Berichten van 1 december 2009 tot 31 december 2009

De laatste maal dit jaar…

Daarstraks tijdens de wandeling hebben we er nog eens goed van geprofiteerd… héél goed geprofiteerd zelfs.

Buurman Serge heeft in de periode dat wij niet hier in Ferret waren zijn veld bemest… voel je ons al komen ? Just, just en nog eens just, we hebben het niet laten liggen.

Terwijl ons baasje de gruwel al zag aankomen, hij zweeg in alle talen, hebben wij eerst de zaak eens goed verkend om te zien dat het wel “prettig” genoeg was.( Lees ipv ‘prettig” eerder vettig).

In gezamenlijk overleg hebben we besloten dat het “vettig” genoeg was om ons in te liggen rollen. Nu was de mest al een hele tijd geleden uitgespreid over de velden en met de goede hoeveelheid regen was het stinkend onderdeel van de mest grotendeels in de grond getrokken.

Het baasje heeft wel eens geroepen dat het niet mocht dat rollen in mest maar ’t vrouwtje was er niet bij, en dat scheelt heel wat in mogen of niet mogen !

Moest het baasje het thuis niet verteld hebben aan ’t vrouwtje , ze zou het nog geeneens geroken hebben. Zijn wij nu geen propere vetlappen ?

Belle & co

Aaantwaaarpse spuitgasten in actie…

Voor diegenen die  Aaaantwaarps verstaan.... en kunne leeze…

Een appartemengt in Antwaarpe  stoa in de fik.

As de poempiers oankome, zing ze datter oep de 9ste verdieping een joengk maske veur de venster mé heur aarme stoat te zwoaje.

De Marcel roept: " Ik goan die noar beneje brenge!"

A kruipt oep de ladderwoagen en mé zen klaain oamerke kloptem de vengster in en pakt da joengk maske oep zenne schaawer en zegt:

"Ik zing da morrege al in de gazet stoan: Brandweerman redt zwangere vraa!"

"Héla héla, ik zen nie zwanger hé makker!"

"Moar ge zè nog nie beneje oek nie hé schat!"

Crazy…

Zo gedragen Hera en Heros zich vandaag, totaal geflipt en geschift. Er is geen lap mee aan te vangen en het is net of ze hebben de lente al in hun lijf.

Dat laatste is nog aan te nemen, we hebben hier een temperatuur van bijna 12° C en het is zonnig en windstil. Een heel mooie ochtend en daar profiteren die twee duchtig van.

Een uurtje terug deed Heros niets anders dan op topspeed van het eind van de tuin naar het verst gelegen punt van de koer spurten, zo’n vijf maal heeft ‘m dat gedaan en het is toch telkens een afstand van 140 meter enkel. We wisten al niet wat er gaande was, waarom hij zo spurtte en we hebben ook niets gezien dat ertoe aanleiding gaf. We houden het dus op “lopen om te lopen” of teveel aan energie kwijtspelen zou ook al kunnen.

Ondertussen genieten ze van de ruimte van de tuin om te spelen en zich vuil te maken. Dan komen ze terug binnen en laten zich naast mij, vlak voor de kachel vallen tot ze uitgehijgd zijn en ’t spelletje opnieuw begint.

Belle

De blondine en de indiaan ...

Een knappe blondine uit New York reed met
haar auto door een verlaten gebied in Texas
toen de brandstof opraakte.

Een Indiaan op een paard kwam langsrijden en
vroeg of hij haar mee kon nemen naar het eerst volgende dorp.

De blondine klom bij de Indiaan achter op
het paard en ze reden weg.

De rit verliep voorspoedig afgezien van het feit
dat de Indiaan iedere vijf minuten een enorme kreet slaakte die weerkaatste in de omringende bergen.

Toen ze in het dorp aankwamen zette de Indiaan
de vrouw af bij een tankstation.
Hij slaakte nog een luide kreet en reed weg.

'Wat hebt u met die Indiaan gedaan dat hij zo opgewonden is', vroeg de pompbediende.

'Niets', zei de blonde vrouw, 'ik sprong achter
hem op het paard, sloeg mijn armen om hem heen, en hield me vast aan de zadelknop.

De grootste “flodderaar”…

Drie waarheden in de titel, hij is met zijn 33 kilo de grootste en de zwaarste van ons trio, het is een flodderaar en dan nog de grootste floderaar van de drie.

Gisteren toen we met Hera naar het de dierenarts geweest zijn in ’t Binnenhof, hebben we Heros ook meegenomen. Alleen maar om hem nog eens te wegen. Het kom tegenwoordig flink aan als hij weer eens tegen je opspringt wanneer de leibanden aangedaan worden om te gaan wandelen. 33,5 kilo bracht hij op de schaal, dat is weer een toename van 1,5 kg tegenover een goede maand terug. Nu is het discussiepunt dus opgelost, Heros groeit nog steeds !

Die flodderaar in hem heeft hij al van kort na zijn geboorte toen zijn oogjes opengingen. Als hij de kans heeft draait ‘m rond zijn baasje. Dat is ook één van de redenen dat Heros bij ons is gebleven, de reïncarnatie van flodderaar Bas !

Zo ook gisteren na de wandeling toen het baasje de kachel had aangestoken. Dan komt ‘m zich zo dicht tegen het baasje aanleunen dat ze beiden een steun moeten zoeken of ze vallen beiden om. Als het baasje dan even naast de kachel gaat zitten om te zien dat ze goed “trekt” dan komt Heros minstens tegen het baasje vleien maar meestal OP het baasje liggen.

En als ‘m dan eens niet bij het baasje ligt, dan is moeder de knuffel van dienst, maar bij of tegen iemand aan moet ‘m steeds liggen …

Wie doet beter in de flodderkunst als Heros, bewijzen bijleveren aub. !

