Proefneming geslaagd...

Koud hé…

Is het nu zo koud geweest deze namiddag of hebben we iets onder onze schouders ? Zowel ikzelf als ’t baasje hebben het gemerkt op de namiddagwandeling. Terwijl ik me nog kon verwarmen aan het uitbouwen van de inkomhall van die konijnenpijpen, moest het baasje wat dieper in zijn jas duiken en zijn pet wat dieper zetten.

Het kan ook komen door al die bezoekers die naar de pupjes komen kijken . Het baasje heeft dan ook de slechte gewoonte van die mensen uit te waaien en in zijn hemd buiten te blijven staan. Een snotvalling is wel het minste dat je er mee kan oplopen.

’t Baasje heeft dus besloten dat de volgende bezoekers maar van de oprit moeten geraken zonder het baasjes hulp en dat ze zelf maar moeten opletten dat ze niet tegen die dikke esdoorn rijden. Pas op, iedereen is welkom hé, zelfs van harte maar ’t is geen griep of zelfs maar een valling waard zegt het baasje.

Ik zelf kan het alleen maar beamen, een ziek baasje is een paar dagen huis en tuin arrest, en daar kijk ik echt niet naar uit…

Belle

On-ge-loof-lijk…

Maar elk spelletje van die pupjes (29 dagen oud vandaag) draait uit op een machtspelletje. Verbazend genoeg zijn het de teefjes die de bovenhand voeren.

Hadise , de zwaarste van de kliek van zes, voert de boventoon. Zij werpt zich met al haar gewicht met een aanloop op de hoop spelende pups om er dan één van die reutjes bij zijn oren of staart uit het gewriemel te sleuren.

De toekomstige eigenaars, Jean Pierre en Ute hebben het gisteren met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe die Hadise van hen een reutje tussen haar voorpoten nam en er een nummertje “op zijn hondjes” op gaf.  Notabene 29 dagen zijn die oud ! Wat dominant gedrag betreft die Hadise kent er wat van…

Belle

De ontsnappers…

Onze dametjes zijn degene die de wereld willen verkennen, de hedendaagse Stanley’s en Livingstone’s. Het is nog wel niet zo ver gekomen dat we de historische woorden moeten gebruiken van “Hera I presume ?” of “Hadise I presume?” als we ze weer eens tegen komen ergens in de living, buiten de puppyren.

’t Baasje heeft de instap langs het deurtje al verhoogd. Zijn eerste idee was met een elastiek die hij spande aan de onderzijde. Binnen de kortste tijd waren ze daar aan het trekken om de elastiek dan te laten schieten zoals bij een katapult.

Ondertussen zijn ze al onderweg naar de twee kilogram gewicht en dat op de dag dat ze juist vier weken oud zijn geworden. Ze worden groot, mijn klein mannen, is hier wel van toepassing. Hoe groter ze worden, hoe sneller en krachtiger ze zijn om het hazenpad te kiezen.

Belle

Spelen en eten…

Spelen en eten kunnen ze nu ook tegelijk de dames en heertjes pup. Terwijl ik voor vier pup’s heel braaf mijn buik aanbied om te eten hangen er twee aan mijn oren en neus. Ze krijgen nu ook tandjes en dat zijn van die hele fijne naaldjes.’t Valt niet mee al die perforaties in mijn oren.

’t Baasje zegt nu dat ik dat nu ook maar eens moet voelen.Drie jaar terug heb ik hetzelfde gedaan bij Bas. Die heeft daar nooit één grom voor gegeven, meer zelfs, het baasje heeft toen nog tegen Bas gezegd dat ‘m maar eens komaf moest maken met dat klein krapulleke. (dat was ik toen) ’t Baasje klapt dan Frans tegen mij en zegt” l’ histoire se repète”. En dan heeft ‘m weer eens gelijk…

Ook de ontsnappingspogingen hebben steeds meer kans op slagen. Het baasje heeft dan al wel een hogere drempel gemaakt, het zijn gewoonlijk de twee teefjes die buiten de ren te vinden zijn, Hera en Hadise zijn waarschijnlijk nu al aan het oefenen om “een stapke in de wereld te zetten” of nog beter te gaan shoppen onder hun beidjes, ’t zal wel in die richting moeten gezocht worden met die grieten…

Belle

Weer een stap vooruit…

Onze pup's hebben vandaag voor de eerste maal vast voedsel gekregen én gegeten, zelfs met smaak, te zien aan de lege schotel achteraf.

