de week worden ze acht weken en mogen ze naar de nieuwe eigenaars. Gisterenavond heeft het baasje deze foto’s genomen van moeder Gipsy, vader Felix en de pupjes.
Als ons al dat gewriemel ook nog te wachten staat, gaat het vrouwtje en ikzelf naar onze zoveelste zenuwinzinking denken we. Het voordeel is wel dat bij ons de pups maar met zes zijn, en dat scheelt een slok op een borrel zeggen de noorderburen…
Voor de echte Drentenliefhebbers zijn er nog enkele lichte reutjes beschikbaar bij de familie Temmerman. Wijzelf hebben nog twee “manteltjes” waar heel zeker ook de echte liefhebbers voor zijn.
Wie in België een Drentenpupje zoekt kan dus in elk geval zijn gading nog vinden. Zowel bij de familie Temmerman, als het ware dadelijk en bij ons half januari van het volgend jaar. Ondertussen gaan wij de feestdagen vieren met 7 Drentjes aan (onder) tafel.
Belle
Contact dhr. Yvan Temmerman
Tel: 015 32 13 96
Druk, druk, druk...
Druk, druk, druk…
En amper tijd om ’t blog bij in te vullen, op uitnodiging naar Bart en Sven gaan kijken in de veldritkoers te Essen. Samen met vier kameraden de eerste keer in zijn zestig jarig leven, staan kou lijden in een open vlakte om daar een rij coureurs achter elkaar te zien koersen. Toch geen slimme mannen zegt het baasje , in plaats van zo achter elkaar te hangen konden ze beter allen samen een pint of een jeneverke gaan drinken in die verwarmde tent, daar zouden ze veel meer deugd van hebben, zegt ’t baasje…
Onderweg naar huis dan nog eens gebeld worden door ’t vrouwtje dat er een pup zwaar diaree heeft en moet overgeven. Een klad meer gas geven en hopen dat de flitsers het ook te koud hebben en ondertussen Flor van ’t binnenhof bellen om te fragen dat we nog eens mogen langskomen.
Het arme beestje heeft deze namiddag nog eens bij mij komen drinken, dat zou niet mogen want ik krijg pillen om de melkproductie stil te leggen wegens een melkklier infectie. Gedaan met de milkbar en dit kleintje is er het slachtoffer van. Flor heeft het een pikuurke gegeven en de zaak is weeral “in de sjakos”.
Daarna nog een laatavond vergadering in Hombeek met de overige bestuursleden van de Drentenvereniging over enkele probleemkes die een snelle oplossing vereisen en dan is het weeral “kot in de nacht” en te laat om jullie nog met berichtjes op te zadelen…
Vandaag gaan we beter doen zegt ’t baasje…
Belle
Proefneming geslaagd...
Proefneming geslaagd…
Zes pupjes op een rij die uit zes potjes op een rij voor de eerste maal harde droge brokjes eten. Deze middag was dat te zien hier in onze living.
Mooi was het in elk geval, kijk zelf maar op de foto’s , ze konden niet weg met de potjes, want die waren met klittenband aan de plank bevestigd.
Soms is er nog wat herrie want ze hebben nog niet helemaal door dat er voor ieder persoonlijk een potje staat. Ze zitten dan met soms wel drieën in één potje terwijl er dan twee geen bezoekers hebben.
We laten ze maar doen morgen of overmorgen hebben de meest dominante al bepaald welk hun eetplaats is en valt alles netjes in de plooi.
Het gaat er nu al veel ordelijker aan toe dan we ooit hadden kunnen vermoeden na de eerste maal.
Belle
Bas, posthuum in de internationale pers...
Bas, posthuum in de internationale pers
Deze morgen viel ‘onze Drent’ hier in de bus. ‘Onze Drent’ is het tijdschrift van de Nederlandse Drentenvereniging http://www.drentschepatrijshond.org/ . Het baasje heeft vorige maand het artikeltje ingestuurd waarin het overlijden van Bas werd aangekondigd. De redactie heef het artikeltje geplaatst mét foto in het december nummer.
