Reactie op reacties...

De blondine en de indiaan ...

Een knappe blondine uit New York reed met
haar auto door een verlaten gebied in Texas
toen de brandstof opraakte.

Een Indiaan op een paard kwam langsrijden en
vroeg of hij haar mee kon nemen naar het eerst volgende dorp.

De blondine klom bij de Indiaan achter op
het paard en ze reden weg.

De rit verliep voorspoedig afgezien van het feit
dat de Indiaan iedere vijf minuten een enorme kreet slaakte die weerkaatste in de omringende bergen.

Toen ze in het dorp aankwamen zette de Indiaan
de vrouw af bij een tankstation.
Hij slaakte nog een luide kreet en reed weg.

'Wat hebt u met die Indiaan gedaan dat hij zo opgewonden is', vroeg de pompbediende.

'Niets', zei de blonde vrouw, 'ik sprong achter
hem op het paard, sloeg mijn armen om hem heen, en hield me vast aan de zadelknop.

De grootste “flodderaar”…

Drie waarheden in de titel, hij is met zijn 33 kilo de grootste en de zwaarste van ons trio, het is een flodderaar en dan nog de grootste floderaar van de drie.

Gisteren toen we met Hera naar het de dierenarts geweest zijn in ’t Binnenhof, hebben we Heros ook meegenomen. Alleen maar om hem nog eens te wegen. Het kom tegenwoordig flink aan als hij weer eens tegen je opspringt wanneer de leibanden aangedaan worden om te gaan wandelen. 33,5 kilo bracht hij op de schaal, dat is weer een toename van 1,5 kg tegenover een goede maand terug. Nu is het discussiepunt dus opgelost, Heros groeit nog steeds !

Die flodderaar in hem heeft hij al van kort na zijn geboorte toen zijn oogjes opengingen. Als hij de kans heeft draait ‘m rond zijn baasje. Dat is ook één van de redenen dat Heros bij ons is gebleven, de reïncarnatie van flodderaar Bas !

Zo ook gisteren na de wandeling toen het baasje de kachel had aangestoken. Dan komt ‘m zich zo dicht tegen het baasje aanleunen dat ze beiden een steun moeten zoeken of ze vallen beiden om. Als het baasje dan even naast de kachel gaat zitten om te zien dat ze goed “trekt” dan komt Heros minstens tegen het baasje vleien maar meestal OP het baasje liggen.

En als ‘m dan eens niet bij het baasje ligt, dan is moeder de knuffel van dienst, maar bij of tegen iemand aan moet ‘m steeds liggen …

Wie doet beter in de flodderkunst als Heros, bewijzen bijleveren aub. !

Belle

Zeldzame ziekte

Mevrouw Jansen zit in de trein. Naast haar zit een keurig mannetje.

Groot is dan ook de verbazing van die mevrouw om te zien hoe de man,

nadat hij een luide "hatsjie!" geniesd had, z'n penis uit z'n broek
haalt, die afveegt en terug wegstopt.
Mevrouw Jansen denkt dat ze "hallucineert", zo'n keurig mannetje!
Maar even later niest de man weer, haalt opnieuw z'n jongeheer uit de
broek om die af te vegen.
Mevrouw Jansen wrijft zich in de ogen.
Wanneer de man een derde keer niest, en z'n penis weer heeft
afgeveegd, kan ze haar verontwaardiging niet meer bedwingen.
"Meneer!! Dat is nu drie keer dat u niest, uw penis uit je
Broek haalt om hem af te vegen.
Wat voor pervers persoon bent u eigenlijk?"

De man antwoordt: " Duizendmaal excuus daarvoor, mevrouw.
Maar ziet u: ik heb een heel zeldzame ziekte, waardoor ik telkens als ik
nies een orgasme heb.
“Mevrouw Jansen voelt zich een beetje beschaamd dat ze zo hard is
uitgevallen tegen de man en zegt:
“Oh, dat spijt me echt hoor. En wat neemt u ervoor??"
De man antwoordt:
"Peper."

Sneeuw, overbelasting en Metacam…

Ons “klein prulleke” ons Hera “heeft ervan” zegt het baasje,  waarvan vragen wij ons dan af.