Belle

Zeldzame ziekte

Mevrouw Jansen zit in de trein. Naast haar zit een keurig mannetje.

Groot is dan ook de verbazing van die mevrouw om te zien hoe de man,

nadat hij een luide "hatsjie!" geniesd had, z'n penis uit z'n broek
haalt, die afveegt en terug wegstopt.
Mevrouw Jansen denkt dat ze "hallucineert", zo'n keurig mannetje!
Maar even later niest de man weer, haalt opnieuw z'n jongeheer uit de
broek om die af te vegen.
Mevrouw Jansen wrijft zich in de ogen.
Wanneer de man een derde keer niest, en z'n penis weer heeft
afgeveegd, kan ze haar verontwaardiging niet meer bedwingen.
"Meneer!! Dat is nu drie keer dat u niest, uw penis uit je
Broek haalt om hem af te vegen.
Wat voor pervers persoon bent u eigenlijk?"

De man antwoordt: " Duizendmaal excuus daarvoor, mevrouw.
Maar ziet u: ik heb een heel zeldzame ziekte, waardoor ik telkens als ik
nies een orgasme heb.
“Mevrouw Jansen voelt zich een beetje beschaamd dat ze zo hard is
uitgevallen tegen de man en zegt:
“Oh, dat spijt me echt hoor. En wat neemt u ervoor??"
De man antwoordt:
"Peper."

Sneeuw, overbelasting en Metacam…

Ons “klein prulleke” ons Hera “heeft ervan” zegt het baasje,  waarvan vragen wij ons dan af.

Wel, het zit zo, zaterdag bij het spelen in huis met ons merkte het baasje een dikke knobbel op Hera’s achterpoot, het was een flinke knobbel maar pijn deed het blijkbaar niet, Hera liet in elk geval niets blijken van pijn.

Een telefoontje naar ’t Binnenhof stelde het baasje al grotendeels gerust en ze maakten een afspraak om deze morgen even langs te komen. Dr. Nelly was met verlof maar ook Dr. Flor kent ons al jaren en heeft deze maal “de honneurs” (?) waargenomen.

Met een injectiespuit heeft hij uit die knobbel vocht getrokken en na een onderzoek met de microscoop kwam hij tot het besluit dat het gewoon vocht was door een overbelasting van die poot. Geen infectie of gezwel, gewoon overbelasting. Om nu het boeltje te laten ontzwellen gaan we Hera een week lang Metacam toedienen en tegen die tijd moet de zwelling weg zijn.

Het baasje heeft het meermaals gedacht de afgelopen week, “hoe is het mogelijk dat die drie zich niet kwetsen of verrekkingen oplopen met hun wild gespeel in de sneeuw” Nu is het zover en is er toch al één die over haar limiet is gegaan.

Nu maar hopen dat ze er ook van geleerd heeft, maar ’t zal wel ijdele hoop zijn zegt ’t baasje.

Belle & Heros

Vettig, regen en geen oren…

Met die drie woorden kunnen we de korte inhoud van de namiddag wandeling samenvatten.

De grond, de wegen en de bermen in het bos waren te vettig om op een ordentelijke betreden te worden. De bazen waren er op voorzien met botten maar wij moesten het stellen met vier blote poten ! Binnen de kortste tijd waren onze buiken dan ook vol met slijk en smeltwater.

Op de koop toe begon het nog eens te regenen toen we halfweg waren en was er voor ieder de lol af. Ook wij wilden terug naar ons dekentje voor de kachel.

De enige spelbreker was “ons moe”. Naar het baasje luisterde ze niet, als wij blaften bleef ze stoïcijns verder lopen en wilde ze terug de tuin in waar gisteren de poort was blijven openstaan. Wij kennen de reden waarom ze daar terug naartoe wilde. Het baasje heeft daar gisteren namiddag een half rot konijn afgenomen van Belle en laat ze nu precies die helft terug gaan oppikken.

Vermits ze echt niet wou komen is het baasje er achter gegaan en aan het bewuste poortje heeft ‘m ze kunnen vastgrabbelen. ’t Was blijkbaar haar beste namiddag niet toen hij haar nekvel vasthad.

Als ze nu de laatste meters toch nog had geluisterd dan prijst het baasje haar nog (al kookt zijn bloed op dat moment) maar nu was dat niet het geval en zal ze hopelijk volgende maal wel haar oren gebruiken zegt het baasje. Zo niet is het gedaan met loslopen voor Belle !

Hera & Heros

Inbrekers…

Marc De Wever uit Brusselse regio ging naar bed, toen zijn vrouw zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit het slaapkamerraam.
Marc ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te doen, maar hij zag dat er een paar kerels zijn spullen aan het jatten waren.
Gauw belde hij de politie en zei: er lopen dieven in mijn achtertuin, en die stelen mijn spullen.
De brigadier vroeg: zijn ze ook in huis?
Marc zei : nee.
Toen zei de brigadier: doe de deur goed op slot, dan komen we als we tijd hebben even langs, want alle politieauto’s zijn op dit moment ergens anders bezig.
Marc zei: OK, hing op en telde tot honderd.
Toen belde hij de politie opnieuw.
Met Marc De Wever, ik belde zojuist ook al dat er dieven in de tuin liepen. Wel, ik heb ze zojuist allemaal neergeschoten.
En hij hing de telefoon weer op.
Binnen de vijf minuten kwamen er drie politiewagens aanscheuren,en een ambulance!! De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad.
De brigadier kwam naar Marc en zei: ik dacht dat jij ze had neergeschoten?
Marc zei: Ik dacht dat jij geen auto’s ter beschikking had ?