Dat ‘m altijd een specialleke geweest hebben we vijftien jaar aan de lijve ondervonden en ook nu laat hij zich nog opmerken.
Iedereen weet het zo ondertussen dat Bas op elf dagen na vijftien is geworden en dat ‘m een week voor hij stierf nog de oudste van de groep was op de strandwandeling. Ook nu, wanneer ‘m tussen de tienjarige Storm van Oudsher en de maar vijfjarige Quido Kristel van Selihof staat steekt ‘m er nog dik bovenuit met zijn vijftien schitterende jaren.
Bedankt Nederlandse redactie, voor de eer bewezen aan Bas, wij gaan dit gebaar zeker niet vergeten…
Belle & de pupjes
Brokjes...
Brokjes…
Vandaag beginnen we met mijn pupjes te wennen aan vaste brokjes. Dinsdag zijn we begonnen met puppy brokjes gedrenkt in puppymelk. Nadien heeft het vrouwtje die brokjes gemixt en dan gemengd met puppymelk tot een papje.
Vandaag is de eerste dag van de rest van ons leven dat we vaste mini brokjes gaan eten. Als dat goed lukt en we kunnen ons buikje vol eten dan zijn we goed vertrokken en kan mijn buik en tepels wat rust gegund worden.
Wat voor eten ze ook krijgen, het is telkens een rush naar de tepels of schotel. Het baasje is een systeem aan het ontwerpen dat elke pup zijn individueel eten krijgt. Kwestie van er enige controle te hebben dat ieder zijn voldoende portie krijgt.
Het ontwerp bestaat uit een plank (recup uit de hoedenplank van een Range Rover van jaren terug) zes potjes , vorige week gekocht voor dit doel in de stock 83, hier om de hoek en aangekochte zelfklevende “Velcro” klittenband om de potjes op hun plaats te kunnen houden en toch te kunnen wegnemen om af te wassen.
Straks gaan we merken of het systeem naar behoren werkt, dat het huis niet vol brokjes ligt en de pups hun buikjes vol hebben…
Belle
Koud hé...
Koud hé…
Is het nu zo koud geweest deze namiddag of hebben we iets onder onze schouders ? Zowel ikzelf als ’t baasje hebben het gemerkt op de namiddagwandeling. Terwijl ik me nog kon verwarmen aan het uitbouwen van de inkomhall van die konijnenpijpen, moest het baasje wat dieper in zijn jas duiken en zijn pet wat dieper zetten.
Het kan ook komen door al die bezoekers die naar de pupjes komen kijken . Het baasje heeft dan ook de slechte gewoonte van die mensen uit te waaien en in zijn hemd buiten te blijven staan. Een snotvalling is wel het minste dat je er mee kan oplopen.
’t Baasje heeft dus besloten dat de volgende bezoekers maar van de oprit moeten geraken zonder het baasjes hulp en dat ze zelf maar moeten opletten dat ze niet tegen die dikke esdoorn rijden. Pas op, iedereen is welkom hé, zelfs van harte maar ’t is geen griep of zelfs maar een valling waard zegt het baasje.
Ik zelf kan het alleen maar beamen, een ziek baasje is een paar dagen huis en tuin arrest, en daar kijk ik echt niet naar uit…
Belle
On-ge-loof-lijk...
On-ge-loof-lijk…
Maar elk spelletje van die pupjes (29 dagen oud vandaag) draait uit op een machtspelletje. Verbazend genoeg zijn het de teefjes die de bovenhand voeren.
Hadise , de zwaarste van de kliek van zes, voert de boventoon. Zij werpt zich met al haar gewicht met een aanloop op de hoop spelende pups om er dan één van die reutjes bij zijn oren of staart uit het gewriemel te sleuren.
De toekomstige eigenaars, Jean Pierre en Ute hebben het gisteren met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe die Hadise van hen een reutje tussen haar voorpoten nam en er een nummertje “op zijn hondjes” op gaf. Notabene 29 dagen zijn die oud ! Wat dominant gedrag betreft die Hadise kent er wat van…
Belle
De ontsnappers...