’t Baasje was van plan daar morgen, als de pups 4 weken zijn, mee te beginnen maar de ontsteking van een melkklier bij mij heeft het geven van vast voedsel vervroegd. Ze krijgen nu brokjes van Hill’s , bestemt voor heel kleine pupjes. ’t Vrouwtje mengt die brokjes met puppymelk om de brokjes wat te weken en zachter te maken.

Het is een mooi zicht als die kleintjes in stervorm rond de grote gemeenschappelijke schotel zitten. Soms gaat er wel een pupje in de schotel zitten maar dan moet ik in aktie komen om de zaak te fatsoeneren. Geen probleem voor mij, ik lust dat puppymelk gedoe nog altijd en het is dan geen karwei voor mij, die pupjes “in ’t bad zetten”.

Deze namiddag voelde ik me terug zo goed dat ik spontaan , uit mezelf, de pupjes terug gezoogd heb. Dit tot grote verbazing van de baasjes. Ook de pupjes wisten blijkbaar niet goed wat hen overkwam toen ik plots in de ren ging liggen en de pupjes hun gang liet gaan…

Belle

Kommetje of de tepel ?

Dat jonge Drentengeweld is mij gewoonweg naar de vernieling aan het zuigen. Ik ben er al niet zo gek meer van om mij daar telkens neer te leggen om die zes pup’s met alle geweld op mijn tepels los te laten.

Het baasje heeft de nageltjes, naalden is een beter woord, al geknipt omdat ze mijn buik openhaalden bij het zogen. Dan wrijft het baasje mijn buik in met uierzalf om de pijn wat te verzachten en dat doet werkelijk deugd.

Ondertussen is het baasje ook begonnen met de pup’s zelfstandig te laten eten. Het vrouwtje maakt dan puppymelk van speciale melkpoeder gemengd met water. De pups lusten het wel maar als ze de keus hebben verkiezen ze toch het eten van moeder Belle… Zo jong nog, en al zo’n kenners van goed eten, dat belooft voor de toekomst.

Het zal er “afdruipen” uit welk nestje ze gekomen zijn…

Belle

Straf verhaal…

Inderdaad een straf verhaal, niet dat het gisteren aan tafel op Luc zijn feestje is opgerakeld , bijlange niet. Het staat zwart op wit te lezen op ’t seniorennet en (toevallig naar ’t schijnt) zijn de figuren fictief maar begot heel herkenbaar.

Voor een heel herkenbaar en aangenaam toekomstbeeld moet je nu niet meer op de Sinksenfoor zijn bij madame Soleil of programma’s op TV volgen over zesde zintuigen. Bijlange niet… gewoon het blog lezen waar we het vorige week ook al over hadden. Het blog van Fons Nicolay “keukenverhalen” . Het verhaalt ook deze week over truffels en truffelhonden. En je mag eens raden wie de hoofdrollen spelen in dat verhaal.

Allemaal toevallig en fictief, we kunnen het niet genoeg herhalen, toevallig én fictief, nog eens opnieuw. Het zijn NIET WIJ die hier ten tonele gevoerd worden. Lees maar eens wat Monsieur Alphonse (Soleil) Nicolay verzonnen heeft. https://blog.seniorennet.be/keukenverhalen/

Heel binnenkort gaat ons baasje hier een annonce plaatsen om een deel body guards aan te werven. We weten het, het is niet gepast om met body guards rond te lopen als gepensioneerde (tenzij je Bush heet) maar het gaat zo stillekes aan wel, uit noodzaak, die richting uit. 

