Bezoek...

Fotokes…

Sonja, trouwe lezeres van dit blog, eigenares van Drent Kyra, http://drentkyra.punt.nl/

zou graag meer fotootjes zien van ons “klein grut”. Ze zal wel niet alleen zijn denken wij zo.

Daarom vanmorgen weinig woorden en geleuter maar fotootjes à volonté…

Belle

Te zwaar…

Dat gaf het weegschaaltje van de Weight Watchers dinsdag al aan. Vier van de zes puppy’s konden niet meer gewogen worden, toch zeker niet als ze niet bleven stil zitten in dat schaaltje dat dan telkens wegschoof van het baskuultje.

Dus… naar de grotere bascule, en één die juist weegt. Naar het binnenhof dus, met z’n allen de bench én de koffer van de auto in.

Belle is terug bijna een kilo aangekomen en weegt terug 27 kilo. Al de pups geven nu een resultaat boven de drie kilogram. Dat merk je ook als je ze buitenzet voor het kakje en plasje.

Ook daar zijn ze nu al aan toe onze puppy’s… het “proper maken”. Elke maal als ze wakker worden, wanneer ze gegeten hebben, wanneer ze gedronken hebben, is het een race om ze zo snel mogelijk op het terras te zetten. Ze moeten de link leren leggen tussen “buiten” gaan en daar doen wat binnen “stinkt”.

Tot nu toe liep het vrij vlot, de plasjes en kakjes werden heel netjes op de kranten gedaan, maar samen met de diertjes worden ook die hoopjes groter en veelvuldiger. In die mate dat we in nood kwamen met te weinig oude kranten. Zelfs buiten op het terras doen ze het op een oude krant als er een ligt. Superhondjes heb ik zegt het baasje, en waarlijk hij heeft gelijk, ze leren verbazend snel.

Binnenkort mogen ze nog een klas overslaan. Het zouden de eerste zijn in de familie zegt het baasje heel sarcastisch en jaloers…

Belle

Krankjorum…

Dat is het juiste woord voor de toestand van die pup’s, ‘s morgens bij het verversen van de puppy ren. Je moet het ervaren hebben om het te kunnen geloven. De ’s nachts onder geplaste kranten dienen dan ververst te worden maar tegelijk willen die eten en drinken. 

Die willen dan ook nog een knuffel, allemaal tegelijk, die bijten in je schoenen, krabben aan je benen en maken daar nog een geluid bij alsof ze gekeeld worden.

Zo’n vijftien minuten duurt dat helse leven dan is het vrouwtje klaar met de puppymelk en vliegen ze met z’n allen gelijk op het eerste kommetje dat ’t baasje gevuld heeft. Er staan zes kommetjes, maar aan dat eerste, daar moeten ze zijn…

Van het moment dat er twee kommetjes gevuld zijn heerst er onmiddellijk complete stilte. De eerste regels van de beleefdheid kennen ze dus al, ze zwijgen tijdens het eten !

Dat moesten de baasjes vroeger ook thuis bij hun ouders, toen moest er ook nog gebeden worden voor het eten maar daar zullen we hier met die “kannibalen” maar niet aan denken. Zie je ze al zitten op hun knieën voor hun kommetje melk of brokjes ?

Belle

Een kwaaie baas…

Deze namiddag heb ik de baas zowat de gordijnen ingejaagd. Niet dat er in “ons” bos veel gordijnen hangen maar hij was goed kwaad.

Ik was er weer eens van door gegaan, achter een konijn aan, en ’t baasje was mij maar aan ’t roepen. Het was nogal lang dat ik wegbleef en ’t baasje moest dus terug keren om mij te zoeken. Nergens een Belle te bespeuren, en ik hoorde het baasje wel roepen maar kon er niet naartoe.

In mijn ijver om dat konijn te pakken te krijgen was ik onder een afsluitdraad door gegaan. De afsluitdraad van de fabriek van Janssen Pharmaceutica natuurlijk. Binnen geraken is niks geen moeite, maar terug buiten geraken, da’s wa anders ! Uiteindelijk heeft het baasje mij dan toch gevonden en toen was ‘m nog zo kwaad dat ‘m er eerst nog een fotoke van genomen heeft voor hij mij bevrijde…

Op de terugweg zijn we dan de Duitse Dog van gisteren nog tegengekomen met zijn baasje. Baron noemt hij, en we hebben samen nog eens goed geravot. ’t Baasje was toen al wat bekomen van zijn koleire en kon er toen al weer mee lachen.

Alles bijeen gezien is ’t nog zo’n kwaaie niet die baas van ons…

Belle

Cadeautjes…

Ze zijn toch echt wel op de goede moment geboren wat betreft verwend worden. Met hun gat in de boter gevallen heet dat dan. Nu mag ikzelf ook niet klagen want telkens als die kleintjes wat krijgen deel ik ook in de winst zullen we maar zeggen. Er zijn toch nog blauwe luchten in deze sombere Fortis en Dexia tijden... 