Verleden tijd…

De foto’s bij dit bericht zijn ook weeral verleden tijd, ze zijn van verleden woensdag en zijn genomen op wandeling in “ons bos”.

Je kon toen nog rollen in de verse sneeuw en toch nog redelijk droog blijven, dat deden we dan ook met veel overtuiging en meermaals tot plezier van de baasjes die niet genoeg konden krijgen van onze “kwieten” kuren.

Ook Tibo die we tegenkwamen in ’t bos was dezelfde mening toegedaan en wachtte met zijn kuren tot ‘m ons bezig zag.

Als we vandaag zoiets uithalen in het bos dan gaan we gans andere commentaren horen, op de meeste plaatsen is de sneeuw al verdwenen en is er een slijkbaan overgebleven. Er is nog wel sneeuw op de schaduwplaatsen maar die is verijst en dus niet plezant meer om in te rollen.

Het zal wachten worden op de volgende sneeuwdagen voor we terug de pret kunnen beleven van de afgelopen week.

Belle & co

Juni, week 3 & 4…

Zoals een paar dagen geleden nog gezegd hier op deze plaats, ook de laatste twee weken van juni stonden nog in het teken van de kersen. Met massa’s hebben we ze geplukt dit jaar. Kersen ingemaakt in Weckpotten, konfituur van kersen, kersensaus voor op ijsjes… je noemt maar op en ja kan het in onze “schapraai” vinden.

We waren ook op bezoek bij de vakantiegangers Jean-Pierre, Ute, de Oma en uiteraard ons Hadise en de Sammy. Die waren op vakantie op Ile de Ré en wij bezochten hen daar. Het was de eerste maal dat Hera en Heros de zee zagen. Vorig jaar waren ze al aan de Noordzee samen met Belle maar toen moesten ze nog een week wachten om geboren te worden. Nu zagen ze gelijk de Oceaan,  de Atlantische Oceaan, waarvan het baasje zegt dat je aan de overkant Rio de Janeiro en New York ziet liggen. (Als je goei ogen hebt zegt ‘m dan erbij)

Op ’t eind van de maand zijn ze dan in ’t gehucht begonnen  met het oogsten van de verschillende graansoorten met van die immens grote machines. Gedaan was het met het “graanjumpen”. Maar nu waren het stoppelvelden geworden waar van die heel grote balen stro waren blijven liggen, en als je daar opsprong…. Dan kon je ook heel ver kijken, wel niet tot New York maar toch al tot het volgende gehucht “La Vallee…”

Belle & co

Oef…

Ze hebben het weer overleefd de baasjes, de feestdagen zijn van de plezantste van het jaar maar zijn een beetje “belastend”, vooral voor ’t baasje die altijd goede voornemens heeft (zelfs nu al) maar er zelden toe komt van ze uitgevoerd te krijgen.

Eergisteren was hij nog eens over de weegschaal gelopen… iets wat zelden aanleiding geeft tot een goed humeur. Zeker sinds hij vorig jaar in oktober zijn laatste sigaartje rookte, sindsdien is die naald van de “bascule” steeds verder naar rechts geraakt en nu is ze zelfs aan de rechterkant al terug naar beneden aan het gaan. (alleen de naald hé).

Ook een digitale weegschaal kan hem niet opvrolijken. Die grote rode cijfers spreken hem totaal niet aan. Meer zelfs, hierbij moet ‘m zich zelfs niet meer bukken om het gewicht af te lezen, weeral een fysieke inspanning minder.

De twee zussen van ’t baasje, waar het hoofdbestuur zijn benen onder de tafel heeft geschoven met kerstnacht en kerstdag koken de pannen van ’t dak ! Lekker, lekker, lekker!

Alleen… ze denken steeds dat hun genodigden uitgehongerd tot bij hen komen en koken dan in onwaarschijnlijke hoeveelheden. Voordeel voor ons is dan wel dat men destijds tupperware potjes heeft uitgevonden en dat de tantes Rita en Carine die in grote hoeveelheden bezitten. Het baasje kreeg zo onder andere een grote doos kookvlees uit de soep mee voor ons (ne boulie zegt het baasje) en nog een deel restanten, te veel om op te noemen.

Het baasje, bekend voor het bereiden van super hondenmaaltijden, mengt die lekkernijen dan gedurende enkele dagen onder onze brokken zodat de bodem van onze kom het zwaar te verduren krijgt omdat we de bodem zo aflikken.

Nu beginnen voor ons de “zware” dagen…

Belle & co

De  koekoeksklok

Op een  keer werd ik uitgenodigd door de maten om eens mee een  avondje te gaan stappen. Ik vertelde mijn vrouw dat ik voor middernacht zou thuis zijn.

De uren gingen voorbij en de pinten gingen binnen, op een te gemakkelijke manier.
Rond 3 uur 's morgens kwam ik thuis. 

Toen ik  de sleutel eindelijk in de deur kreeg, ging de koekoeksklok en 'koekoekte' 3 keer. Snel realiserend dat mijn vrouw waarschijnlijk kon ontwaken, koekoekte ik zelf nog negen keer. Ik was werkelijk trots op mezelf voor dit lumineuze idee, ge moet er maar opkomen, om hierdoor aan een mogelijk conflict met haar te ontsnappen. 
De volgende ochtend vroeg mijn vrouw me wanneer ik thuis gekomen was en ik vertelde haar om 12:00 uur. Ze scheen helemaal niet verwonderd te zijn.   
Toen zei ze, 'We hebben een nieuwe koekoeksklok  nodig'. 

