E.H.B.O.

Boodschappen doen…

Af en toe moet dat gebeuren, kommissies doen zeggen de baasjes meestal maar dat blijkt in de praktijk hetzelfde te zijn als boodschappen doen.

Als ik mee op boodschappentoer mag is het meestal omdat we iets nodig hebben dat mijzelf aanbelangt. Als ’t baasje zijn rugzak meeneemt is het te poot, zonder rugzak is’t met de auto.

De puppymelk in poedervorm, (vreselijk lekker spul) die ik bijkrijg sinds mijn bevalling was weeral bijna op. Dus met het weekend voor de deur moet er nieuw gehaald worden. Het vrouwtje maakt die puppymelk voor me klaar. Mijn gewoon eten, brokken en blikvoer, samen met de overschot lekkernijen van tafel dat wordt klaar gemaakt door ’t baasje.

Die puppymelk dus, dient om mij terug “op sterkte” te brengen en mijn normale melk, van aan de “Milkbar” te stimuleren. Voor mij en de puppy’s kan ’t niet goed genoeg zijn zegt de baas. Dat is ook nog zo’n woordspelletje van ’t baasje. In Frankrijk daar verkoopt men Chappi blikvoer onder een andere naam: “Canigou” daar zet het baasje dan “goed genoeg zijn” achter. Het zou een reclameslogan kunnen zijn “Canigou genoeg zijn” !

In de Zoomart leerde ik weer iets nieuw. De konijntjes die ik ken van in ’t bos, die leveren ze hier in glazen bakskes ! Flauw hé, niks geen sport meer met achter die beestjes aan te rennen. Hier te koop, kant en klaar in een glazen bakske, ongelooflijk gemakzuchtig die mensen hé.

’t Is niet te verwonderen dat ’t baasje een andere broek nodig heeft omdat al die anderen “te hard spanden” Hij zegt dat het van ’t stoppen met roken is. Maar als je aan konijnen kunt geraken zonder sporten dan zal het wel van te weinig beweging zijn, mijn gedacht...

Belle

Erkend medewerker…

Dat ben ik op het moment volgens het baasje. Het is wel “in ’t zwet” maar erkend. Het zit zo, het baasje en Louis en Leo organiseren op 15 februari een Drentenwandeling in clubverband.

Hier in Vosselaar organiseren ze dan een “Kaawpollekes/ Kaawpootjes” wandeling. Voor de niet Kempenaars of buitenlanders even een vertaling Kaaw = Koud en pollekes = handjes. Het gaat een wandeling worden waarbij al die Belgische en misschien wel Nederlandse Drenten onder andere “ons bos” kunnen ontdekken. Het is nu al via het www wereldwijd bekend maar je moet er geweest zijn om het voor de volle honderd procent te kunnen appreciëren.

Na de wandeling hebben al die hondjes en wandelaars een gezonde honger, dat is ook voorzien en we gaan dus goeie ouwerwetse, winterse hutsepot eten in het wijkhuis hier in onze wijk.

Rond twee uur heeft iedereen het buikje rond en houden we de jaarvergadering van de Drentenvereniging. Wie wel wil wandelen en eten, zonder vergadering kan dat perfect en kan nog een wandeling maken in de buurt of Turnhout gaan verkennen of nog wat anders. Die missen dan wel de drankjes die het bestuur aanbied aan de aanwezigen van de vergadering.

En aan dat alles mag ik meewerken, want alles moet ge-timed worden en dat is dan mijn job. We zijn nog maar in het beginstadium van organiseren want de Drentjes van Louis en Leo gaan uiteraard ook hun deel van het werk krijgen. Bij Leo kan ik dan eindelijk mijn grootvader eens ontmoeten want dat is een Drent van Leo…

Belle

Regime…

Deze voormiddag zijn we nog eens langs ’t Binnenhof gereden om langs de weegschaal te passeren. Juist voor ik de kleintjes moest krijgen wasdat 31 kilo, vorige week bleef de weegschaal hangen op 28 kiloen deze morgen  gaf het schermpje nog 26,90 kilo aan.

’t Baasje is nu wat pissig van jaloezie want bij hem komt er alsmaar meer op het schermpje staan. Resultaat van twee maanden niet meer roken zegt en weet ‘m . Zoiets was wel voorzien maar toch, zo een wijzer die tegen de 90 kilo blijft plakken…’t zint ‘m niet, dat is wel duidelijk.

Als we dat baasje nu eens zes puppy’s laten kopen…zou dat niet helpen ?

Rust…

Terwijl moeder Belle in het bos aan het rondhollen is, ondertussen de eekhoorns terug de bomen aan het injagen is, heerst er volstrekte rust in de werpkist.

