Moeder en zoon!

Pure chantage

Zo iets sturen goei vrienden naar ons baasje, wat moeten we daar nu van denken?

Ons baasje is wel niet chantage gevoelig maar overdenkt toch van toe te geven aan chanteur Louis. En “chanteur” is niet in de betekenis van “Franse zanger” deze keer !

Ik heb net op internet gelezen,

dat Maria en Jozef 100 euro geven

om hun ezel terug te vinden vóór de Kerstperiode.

Je kunt kiezen ....

Of je geeft me meer, of ik zeg waar je zit !!

Is dit de grootste hond ter wereld?

Een Deense dog die al 1m10 groot is als hij gewoon op zijn poten staat, zou wel eens 's werelds grootste hond kunnen worden. De baasjes van George stuurden alvast zijn kandidatuur naar Guinness World Records.

'Giant George' is een indrukwekkend dier dat ruim 110 kilo weegt. De hond is vier jaar oud en leeft in de Amerikaanse staat Arizona. Zijn baasjes, David en Christine Nasser, denken dat hun troeteldier misschien wel de grootste hond ter wereld kan zijn. De vorige recordhouder, Gibson, was iets kleiner dan 1m10 en overleed vorige zomer aan kanker.

Twee meter
Als George op zijn achterpoten zit, is het dier meer dan twee meter groot. Niet eenvoudig om zo'n reus als huisdier te houden. George heeft een gigantisch eigen bed. Dat moet wel want van neus tot staart meet George ruim 2m20. Iedere maand eet George ongeveer 50 kilo aan voedsel. En zoals het een ster betaamt, heeft George zijn eigen pagina op Facebook en Twitter.

Wij drieën kunnen alvast niet met hem meedingen, maar we hebben ook wel ons blog en da's nog wat anders dan al dat "getwitter " en "gesmoelenbook"

Belle & co

Juni, week 1 en 2

Begin juni waren we nog in Frankrijk want het was kersentijd in onze tuin. De eerste van vier (verschillende rassen) kersenbomen was plukrijp en daar moesten we gebruik van maken want het was een massa aan kersen die te plukken was.

We zijn dan nadien nog een kleine twee weken naar België gekomen, de kiesplicht (?) riep ons terug (nu is de baas toch ECHT aan ’t liegen zie) en we haddan ook nog acte de presence te geven op de roofvogelhappening van de Kastelse Valkeniers.

Daar waren wij met z’n drieën, Zeppos en Hercule en dan na de middag is ook onze Harry en Louis met de Gorky langs gekomen. Wij moesten ons daar “showen” en al een geluk dat Yessie en Guido ook elk één van ons op de weide wilden brengen anders hadden wij ons baasje op zijn buik over de weide kunnen sleuren “l’ Union fait la force” ofte “eendracht maakt macht” hé.

Na de roofvogelhappening zijn we nog een dag in België gebleven en dan zijn we terug naar Frankrijk gebold voor … jawel kersen te plukken !

Belle

WIEWIECHU…

Jung Wang en zijn vriendin Lee Wang zitten samen hand in hand bij de waterkant.
De zon gaat onder in Vietnam, het is 20 graden en er staat een zacht briesje, kortom het belooft een romantische avond te worden.......

Jung Wang vraagt aan Lee Wang om "WIEWIECHU" te doen, maar Lee Wang zegt dat ze hoofdpijn heeft en er geen zin in heeft.

Zij heeft er genoeg aan om gewoon samen aan de waterkant te zitten en vindt "WIEWIECHU" nu niet nodig, bovendien heeft ze angst dat men hun zou kunnen horen.

Jung Wang blijft echter aandringen : "Please schatje, het is al een jaar geleden, we zullen het zachtjes doen en niemand zal ons horen. Ik heb er echt zin in !!

Laat ons éénmaal WIEWIECHU doen!!"

Lee Wang geeft toe: "OK!...eventjes dan....en ze beginnen eraan......










Ze tellen samen af 3...2...1...


















WIEWIECHU A MELLY KLISMAS
WIEWIECHU A MELLY KLISMAS
WIEWIECHU A MELLY KLISMAS AND E HEPPY NU JIEL

Met dank aan M@rian van het NL Drentenforum: http://drentschepatrijs.messageboard.nl/viewtopic.php?t=5434

Ik dacht het wel…

Eerlijk, ik dacht het wel, als ik de onnozele Pipo uithang en ik zet die belevenis zo een beetje proper op papier (?) (scherm is nog altijd niet ingeburgerd) Dan gaan de lezers en fans van ’t blog nog eens goed lachen en stijgt dat bezoekersaantal terug boven de 200.