Toen ik haar vroeg waarom, zei ze: 'Wel, vorige nacht heeft onze klok drie keer gekoekoekt, dan 'Oh FUCK gezegd, daarna nog 4 keer gekoekoekt, gehoest, nog 3 keer gekoekoekt, dan begon ie te giechelen, koekoekte nog tweemaal, struikelde over de  kat en liet dan een enorme  scheet...

Moeder en zoon…

Zij komen met z’n drieën goed overeen, laat daar geen misverstand over bestaan, maar Belle en Heros is een zaak apart.

Van Belle mag Heros steeds dat ietsje meer dan Hera, is dat een zaak van vrouwen onder elkaar, wie zal het zeggen ? Als er onenigheid is  in de roedel is het gewoonlijk Belle en Heros die Hera aanpakken. Niet dat die zich daar veel van aantrekt, ze is “mans” genoeg om haar plan te trekken.

Maar zoals gisteren namiddag, als ze met z’n drieën languit in de zetel liggen slapen is het Heros die met zijn kop op “ons moe” ligt. Die laat dat uren aan een stuk toe hoewel die “dikkop” toch ook al een behoorlijk deel vormt van de 33 kilo van Heros.    Hij mag dat !

Eén zaak doet ‘m niet, als er gegeten wordt en Belle is nog niet klaar met eten dan zal Heros wel gaan kijken wat er overblijft maar iets meegrabbelen uit Belle’s  kom is tot heden nog niet gebeurt.

“Ons moe” is baas en blijft baas, ook al is ze kleiner dan haar kroost.

Pure chantage

Zo iets sturen goei vrienden naar ons baasje, wat moeten we daar nu van denken?

Ons baasje is wel niet chantage gevoelig maar overdenkt toch van toe te geven aan chanteur Louis. En “chanteur” is niet in de betekenis van “Franse zanger” deze keer !

Ik heb net op internet gelezen,

dat Maria en Jozef 100 euro geven

om hun ezel terug te vinden vóór de Kerstperiode.

Je kunt kiezen ....

Of je geeft me meer, of ik zeg waar je zit !!

Is dit de grootste hond ter wereld?

Een Deense dog die al 1m10 groot is als hij gewoon op zijn poten staat, zou wel eens 's werelds grootste hond kunnen worden. De baasjes van George stuurden alvast zijn kandidatuur naar Guinness World Records.

'Giant George' is een indrukwekkend dier dat ruim 110 kilo weegt. De hond is vier jaar oud en leeft in de Amerikaanse staat Arizona. Zijn baasjes, David en Christine Nasser, denken dat hun troeteldier misschien wel de grootste hond ter wereld kan zijn. De vorige recordhouder, Gibson, was iets kleiner dan 1m10 en overleed vorige zomer aan kanker.

Twee meter
Als George op zijn achterpoten zit, is het dier meer dan twee meter groot. Niet eenvoudig om zo'n reus als huisdier te houden. George heeft een gigantisch eigen bed. Dat moet wel want van neus tot staart meet George ruim 2m20. Iedere maand eet George ongeveer 50 kilo aan voedsel. En zoals het een ster betaamt, heeft George zijn eigen pagina op Facebook en Twitter.

Wij drieën kunnen alvast niet met hem meedingen, maar we hebben ook wel ons blog en da's nog wat anders dan al dat "getwitter " en "gesmoelenbook"

Belle & co

Juni, week 1 en 2

Begin juni waren we nog in Frankrijk want het was kersentijd in onze tuin. De eerste van vier (verschillende rassen) kersenbomen was plukrijp en daar moesten we gebruik van maken want het was een massa aan kersen die te plukken was.

We zijn dan nadien nog een kleine twee weken naar België gekomen, de kiesplicht (?) riep ons terug (nu is de baas toch ECHT aan ’t liegen zie) en we haddan ook nog acte de presence te geven op de roofvogelhappening van de Kastelse Valkeniers.

Daar waren wij met z’n drieën, Zeppos en Hercule en dan na de middag is ook onze Harry en Louis met de Gorky langs gekomen. Wij moesten ons daar “showen” en al een geluk dat Yessie en Guido ook elk één van ons op de weide wilden brengen anders hadden wij ons baasje op zijn buik over de weide kunnen sleuren “l’ Union fait la force” ofte “eendracht maakt macht” hé.

Na de roofvogelhappening zijn we nog een dag in België gebleven en dan zijn we terug naar Frankrijk gebold voor … jawel kersen te plukken !

Belle

WIEWIECHU…

Jung Wang en zijn vriendin Lee Wang zitten samen hand in hand bij de waterkant.
De zon gaat onder in Vietnam, het is 20 graden en er staat een zacht briesje, kortom het belooft een romantische avond te worden.......

Jung Wang vraagt aan Lee Wang om "WIEWIECHU" te doen, maar Lee Wang zegt dat ze hoofdpijn heeft en er geen zin in heeft.

Zij heeft er genoeg aan om gewoon samen aan de waterkant te zitten en vindt "WIEWIECHU" nu niet nodig, bovendien heeft ze angst dat men hun zou kunnen horen.

Jung Wang blijft echter aandringen : "Please schatje, het is al een jaar geleden, we zullen het zachtjes doen en niemand zal ons horen. Ik heb er echt zin in !!

Laat ons éénmaal WIEWIECHU doen!!"

Lee Wang geeft toe: "OK!...eventjes dan....en ze beginnen eraan......










Ze tellen samen af 3...2...1...


















WIEWIECHU A MELLY KLISMAS
WIEWIECHU A MELLY KLISMAS
WIEWIECHU A MELLY KLISMAS AND E HEPPY NU JIEL

Met dank aan M@rian van het NL Drentenforum: http://drentschepatrijs.messageboard.nl/viewtopic.php?t=5434

Ik dacht het wel…

Eerlijk, ik dacht het wel, als ik de onnozele Pipo uithang en ik zet die belevenis zo een beetje proper op papier (?) (scherm is nog altijd niet ingeburgerd) Dan gaan de lezers en fans van ’t blog nog eens goed lachen en stijgt dat bezoekersaantal terug boven de 200.

