Hera...

Chambres séparée…

Onze baas heeft toch nogal wat over voor mij en mijn pupjes. Moet je nu zien wat ‘m weer gefikst heeft. Een afzonderlijke bench voor de pup’s en één voor mij privé.

Zoals bij ’t baasje vroeger thuis vertelt hij, een kamer voor de ouders en één voor de kindjes. Later kwam er nog een kamer bij om de meisjes en de jongens uit elkaar te houden. Zover gaat hij het hier niet laten komen denk ik.

Deze morgen zijn we Dr. Nelly nog eens gaan opzoeken. De reden: zoals mijn pupjes aan gewicht winnen, zoveel verlies ik gewicht. ’t Baasje met zijn stoppen met roken is razend jaloers, maar ook niet echt gerust, met 5 kg gewichtsverlies op drie weken tijd.

Dr Nelly heeft weer voor graaf Dracula gespeeld en bloed getrokken, morgen mogen we bellen om te vragen dat het lekker was, zegt ’t baasje. Ik was ook wel futloos maar daarstraks in ’t bos ben ik er weer tegenaan gegaan op een manier dat het baasje de ogen uit zijn kop gekeken heeft. Was dat datzelfde Belletje van deze morgen ?

Belle

Reorganisatie…

Vandaag is Belle haar kroost drie weken oud geworden. Hoe noemt men dat, een verweekdag ipv een verjaardag ? In elk geval we hebben het geweten dat ze groeien als kool.

’t Baasje had gisterenavond mijn bench terug in huis opgesteld. Ik zou dan rustig kunnen slapen zoals vroeger maar het deurtje was niet dichtgedaan, met opzet bleek vanmorgen.

Toen het baasje vanmorgen beneden kwam lag ik languit in de zetel, en zoon Bruintje lag in de bench. Nu blijkt Bruintje vannacht op stap te zijn geweest, waarschijnlijk het feit dat ‘m drie weken oud zou worden vandaag was een reden tot stappen in de grote mensen/honden wereld. 't Baasje zegt in soldaten termen is dat: "Bruintje heeft de muur gedaan"

’t Baasje is dan vandaag maar een puppy ren gaan kopen om de omgeving af te zetten.

Mijn zonen en dochters hun leefwereld is nu wel in één klap vertienvoudigd. Voorlopig liggen ze , volgedronken en dus lui op het fleece dekentje in mijn eigenste bench.

‘t Zonnetje schijnt op hun bolletje en schijnbaar beleven ze de tijd van hun leven.

Ikzelf heb nog altijd de bench die meegekomen is uit Frankrijk en hou dus mijn eigen privévertrekken. Een beetje privacy voor moeder mag toch wel zeker ?

Belle

Zomaar…puppy nieuws…

Hella is afgevoerd, althans de naam. Het zullen alleen verstralers, mist- en zwaailampen blijven. Voor altijd, tenzij iemand anders zijn hondje ook zo wil noemen.

Er was te veel tegenkanting van de dameszijde, en niemand die het een “WAAW-naam” vond. Daar gaan we dan weer op zoek door de lijsten met hondennamen, Met een H beginnen moet van de St. Hubertus vereniging, al de rest wat daarna komt mag van St.Hub. Maar dan geven de madammen hun mening en is de keuze weeral danig geslonken…

Heika, was ook voorop gezet door ’t vrouwtje maar dat pupje van Ingrid dat naar baas Geert gegaan is, die heet Heike,  Heike gaan we op elk Drententreffen tegenkomen. Is dat een bezwaar ? Niet echt… dus ? Toch maar Heika ? Roept dat makkelijk in ’t bos ?

BELLE !!!, HEIKA !!!, BELLE !!!, HEIKA !!!  moet wel kunnen hé.

Zullen we dan maar een Heika in huis nemen ? Vierentwintig uren beraad, een nachtje over slapen, of is wakker liggen beter in deze materie ?

Bij Jean-Pierre en Ute die het andere teefje nemen, zal het een “Hadize” worden is mij gemeld. ’t Baasje heeft al tegen J-P gezegd dat ‘m dan wel het risico loopt dat ‘m met een paar mooie jonge Turkse grietjes uit het bos terug thuis komt als ‘m die naam wat veel roept in ’t bos.