Eerst me moe maken om de lezers mooie Kerst-Drenten en -wensen te pogen presenteren en dan nog uitgelachen worden als toemaat.

De rommel van stuk gescheurde kleding/vermomming uit de tuin verzamelen en dan drie schijnheilige honden opmerken,  die je met de meest onschuldige ogen aankijken.

Als het niet zo lachwekkend was  zou je ze een schop onder hun nageslacht geven. Vier winkels heeft ‘m daar voor rondgehost voor ‘m die mutsen en sjaals vond. En dan op enkele seconden is alles om zeep.

Meer dan twee voorpoten,  een behoorlijk bek tanden en een sterke nek hebben ze niet nodig om Terminator te spelen.  Zelfs les hebben ze er niet bij nodig gehad.

Maar wat ik wel weet, is dat een honden spycholoog (zo schreven ze dat toch hé Jef ?) veel langer moet studeren dan een” gewone mensen” spycholoog  vooraleer ‘m zijn Pappenheimers behoorlijk kent.

‘t Baasje

Mei, 3° en  4° week

De tweede helft van de maand mei kenmerkte zich door een berichten reeks, omdat Myriam zich afvroeg hoe wij onze tweede stek in de Charente gevonden hadden waagde ons baasje zich niet aan een berichtje, maar een heuse reeks berichten.

Ook begon ons baasje aan een nieuwe “abri”,  volgens de Franse dikke van Dale een schuilhut,  een onderkomen. Hij maakte er zelfs een “duplo abri” van voor ieder van de pup’s,  een “séparé” hondenkot. Belle kreeg vanaf nu het hok van Bas voor zich alleen.

Op een goed stevig pallet bouwde hij, in volle eik, afkomstig van parketplankjes met een fout aan, een luxe hondenkot dat nu vlak bij de voordeur is opgesteld.

Geen goed idee…

Een kerstfoto van drie Drenten tegelijk maken zonder trukken van de foor  toe te passen, vergeet het...

Vorige week had ons baasje al een foto van mij gemaakt met muts en sjaal maar dat gaf ook niet het gewenste resultaat naar zijn goesting. Te veel rommel van dekentjes om de zetel te beschermen, het deken voor de kachel in “frommels”, mijn ogen dicht op de foto, kortom niet goed genoeg voor de baas.

Vandaag terug een fotosessie, nu met drie “topmodellen” tegelijk. Een ramp, een katastroof en haast een zenuwinzinking bij de bazen. Dat is zowat het enige resultaat van een half uur proberen een geschikte foto te schieten.

Eén muts was al in de vernieling getrokken voor ze buiten waren. Een sjaal, samen gehouden door klittenband lag al op de oprit voor het baasje ’t kodakske op “aan” had gezet. Toen hij door ’t vensterke keek waren we plots verdwenen en sleurde ik Heros aan zijn sjaal achter de grote aanhanger. Ons Hera stond op dat moment met twee poten op de “pomponnekes” van haar sjaaltje.

Zo is dat haast een half uur aan de gang geweest en het resultaat is dat het baasje nog geen behoorlijke foto heeft en zich enkel moe gemaakt heeft met het recupereren van zo veel mogelijke “kledingstukken”

Tegen volgend jaar zal ‘m wel eens leren photoshoppen zegt ‘m , dat doen ze met Heidi Klum en andere Linda’s uit ’t Evangelie ook zegt ‘m

Belle & de bandieten

Stilaan reële dromen…

I ’m dreaming of a White Christmas is nu toch wel haast realiteit, een dun laagje “plak”sneeuw is er sinds gisterenavond nog bijgevallen. Alle sporen die niet meer maagdelijk wit waren zijn terug ondergestopt.

Een gele plassporen van de teven zijn niet meer te bespeuren, de graafsporen naar die verstopte soepknook  zijn verdwenen. Alles is terug wit gemaakt…

Voor ons een reden om er maar eens terug tegen aan te gaan in die verse sneeuw. Wat deze plezieriger maakt is dat de sneeuw plakt. Op je neus, aan de haren aan je buik , en minder plezierig , tussen je tenen. Die klompjes doen echt wel pijn en verhinderen het wild tekeergaan in de sneeuw.