Eerst me moe maken om de lezers mooie Kerst-Drenten en -wensen te pogen presenteren en dan nog uitgelachen worden als toemaat.

De rommel van stuk gescheurde kleding/vermomming uit de tuin verzamelen en dan drie schijnheilige honden opmerken,  die je met de meest onschuldige ogen aankijken.

Als het niet zo lachwekkend was  zou je ze een schop onder hun nageslacht geven. Vier winkels heeft ‘m daar voor rondgehost voor ‘m die mutsen en sjaals vond. En dan op enkele seconden is alles om zeep.

Meer dan twee voorpoten,  een behoorlijk bek tanden en een sterke nek hebben ze niet nodig om Terminator te spelen.  Zelfs les hebben ze er niet bij nodig gehad.

Maar wat ik wel weet, is dat een honden spycholoog (zo schreven ze dat toch hé Jef ?) veel langer moet studeren dan een” gewone mensen” spycholoog  vooraleer ‘m zijn Pappenheimers behoorlijk kent.

‘t Baasje

Mei, 3° en  4° week

De tweede helft van de maand mei kenmerkte zich door een berichten reeks, omdat Myriam zich afvroeg hoe wij onze tweede stek in de Charente gevonden hadden waagde ons baasje zich niet aan een berichtje, maar een heuse reeks berichten.

Ook begon ons baasje aan een nieuwe “abri”,  volgens de Franse dikke van Dale een schuilhut,  een onderkomen. Hij maakte er zelfs een “duplo abri” van voor ieder van de pup’s,  een “séparé” hondenkot. Belle kreeg vanaf nu het hok van Bas voor zich alleen.

Op een goed stevig pallet bouwde hij, in volle eik, afkomstig van parketplankjes met een fout aan, een luxe hondenkot dat nu vlak bij de voordeur is opgesteld.

Geen goed idee…

Een kerstfoto van drie Drenten tegelijk maken zonder trukken van de foor  toe te passen, vergeet het...

Vorige week had ons baasje al een foto van mij gemaakt met muts en sjaal maar dat gaf ook niet het gewenste resultaat naar zijn goesting. Te veel rommel van dekentjes om de zetel te beschermen, het deken voor de kachel in “frommels”, mijn ogen dicht op de foto, kortom niet goed genoeg voor de baas.

Vandaag terug een fotosessie, nu met drie “topmodellen” tegelijk. Een ramp, een katastroof en haast een zenuwinzinking bij de bazen. Dat is zowat het enige resultaat van een half uur proberen een geschikte foto te schieten.

Eén muts was al in de vernieling getrokken voor ze buiten waren. Een sjaal, samen gehouden door klittenband lag al op de oprit voor het baasje ’t kodakske op “aan” had gezet. Toen hij door ’t vensterke keek waren we plots verdwenen en sleurde ik Heros aan zijn sjaal achter de grote aanhanger. Ons Hera stond op dat moment met twee poten op de “pomponnekes” van haar sjaaltje.

Zo is dat haast een half uur aan de gang geweest en het resultaat is dat het baasje nog geen behoorlijke foto heeft en zich enkel moe gemaakt heeft met het recupereren van zo veel mogelijke “kledingstukken”

Tegen volgend jaar zal ‘m wel eens leren photoshoppen zegt ‘m , dat doen ze met Heidi Klum en andere Linda’s uit ’t Evangelie ook zegt ‘m

Belle & de bandieten

Stilaan reële dromen…

I ’m dreaming of a White Christmas is nu toch wel haast realiteit, een dun laagje “plak”sneeuw is er sinds gisterenavond nog bijgevallen. Alle sporen die niet meer maagdelijk wit waren zijn terug ondergestopt.

Een gele plassporen van de teven zijn niet meer te bespeuren, de graafsporen naar die verstopte soepknook  zijn verdwenen. Alles is terug wit gemaakt…

Voor ons een reden om er maar eens terug tegen aan te gaan in die verse sneeuw. Wat deze plezieriger maakt is dat de sneeuw plakt. Op je neus, aan de haren aan je buik , en minder plezierig , tussen je tenen. Die klompjes doen echt wel pijn en verhinderen het wild tekeergaan in de sneeuw.

Ondertussen blijven we uren aan een stuk in de tuin, enkel om die klompjes tussen de tenen te laten smelten gaan we binnen. ’t Baasje zegt “dat hadden ze snel door hoe ze plassen kunnen maken in huis, zonder te plassen”

Ondertussen maakt het ons niet veel uit of het een witte kerst is, voor ons is het alle dagen feest en of dat feest nu op 22 december valt of op 25 december is ons totaal om het even.

Belle

Helder vanmorgen…

Toen ons baasje gisteren namiddag “foert” schreef is het opgehouden met sneeuwen, resultaat is nu dat hij veruit met de enige besneeuwde auto hier in de straat moet rondrijden.

Toen het stopte met sneeuwen zijn we toch nog gaan wandelen, ieder apart met het baasje zodat de grootste wandelaar ’t baasje is. Bij de tweede beurt met Hera is ‘m even onderuitgegaan. Geen erg maar toch ’s avonds stram op wat hij noemt “zijn rechtse gattekaak”. Het was dan nog niet de schuld van Hera, zij heeft ’t baasje niet omgetrokken, hij is gewoon in het spoor van autobanden uitgegleden. Oeps, en benen in de lucht, zo simpel en snel gaat het.