De puppies hebben iets daarvoor hun buikjes gevuld aan de mobiele Milkbar en hebben hun plaatsje gevonden. Dat die plaatsjes even comfortabel liggen als het lijkt is nog maar de vraag. Tot nu toe hebben de baasjes en ikzelf nog geen reclamaties mogen ontvangen. ’t Zal dan nog niet zo slecht zijn daar in ’t hoekje... 

De oogjes beginnen alsmaar meer open te gaan. Of ze al veel kunnen zien betwijfelen we sterk. Ook die pootjes die ze nu met veel moeite onder de volgezogen lijfjes proberen te krijgen, missen alleen nog wat coördinatie, sterkte hebben ze al maar ze zwabberen zo nog wat alle richtingen uit.

Elk pootje op zich functioneert, nu ze allemaal tesamen in dezelfde richting laten werken, kan een oplossing geven om sneller te vorderen…

Voor de baasjes is het een aangename bezigheid, voor ons Frans bezoek (Hugo & Mieke zijn in ’t Belgenland) een openbaring in de zin van “ocharme zie die pootjes” en “ocharme die kan de tepel niet vinden” het baasje fronst dan eens het voorhoofd en zegt dan dat het snel genoeg zo zal zijn dat ze ook met een eend en een konijn zullen afkomen naar hun baasjes.  Niks ocharme of ’t moest voor die eend of konijn zijn…

Belle

Biologische klok

Zonder enige aanwijzing trekt Belle naar de werpkist met de pup’s. Ze doet dat meermaals per dag zonder dat er één pup een signaal of geluid heeft gegeven. Dat moet zoiets zijn als een biologische klok die ingebouwd of aangeboren is bij ons supermoedertje.

Na enkele seconden is het een gewriemel van pup’s die zich spoeden  naar de best gevulde tepel. Het lijkt wel een mierennest hoe die puppies te werk gaan. Langs alle kanten vallen ze tegelijk aan.

En Belle, die legt zich languit op haar zij in de werpkist en kijkt het baasje aan met ogen van “zie je nu wat het recht van de sterkste is” Want zo is het inderdaad, die drie zwaarste hondjes , de mantelhondjes kijken niet zo nauw als het op eten aankomt. Nu laten de drie andere zich niet doen en durven ook wel eens dwars liggen, meestal letterlijk !

Als Belle daar zo ligt en bezig is met het voeden van haar kroost ontlokt dat bij het baasje de zin van “aanschuiven gasten, de Milkbar is open”

Belle doet maar verder, voor haar zijn ze allemaal gelijk en niemand wordt op zijn plaats gezet of berispt. Het is voor velen een voorbeeld, dat kleine modelmoedertje hier met haar zes puppies, in onze werpkist.

‘t Baasje

Ik ben terug…

Na een paar dagen afwezigheid wegens bevallen en geen grote wandelingen in “ons” bos, ben ik er weer ! 

En ze zullen het geweten hebben, op full speed heb ik het bos geïnspecteerd en uitgekamd op vreemde voorwerpen en individu’s. Ordnung muss sein zeggen ze wel eens, en daar heb ik deze namiddag voor gezorgd zie.

Er waren wat takken afgebroken van bomen, zij versperden zelfs meermaals het pad dat we normaal volgen in het bos. Zo een pak sneeuw zorgt dus niet alleen voor ellende op de banen maar ook in ’t bos.

’t Baasje is maar bang dat “de groene jongens” er niet dadelijk achter komen want anders is het weer de schuld van de opwarming van de aarde, of nog erger onze schuld, wegens die plas tegen de stam van die boom enkele weken geleden. Bas heeft dat toen nog gelapt. En ’t was dezelfde boom, zekers weten zegt het baasje…

Ondertussen heeft het baasje een foto genomen achter mijn rug om, van de wijze hoe ik autoritair “mijn” bos sta te inspecteren. Zo moet Napoleon ook staan kijken hebben in Waterloo zegt het baasje. Maar Napoleon heeft daar dik op zijne frak gekregen en ik niet zeg ik dan tegen ’t baasje…

Belle

Nog een blije gebeurtenis

Peter, de eigenaar van Zeppos, die dan weer de vader is van mijn puppies liet gisteren morgen in een telefoontje en even later met een mail aan onze baasjes weten dat ook daar gezinsuitbreiding een feit was. Hierbij het mailtje:

“Sinds deze ochtend 7u30 is Belle-Fleur Beke ons gezinnetje komen te vervoegen.

Ze is een flinke dochter van 3kg 275 en meet 48,5 cm.