Zelf staat ‘m al drie jaar in ’t bos “Belle” te roepen en wat op zijn geroep is afgekomen ben ik, en misschien een andere gepensioneerde met ook een hond, maar een juffertje alla Perez, hebben wij tot nu toe nog niet gezien. Misschien eens in een ander bos gaan proberen ?

Belle

Nog een nestje Drentjes...

Gisteren namiddag is het baasje nog eens op stap geweest. Deze maal is hij op bezoek geweest bij de familie Temmerman in Hombeek, deelgemeente van Mechelen.

9 pupjes heeft Felix de reu des huizes “gefabriceerd” bij Gipsy het teefje, ook “des huizes”. Er zijn 7 reutjes en 2 teefjes in het prachtnestje die in maximaal huiselijke sfeer opgroeien. Moeder Gipsy zorgt voor haar kroost als een supermoeder. Als mijn baasje binnenkomt maakt ze hem met veel lawaai duidelijk dat ‘m geen plannen moet koesteren van aan haar kroost nog maar te wijzen. Goed zo Gipsy, zo hoort het, de bescherming tegen vreemden van het nestje.

Even later ligt ze echter met haar kop op ’t baasje zijn voeten, zoals ik dat ook doe.

De pupjes trekken zich in een hoek van de keuken terug en liggen dan met zijn negen op een klein matje. Geen nood, gans de woning heeft vloerverwarming, een pup die daar kou op lijdt bestaat niet .

Als ‘t vrouwtje des huizes thuiskomt is het een bestorming van een ganse Drentenroedel, vader Felix, moeder Gipsy en de negen pupjes bedelven haar totaal en even is er niets anders te zien dan wit met bruine hondjes.

Als de zonen thuiskomen herhaalt gans het scenario zich. Als dat geen gelukkige hondjes en eigenaars zijn.

Liefhebbers voor een pupje kunnen de familie Temmerman bereiken via:

telefoon : 015 32 13 96

Gsm:      0479 20 92 72

Of via het puppycontact van de Drentenvereniging

Belle

E.H.B.O.

Eerste hulp bij ongevallen, inderdaad.. dat was het thema vanavond, van de voordracht in de dierenkliniek ’t Binnenhof.

Al enkele weken waren we ingeschreven voor deze thema avond. De vorige konden we niet meemaken wegens verblijf in Frankrijk. Nu hadden we in de verschillende boeken al heel wat opgestoken en waren we niet echt leek in de materie maar hier hebben we toch enkele malen het voorhoofd en de wenkbrauwen gefronst van hé… dat wisten we niet, hé da’s nieuw maar wel logisch. Vooral bij de oogbeschadiging hebben we flink wat nieuwe informatie  opgedaan.

Ook de documentatie die bij de voordracht hoort was van het betere niveau, het beste niveau zelfs. Professioneel gemaakt en heel bruikbaar praktisch materiaal.

Hartelijke dank voor de voordrachtgevers Nelly en Bart  en hun assistente Chris van het onthaal. Het drankje en de hapjes waren in dank aanvaard en maakten het geheel AF.

Spijtig dat we niet wat langer konden blijven “plakken” maar onze kleintjes en Belle hadden ook onze aandacht nodig…

Jan & Simonne

Boodschappen doen…

Af en toe moet dat gebeuren, kommissies doen zeggen de baasjes meestal maar dat blijkt in de praktijk hetzelfde te zijn als boodschappen doen.

Als ik mee op boodschappentoer mag is het meestal omdat we iets nodig hebben dat mijzelf aanbelangt. Als ’t baasje zijn rugzak meeneemt is het te poot, zonder rugzak is’t met de auto.

De puppymelk in poedervorm, (vreselijk lekker spul) die ik bijkrijg sinds mijn bevalling was weeral bijna op. Dus met het weekend voor de deur moet er nieuw gehaald worden. Het vrouwtje maakt die puppymelk voor me klaar. Mijn gewoon eten, brokken en blikvoer, samen met de overschot lekkernijen van tafel dat wordt klaar gemaakt door ’t baasje.

