De eerste grote puppyreis....

Chippen, vaccineren, paspoort…

Een uur en half zijn we er mee bezig geweest. Eerst een gewoon onderzoek, oogjes, tandjes,hart, longen, balletjes voor de reutjes, Dr. Nelly kijkt het allemaal na, vooraleer ze ook hun nageltjes knipt. Dan komt het belangrijke werk, de puppyvaccinatie geeft geen probleem, geen enkele pup geeft daar een kik voor. De dikke naald van het chippen veroorzaakt bij elke pup een gepiep en gejank, het duurt maar even en een beetje meer knuffelen lost het probleem dadelijk op.
 

Vooraf zijn de pupjes gewogen, Hercule en Vlekje (die sinds gisteren Harry noemt) zijn de dikkerds die 4,850 kilogram op de bascule brengen. Ons Hera blijft met 4,350 kilogram de lichtste pup. De andere pups wegen allen 4,5 kg. Niet slecht voor pup’s van 6 weken oud zegt het baasje, Dr Nelly zegt dat het schitterend is.

Zondag zullen de pupjes nog eens een pil krijgen om te onwormen. Wij stellen dat uit omdat we morgen naar Frankrijk vertrekken en de ontwormingspil kan wel eens diaree veroorzaken. Als we nu iets kunnen missen onderweg is het wel dat.

Och ja, ik mocht ook mee om nog eens te worden gewogen, volgens ’t baasje ben ik terug op gewicht met mijn 28 kilogram...

Belle

Veel beweging hier in huis…

Er staat weer wat te gebeuren, iets met mijn puppy’s vermoed ik. Ik heb al iets gehoord van chips, maar er is nog geen kom of iets dergelijks op tafel gekomen. Als het al chips zijn dan verkies ik de paprika chips.

Het baasje heeft ook al een bench in de auto gezet. Ik hoor hem iets zeggen tegen ’t vrouwtje van 10u15,  afspraak in ’t binnenhof om te chippen. Nu valt mijne Euro, ze gaan die pupjes hun verplichte chip geven. Het baasje verkiest dat boven die lelijke tatoeage in hun oor zoals ik er nog één heb. Het baasje zegt dat die chip plaatsen veel minder pijnlijk is als het tatoeëren. Ze worden dan ook een eerste maal gevaccineerd. Da’s ook al verplicht voor de wet.

Dan krijgen mijn kleintjes ook hun Europees paspoort en dan zal het weer niet lang duren voor we naar Frankrijk trekken. ’t Baasje heeft al met de pupjes geoefend in het autorijden en geen enkele is tijdens de rit ziek geworden. Het was maar tot in Grobbendonk en dat is helemaal niet wat het gaat zijn als we de 820 kilometer naar Ferret gaan afleggen. ’t Baasje heeft wel een aantal ronde punten en verkeerslichten genomen, en laat nu juist da zijn waar ik altijd zoveel moeite mee had.

Die klein mannen van mij houden het wel zegt het baasje, ’t zijn flinke gasten en zij gaan weinig of geen problemen geven onderweg…

Belle

Meer en meer…

Meer en meer willen ze buiten, om hun plasjes te gaan maken of gewoon te gaan ravotten. Een uur blijven ze al makkelijk buiten in de tuin op het gazon of terras.

Ze verstoppen zich achter de bloembak om de eerste die langs komt te bespringen en de schrik van zijn leven te bezorgen. Een race door de tuin is dan gewoonlijk het gevolg want diegene die aangevallen is laat dat ook niet zomaar over zich gaan.

Uren kunnen de baasjes zo aan het venster staan kijken om die klein gasten bezig te zien.

Ik kom er dan bijliggen met zo een kauwbeen dat we gekregen hebben van de gasten die op de puppyborrel waren zondag laatstleden, of ik ga ook even de tuin in als het nodig is om orde op zaken te stellen als het er weer wat hevig aan toe gaat.

Het is toch Kerstmis vandaag en een beetje vreedzaam spelen is toch niet te veel gevraagd vandaag, is mijn bescheiden Drentenmening…

Belle…

Een zalig en vredevol Kerstfeest

Aan alle lezers en vrienden van dit blog

Jan, Simonne, Belle en de pupjes  Faes

Fascinerend…

Je zou er complexen van krijgen, zijn wij nu zo dom en die hondjes zo slim of scheelt er iets met ons ?