Wel, het zit zo, zaterdag bij het spelen in huis met ons merkte het baasje een dikke knobbel op Hera’s achterpoot, het was een flinke knobbel maar pijn deed het blijkbaar niet, Hera liet in elk geval niets blijken van pijn.

Een telefoontje naar ’t Binnenhof stelde het baasje al grotendeels gerust en ze maakten een afspraak om deze morgen even langs te komen. Dr. Nelly was met verlof maar ook Dr. Flor kent ons al jaren en heeft deze maal “de honneurs” (?) waargenomen.

Met een injectiespuit heeft hij uit die knobbel vocht getrokken en na een onderzoek met de microscoop kwam hij tot het besluit dat het gewoon vocht was door een overbelasting van die poot. Geen infectie of gezwel, gewoon overbelasting. Om nu het boeltje te laten ontzwellen gaan we Hera een week lang Metacam toedienen en tegen die tijd moet de zwelling weg zijn.

Het baasje heeft het meermaals gedacht de afgelopen week, “hoe is het mogelijk dat die drie zich niet kwetsen of verrekkingen oplopen met hun wild gespeel in de sneeuw” Nu is het zover en is er toch al één die over haar limiet is gegaan.

Nu maar hopen dat ze er ook van geleerd heeft, maar ’t zal wel ijdele hoop zijn zegt ’t baasje.

Belle & Heros

Vettig, regen en geen oren…

Met die drie woorden kunnen we de korte inhoud van de namiddag wandeling samenvatten.

De grond, de wegen en de bermen in het bos waren te vettig om op een ordentelijke betreden te worden. De bazen waren er op voorzien met botten maar wij moesten het stellen met vier blote poten ! Binnen de kortste tijd waren onze buiken dan ook vol met slijk en smeltwater.

Op de koop toe begon het nog eens te regenen toen we halfweg waren en was er voor ieder de lol af. Ook wij wilden terug naar ons dekentje voor de kachel.

De enige spelbreker was “ons moe”. Naar het baasje luisterde ze niet, als wij blaften bleef ze stoïcijns verder lopen en wilde ze terug de tuin in waar gisteren de poort was blijven openstaan. Wij kennen de reden waarom ze daar terug naartoe wilde. Het baasje heeft daar gisteren namiddag een half rot konijn afgenomen van Belle en laat ze nu precies die helft terug gaan oppikken.

Vermits ze echt niet wou komen is het baasje er achter gegaan en aan het bewuste poortje heeft ‘m ze kunnen vastgrabbelen. ’t Was blijkbaar haar beste namiddag niet toen hij haar nekvel vasthad.

Als ze nu de laatste meters toch nog had geluisterd dan prijst het baasje haar nog (al kookt zijn bloed op dat moment) maar nu was dat niet het geval en zal ze hopelijk volgende maal wel haar oren gebruiken zegt het baasje. Zo niet is het gedaan met loslopen voor Belle !

Hera & Heros

Inbrekers…

Marc De Wever uit Brusselse regio ging naar bed, toen zijn vrouw zei dat er licht brandde in het tuinschuurtje, wat ze net kon zien uit het slaapkamerraam.
Marc ging naar de achterdeur om het licht in het schuurtje uit te doen, maar hij zag dat er een paar kerels zijn spullen aan het jatten waren.
Gauw belde hij de politie en zei: er lopen dieven in mijn achtertuin, en die stelen mijn spullen.
De brigadier vroeg: zijn ze ook in huis?
Marc zei : nee.
Toen zei de brigadier: doe de deur goed op slot, dan komen we als we tijd hebben even langs, want alle politieauto’s zijn op dit moment ergens anders bezig.
Marc zei: OK, hing op en telde tot honderd.
Toen belde hij de politie opnieuw.
Met Marc De Wever, ik belde zojuist ook al dat er dieven in de tuin liepen. Wel, ik heb ze zojuist allemaal neergeschoten.
En hij hing de telefoon weer op.
Binnen de vijf minuten kwamen er drie politiewagens aanscheuren,en een ambulance!! De politieagenten rekenden de inbrekers in op heterdaad.
De brigadier kwam naar Marc en zei: ik dacht dat jij ze had neergeschoten?
Marc zei: Ik dacht dat jij geen auto’s ter beschikking had ?