Om het kort te maken, lees met veel plezier het verhaal van Fons, en ALS ‘m gelijk gaat krijgen dan gaan we OOIT nog eens een goei truffelfeest geven voor al de mensen die dagelijks hier op ons blog, en dat van Fons, komen lezen en veel fijne, plezierige reacties geven.

Die met de meeste reacties mogen uiteraard naast mij en ons Hera aan tafel komen zitten…

Belle

Nog een feestje, en nog één…

Deze namiddag zullen we nog eens enkele uren “huiswacht” hebben, de baasjes moeten nog eens aan een kameraad gaan uitleggen hoe ‘m zijn dagen zinnig kan door brengen nu hij gepensioneerd is. Hoe hij dat “zwarte gat” kan vermijden en er niet invallen.

Het baasje is daar zowat in gespecialiseerd in die uitleg geven. Het is daarom misschien ook wel dat hij zo dikwijls op dat soort feestje welkom is. En zonder eten en drank loopt onze baas zijn uitleg wat stroef, niet vloeiend genoeg… Daarom is dat “smeersel”gewoonlijk genoeg aanwezig.

Vandaag is het Luc die de school in Antwerpen vaarwel heeft gezegd, het is de laatste van de vier “spitsbroeders” die ook voor VAB-Europech gereden heeft samen met ’t baasje, en  die nu op pensioen is gegaan. Er zullen weer straffe verhalen verteld worden deze namiddag…

Ook vandaag is er nog een verjaardag te vieren. Zo’n 54 jaar geleden heeft de Sint voor ’t baasje en zijn zussen een broerke door de schouw naar beneden gesmeten. Ze hebben dat klein manneke Andréke genoemd en na enkele jaren groeien in verschillende richtingen is dat “Ozzen Dréj” geworden.

Dat heuglijke feit (?) gaan we dan morgen vieren, er zijn tegenwoordig grenzen aan ’t baasje zijn “incasseringsvermogen”. Spreiden die zaken, zegt het baasje, toch zeker als ‘m weer eens langs “den bascule” gepasseerd is…

Belle

Slapen,drinken,slapen,

En af en toe nog eens spelen met elkaar, dat is zowat de dagindeling van een Drentenpupje, dat is gans wat anders dan wat ik voor hen moet “presteren”.

Sinds donderdag gaat het mij wat moeilijker om die pupjes eten te geven, ze sloeberen mij tot in den treure leeg, hun nageltjes priemen als naalden rond mijn tepels, het is net alsof ik de mazelen rond mijn tepels heb.

Als het baasje mij roept dan kom ik wel bij hem liggen en ’t vrouwtje brengt dan de ganse roedel pup’s tot bij mij voor hun maaltijd. De populaire “milkbar” is tijdelijk gesloten wegens overbelasting zullen we maar denken.

Het baasje heeft uierzalf meegebracht en daar wrijft ‘m drie maal daags mijn buik en tepels mee in. Het is nog geparfumeerde ook die zalf, en na de behandeling ruik ik als een verkoopster van “Paris XL” die van haar werk komt. Dat kan voor mensen aangenaam zijn, maar wij Drenten hebben toch liever één van die “bosgeuren”. Maar dat zal wel niet in het geurpallet horen, en bij de onverkoopbare geuren geklasseerd worden.

En ’t zijn uiteindelijk de baasjes die kiezen hé…

Belle

Vechtersbazen…

En vermits wij niet meedoen aan geweld en oorlog … Zonder woorden deze foto’s

Werkdag…

’s Morgens dat kleine grut eten geven en ’s namiddags konijnen uitgraven, ’s avonds terug dat kleine grut eten geven, het zijn lange en zware dagen voor een Drentenmoedertje.

Die vader van de pup’s  gaat morgen mee jagen met zijn baasje en die zijn week zit er dan op. Eerlijk verdeelt noemt men dat. Nu is het wel zo dat ik er niet mee zit dat er wat taken op mijn rug geschoven worden. Het is nooit anders geweest en als ik mijn instinct zo blijf volgen ben ik een supermoedertje vertelt mijn baasje mij.