Elke dag sta je weer versteld hoe snel die kleintjes leren en hoe snel ze alles begrepen hebben. Het is enkel kwestie van het goed aan te brengen. Hoe doe je dat ? Gewoon de moeder, in dit geval Belle in ’t oog houden en kijken hoe zij dat doet. Poepsimpel ! ! ! !

Ik heb slimme vrienden, héééél slimme vrienden, maar of zij het zo simpel kunnen aanbrengen, daar durf ik heel sterk aan twijfelen. Met haar bek en een poot kan zij die pupjes onder de knoet houden dat het mooi is om zien. En denk nu niet dat die kleintjes zich nog durven verzetten tegen hun moeder. ‘k Heb zelf ooit anders ervaren…

Ik heb jaren les gegeven maar hadden ze dit aangeleerd op de lerarenopleiding destijds, we zouden andere resultaten bereikt hebben. Misschien ook wel eens dikke ambras met enkele ouders die het op het systeem niet zo begrepen hadden, maar de resultaten zijn hier dagelijks te zien.

Af en toe eens eentje met zijn nekvel nemen, of ’t bekje eens dichthouden, en ’t probleem in ’t roedeltje is zo opgelost. Zonder één woord/blaf /kreet van protest.

Zo eenvoudig kan opvoeden zijn…

Voor een keer ‘t baasje

Alle dagen properder…

Het is nog niet zoals de eerste vier weken toen ik zelf de pupjes eten gaf, toen was er helemaal geen gemors. Als de baasjes de pupjes ’s morgens buiten laten is het een herrie om eten. Die schotels staan dan ver genoeg uit elkaar want de pups worden te groot om allen rond één schotel te kunnen, het is daar echt dringen als er maar één schotel staat en dan krijgen enkel de grootste of zwaarste eten.

Ook de puppyren is ’s morgens al een stuk zindelijker. Niet dat je er al van de vloer kan eten (of je moest een bijzondere appetijt hebben) maar nu is het ’s morgens toch al geen ware ravage meer. De baasjes en ikzelf hebben de indruk dat ze wachten tot ze buiten kunnen om alles te doen wat ze “behoefte noemen”.

Gisteren voor we met z’n allen met de auto mee mochten heeft het baasje die kleintjes elk een halsbandje aangedaan. Was me dat een gedoe, die zaten niet stil, het baasje zijn vingers waren te dik voor die kleine slotjes van de bandjes enzovoort enzovoort…

Toen ieder voorzien was van zo’n bandje was het net of er was een vlooien invasie opgedoken…Die kleintjes zaten aan dat bandje te krabben op zo’n manier dat je wel moest denken aan een epidemie of invasie van vlooien.

Al een geluk dat het baasje dat op maandag heeft gedaan, want moest dat zo geweest zijn eergisteren met het bezoek op de puppyborrel, er zouden wel mensen rare gedachten gekregen hebben over de hygiëne hier ten huize. Na een half uur waren ze dat bandje ook gewend ( of te moe van het krabben) en was de invasie over , oef….

Belle

Zoek de verschillen…

Hoeveel verschillen durven we nog niet vragen, enkel deze vraag volstaat, “Waar is de schotel gebleven”?

Het is inderdaad dezelfde schotel waar ze uit eten, de puppymelk is nu “Hill’s puppybrokken” geworden. Het enige verschil is één week leeftijdsverschil van de pup’s.

Dat geeft je tevens een idee van het groeien van de pupjes.

Morgen worden ze zes weken. Zes weken geleden hadden we hier zes borelingetjes waarvan de kleinste 310 gram woog en de zwaarste 380 gram. Wat ze vandaag wegen weten we niet precies omdat het Weight Watchers schaaltje maar tot drie kilo werkt. In elk geval wegen ze nu stuk voor stuk meer dan 3,5 kilogram.
 

Vrijdag voormiddag hebben we afspraak om ze te laten chippen, dan hebben we nog eens de kans om ze te wegen op de weegschaal in de dierenkliniek ’t Binnenhof te Beerse. Het is goed mogelijk dat een “dikzak” als Hadise of Hercule op dat moment de vier kilo bereiken.

’t Baasje heeft al gezegd dat er geen probleem is in Frankrijk om te eten. Er is nog een schaal die gekocht is als onderzetschaal voor de citroenboom. Die is nog groter als deze hier thuis en nog steeds ongebruikt. Het puppyrestaurant of moeten we -refter zeggen is al op de komst voorzien…

Belle

De “nieuwe” mand…

Gisteren heeft mijn kroost van Ria, de buurvrouw van tante Carine een hondenmand gekregen. Met ons eigen kussen er in is het als een burcht die moet veroverd en verdedigd worden.