Ondertussen blijven we uren aan een stuk in de tuin, enkel om die klompjes tussen de tenen te laten smelten gaan we binnen. ’t Baasje zegt “dat hadden ze snel door hoe ze plassen kunnen maken in huis, zonder te plassen”

Ondertussen maakt het ons niet veel uit of het een witte kerst is, voor ons is het alle dagen feest en of dat feest nu op 22 december valt of op 25 december is ons totaal om het even.

Belle

Helder vanmorgen…

Toen ons baasje gisteren namiddag “foert” schreef is het opgehouden met sneeuwen, resultaat is nu dat hij veruit met de enige besneeuwde auto hier in de straat moet rondrijden.

Toen het stopte met sneeuwen zijn we toch nog gaan wandelen, ieder apart met het baasje zodat de grootste wandelaar ’t baasje is. Bij de tweede beurt met Hera is ‘m even onderuitgegaan. Geen erg maar toch ’s avonds stram op wat hij noemt “zijn rechtse gattekaak”. Het was dan nog niet de schuld van Hera, zij heeft ’t baasje niet omgetrokken, hij is gewoon in het spoor van autobanden uitgegleden. Oeps, en benen in de lucht, zo simpel en snel gaat het.

Vandaag genieten we dus van de sneeuw  en van een helder blauwe lucht, de temperatuur draait rond het vriespunt en de weersverwachting van ons aller Sabientje zijn: stabiel weer met kans op morgen nog wat sneeuwbuien.

Een witte kerst komt nu toch wel heel dichtbij…

Belle

En de winnaar is….

Op het Nederlandse Drentenforum stond daarjuist een bericht van Sonja “Drentlover”. Zij keek op Duitsland naar de Duitse versie van “Britain got talent”. En dat leverde een verrassende winnaar op.

Kijk hier maar eens naar het filmpje, je dient wel even de reclame te laten voorbij gaan bij het eerste filmpje

http://www.clipfish.de/special/supertalent/video/3210190/supertalent-finale-yvo-antoni-mit-primadonna-23/

http://www.clipfish.de/special/supertalent/home/

Jan

Opwarming van de aarde …?

Indien het doorgaat die opwarming van de aarde dan is ze toch voor een tijdje opgeschort zo blijkt.

Voor de eerste maal in de dertig jaar dat we hier wonen hadden we vandaag geen warm water aan de kraan, en douchen met koud water is niet direct favoriet hier ten huize, en dan zeker niet met dat vloeibaar ijs dat nu op het moment uit de kraan komt.

Bleek er op zolder , waar de verwarmingsketel en boiler staat, bleek een pan verdwenen te zijn, cement los gevroren waarschijnlijk. De sneeuw en koude konden dus vrij binnen op zolder en had de toevoerleiding naar de boiler dichtgevroren.

Het baasje heeft dan voorlopig het gat gedicht met glaswol die er nog lag en morgen zullen we dan de dakwerker maar bellen voor een definitieve herstelling. Ondertussen loopt het warm water weer en kunnen de baasjes zich terug douchen. Wat ze toch in dat douchen zien is ons Drenten een raadsel, je stinkt zo naar zeep achteraf !

Belle & co

Mijn zoon, Harko…

De jongste van de zes pups en zo’n vier uur jonger dan onze eerstgeborene Hercule. Zijn vrouwtje stuurde ons daarstraks een reeks  foto’s zoals ons baasje er ook nam in de besneeuwde omgeving. Onze Harko krijgt de voorrang op de publikatie.

Vorige zondag was hij hier bij ons ook van de partij, goeie brave Harko. Toen hij nog bij ons woonde in het begin van dit jaar was hij “het flebbeke” van ons vrouwtje. Die heeft het nog dikwijls over “kraagje” zoals hij toch zes weken genoemd heeft. Het was de ontdekkingsreiziger van de roedel. Als er iets nieuws was uitgespookt moesten we niet ver zoeken Harko was altijd wel prominent aanwezig en kon dat toch niet verbergen. Het was toen, en nu heel duidelijk nog steeds, een schatje.