Die puppymelk dus, dient om mij terug “op sterkte” te brengen en mijn normale melk, van aan de “Milkbar” te stimuleren. Voor mij en de puppy’s kan ’t niet goed genoeg zijn zegt de baas. Dat is ook nog zo’n woordspelletje van ’t baasje. In Frankrijk daar verkoopt men Chappi blikvoer onder een andere naam: “Canigou” daar zet het baasje dan “goed genoeg zijn” achter. Het zou een reclameslogan kunnen zijn “Canigou genoeg zijn” !

In de Zoomart leerde ik weer iets nieuw. De konijntjes die ik ken van in ’t bos, die leveren ze hier in glazen bakskes ! Flauw hé, niks geen sport meer met achter die beestjes aan te rennen. Hier te koop, kant en klaar in een glazen bakske, ongelooflijk gemakzuchtig die mensen hé.

’t Is niet te verwonderen dat ’t baasje een andere broek nodig heeft omdat al die anderen “te hard spanden” Hij zegt dat het van ’t stoppen met roken is. Maar als je aan konijnen kunt geraken zonder sporten dan zal het wel van te weinig beweging zijn, mijn gedacht...

Belle

Erkend medewerker…

Dat ben ik op het moment volgens het baasje. Het is wel “in ’t zwet” maar erkend. Het zit zo, het baasje en Louis en Leo organiseren op 15 februari een Drentenwandeling in clubverband.

Hier in Vosselaar organiseren ze dan een “Kaawpollekes/ Kaawpootjes” wandeling. Voor de niet Kempenaars of buitenlanders even een vertaling Kaaw = Koud en pollekes = handjes. Het gaat een wandeling worden waarbij al die Belgische en misschien wel Nederlandse Drenten onder andere “ons bos” kunnen ontdekken. Het is nu al via het www wereldwijd bekend maar je moet er geweest zijn om het voor de volle honderd procent te kunnen appreciëren.

Na de wandeling hebben al die hondjes en wandelaars een gezonde honger, dat is ook voorzien en we gaan dus goeie ouwerwetse, winterse hutsepot eten in het wijkhuis hier in onze wijk.

Rond twee uur heeft iedereen het buikje rond en houden we de jaarvergadering van de Drentenvereniging. Wie wel wil wandelen en eten, zonder vergadering kan dat perfect en kan nog een wandeling maken in de buurt of Turnhout gaan verkennen of nog wat anders. Die missen dan wel de drankjes die het bestuur aanbied aan de aanwezigen van de vergadering.

En aan dat alles mag ik meewerken, want alles moet ge-timed worden en dat is dan mijn job. We zijn nog maar in het beginstadium van organiseren want de Drentjes van Louis en Leo gaan uiteraard ook hun deel van het werk krijgen. Bij Leo kan ik dan eindelijk mijn grootvader eens ontmoeten want dat is een Drent van Leo…

Belle

Regime…

Deze voormiddag zijn we nog eens langs ’t Binnenhof gereden om langs de weegschaal te passeren. Juist voor ik de kleintjes moest krijgen wasdat 31 kilo, vorige week bleef de weegschaal hangen op 28 kiloen deze morgen  gaf het schermpje nog 26,90 kilo aan.

’t Baasje is nu wat pissig van jaloezie want bij hem komt er alsmaar meer op het schermpje staan. Resultaat van twee maanden niet meer roken zegt en weet ‘m . Zoiets was wel voorzien maar toch, zo een wijzer die tegen de 90 kilo blijft plakken…’t zint ‘m niet, dat is wel duidelijk.

Als we dat baasje nu eens zes puppy’s laten kopen…zou dat niet helpen ?

Rust…

Terwijl moeder Belle in het bos aan het rondhollen is, ondertussen de eekhoorns terug de bomen aan het injagen is, heerst er volstrekte rust in de werpkist.

De puppies hebben iets daarvoor hun buikjes gevuld aan de mobiele Milkbar en hebben hun plaatsje gevonden. Dat die plaatsjes even comfortabel liggen als het lijkt is nog maar de vraag. Tot nu toe hebben de baasjes en ikzelf nog geen reclamaties mogen ontvangen. ’t Zal dan nog niet zo slecht zijn daar in ’t hoekje... 

De oogjes beginnen alsmaar meer open te gaan. Of ze al veel kunnen zien betwijfelen we sterk. Ook die pootjes die ze nu met veel moeite onder de volgezogen lijfjes proberen te krijgen, missen alleen nog wat coördinatie, sterkte hebben ze al maar ze zwabberen zo nog wat alle richtingen uit.