Enkele seconden nadat de mand in de ren geplaatst is, is ook de strijd om de heerschappij losgebarsten. Het is nog juist niet met echte “grote mensen” wapens maar hevig is de strijd alvast. Het wapengekletter bestaat uit tegen elkaar rammelende puppy tandjes en klauwende pootjes. Dat alles gepaard aan een hevig gekrijs en geblaf.

Een half uur later is de strijd gestreden en ligt Hercule die daarjuist niet aan de strijd heeft deelgenomen gans alleen in de mand.

Waarschijnlijk is dat een variant van het spreekwoord maar hier is het alvast “als vijf honden vechten voor een mand, gaat de zesde er in slapen”…

Belle

Puppyborrel…

Deze namiddag was het puppyborrel hier ten huize, met z’n vijfentwintigen waren we om op de opgroeiende pup’s  een drink uit te brengen.

Iedereen tekende present rond drie uur deze namiddag. ’t Vrouwtje had er zwaar aan gewerkt om allerlei lekkers op tafel te kunnen brengen. Het is natuurlijk zo dat bij een borrel een hapje hoort.

De toekomstige eigenaars van Harko, Hadise  en Hercule waren uiteraard uitgenodigd en present. Op vraag van ’t baasje was ook mijne pronte vrijer Zeppos van de partij.

Is die een nog geen klein beetje bestoeft zeg, bijna al even erg als mijzelf. Het was in elk geval een prettig weerzien na die 3 maanden.

Ook het voltallige bestuur van de Drentenvereniging was aanwezig. Als je de echte liefhebbers van Drenten in huis wil halen zijn het wel deze mensen. Zij hadden ook nog zo’n groot been voor mij bij als cadeautje. Dart was nog mijn grootste zorg, dat been verstoppen voor de pups en Zeppos. Als ze zelf zo’n een been willen krijgen moeten ze zelf ook maar een nestje bijeen sparen is mijn gedacht.

Ook Dr. Nelly die de baasjes behulpzaam is geweest bij mijn bevalling, (ikzelf had niet zoveel hulp nodig) maar die twee "zenuwenlijers" van baasjes hebben de hulp en steun van Dr. Nelly heel sterk geapprecieerd. En ook nu is Dr. Nelly ons nog eens komen bezoeken, 't baasje zegt "da's een prachtmadam en nog een uitstekende dierenarts er boven op" ...

Ook Hilde, Jan  en Jos, langs wie we destijds Bas kregen waren gekomen en vonden dat ik prachtwerk geleverd heb. Jan en Hilde hebben al een order geplaatst voor het volgende nestje dat er eventueel nog kan komen ? ? ? Op dit moment kan het echt niet bij hen wegens nog te druk bij het werk en geplande verbouwingen, maar stapelzot blijven ze van Drentjes...

Belle

Da wilde ni wete…

Gisterenavond moesten(?) de baasjes de 60° verjaardag van Jenny mee gaan vieren. Je weet wel Jenny van Fernand, van de Febro en van St Fraigne in Frankrijk en van nog tal van zaken.

Het ging goed, prachtig zelfs, een magnifiek feest met alles er op en er aan. Lekker eten, goeie dansvloer, prima DJ, (nog een goeie ouwe bekende vanuit de jeugdbeweging KSA, midden vorige eeuw) kortom een feest om U tegen te zeggen.

De baasjes zijn natuurlijk te lang blijven “plakken” alhoewel zijzelf vonden dat het er nog veel te plezierig was om dan al te gaan. De puppy’s hadden er duidelijk een andere mening op na gehouden. De puppyren was open en alle zes waren ze ontsnapt en hadden ze de living “verkend”. Overal hadden ze hun sporen nagelaten , behalve op de tapijten, die hadden ze proper gehouden.

Overal, maar dan ook overal, hadden ze worsten en plassen gedeponeerd. Met uitzondering van hun ren en de tapijten, die waren zo proper als toen de baasjes vertrokken. Dat is eigenlijk een feit om verheugd om te zijn want naar hondentaal vertaald wil dat zeggen: als je ons de kans geeft om het niet bij ons nest (hier de puppyren) te doen dan gaan wij verder af, wat in dit geval de tuin is.

In principe kunnen we dus zeggen, als we dat kleine grut dadelijk buiten laten, als ze hun signalen kenbaar maken, dat onze hondjes op dit moment begrijpen hoe het moet en gewenst is om de zaak proper te houden….