Verleden tijd…

De foto’s bij dit bericht zijn ook weeral verleden tijd, ze zijn van verleden woensdag en zijn genomen op wandeling in “ons bos”.

Je kon toen nog rollen in de verse sneeuw en toch nog redelijk droog blijven, dat deden we dan ook met veel overtuiging en meermaals tot plezier van de baasjes die niet genoeg konden krijgen van onze “kwieten” kuren.

Ook Tibo die we tegenkwamen in ’t bos was dezelfde mening toegedaan en wachtte met zijn kuren tot ‘m ons bezig zag.

Als we vandaag zoiets uithalen in het bos dan gaan we gans andere commentaren horen, op de meeste plaatsen is de sneeuw al verdwenen en is er een slijkbaan overgebleven. Er is nog wel sneeuw op de schaduwplaatsen maar die is verijst en dus niet plezant meer om in te rollen.

Het zal wachten worden op de volgende sneeuwdagen voor we terug de pret kunnen beleven van de afgelopen week.

Belle & co

Juni, week 3 & 4…

Zoals een paar dagen geleden nog gezegd hier op deze plaats, ook de laatste twee weken van juni stonden nog in het teken van de kersen. Met massa’s hebben we ze geplukt dit jaar. Kersen ingemaakt in Weckpotten, konfituur van kersen, kersensaus voor op ijsjes… je noemt maar op en ja kan het in onze “schapraai” vinden.

We waren ook op bezoek bij de vakantiegangers Jean-Pierre, Ute, de Oma en uiteraard ons Hadise en de Sammy. Die waren op vakantie op Ile de Ré en wij bezochten hen daar. Het was de eerste maal dat Hera en Heros de zee zagen. Vorig jaar waren ze al aan de Noordzee samen met Belle maar toen moesten ze nog een week wachten om geboren te worden. Nu zagen ze gelijk de Oceaan,  de Atlantische Oceaan, waarvan het baasje zegt dat je aan de overkant Rio de Janeiro en New York ziet liggen. (Als je goei ogen hebt zegt ‘m dan erbij)

Op ’t eind van de maand zijn ze dan in ’t gehucht begonnen  met het oogsten van de verschillende graansoorten met van die immens grote machines. Gedaan was het met het “graanjumpen”. Maar nu waren het stoppelvelden geworden waar van die heel grote balen stro waren blijven liggen, en als je daar opsprong…. Dan kon je ook heel ver kijken, wel niet tot New York maar toch al tot het volgende gehucht “La Vallee…”

Belle & co

Oef…

Ze hebben het weer overleefd de baasjes, de feestdagen zijn van de plezantste van het jaar maar zijn een beetje “belastend”, vooral voor ’t baasje die altijd goede voornemens heeft (zelfs nu al) maar er zelden toe komt van ze uitgevoerd te krijgen.

Eergisteren was hij nog eens over de weegschaal gelopen… iets wat zelden aanleiding geeft tot een goed humeur. Zeker sinds hij vorig jaar in oktober zijn laatste sigaartje rookte, sindsdien is die naald van de “bascule” steeds verder naar rechts geraakt en nu is ze zelfs aan de rechterkant al terug naar beneden aan het gaan. (alleen de naald hé).

Ook een digitale weegschaal kan hem niet opvrolijken. Die grote rode cijfers spreken hem totaal niet aan. Meer zelfs, hierbij moet ‘m zich zelfs niet meer bukken om het gewicht af te lezen, weeral een fysieke inspanning minder.

De twee zussen van ’t baasje, waar het hoofdbestuur zijn benen onder de tafel heeft geschoven met kerstnacht en kerstdag koken de pannen van ’t dak ! Lekker, lekker, lekker!

Alleen… ze denken steeds dat hun genodigden uitgehongerd tot bij hen komen en koken dan in onwaarschijnlijke hoeveelheden. Voordeel voor ons is dan wel dat men destijds tupperware potjes heeft uitgevonden en dat de tantes Rita en Carine die in grote hoeveelheden bezitten. Het baasje kreeg zo onder andere een grote doos kookvlees uit de soep mee voor ons (ne boulie zegt het baasje) en nog een deel restanten, te veel om op te noemen.