De ontsnappers…
Onze dametjes zijn degene die de wereld willen verkennen, de hedendaagse Stanley’s en Livingstone’s. Het is nog wel niet zo ver gekomen dat we de historische woorden moeten gebruiken van “Hera I presume ?” of “Hadise I presume?” als we ze weer eens tegen komen ergens in de living, buiten de puppyren.
’t Baasje heeft de instap langs het deurtje al verhoogd. Zijn eerste idee was met een elastiek die hij spande aan de onderzijde. Binnen de kortste tijd waren ze daar aan het trekken om de elastiek dan te laten schieten zoals bij een katapult.
Ondertussen zijn ze al onderweg naar de twee kilogram gewicht en dat op de dag dat ze juist vier weken oud zijn geworden. Ze worden groot, mijn klein mannen, is hier wel van toepassing. Hoe groter ze worden, hoe sneller en krachtiger ze zijn om het hazenpad te kiezen.
Belle
Spelen en eten...
Spelen en eten…
Spelen en eten kunnen ze nu ook tegelijk de dames en heertjes pup. Terwijl ik voor vier pup’s heel braaf mijn buik aanbied om te eten hangen er twee aan mijn oren en neus. Ze krijgen nu ook tandjes en dat zijn van die hele fijne naaldjes.’t Valt niet mee al die perforaties in mijn oren.
’t Baasje zegt nu dat ik dat nu ook maar eens moet voelen.Drie jaar terug heb ik hetzelfde gedaan bij Bas. Die heeft daar nooit één grom voor gegeven, meer zelfs, het baasje heeft toen nog tegen Bas gezegd dat ‘m maar eens komaf moest maken met dat klein krapulleke. (dat was ik toen) ’t Baasje klapt dan Frans tegen mij en zegt” l’ histoire se repète”. En dan heeft ‘m weer eens gelijk…
Ook de ontsnappingspogingen hebben steeds meer kans op slagen. Het baasje heeft dan al wel een hogere drempel gemaakt, het zijn gewoonlijk de twee teefjes die buiten de ren te vinden zijn, Hera en Hadise zijn waarschijnlijk nu al aan het oefenen om “een stapke in de wereld te zetten” of nog beter te gaan shoppen onder hun beidjes, ’t zal wel in die richting moeten gezocht worden met die grieten…
Belle
Weer een stap vooruit...
Weer een stap vooruit…
Onze pup's hebben vandaag voor de eerste maal vast voedsel gekregen én gegeten, zelfs met smaak, te zien aan de lege schotel achteraf.
’t Baasje was van plan daar morgen, als de pups 4 weken zijn, mee te beginnen maar de ontsteking van een melkklier bij mij heeft het geven van vast voedsel vervroegd. Ze krijgen nu brokjes van Hill’s , bestemt voor heel kleine pupjes. ’t Vrouwtje mengt die brokjes met puppymelk om de brokjes wat te weken en zachter te maken.
Het is een mooi zicht als die kleintjes in stervorm rond de grote gemeenschappelijke schotel zitten. Soms gaat er wel een pupje in de schotel zitten maar dan moet ik in aktie komen om de zaak te fatsoeneren. Geen probleem voor mij, ik lust dat puppymelk gedoe nog altijd en het is dan geen karwei voor mij, die pupjes “in ’t bad zetten”.
Deze namiddag voelde ik me terug zo goed dat ik spontaan , uit mezelf, de pupjes terug gezoogd heb. Dit tot grote verbazing van de baasjes. Ook de pupjes wisten blijkbaar niet goed wat hen overkwam toen ik plots in de ren ging liggen en de pupjes hun gang liet gaan…
Belle
Dat was nog wat te vroeg...
Dat was nog wat te vroeg…
Zondagmorgen gaf de thermometer in ’t zonnetje 13° aan. Het moment voor een eerste stap buiten op het terras dacht het baasje. Proefkonijn van dienst was Hera, die kon echter de koude grond onder haar pootjes maar matig appreciëren. Plat op haar buik bewoog ze zich verder zoals de voorbije “zwemweken” toen ze nog niet wisten dat pootjes ook anders konden gebruikt worden.