Elk pootje op zich functioneert, nu ze allemaal tesamen in dezelfde richting laten werken, kan een oplossing geven om sneller te vorderen…

Voor de baasjes is het een aangename bezigheid, voor ons Frans bezoek (Hugo & Mieke zijn in ’t Belgenland) een openbaring in de zin van “ocharme zie die pootjes” en “ocharme die kan de tepel niet vinden” het baasje fronst dan eens het voorhoofd en zegt dan dat het snel genoeg zo zal zijn dat ze ook met een eend en een konijn zullen afkomen naar hun baasjes.  Niks ocharme of ’t moest voor die eend of konijn zijn…

Belle

Biologische klok

Zonder enige aanwijzing trekt Belle naar de werpkist met de pup’s. Ze doet dat meermaals per dag zonder dat er één pup een signaal of geluid heeft gegeven. Dat moet zoiets zijn als een biologische klok die ingebouwd of aangeboren is bij ons supermoedertje.

Na enkele seconden is het een gewriemel van pup’s die zich spoeden  naar de best gevulde tepel. Het lijkt wel een mierennest hoe die puppies te werk gaan. Langs alle kanten vallen ze tegelijk aan.

En Belle, die legt zich languit op haar zij in de werpkist en kijkt het baasje aan met ogen van “zie je nu wat het recht van de sterkste is” Want zo is het inderdaad, die drie zwaarste hondjes , de mantelhondjes kijken niet zo nauw als het op eten aankomt. Nu laten de drie andere zich niet doen en durven ook wel eens dwars liggen, meestal letterlijk !

Als Belle daar zo ligt en bezig is met het voeden van haar kroost ontlokt dat bij het baasje de zin van “aanschuiven gasten, de Milkbar is open”

Belle doet maar verder, voor haar zijn ze allemaal gelijk en niemand wordt op zijn plaats gezet of berispt. Het is voor velen een voorbeeld, dat kleine modelmoedertje hier met haar zes puppies, in onze werpkist.

‘t Baasje

Ik ben terug…

Na een paar dagen afwezigheid wegens bevallen en geen grote wandelingen in “ons” bos, ben ik er weer ! 

En ze zullen het geweten hebben, op full speed heb ik het bos geïnspecteerd en uitgekamd op vreemde voorwerpen en individu’s. Ordnung muss sein zeggen ze wel eens, en daar heb ik deze namiddag voor gezorgd zie.

Er waren wat takken afgebroken van bomen, zij versperden zelfs meermaals het pad dat we normaal volgen in het bos. Zo een pak sneeuw zorgt dus niet alleen voor ellende op de banen maar ook in ’t bos.

’t Baasje is maar bang dat “de groene jongens” er niet dadelijk achter komen want anders is het weer de schuld van de opwarming van de aarde, of nog erger onze schuld, wegens die plas tegen de stam van die boom enkele weken geleden. Bas heeft dat toen nog gelapt. En ’t was dezelfde boom, zekers weten zegt het baasje…

Ondertussen heeft het baasje een foto genomen achter mijn rug om, van de wijze hoe ik autoritair “mijn” bos sta te inspecteren. Zo moet Napoleon ook staan kijken hebben in Waterloo zegt het baasje. Maar Napoleon heeft daar dik op zijne frak gekregen en ik niet zeg ik dan tegen ’t baasje…

Belle

Nog een blije gebeurtenis

Peter, de eigenaar van Zeppos, die dan weer de vader is van mijn puppies liet gisteren morgen in een telefoontje en even later met een mail aan onze baasjes weten dat ook daar gezinsuitbreiding een feit was. Hierbij het mailtje:

“Sinds deze ochtend 7u30 is Belle-Fleur Beke ons gezinnetje komen te vervoegen.

Ze is een flinke dochter van 3kg 275 en meet 48,5 cm.

Papa Peter, Mama Hilde en FLorian zijn apetrots.”

We keken er al een hele tijd naar uit en Hilde wilde er zelfs een wedstrijd van maken, wie zou het eerste bevallen, zij of ik ? Zoals je dus al weet heb ik het gewonnen.