Van de baasjes kreeg ik uit de Zoomart een Kerstsjaal met “gouden opdruk “Merry Christmas”. ’t Baasje is nu een beetje jaloers want zoiets zou ‘m best kunnen gebruiken hebben op de veldcross eergisteren in Essen .

Gisteren zijn we een massa volk (hondjes) tegengekomen in “ons” bos. Er was zo’n grote lobbes, zoals ik heb ontmoet op de “Brussels Dog Show”. ’t Baasje zegt daar een Duitse Dog tegen, het vrouwtje noemt dat een Deense Dog. Volgens mij zijn die twee toch dezelfde soort…

Ik heb die grote lobbes eens goed moegemaakt met achter de konijnen te hangen. Ikke onder het hout en die grote langs boven in de houthoop, die mag nog mee komen spelen in ’t bos. Het was bijna zo goed samenwerken als samen met onze Bas, maar op Bas was ik beter ingespeeld, wij verstonden elkaar zonder woorden…

Spijtig dat het baasje het “nief Kodakske” in de auto was vergeten, want hier waren “prijsfoto’s te schieten” zegt ‘m. Niet getreurd baas, wat vandaag niet was, kan morgen nog komen…

Belle

Bezoek…

Gisteren was het nichtje Carolin met Davy en de kindjes Lien en Wout die onze pupjes kwamen bezoeken, Vandaag was het nichtje Anke, ja… van de “tarte maison” met Lore haar dochtertje die naar de pupjes kwamen kijken.

De pupjes zijn er bepaald niet slechter van geworden, van Lien en Wout kregen ze pluche beestjes en snoepjes, Lore had kwam met een doos vol piepbeestjes op bezoek.

De achternichtjes en neefje hadden al een hele tijd geleden gevraagd om op bezoek te mogen komen maar Ome Jan had gevraagd om niet te komen voor mijn pupjes een maand oud waren. Dat was dus op 12 december een maand geleden dat de pupjes geboren werden…

Ook ikzelf ben weeral niet verwaarloosd uit de strijd gekomen, buffelbeetjes, knabbelstrookjes, zoete snoepjes, De Zoomart heeft weer goede “commerce” gedaan vandaag en eergisteren…

Belle

Een dik uur…

Hebben wij nodig om de zaak hier ’s morgens terug een beetje “toonbaar” te maken. De kranten zijn dan gewoonlijk doorweekt en de drolletjes zijn ook alom aanwezig. Er is al één geluk bij… onze pupjes doen alles op de kranten. De stukken tapis plein die het baasje bij in de ren heeft gelegd blijven vrij goed proper . Die moet af en toe maar eens een plasje incasseren…

Die kranten kunnen dan gewoon opgerold worden en verdwijnen dadelijk de grijze vuilzak in. Recyclage is daar niet mee gemoeid, of het moest beantwoorden aan het mestactie plan.

Deze morgen was het niet te koud buiten en heeft het baasje alles wat op pup leek  met zijn klikken en klakken buiten op het terras gezet. Daar zijn al flink wat plasjes en kakjes gepleegd. Morgen van het zelfde laken een broek, zo zullen ze het wel leren van alles nog even op te houden en zijn ze “proper” als ze naar de toekomstige eigenaars gaan.

Het is wel een hele belevenis als je zo die zes “klein mannen” rond mij ziet draaien en lopen. Springen en rennen achter en over elkaar is er ook al bij als ze losgelaten worden op het terras. ’t Vrouwtje maakte bezwaar dat het te koud is aan de puppypootjes, maar een echte Drenten zoals mijn pupjes maken daar niks uit, binnenkort zitten ze in het water van de vijver zoals ik gisteren, ik heb toen wel eerst het ijs moeten breken, letterlijk het ijs breken….

Belle

Nog pupjes…

Maar niet bij ons deze maal. Met z’n negen zijn ze en op het eind van de week worden ze acht weken en mogen ze naar de nieuwe eigenaars. Gisterenavond heeft het baasje deze foto’s genomen van moeder Gipsy,  vader Felix en de pupjes.

Als ons al dat gewriemel ook nog te wachten staat, gaat het vrouwtje en ikzelf naar onze zoveelste zenuwinzinking denken we. Het voordeel is wel dat bij ons de pups maar met zes zijn, en dat scheelt een slok op een borrel zeggen de noorderburen…

Voor de echte Drentenliefhebbers zijn er nog enkele lichte reutjes beschikbaar bij de familie Temmerman. Wijzelf hebben nog twee “manteltjes” waar heel zeker ook de echte liefhebbers voor zijn.

Wie in België een Drentenpupje zoekt kan dus in elk geval zijn gading nog vinden. Zowel bij de familie Temmerman, als het ware dadelijk en bij ons half januari van het volgend jaar. Ondertussen gaan wij de feestdagen vieren met 7 Drentjes aan (onder) tafel.