Vandaag genieten we dus van de sneeuw  en van een helder blauwe lucht, de temperatuur draait rond het vriespunt en de weersverwachting van ons aller Sabientje zijn: stabiel weer met kans op morgen nog wat sneeuwbuien.

Een witte kerst komt nu toch wel heel dichtbij…

Belle

En de winnaar is….

Op het Nederlandse Drentenforum stond daarjuist een bericht van Sonja “Drentlover”. Zij keek op Duitsland naar de Duitse versie van “Britain got talent”. En dat leverde een verrassende winnaar op.

Kijk hier maar eens naar het filmpje, je dient wel even de reclame te laten voorbij gaan bij het eerste filmpje

http://www.clipfish.de/special/supertalent/video/3210190/supertalent-finale-yvo-antoni-mit-primadonna-23/

http://www.clipfish.de/special/supertalent/home/

Jan

Opwarming van de aarde …?

Indien het doorgaat die opwarming van de aarde dan is ze toch voor een tijdje opgeschort zo blijkt.

Voor de eerste maal in de dertig jaar dat we hier wonen hadden we vandaag geen warm water aan de kraan, en douchen met koud water is niet direct favoriet hier ten huize, en dan zeker niet met dat vloeibaar ijs dat nu op het moment uit de kraan komt.

Bleek er op zolder , waar de verwarmingsketel en boiler staat, bleek een pan verdwenen te zijn, cement los gevroren waarschijnlijk. De sneeuw en koude konden dus vrij binnen op zolder en had de toevoerleiding naar de boiler dichtgevroren.

Het baasje heeft dan voorlopig het gat gedicht met glaswol die er nog lag en morgen zullen we dan de dakwerker maar bellen voor een definitieve herstelling. Ondertussen loopt het warm water weer en kunnen de baasjes zich terug douchen. Wat ze toch in dat douchen zien is ons Drenten een raadsel, je stinkt zo naar zeep achteraf !

Belle & co

Mijn zoon, Harko…

De jongste van de zes pups en zo’n vier uur jonger dan onze eerstgeborene Hercule. Zijn vrouwtje stuurde ons daarstraks een reeks  foto’s zoals ons baasje er ook nam in de besneeuwde omgeving. Onze Harko krijgt de voorrang op de publikatie.

Vorige zondag was hij hier bij ons ook van de partij, goeie brave Harko. Toen hij nog bij ons woonde in het begin van dit jaar was hij “het flebbeke” van ons vrouwtje. Die heeft het nog dikwijls over “kraagje” zoals hij toch zes weken genoemd heeft. Het was de ontdekkingsreiziger van de roedel. Als er iets nieuws was uitgespookt moesten we niet ver zoeken Harko was altijd wel prominent aanwezig en kon dat toch niet verbergen. Het was toen, en nu heel duidelijk nog steeds, een schatje.

Zondag kreeg hij wel goed op zijn frak want hij is helemaal niet dominant en vader en broer Zeppos en Hercule “brothers in arms” wilden hem eens goed onder de knoet houden. Voor Harko is dat allemaal goed, die legt zich op zijn rug en denkt bij zichzelf “ likt mijn ballen jullie twee, nu kunnen jullie er goed aan” Achteraf is hij gaan spelen met Heros en Harrhy en de twee teefjes en moeder Belle mochten van hem ook meedoen.

’t Was een schatje en zo zal m wel altijd blijven de oogappel van Ronny en Carine,bedankt Carine voor de mooie foto’s.

Belle & co

Ja schat…

Haringen…

Gisterenavond was er maar weinig nieuws op ’t Bas & Belle blog, Dat had uiteraard zijn reden…

Het was hier in onze wijk de jaarlijkse “haringbak”. Jaren geleden ontstaan op een vergadering van het wijkcomitee. Iedereen lust het graag maar niemand maakt het nog omdat het zo stinkt… Ja , er is een oplossing voor !

We halen de BBQ uit het stalletje achteraan in de tuin, transporteren die naar het wijkhuis “de Buren”, kieperen daar een zak houtskool in en halen bij de plaatselijke visboer een aantal haringen, dan is het zaakje zo goed als klaar en dan hoef je enkel nog iemand te vinden met warme schoenen en slechte oude kleding. Die slechte oude kleding die toch in de vuilzak beland achteraf omdat de geur van die haringen er nooit of vanzeleven niet meer uit te krijgen is ! Dat er dan ook nog een deel BBQ worsten moeten gebakken worden is voor "de klein mannen" die lusten dat niet, die zijn niet zo gek van graten ! 

Zo iemand vinden is hier in de wijk niet zo moeilijk, die twee buren, die daar elk jaar in de zoer met de wijkfeesten de BBQ bakken… die zullen dat nu ook wel voor hen rekening nemen zeker ?  Overbodige vraag want het antwoord istoch bij voorbaat gekend.

En zo zie je Jan en Fons, zij aan zij buren sinds meer dan dertig jaar aan de BBQ-ton staan haring bakken.

Zo zie je maar waardoor het komt dat er gisteren avond geen nieuwsjes kwamen…

Belle

Fiep…

Dat was ook een eeuwigheid geleden dat we Fiep de Labrador en zijn bazinnetje nog eens tegenkwamen in het bos. Zeker twee maanden liggen er tussen de ontmoetingen.

Toen we aankwamen in “ons” bos zagen we in de verte al een blondje lopen die in volle vaart op ons afkwam,  wij hadden de wind mee zodat Fiep ons “met zijn neus” eerder zag dan wij hem. De ontmoeting was allerhartelijkst en Heros heeft nog maar eens laten zien dat ‘m ondertussen wel weet dat hij een mannetje is.

De hormonen speelden aardig op en Fiep moest er aan geloven…

Ondertussen was ik met Hera al verder het bos ingetrokken en moesten de twee “geliefden” ons maar volgen, wij hadden aan hun spelletjes weinig boodschap.