Papa Peter, Mama Hilde en FLorian zijn apetrots.”

We keken er al een hele tijd naar uit en Hilde wilde er zelfs een wedstrijd van maken, wie zou het eerste bevallen, zij of ik ? Zoals je dus al weet heb ik het gewonnen.

Peter kon vorige week zijn mond bijna al niet houden over de naam van het kleintje. Dat het een dochtertje ging worden dat wisten we al enige maanden, maar die naam…

Wat hij wel “losliet” was de “werknaam” zoals hij dat noemde, het zou een Eufrazieke worden.

Gisteren kon hij dus uiteindelijk het geheim vertellen Florian heeft er een zusje bij en de naam is…. Belle-Fleur.

Mijn baasje al blij, mijn naam als eerste deel van de naam van zijn tweede kindje. Ook in  Sigogne, waar mijn baasje direct naartoe mailde, een blije Franca want ook haar dochtertje Fleur was een deel van de naam, en als kers op de taart… Franca runt een B&B die de naam “au Bellefleur” heet.

Nu mogen we aan Peter en Hilde melden dat binnen de twee uren na de bevalling er al wensen waren vanuit de Charente van mensen die zij nog vanzeleven nog niet gezien hebben. Hierbij het bericht op het blog van Franca

Leuk nieuws

Gelukkig na de rijbewijs ellende, lag er ook nog leuk nieuws in m'n mailbox.
Blogvriend Jan, u kent hem misschien niet, maar Belle en haar pups vast wel,
https://blog.seniorennet.be/bas_en_belle/ schreef mij dat er gezinsuitbreiding
was bij vrienden van hun en 3x raden hoe het kersverse dochtertje heet?

Belle-Fleur

Belle-Fleur wensen wij hierbij een zorgeloze toekomst toe, aan haar naam zal het niet liggen.

Darren, Franca & Fleur van
Au Bellefleur in Sigogne

Als dat geen mooi verhaaltje is om de dag van vandaag mee te beginnen…

Belle (Faes)

Het mysterie van het rode lintje…

Als zo veel lezers wakker liggen van een pupje met een rood lintje gaan we even een tipje van de sluier oplichten. Verwacht nu geen Hercules Poirot of van In toestanden, het is zelfs niet de bedoeling geweest van enige vorm van mysterie te creëren.

Toen de pupjes pas geboren waren leken er drie zeer sterk op elkaar, de mantelhondjes. Wij gingen ons dus concentreren op de verschillen bij hen. Zij kregen dus als eerste spontaan een voorlopige naam. We hadden ‘Kraagje’ met het streepje wit in de nek, ‘Vlekje’ was die met zijn witte vlek op de heupen en ‘Bruintje’ was op enkele haren in de hals na op zijn rug volledig bruin. Die waren dus “benoemd”.

Nu de gevlekte nog een naam geven. Er was maar één gevlekt reutje, dus dit reutje noemde simpelweg  ‘Reutje’. Maar dan die twee teefjes, hun tekening leek zo veel op elkaar dat we een kunstgreep moesten toepassen om geen vergissingen te krijgen bij het wegen. Zelfs de gewichten van deze twee lag maar twintig gram uit elkaar en een vergissing was dan ook snel gemaakt als zo twee beweeglijke schepseltjes moeten gewogen worden. Gekleurde draadjes wol rond het halsje zou dus de oplossing brengen.

Zo kreeg het zwaarste teefje een rood wollen draadje rond de hals, een angora wollen draadje nog wel. Omdat de draadjes nogal los, met veel overschot aan lengte, genomen werden, waren ze soms niet goed te zien in de pelsjes.

Want…aanvankelijk hadden ze alle een lintje om. Onder die warmtelamp waren die kleuren niet goed te zien . Te meer omdat er ééntje was met een “blauwachtig grijs” lintje en een ander met een “grijsachtig blauw” lintje. Dan moet je echt een krak zijn om dat uit elkaar te houden.

Nu blijft er één teefje bij ons, en er zijn al vragen geweest of dat een teken was dat dit het teefje is dat bij ons blijft. Het antwoord is zowel ja als neen, wij hebben nog geen beslissing genomen. Het zal het teefje worden met de fijnste neus want het baasje heeft iets héél speciaal voor met haar. En dat is nu pas een mysterie waar in de nabije toekomst over kan gespeculeerd worden. (Fons Nicolay, gelieve niet mee te raden naar de bestemming want jij kent het “geheim”)

Jan

Ps: Fons Nicolay kan je hier vinden :

https://blog.seniorennet.be/keukenweetjes/

https://blog.seniorennet.be/keukenverhalen/

Socialisatie II

Als wij gisteren begonnen zijn met de socialisatie van mijn puppies dan ging het over wat de pupjes te zien zouden krijgen van het moment dat hun oogjes open zouden gaan.