Zondag kreeg hij wel goed op zijn frak want hij is helemaal niet dominant en vader en broer Zeppos en Hercule “brothers in arms” wilden hem eens goed onder de knoet houden. Voor Harko is dat allemaal goed, die legt zich op zijn rug en denkt bij zichzelf “ likt mijn ballen jullie twee, nu kunnen jullie er goed aan” Achteraf is hij gaan spelen met Heros en Harrhy en de twee teefjes en moeder Belle mochten van hem ook meedoen.

’t Was een schatje en zo zal m wel altijd blijven de oogappel van Ronny en Carine,bedankt Carine voor de mooie foto’s.

Belle & co

Ja schat…

Haringen…

Gisterenavond was er maar weinig nieuws op ’t Bas & Belle blog, Dat had uiteraard zijn reden…

Het was hier in onze wijk de jaarlijkse “haringbak”. Jaren geleden ontstaan op een vergadering van het wijkcomitee. Iedereen lust het graag maar niemand maakt het nog omdat het zo stinkt… Ja , er is een oplossing voor !

We halen de BBQ uit het stalletje achteraan in de tuin, transporteren die naar het wijkhuis “de Buren”, kieperen daar een zak houtskool in en halen bij de plaatselijke visboer een aantal haringen, dan is het zaakje zo goed als klaar en dan hoef je enkel nog iemand te vinden met warme schoenen en slechte oude kleding. Die slechte oude kleding die toch in de vuilzak beland achteraf omdat de geur van die haringen er nooit of vanzeleven niet meer uit te krijgen is ! Dat er dan ook nog een deel BBQ worsten moeten gebakken worden is voor "de klein mannen" die lusten dat niet, die zijn niet zo gek van graten ! 

Zo iemand vinden is hier in de wijk niet zo moeilijk, die twee buren, die daar elk jaar in de zoer met de wijkfeesten de BBQ bakken… die zullen dat nu ook wel voor hen rekening nemen zeker ?  Overbodige vraag want het antwoord istoch bij voorbaat gekend.

En zo zie je Jan en Fons, zij aan zij buren sinds meer dan dertig jaar aan de BBQ-ton staan haring bakken.

Zo zie je maar waardoor het komt dat er gisteren avond geen nieuwsjes kwamen…

Belle

Fiep…

Dat was ook een eeuwigheid geleden dat we Fiep de Labrador en zijn bazinnetje nog eens tegenkwamen in het bos. Zeker twee maanden liggen er tussen de ontmoetingen.

Toen we aankwamen in “ons” bos zagen we in de verte al een blondje lopen die in volle vaart op ons afkwam,  wij hadden de wind mee zodat Fiep ons “met zijn neus” eerder zag dan wij hem. De ontmoeting was allerhartelijkst en Heros heeft nog maar eens laten zien dat ‘m ondertussen wel weet dat hij een mannetje is.

De hormonen speelden aardig op en Fiep moest er aan geloven…

Ondertussen was ik met Hera al verder het bos ingetrokken en moesten de twee “geliefden” ons maar volgen, wij hadden aan hun spelletjes weinig boodschap.

Het was een meevaller dat ik niet aan de lange lijn moest, want het baasje is mij “in toom” aan het houden omdat ik naar zijn mening er te ver op uit trek. Maar nu met Fiep er bij mochten we met z’n vieren onze gang gaan.

Thuis was het dadelijk platte rust en de zetels waren in een ogenblik volzet. Wat kan je toch moe worden van dat ravotten in de sneeuw in goed gezelschap.

Belle

Koude pootjes en gebakken hersenen…

Gans de namiddag zijn ze niet binnen geweest, de sneeuw maakte hen zo enthousiast  dat ze er nog niet aan dachten dat ze wel eens koude pootjes konden krijgen. Kletsnat zijn ze tegen het donker worden binnen gekomen.

Pompaf waren ze, net alsof ze een wandeling van vijftien kilometer achter de rug hadden of zoals verleden zondag, toen ze met achten in de tuin aan het spelen zijn geweest voor en na de wandeling.

Alsof het kontrast niet groter kon zijn heeft Heros dat grote Drentenlijf van hem vlak voor de kachel laten neerploffen. Dat die kachel op volle kracht stond was meegenomen volgens hem. De kroon op het werk was wel toen hij met zijn kop onder de kachel, in de bak waar reservehout kan gestapeld worden in slaap viel !

En toch functioneert nadien nog alles zoals voordien bij die kerel. Van ijskoude poten naar haast gebakken hersenen, voor Heros is dat een verschil in afstand van hooguit vijftien meter.

Belle