Het was een meevaller dat ik niet aan de lange lijn moest, want het baasje is mij “in toom” aan het houden omdat ik naar zijn mening er te ver op uit trek. Maar nu met Fiep er bij mochten we met z’n vieren onze gang gaan.

Thuis was het dadelijk platte rust en de zetels waren in een ogenblik volzet. Wat kan je toch moe worden van dat ravotten in de sneeuw in goed gezelschap.

Belle

Koude pootjes en gebakken hersenen…

Gans de namiddag zijn ze niet binnen geweest, de sneeuw maakte hen zo enthousiast  dat ze er nog niet aan dachten dat ze wel eens koude pootjes konden krijgen. Kletsnat zijn ze tegen het donker worden binnen gekomen.

Pompaf waren ze, net alsof ze een wandeling van vijftien kilometer achter de rug hadden of zoals verleden zondag, toen ze met achten in de tuin aan het spelen zijn geweest voor en na de wandeling.

Alsof het kontrast niet groter kon zijn heeft Heros dat grote Drentenlijf van hem vlak voor de kachel laten neerploffen. Dat die kachel op volle kracht stond was meegenomen volgens hem. De kroon op het werk was wel toen hij met zijn kop onder de kachel, in de bak waar reservehout kan gestapeld worden in slaap viel !

En toch functioneert nadien nog alles zoals voordien bij die kerel. Van ijskoude poten naar haast gebakken hersenen, voor Heros is dat een verschil in afstand van hooguit vijftien meter.

Belle

Mei  de 1° en 2° week

Het baasje had het voorspeld, wat zullen er weer veel kindjes allergisch worden vanaf de maand mei. Die allergie die komt dan van de jonge hond die vorig jaar na het verlof is aangeschaft ! Al de maanden voordien is er van allergie geen sprake geweest maar nu het verlof er stilaan begint aan te komen dan stelt zich de vraag. “Wat doen we met Pukkie of Blackie ?”

Dan krijgen Annemieke en Jefke de kindjes zogezegd traan oogjes en snotneuzen en vliegt het hondje buiten !   Tal van honden hebben we zo bemiddeld de maanden voor het verlof. Honden van eigenaars die met het meest uitgestreken smoelwerk staan te liegen dat het niet mooi meer is om de ware reden waarom het hondje weg moet !

Op foto twee zitten we mooi te wachten op een rijtje voor wat ons baasje “een schoon maske” noemt. Veerle was wel heel royaal met haar hondenkoekjes.

’t Baasje zat er jaloers naar te kijken ! Zoveel was wel héééél duidelijk !

Belle

Sprekende klok

Een dronkenlap was trots op zijn nieuwe appartement en na een avondje uit toonde hij het aan enkele vrienden.   
 Zo kwamen ze op de slaapkamer en daar hing een grote koperen gong.
 
   'Wat gebeurt er met die gong?' vroeg een van de vrienden.          
'Het is geen gong. 't Is een sprekende klok,' antwoordde de dronkaard.
'Een sprekende klok? Eerlijk waar?' vroeg zijn verbaasde vriend.  

'Jaaa,' bevestigde de eigenaar.
         
'En hoe werkt zoiets dan?' vroeg de vriend met een achterdochtige blik.
'Kijk,' zei de zatlap. Hij nam het bijhorende slaghout, gaf de gong een oorverdovende klap en deed een stap achteruit.   

De drie gasten stonden verbaasd naar elkaar te kijken, tot plots.......
Iemand aan de andere kant van de muur schreeuwde, 'Jij, vervelende zak! Het is godverdorie kwart voor vier in de morgen!!

“Ontvrienden”, woord van het jaar

Was het vorig jaar nog “swaffelen” dat volledig in de sexuele sfeer lag is het dit jaar een woord dat alles te maken heeft met relaties.

“Ontvrienden” betekent volgens de krant Het Laatste Nieuws,

 "virtuele vrienden dumpen door deze te schrappen uit vriendenlijstjes op vriendenwebsites".

Vroeger had je daarvoor een brief en lef voor nodig om tegen je lief of maat te zeggen dat ze niet meer hoefden langs te komen, nu blijkt da al te lukken met de “delete knop” van je laptop klavier.

Zijn het dan misschien binnenkort afgeleide woorden als je hoort ik ga je “ontfacebooken”, of “onttwitteren” en hoe ga je dat schrijven ? Met een tussenstreepje/koppelteken, met één , twee , drie , misschien wel vier T’s ?

Nieuwe woorden uitvinden is allemaal wel goed en wel maar hier op het scherm staat “ontvrienden” nog steeds als foutief geschreven, dus de mensen van het groene boekje van de Nederlandsche taal en die van “den dikke”  kunnen ook weer aan de slag om al die woordenboeken te gaan veranderen met een corrector stift of penseeltje.

Och ja,… ze doen maar, voor ons is het makkelijk, je drukt op een toets waar “spellingcontrole” bij staat en als je het niet verbeterd krijgt, zoek je toch gewoon een synoniem zoals schrappen, buitensmijten of uitgommen…

’t Baasje

'Ontvrienden' ook Nederlands woord van het jaar

Van het zonnetje naar de sneeuw…

Deze morgen schreven we hier nog over het zonnetje van gisteren, deze namiddag zag het plots wit buiten. Op een kwartier tijd zag de tuin wit. Hera en Heros die nog lagen slapen van hun spel van de voormiddag waren ogenblikkelijk klaar wakker.