Het baasje is dus nu ook begonnen met wat ze zullen te horen krijgen op ’t moment dat ze hun oortjes kunnen gebruiken. De CD-speler staat dus gans de dag aan, maar wat er aan muziek gespeeld wordt, daar ben ik nog niet zo zeker van dat het de voorkeur van mijn pupjes gaat zijn.

’t Baasje speelt uiteraard voornamelijk zijn favoriete muziek, piano van Tsjaikowski, ochtendstemmingen van Grieg, Moldau’s en Bolero’s. maar ook moderner spul van Enya, en Mark Knopfler. Hij doet dat met een bijzondere reden, de pup’s kalmpjes aan wennen aan geluiden die niet in de natuur voorkomen. Later gaat hij ook de Beatles, the Rolling Stones, Bill Haley en den Elvis op hun loslaten. Voor nog moderner spul, house en zo, dat gaat het baasje maar zo laten zegt ‘m, daar geraakt ‘m zelf ook niet aan gewend.

Later, als we al naar buiten kunnen, komen er nog de geluiden van het verkeer bij. Autbussen en camions die over verkeersdrempels dreunen, vliegtuigen die laag overkomen omdat ze anders in Eindhoven de startbaan missen, hete lucht ballons waar Bas zo kwaad naar was, al die geluiden komen aan bod voor we het veilige nestje hier mogen verlaten.

Nu hebben we nog wel wat tijd vooraleer we zover zijn, nog zes weken, maar die gaan voorbij zijn voor we het weten…

Belle

Doosje vol…

Prima doos die van Chateau Vilatte, dat is de tweede maal dat die vol geraakt met prima spul. De eerste maal was ze gevuld met wijn van Stefaan en Hilde Massart uit Puynormand. De wijn van hen is één van de favoriete wijnen van onze baasjes. Van oorsprong zijn Stefaan en Hilde Belgisch. Hun ouders hebben zo’n 35 tal jaren geleden de wijngaard gekocht, en sinds enkele jaren hebben broer en zus de wijngaard overgenomen. Meer weten over Chateau Vilatte en zijn bewoners kan hier:
http://www.chateauvilatte.com/nl/home.htm

Ook Fons Nicolay van het “keukenweetjes” blog kan mee vertellen over Chateau Vilatte, hij is ook steeds liefhebber om zijn voorraad daar aan te vullen:

https://blog.seniorennet.be/keukenweetjes/

Nu is de doos elke avond in gebruik bij het wegen van onze puppies. Toen ze pas geboren waren moesten we hen gescheiden houden bij het wegen om geen vergissingen te begaan. Wanneer ze gewogen waren gingen ze eerst in de doos tot we met hen alle klaar waren en dan mochten ze terug in de  werpkist. Dit is in elk geval een doos waar wij plezier van gehad hebben. De eerste maal zal ik niet moeten verklaren denken we, de tweede maal kan je nu dagelijks lezen…

Belle

Socialisatie…

De pupjes gewend maken aan de grote wereld, ze leren wat goed voor hen is, ook wat slecht en gevaarlijk is. Dat is wat onze baas vertelt aan mij nu hij er zichzelf meer mee gaat bezig houden, met de pupjes. De eerste weken heb ik dat perfekt gedaan zegt het baasje, nu mag ik eens wat meer rust nemen. Ik moet wel in de buurt blijven zegt 'm er toch ook bij, met nadruk zelfs !

De oogjes en oortjes gaan zich één dezer dagen openen, ’t baasje zegt dat “Vlekje” gisterenavond al een oogje gepinkt heeft naar hem. Iedereen hier in huis lacht ‘m uit en zegt dat het voor de volle honderd procent “wishfull thinking” is. Dat heeft ‘m vroeger nog gehad onze baas, toen beweerde hij dat ‘m de klokken van Rome zag vliegen…

Maar de baas is zich bewust van zijn zware pedagogische taak, hij gaat er zich met al zijn goede wil en kennis “op smijten”. Er staan hem nog lange dagen vol met stres en bekommernissen te wachten.