Het baasje, bekend voor het bereiden van super hondenmaaltijden, mengt die lekkernijen dan gedurende enkele dagen onder onze brokken zodat de bodem van onze kom het zwaar te verduren krijgt omdat we de bodem zo aflikken.

Nu beginnen voor ons de “zware” dagen…

Belle & co

De  koekoeksklok

Op een  keer werd ik uitgenodigd door de maten om eens mee een  avondje te gaan stappen. Ik vertelde mijn vrouw dat ik voor middernacht zou thuis zijn.

De uren gingen voorbij en de pinten gingen binnen, op een te gemakkelijke manier.
Rond 3 uur 's morgens kwam ik thuis. 

Toen ik  de sleutel eindelijk in de deur kreeg, ging de koekoeksklok en 'koekoekte' 3 keer. Snel realiserend dat mijn vrouw waarschijnlijk kon ontwaken, koekoekte ik zelf nog negen keer. Ik was werkelijk trots op mezelf voor dit lumineuze idee, ge moet er maar opkomen, om hierdoor aan een mogelijk conflict met haar te ontsnappen. 
De volgende ochtend vroeg mijn vrouw me wanneer ik thuis gekomen was en ik vertelde haar om 12:00 uur. Ze scheen helemaal niet verwonderd te zijn.   
Toen zei ze, 'We hebben een nieuwe koekoeksklok  nodig'. 

Toen ik haar vroeg waarom, zei ze: 'Wel, vorige nacht heeft onze klok drie keer gekoekoekt, dan 'Oh FUCK gezegd, daarna nog 4 keer gekoekoekt, gehoest, nog 3 keer gekoekoekt, dan begon ie te giechelen, koekoekte nog tweemaal, struikelde over de  kat en liet dan een enorme  scheet...

Moeder en zoon…

Zij komen met z’n drieën goed overeen, laat daar geen misverstand over bestaan, maar Belle en Heros is een zaak apart.

Van Belle mag Heros steeds dat ietsje meer dan Hera, is dat een zaak van vrouwen onder elkaar, wie zal het zeggen ? Als er onenigheid is  in de roedel is het gewoonlijk Belle en Heros die Hera aanpakken. Niet dat die zich daar veel van aantrekt, ze is “mans” genoeg om haar plan te trekken.

Maar zoals gisteren namiddag, als ze met z’n drieën languit in de zetel liggen slapen is het Heros die met zijn kop op “ons moe” ligt. Die laat dat uren aan een stuk toe hoewel die “dikkop” toch ook al een behoorlijk deel vormt van de 33 kilo van Heros.    Hij mag dat !

Eén zaak doet ‘m niet, als er gegeten wordt en Belle is nog niet klaar met eten dan zal Heros wel gaan kijken wat er overblijft maar iets meegrabbelen uit Belle’s  kom is tot heden nog niet gebeurt.

“Ons moe” is baas en blijft baas, ook al is ze kleiner dan haar kroost.

Pure chantage

Zo iets sturen goei vrienden naar ons baasje, wat moeten we daar nu van denken?

Ons baasje is wel niet chantage gevoelig maar overdenkt toch van toe te geven aan chanteur Louis. En “chanteur” is niet in de betekenis van “Franse zanger” deze keer !

Ik heb net op internet gelezen,

dat Maria en Jozef 100 euro geven

om hun ezel terug te vinden vóór de Kerstperiode.

Je kunt kiezen ....

Of je geeft me meer, of ik zeg waar je zit !!

Is dit de grootste hond ter wereld?

Een Deense dog die al 1m10 groot is als hij gewoon op zijn poten staat, zou wel eens 's werelds grootste hond kunnen worden. De baasjes van George stuurden alvast zijn kandidatuur naar Guinness World Records.

'Giant George' is een indrukwekkend dier dat ruim 110 kilo weegt. De hond is vier jaar oud en leeft in de Amerikaanse staat Arizona. Zijn baasjes, David en Christine Nasser, denken dat hun troeteldier misschien wel de grootste hond ter wereld kan zijn. De vorige recordhouder, Gibson, was iets kleiner dan 1m10 en overleed vorige zomer aan kanker.