In het begin van het jaar hebben ze al wel eens sneeuw leren kennen, ze waren toen nog samen met de ganse puproedel en het was op een parking tussen Tours en Le Mans in Frankrijk. Nu zullen die twee wel denken dat de Franse sneeuw anders is dan de Belgische wegens de hoeveelheid die er toen lag.

’t Baasje is met ons elk afzonderlijk gaan wandelen. ’t Vrouwtje had niet zo’n zin in een onderdompeling in de vrieskou, maar ’t baasje deert dat niet. Hij zegt “je kan maar één drupneus tegelijk krijgen”… dus jas aan, pet op, en goei warme schoenen aan.

Die bazen hebben toch nogal wat om handen voor ze durven buitenkomen zeggen wij dan. Voor ons is een halsband voldoende…

Belle & co

huistaken van de kleine nakijken aub…

Dat komt er van als je “Jefke” zijn huistaak niet nakijkt voor hij naar school vertrekt.

Foei, foei, zegt de Juf dan…

Lekker zonnetje…

Gisteren althans, vandaag zal ze er ook wel zijn maar boven de wolken. Al een geluk dat de baasjes het ook gemerkt hadden en we een extra stuk aan onze dagelijkse wandeling hebben aangebreid.

Op plaatsen waar de zon niet aan kon is het gans de dag berijmd gebleven, de vijver waar we zondag nog pootje in gebaad hebben lag onder het ijs en kon zelfs ons gewicht al dragen.  

Op de grote vijver aan de kinderboerderij houden de zwemmende eenden het water langer ijsvrij. Toen Heros met zijn 33 kilo toch met een sprong op het water/ijs sprong zakte hij er met zijn klikken en klakken doorheen. Al een geluk dat we aangelijnd waren en ons baasje hem dadelijk op het droge kon helpen. De wandeling was anders dadelijk een stuk korter geweest met een kletsnatte Heros.

Achteraf zijn we hier achter het venster nog maar lekker in elkaars poten in slaap gevallen.

Lekker zonnetje , we zegden het bij het begin toch al !

Belle & co

Dikke pech…

Een man met een penis van 40 cm gaat naar de dokter en doet zijn beklag :   

'Dokter, wat moet ik doen? Alle vrouwen zijn bang van mij.   

Kunt u dat ding niet wat verkorten ?'   

De dokter kan daar niet onmiddellijk iets aan doen maar geeft hem het 
adres van een heks die ergens in het bos woont. Hij dus naar die heks.   

Hij doet zijn verhaal ; de heks begrijpt hem en zegt :   
'Ga naar de vijver aan het eind van het bos, daar woont een kikker.   
Vraag hem of hij met jou wil trouwen en als hij NEE zegt, zal jouw penis 
met 5 cm verkorten.'   

Hij dus naar die vijver, vindt inderdaad die kikker en vraagt :   
'Wil jij met mij trouwen?'   
'NEE', zegt de kikker.. En plop.... 35 cm.   

'Wil jij met mij trouwen', vraagt hij nog eens.   
'NEE', zegt de kikker.... En plop.... 30 cm.   

Dat gaat goed denkt de man en vraagt nog eens : 'Wil jij met mij trouwen? '   
'Maar NEE', zegt de kikker.... En plop... 25 cm.   

De man denkt : 25 cm dat gaat nogal, maar 20 cm dat zou ideaal zijn !   

Dus probeert hij nog 1 keer. 'Kikker wil jij met mij trouwen ?'   
'Ben jij doof of wat !?' vraagt de kikker, 'ik heb gezegd NEE... NEE, NEE en nog eens NEE !!!' .

Koud hé…

Zeggen al die mensen… gisteren mochten wij, Hera en Heros, met het baasje het dorp in voor boodschappen. Het was al na vier uur en de zon was al onder. Wij zijn  twee honden tegen gekomen die  vrolijk kwispelstaartend ons begroeten en het baasje is vier bekenden tegen gekomen waarvan één van achter zijn sjaal iets mompelde.

Kouwlijers die mensen, bij de apotheek waar wij aan de deur de wacht hebben gehouden liep het ook al vol met bacterieverspreiders en snotneuzen (vroeger waren dat dreumesjes) . Volgens ons, en ook het baasje zegt het “maken ze die jonge gasten niet meer zoals vroeger”. De sjaal- en handschoenwinkels hebben al goede zaken gedaan evenals de hoeden en klakken verkopers. En wij lopen hier rond met ons “all weather” frakske.

Zondag hebben wij nog in de vijver gestaan met z’n achten tijdens de wandeling van de terugkomdag. Geen van de wandelaars was voorzien van laarzen zodat wij vanuit de vijver goed zicht hadden op de bangerikken die hun schoenen niet durfden nat maken.

Er zijn toch duidelijke verschillen tussen zoogdieren die op twee poten lopen en de viervoeters is ons besluit…

Belle & co

April, week 3 en 4

April is gewoonlijk de maand van de lentewandeling van de Drentenvereniging vermits de vaste dag van de wandeling op 2° paasdag valt.

Het was schitterend weer in Scherpenheuvel tijdens de wandeling die georganiseerd was door Eric Petitjean. Wanneer we haast aan het eind van de wandeling waren was er een vriê vuile gracht… met vriê vuil water in… hoor je me komen ?

Inderdaad, ‘k ben er in gedoken en een hele hoop Drenten zijn me achterna gedoken.

Een paar dagen later zijn we dan terug naar Frankrijk getrokken waar het baasje druk in de weer is geweest in de tuin. De patatjes moesten de grond in vertelde hij en hij had geen Drentenhulp nodig. Als we dan toch niet gewenst waren in de moestuin zijn we maar op een ander kattekwaad gaan uitsteken. Kattekwaad uithalen…mooi woord als het door honden gedaan wordt nietwaar.

Belle

Gebruiksaanwijzing…