Zijn eerste besluit is dat het openen van de oogjes moet gepaard gaan met positieve invloeden (?) Alles wat lelijk is moet geweerd worden, al wat die kleine hondjes te zien krijgen als de oogjes open gaan moet mooi en positief zijn, zegt de baas. Ze zullen in hun latere leven nog genoeg moeten zien dat niet door de beugel kan ! Zo is zijn mening…

Dat wil zeggen dat alle mensen die niet aan zijn schoonheids ideaal beantwoorden zullen geweerd worden de eerste dagen. Dat wil zeggen: géén broers en schoonbroers over de vloer wegens te lelijk… Geen dames over de vloer die nooit schoonheidswedstrijden hebben gewonnen… De regionale “Missen” An Van Elsen, Tanja Dexters, zijn uiteraard heel welkom, Dina Tersago, waar ons baasje een boontje voor heeft, mag ook nog langskomen. Maar met dezen is het lijstje ver op.

Er kan wel afwijking op de reglementen gegeven worden als de snoepdoos van mij (Belle) en de kleintjes goed gesponsord wordt ! ! !  Tante Rita, ook de koekjestante genoemd, blijft altijd welkom, ook tante Carine en tante Marleen, Carine van ’t Bolkske, blijven welkom, ze hebben nochtans geen van allen een “Miss-titel” behaald maar ’t zijn gulle sponsors. “Voor iets hoort iets “ is het baasje zijn motto…

We gaan door met berichten over de socialisatie gedurende de week en afhankelijk van de situatie zoals ze zich aandient. Als je nog goede raad hebt voor ’t baasje mag je die altijd aandragen. Kom je de raad persoonlijk hier ten huize brengen, denk dan even aan het bovenstaande en bepaal voor jezelf of je aan het baasje zijn normen voldoet. Op dat vlak zegt het baasje niet altijd graag de naakte waarheid…

Belle

Terug in ’t land…

En terug bij ons en de pupjes…onze baas. Gisteren namiddag is ‘m zo eens snel en holderdebolder in de auto gesprongen en zijn zieke neef naar huis gaan brengen.

Dat doet iedereen al wel eens zal je zeggen, maar deze neef ,”Den Bart”, de oudste van de koekjestante kwam vervroegd terug van op reis wegens ziekte. Natuurlijk , Bart kennende is dat niet van één van de Costa’s maar komt ‘m rechtstreeks uit Singapore.

Vliegtuigen uit Singapore landen niet in Antwerpen, of Eindhoven of zelfs Zaventem, daar moet je iets verder voor rijden. Dus ging het richting Engeland. “Heathrow was the place to be”.

Voor ‘t baasje was dat weer een kolfje naar zijn hand, soortgelijk werk heeft ‘m tijdens de schoolvakanties toch zo’n 25 jaar gedaan voor de VAB. Samen met schoonbroer Luc, de vader van Bart zijn ze dus ’s middags vertrokken richting Calais om daar via de “tunnel sous la manche” naar Londen te rijden.

Als plezierreisje kan je zoiets alleen beschouwen als je hééél graag met de auto rijdt. Voor ’t baasje was het de gelegenheid om “zijn nieuw machien” eens op langere afstand te proberen. De baas is er tevreden over meldt hij zojuist…

Door sneeuw en hagel onderweg, alleen in België, niet in Frankrijk of Engeland, was ‘m wel laat thuis vannacht. Het was al na drieën vannacht als we de auto de oprit hoorden opdraaien.

Maar hij heeft nog eens aan de verkeerde kant van ’t straat kunnen rijden gisteren en dan is ‘m weer kontent voor een tijdje. ’t Blijft “ne rare” onze baas, isn’t that ?

Belle

Wegen…

Is het dagelijks ritueel zo rond een uur of negen ’s avonds. Dan is het een gekrijs van jewelste. De pupjes moeten dan van onder de infra rood lamp weg om op tafel gewogen te worden. Het digitaal weegschaaltje van de Weight Watchers (geleend van tante Rita, de “koekjestante) is daar perfect geschikt voor. Enkel moeten we opletten dat het bakje waar we de hondjes inzetten niet wegschuift van het weegschaaltje, want het schaaltje is wel niet voorzien voor wemelende puppies.

Ook de doos waar we de hondjes eventjes inzetten als ze gewogen zijn, om ze uit elkaar te kunnen houden en geen vergissingen te maken, begint aan de krappe kant te worden.

Begin vorige week konden er nog wel een stuk of acht hondjes bij in de doos, nu is het zorgvuldig naast elkaar plaatsen want het zaakje raakt vol.

Vandaag brengen ze allen tegen de duizend gram of één kilo op de weegschaal de zwaarste, “Vlekje” weegt 1060 gram en het teefje “Roosje” geeft toch ook 820 gram op het schermpje. Vanavond brengen ze dus alle het drievoud van hun geboortegewicht op de schaal.

Mijn pupjes zijn vandaag tien dagen oud, stellen het goed, komen goed bij en winnen in grootte dat het een lieve lust is.

Belle, de fiere Drenten moeder