Peter kon vorige week zijn mond bijna al niet houden over de naam van het kleintje. Dat het een dochtertje ging worden dat wisten we al enige maanden, maar die naam…

Wat hij wel “losliet” was de “werknaam” zoals hij dat noemde, het zou een Eufrazieke worden.

Gisteren kon hij dus uiteindelijk het geheim vertellen Florian heeft er een zusje bij en de naam is…. Belle-Fleur.

Mijn baasje al blij, mijn naam als eerste deel van de naam van zijn tweede kindje. Ook in  Sigogne, waar mijn baasje direct naartoe mailde, een blije Franca want ook haar dochtertje Fleur was een deel van de naam, en als kers op de taart… Franca runt een B&B die de naam “au Bellefleur” heet.

Nu mogen we aan Peter en Hilde melden dat binnen de twee uren na de bevalling er al wensen waren vanuit de Charente van mensen die zij nog vanzeleven nog niet gezien hebben. Hierbij het bericht op het blog van Franca

Leuk nieuws

Gelukkig na de rijbewijs ellende, lag er ook nog leuk nieuws in m'n mailbox.
Blogvriend Jan, u kent hem misschien niet, maar Belle en haar pups vast wel,
https://blog.seniorennet.be/bas_en_belle/ schreef mij dat er gezinsuitbreiding
was bij vrienden van hun en 3x raden hoe het kersverse dochtertje heet?

Belle-Fleur

Belle-Fleur wensen wij hierbij een zorgeloze toekomst toe, aan haar naam zal het niet liggen.

Darren, Franca & Fleur van
Au Bellefleur in Sigogne

Als dat geen mooi verhaaltje is om de dag van vandaag mee te beginnen…

Belle (Faes)

Het mysterie van het rode lintje…

Als zo veel lezers wakker liggen van een pupje met een rood lintje gaan we even een tipje van de sluier oplichten. Verwacht nu geen Hercules Poirot of van In toestanden, het is zelfs niet de bedoeling geweest van enige vorm van mysterie te creëren.

Toen de pupjes pas geboren waren leken er drie zeer sterk op elkaar, de mantelhondjes. Wij gingen ons dus concentreren op de verschillen bij hen. Zij kregen dus als eerste spontaan een voorlopige naam. We hadden ‘Kraagje’ met het streepje wit in de nek, ‘Vlekje’ was die met zijn witte vlek op de heupen en ‘Bruintje’ was op enkele haren in de hals na op zijn rug volledig bruin. Die waren dus “benoemd”.

Nu de gevlekte nog een naam geven. Er was maar één gevlekt reutje, dus dit reutje noemde simpelweg  ‘Reutje’. Maar dan die twee teefjes, hun tekening leek zo veel op elkaar dat we een kunstgreep moesten toepassen om geen vergissingen te krijgen bij het wegen. Zelfs de gewichten van deze twee lag maar twintig gram uit elkaar en een vergissing was dan ook snel gemaakt als zo twee beweeglijke schepseltjes moeten gewogen worden. Gekleurde draadjes wol rond het halsje zou dus de oplossing brengen.

Zo kreeg het zwaarste teefje een rood wollen draadje rond de hals, een angora wollen draadje nog wel. Omdat de draadjes nogal los, met veel overschot aan lengte, genomen werden, waren ze soms niet goed te zien in de pelsjes.

Want…aanvankelijk hadden ze alle een lintje om. Onder die warmtelamp waren die kleuren niet goed te zien . Te meer omdat er ééntje was met een “blauwachtig grijs” lintje en een ander met een “grijsachtig blauw” lintje. Dan moet je echt een krak zijn om dat uit elkaar te houden.

Nu blijft er één teefje bij ons, en er zijn al vragen geweest of dat een teken was dat dit het teefje is dat bij ons blijft. Het antwoord is zowel ja als neen, wij hebben nog geen beslissing genomen. Het zal het teefje worden met de fijnste neus want het baasje heeft iets héél speciaal voor met haar. En dat is nu pas een mysterie waar in de nabije toekomst over kan gespeculeerd worden. (Fons Nicolay, gelieve niet mee te raden naar de bestemming want jij kent het “geheim”)

Jan

Ps: Fons Nicolay kan je hier vinden :

https://blog.seniorennet.be/keukenweetjes/

https://blog.seniorennet.be/keukenverhalen/