’t Baasje heeft dan maar afgezien van verdere pogingen met de andere pupjes. We willen nu ook niet dat er gaan rondlopen met een snotvalling. Toch zeker niet als ze maar vier weken oud zijn.
Met Belle zijn we gisterenavond nog snel naar de dierenkliniek moeten gaan. Na de wandeling zat er helemaal geen fut in Belle. Ook haar eten bleef staan en haar lievelingsnoepjes, de gedroogde pensstaafjes konden haar ook al niet bekoren. Normaal begaat ze daar een moord voor, nu keek ze er nog niet naar.
Dr. Nelly constateerde een ontstoken melkklier, een pijnlijke affaire naar het schijnt. Belle is wel heel stilletjes geweest, ze had dan ook meer dan veertig graden koorts. Een pikuur met antibiotica heeft wel soelaas gebracht want vanmorgen ging het al heel wat beter.
Toch hebben we nog een bezoek gebracht aan de dierenkliniek voor een opvolging van het probleem.
Ook hebben we een afspraak gemaakt om de pup’s te “chippen”. Vrijdag 26 december krijgen ze hun eerste vaccinatie, hun chip en tegelijk hun Europees paspoort.
Het gaat allemaal heel snel, vier weken geleden hadden we hier “zes natte muizen” die juist de wereld aanschouwden, nu zes mormeltjes die elkaar niet kunnen gerust laten en niets anders doen dan “t kot overhoop zetten”
Belle
Op stap...
Op stap…
Deze namiddag mocht ik mee met ’t baasje op grote wandeling. Ik hoorde het deze morgen al toen het baasje aan het telefoneren was met Louis en Leo. Louis en Leo zijn ook twee Drenten baasjes hier uit de buurt. Het baasje organiseert toch samen met hen in februari een winter wandeling en dit was de eerste samenkomst om een parcours uit te werken.
De hondjes van Leo waren ook van de partij en via “ons” bos vertrokken we richting Lilse Bergen. Van de gans de weg hebben we toch wel 4/5° mogen loslopen. In de bossen achter de camping van de Lilse Bergen hebben we nog eens knap het wildbestand gecontroleerd. Daarna over een heidepartij waar het ook hevig snuffelen was kwamen we aan het keerpunt van de wandeling. Halfweg vertelde het baasje, tijd om bij te tanken.
In café de Boskant, weid en zijd bekend hier in de buurt hebben we dan gezorgd dat de snel opkomende uitdrogingsverschijnselen gestopt werden. ’t Baasje kwam dan nog een oud studiegenoot tegen die hij in geen tien jaar meer zag. Daar moest dan ook nog even mee geklapt worden.
Toen was het uiteindelijk nog haasten om voor donker thuis te zijn, maar we hebben een reuze namiddag beleefd. Dat moesten de baasjes meer doen zo gaan wandelen samen met andere Drentjes.
Belle
Kommetje of de tepel ?
Kommetje of de tepel ?
Dat jonge Drentengeweld is mij gewoonweg naar de vernieling aan het zuigen. Ik ben er al niet zo gek meer van om mij daar telkens neer te leggen om die zes pup’s met alle geweld op mijn tepels los te laten.
Het baasje heeft de nageltjes, naalden is een beter woord, al geknipt omdat ze mijn buik openhaalden bij het zogen. Dan wrijft het baasje mijn buik in met uierzalf om de pijn wat te verzachten en dat doet werkelijk deugd.
Ondertussen is het baasje ook begonnen met de pup’s zelfstandig te laten eten. Het vrouwtje maakt dan puppymelk van speciale melkpoeder gemengd met water. De pups lusten het wel maar als ze de keus hebben verkiezen ze toch het eten van moeder Belle… Zo jong nog, en al zo’n kenners van goed eten, dat belooft voor de toekomst.
Het zal er “afdruipen” uit welk nestje ze gekomen zijn…
Belle