Belle

Contact dhr. Yvan Temmerman

Tel: 015 32 13 96

yvan.temmerman@telenet.be

Druk, druk, druk…

En amper tijd om ’t blog bij in te vullen, op uitnodiging naar Bart en Sven gaan kijken in de veldritkoers te Essen. Samen met vier kameraden de eerste keer in zijn  zestig jarig leven, staan kou lijden in een open vlakte om daar een rij coureurs achter elkaar te zien koersen. Toch geen slimme mannen zegt het baasje , in plaats van zo achter elkaar te hangen konden ze beter allen samen een pint of een jeneverke gaan drinken in die verwarmde tent, daar zouden ze veel meer deugd van hebben, zegt ’t baasje…

Onderweg naar huis dan nog eens gebeld worden door ’t vrouwtje dat er een pup zwaar diaree heeft en moet overgeven. Een klad meer gas geven en hopen dat de flitsers het ook te koud hebben en ondertussen Flor van ’t binnenhof bellen om te fragen dat we nog eens mogen langskomen.

Het arme beestje heeft deze namiddag nog eens bij mij komen drinken, dat zou niet mogen want ik krijg pillen om de melkproductie stil te leggen wegens een melkklier infectie. Gedaan met de milkbar en dit kleintje is er het slachtoffer van. Flor heeft het een pikuurke gegeven en de zaak is weeral “in de sjakos”.

Daarna nog een laatavond vergadering in Hombeek met de overige bestuursleden van de Drentenvereniging over enkele probleemkes die een snelle oplossing vereisen en dan is het weeral “kot in de nacht” en te laat om jullie nog met berichtjes op te zadelen…

Vandaag gaan we beter doen zegt ’t baasje…

Belle

Proefneming geslaagd…

Zes pupjes op een rij die uit zes potjes op een rij voor de eerste maal harde droge brokjes eten. Deze middag was dat te zien hier in onze living.

Mooi was het in elk geval, kijk zelf maar op de foto’s , ze konden niet weg met de potjes, want die waren met klittenband aan de plank bevestigd.

Soms is er nog wat herrie want ze hebben nog niet helemaal door dat er voor ieder persoonlijk een potje staat. Ze zitten dan met soms wel drieën in één potje terwijl er dan twee geen bezoekers hebben.

We laten ze maar doen morgen of overmorgen hebben de meest dominante al bepaald welk hun eetplaats is en valt alles netjes in de plooi.

Het gaat er nu al veel ordelijker aan toe dan we ooit hadden kunnen vermoeden na de eerste maal.

Belle

Koud hé…

Is het nu zo koud geweest deze namiddag of hebben we iets onder onze schouders ? Zowel ikzelf als ’t baasje hebben het gemerkt op de namiddagwandeling. Terwijl ik me nog kon verwarmen aan het uitbouwen van de inkomhall van die konijnenpijpen, moest het baasje wat dieper in zijn jas duiken en zijn pet wat dieper zetten.

Het kan ook komen door al die bezoekers die naar de pupjes komen kijken . Het baasje heeft dan ook de slechte gewoonte van die mensen uit te waaien en in zijn hemd buiten te blijven staan. Een snotvalling is wel het minste dat je er mee kan oplopen.

’t Baasje heeft dus besloten dat de volgende bezoekers maar van de oprit moeten geraken zonder het baasjes hulp en dat ze zelf maar moeten opletten dat ze niet tegen die dikke esdoorn rijden. Pas op, iedereen is welkom hé, zelfs van harte maar ’t is geen griep of zelfs maar een valling waard zegt het baasje.

Ik zelf kan het alleen maar beamen, een ziek baasje is een paar dagen huis en tuin arrest, en daar kijk ik echt niet naar uit…

Belle

On-ge-loof-lijk…

Maar elk spelletje van die pupjes (29 dagen oud vandaag) draait uit op een machtspelletje. Verbazend genoeg zijn het de teefjes die de bovenhand voeren.

Hadise , de zwaarste van de kliek van zes, voert de boventoon. Zij werpt zich met al haar gewicht met een aanloop op de hoop spelende pups om er dan één van die reutjes bij zijn oren of staart uit het gewriemel te sleuren.

De toekomstige eigenaars, Jean Pierre en Ute hebben het gisteren met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe die Hadise van hen een reutje tussen haar voorpoten nam en er een nummertje “op zijn hondjes” op gaf.  Notabene 29 dagen zijn die oud ! Wat dominant gedrag betreft die Hadise kent er wat van…

Belle

De ontsnappers…

Onze dametjes zijn degene die de wereld willen verkennen, de hedendaagse Stanley’s en Livingstone’s. Het is nog wel niet zo ver gekomen dat we de historische woorden moeten gebruiken van “Hera I presume ?” of “Hadise I presume?” als we ze weer eens tegen komen ergens in de living, buiten de puppyren.

’t Baasje heeft de instap langs het deurtje al verhoogd. Zijn eerste idee was met een elastiek die hij spande aan de onderzijde. Binnen de kortste tijd waren ze daar aan het trekken om de elastiek dan te laten schieten zoals bij een katapult.

Ondertussen zijn ze al onderweg naar de twee kilogram gewicht en dat op de dag dat ze juist vier weken oud zijn geworden. Ze worden groot, mijn klein mannen, is hier wel van toepassing. Hoe groter ze worden, hoe sneller en krachtiger ze zijn om het hazenpad te kiezen.

Belle