Foto’s van het debacle heeft het baasje niet gemaakt, hier is uw vrije interpretatie gewenst vandaag…

Belle

Even alleen met de puppy’s…

Gisterenavond heb ik de volle voogdij en toezicht gehad over puppywereld. De baasjes hadden afgesproken om mee te helpen met de organisatie van de jaarlijkse “haringbak” van de wijkvereniging.

’t Vrouwtje met de andere dames van het bestuur binnen aan de toog en ’t baasje , samen met buurman Fons, aan “’t haringvuur”.

Ze hadden er nog goed weer aan want haring bakken doe je vanwege de geur, best buiten in open lucht. Het is dan ook nog sociaal want de buren die niet hebben ingeschreven krijgen dan toch ook nog wat. En misschien nog wel zin om volgende jaar ook deel te nemen.

Aan de geur zal het niet liggen, het baasje kwam thuis met een andere geur als de gebruikelijke Trusardi of Davidoff. De geur van verse , dikke , vette gebakken haring hing in kleding en haar. Het leek of een echte visboer hier thuis kwam.

Ondertussen hebben mijn “klein mannen” zich uitstekend gedragen. Netjes verddeld over de bench en het kussen hebben ze zich mooi door gans de situatie heen geslapen.

Waarschijnlijk hebben ze het nog niet eens gemerkt dat ze samen met mij , “het kot voor zich alleen hadden”…

Belle

Werken aan het puppygedrag…

Uit  zichzelf volgen ze hun instinct en dat werkt prima en is een uitstekende start voor zo’n klein pupje. Samenleven met andere zoogdieren, in dit geval mensen, vraagt toch nog wel enkele aanpassingen meer die moeten aangeleerd worden.

Eén van de voornaamste zaken die dienen aangeleerd te worden is het “proper” zijn. De eerste vier weken heb ik die taak op mij genomen, elk plasje, elk worstje, werd zorgvuldig weggewerkt, meestal zonder dat de baasjes het gezien hadden verdween al dat ongemak.

Nu de pupjes niet meer drinken bij mij, en vast voedsel eten, ben ik gestopt met alles op te ruimen. De baasjes moeten het nu maar overnemen, de plassen en hoopjes worden nu ook echt te groot. Dat merken de baasjes nu ook en zij appreciëren het enorm hoe ik dat een maand lang dag en nacht voor hen heb gedaan.

Telkens al de pup’s geslapen hebben of gegeten worden ze nu op et terras gezet waar ze alles kunnen doen. Harko, de voormalige reu “kraagje” is de eerste die alles netjes op de krant deponeert, de overige leggen het zowat overal rond. Ze doen het wel allemaal buiten zodat het binnen in de living proper blijft.

De baasjes zijn best tevreden over de vooruitgang van de kennis van de pupjes, en zien het “proper” zijn, tegen dat ze naar de nieuwe eigenaars gaan, volledig zitten…

Belle

Weer een “bosmaatje” met een blog…

Wat zag ons baasje daarstraks bij de laatste nieuwe blogs ? Een nieuwe blog met als naam “Baronneke” ! Daar moet hij het fijne van weten want mijn speelkameraad in ’t bos, de Duitse dog zijn naam is toch Baron !

Het baasje heeft tegen Baron’s vrouwtje deze week toch gezegd dat Baron diezelfde avond op ons blog zou komen met foto en al.

Jeanine, want zo noemt het vrouwtje heeft duidelijk ons berichtje gelezen en gelijk is het blogvirus overgeslagen. Baron heeft nu ook zijn eigen blog op ’t seniorennet, kijk hier maar eens: https://blog.seniorennet.be/baronneke/ .

Nu kunnen we tegen elkaar konkureren in verhaaltjes over “ons” bos en zijn bezoekers, dat kan best nog eens plezierig worden. Na Michka, de “bordercollie zonder schapen” https://blog.seniorennet.be/michka_en_cheeta/ van ’t baasje zijn gewezen collega Pierre, is dit de tweede kameraad die we hebben aangestoken met het blogvirus.

Binnenkort moet ik wel achter de afsluiting blijven bij Janssen Pharmaceutica om iets te helpen vinden tegen zo’n virus, ik ben trouwens één van de eerste dragers van het virus.

Belle

Fotokes…

Sonja, trouwe lezeres van dit blog, eigenares van Drent Kyra, http://drentkyra.punt.nl/

zou graag meer fotootjes zien van ons “klein grut”. Ze zal wel niet alleen zijn denken wij zo.

Daarom vanmorgen weinig woorden en geleuter maar fotootjes à volonté…

Belle