Twee meter
Als George op zijn achterpoten zit, is het dier meer dan twee meter groot. Niet eenvoudig om zo'n reus als huisdier te houden. George heeft een gigantisch eigen bed. Dat moet wel want van neus tot staart meet George ruim 2m20. Iedere maand eet George ongeveer 50 kilo aan voedsel. En zoals het een ster betaamt, heeft George zijn eigen pagina op Facebook en Twitter.

Wij drieën kunnen alvast niet met hem meedingen, maar we hebben ook wel ons blog en da's nog wat anders dan al dat "getwitter " en "gesmoelenbook"

Belle & co

Juni, week 1 en 2

Begin juni waren we nog in Frankrijk want het was kersentijd in onze tuin. De eerste van vier (verschillende rassen) kersenbomen was plukrijp en daar moesten we gebruik van maken want het was een massa aan kersen die te plukken was.

We zijn dan nadien nog een kleine twee weken naar België gekomen, de kiesplicht (?) riep ons terug (nu is de baas toch ECHT aan ’t liegen zie) en we haddan ook nog acte de presence te geven op de roofvogelhappening van de Kastelse Valkeniers.

Daar waren wij met z’n drieën, Zeppos en Hercule en dan na de middag is ook onze Harry en Louis met de Gorky langs gekomen. Wij moesten ons daar “showen” en al een geluk dat Yessie en Guido ook elk één van ons op de weide wilden brengen anders hadden wij ons baasje op zijn buik over de weide kunnen sleuren “l’ Union fait la force” ofte “eendracht maakt macht” hé.

Na de roofvogelhappening zijn we nog een dag in België gebleven en dan zijn we terug naar Frankrijk gebold voor … jawel kersen te plukken !

Belle

WIEWIECHU…

Jung Wang en zijn vriendin Lee Wang zitten samen hand in hand bij de waterkant.
De zon gaat onder in Vietnam, het is 20 graden en er staat een zacht briesje, kortom het belooft een romantische avond te worden.......

Jung Wang vraagt aan Lee Wang om "WIEWIECHU" te doen, maar Lee Wang zegt dat ze hoofdpijn heeft en er geen zin in heeft.

Zij heeft er genoeg aan om gewoon samen aan de waterkant te zitten en vindt "WIEWIECHU" nu niet nodig, bovendien heeft ze angst dat men hun zou kunnen horen.

Jung Wang blijft echter aandringen : "Please schatje, het is al een jaar geleden, we zullen het zachtjes doen en niemand zal ons horen. Ik heb er echt zin in !!

Laat ons éénmaal WIEWIECHU doen!!"

Lee Wang geeft toe: "OK!...eventjes dan....en ze beginnen eraan......










Ze tellen samen af 3...2...1...


















WIEWIECHU A MELLY KLISMAS
WIEWIECHU A MELLY KLISMAS
WIEWIECHU A MELLY KLISMAS AND E HEPPY NU JIEL

Met dank aan M@rian van het NL Drentenforum: http://drentschepatrijs.messageboard.nl/viewtopic.php?t=5434

Ik dacht het wel…

Eerlijk, ik dacht het wel, als ik de onnozele Pipo uithang en ik zet die belevenis zo een beetje proper op papier (?) (scherm is nog altijd niet ingeburgerd) Dan gaan de lezers en fans van ’t blog nog eens goed lachen en stijgt dat bezoekersaantal terug boven de 200.

Eerst me moe maken om de lezers mooie Kerst-Drenten en -wensen te pogen presenteren en dan nog uitgelachen worden als toemaat.

De rommel van stuk gescheurde kleding/vermomming uit de tuin verzamelen en dan drie schijnheilige honden opmerken,  die je met de meest onschuldige ogen aankijken.

Als het niet zo lachwekkend was  zou je ze een schop onder hun nageslacht geven. Vier winkels heeft ‘m daar voor rondgehost voor ‘m die mutsen en sjaals vond. En dan op enkele seconden is alles om zeep.

Meer dan twee voorpoten,  een behoorlijk bek tanden en een sterke nek hebben ze niet nodig om Terminator te spelen.  Zelfs les hebben ze er niet bij nodig gehad.

Maar wat ik wel weet, is dat een honden spycholoog (zo schreven ze dat toch hé Jef ?) veel langer moet studeren dan een” gewone mensen” spycholoog  vooraleer ‘m zijn Pappenheimers behoorlijk kent.

‘t Baasje