Dadelijk maakt het vrouwtje nog een beker puppymelk voor mij en dan mag dat jonge grut nog eens aanschuiven aan de milkbar…

Belle

Evolutieleer volgens Belle & co…

Drie weken en drie dagen zijn we verder dan die zenuwentoestand van woensdag twaalf november. Toen lagen er op enkele uren hier zes hulpeloze mormeltjes te zuigen aan mijn tepels. Tussen de 310 en 380 gram wogen die pupjes. Nu halen ze bijna de twee kilogram, dat is TWEE DUIZEND gram dat die uit mijn lijf gezogen hebben.

Nu heb ik mijn uiterste best gedaan om zo goed mogelijk spul te leveren in de milkbar “chez Belle”. Het vrouwtje heeft daar goed mee geholpen, zij heeft me vier maal per dag van dat krachtig spul gemaakt, puppymelk in poedervorm zoals voor baby’tjes.

Mijn pupjes zijn nu hun “zwemperiode” voorbij en kunnen hun pootjes onder hun dikke lijfjes krijgen. Ook het synchroniseren van de pootbewegingen begint te lopen, letterlijk en figuurlijk. Het beginnen nu plezante , ondeugende pup’s te worden die elkaar al in de poten bijten of aan elkaars staart gaan hangen.

Hun plasjes en sigaartjes opkuisen begint me wel zwaar te wegen, die plassen worden verdorie groot, het baasje heeft daarstraks nog gezegd dat er zo weinig sigaartjes te vinden zijn. Maar ik weet wel beter, die krijgen de kans niet om te liggen stinken. Voor het baasje ze opmerkt heb ik ze netjes opgeruimd. En dan vlak daarna geef ik hem een dikke natte lik, dwars over zijn gezicht. Hij moest eens weten wat ik vlak daarvoor naar binnen heb gespeeld.

De verwarmingslamp en het fleece dekentje blijven de favoriete ligplaatsen van dat kleine grut. Daarstraks heb ik het baasje zien dragen met een oude jas van hem, Een echte “mouton retourné” , daar kan ‘m al twintig jaar niet meer in en waarschijnlijk heeft ‘m dat versleten ding gehouden tot het moment dat ik met pupjes zou afkomen.

We houden jullie op de hoogte van Darwin en zijn evoluties

Belle

Niet te doen vandaag…

Wij  (’t baasje en ik) wilden vanmiddag wat boodschappen gaan doen, uierzalf gaan kopen en langs Galantine, de slagerij. Opgetut en opgetuigd gingen wij op pad na die sneeuwbui van deze middag. Viel dat tegen zeg, ik kon geeneens trekken aan de leiband en ’t baasje kon zich enkel met veel moeite rechthouden. In het midden van de rijbaan was het “ietwat te doen” maar gezien het verkeer dat hier langskomt was dat ook “niet te doen”

Het baasje heeft dan maar afgezien van het voornemen en heeft met mij een grote toer rond de blok gemaakt. Het bos zat er niet in wegens te drassig en te veel sneeuw die nog uit de bomen viel. In de verste verte waren er geen andere wandelaars met hondjes te zien. Toen we thuis kwamen, veel vroeger dan voorzien, kregen we haast nog naar onze voeten omdat we zo nat terug kwamen. Precies of dat onze eigen keuze was geweest.

Die pillen die we gisteren van Dr. Nelly kregen, dat was pas smeerlapperij. Konden ze daar nu niet een beetje een aangename smaak aan geven ? Ook die pasta voor mijn puppies was te slecht om in je … te steken. ’t Schijnt dat het goed is tegen wormen, maar daar hebben wij geen boodschap aan. Binnen de twee weken komt ‘m nog eens terug af met die rotzooi zegt ’t baasje. Maken dat we weg zijn tegen dan.

’t Baasje heeft nadien snel de auto genomen en is dan zelf en alleen gaan boodschappen doen.

Belle