Het blijft plezant!

Mannen kunnen toch aan ALLES een uitleg geven

Een man komt thuis van zijn werk. 
Als hij vraagt wat ze eten, zegt zijn vrouw:

'Awel, ge treft het: ik heb niks klaargemaakt, want we hebben niks in huis.

De man zegt:  'Laten we dan naar een restaurant gaan, dan gaan we lekker escargots eten.' 
De vrouw heeft daar weinig zin in en zegt:

'Gaat gij anders maar naar de  winkel om escargots te halen,dan maak ik ze hier wel klaar.' 
De man gaat naar de winkel en koopt escargots: twaalf in een zakje. 
Hij stopt ze in zijn binnenzak. 
Onderweg terug naar huis komt hij een vriend tegen, gaat nog naar een  
kroegje, komt weer een vriend tegen, blijft in een ander cafe nog even 
hangen... 
Uiteindelijk komt hij met een flink stuk in zijn kraag om kwart over twee 
's nachts weer thuis.  
Hij is zo dronken dat hij zijn sleutel niet in het slot krijgt. 
De sleutelbos valt op de grond. 
Hij bukt zich en alle escargots vallen op de grond. 
Uit pure ellende belt hij dan maar aan.  
Zijn vrouw doet de deur open en vraagt woedend:

'Awel, waar bleeft ge, ik zit hier al uren op u te wachten !! 
Bukt de man zich en zegt tegen de slakken op de grond: 
'Allee jongens...vooruit, nog een klein stukske...en we zijn er  !!!' 

Wat een weer…

De ganse dag rotzooi, regen, wind, hagel en terug regen. We hebben ieder afzonderlijk  een trainingswandeling gemaakt. Als oudste mag ik Belle, telkens als eerste met het baasje mee. We zijn droog vertrokken en lopend en kletsnat terug thuis gekomen.

Even later toen het terug over was kwam Hera aan de beurt, die heeft geluk gehad. Gedurende gans haar wandeling is het droog gebleven, zij heeft dan wel meer moeten oefenen, voet , zit voor,  lig, blijf, zij heeft het ganse programma mogen afwerken.

Brave Heros deed alles heel netjes wat het baasje hem opdroeg, tot het begon te hagelen en er ook nog eens flink wat wind opstak wat de hagel pijnlijk maakte. Zij waren dan ook sneller thuis dan voorzien was.

De wandeligen waren maar kort maar meer hadden wij niet nodig was onze mening. Het was geen weer om een hond door te jagen. Een geluk dat het baasje de kachel nog eens goed liet ronken. Dan weet je wel waar je ons kan vinden…

Belle & co

De schoonzoon…

Mag niet…maar…

Neen het mag niet van het centrum tegen racisme en voor gelijke kansen (of zoiets in dat genre).Neen je mag niet lachen met een neger, je mag zelfs het woord neger al niet meer gebruiken.

Dat is nu iets wat ons baasje niet verstaat, met Hollanders mag je lachen, met Duitsers ook al is dat al moeilijker, en de Fransen lachen met ons. Maar met dat arme zwartje zoals op de foto hieronder DA MAG NIE ! ! !

Versta je dat nu ? Dit is toch om slap te vallen van ’t lachen of niet soms ? Waarschijnlijk hebben ze die fotograaf die de foto heeft genomen ook nog bijna (of helemaal) den bak ingedraaid wegens inbreuken op de privacy…

’t Was toch plezanter toen ze tegen ons nog zegden dat we “ne snotter” waren en we nog een goei lap tegen ons verstand konden krijgen. Maar ik heb nooit een lap gekregen omdat ik met een donkergekleurde medemens lachtte.

‘t Baasje

Even duwen…

Een zatlap loopt 's nachts over  straat en belt om 4 uur 's morgens aan bij mensen.
De man des huizes staat woedend op  en vraagt: "Wat is dat hier, wat scheelt er?"
De zatlap: "Kom me duwen! Je moet  me komen duwen!"
Razend zegt de bewoner: "Ik ken je  niet eens, het is 4 uur in de
morgen, en jij vraagt me om je te  komen duwen. Bol het af jong..."
Terug in de slaapkamer, legt hij  zich terug in bed, maar zijn vrouw
speelt hem de les: "Nu heb je toch  overdreven. Het is jou toch ook
al overkomen dat je in panne staat  met de wagen. Je had die sukkelaar
toch wel even kunnen helpen  duwen."
Man: "Ja, maar die kerel was  strontzat."
Vrouw: "Reden te meer om hem te  helpen, het gaat hem nooit alleen
lukken. Nee, zo ken ik je helemaal  niet, ik ben zeer teleurgesteld in je."
Haar man, helemaal ontdaan, kleed  zich toch maar weer aan en gaat
naar beneden. ! Hij opent de deur en  roept: "He kerel, ik kom  je duwen, waar zit je?"
Zatlap: "Hier in de tuin, op de  schommel"

J.V.H. 

Na de oorlog…

Er liep een echtpaar te wandelen op de Kemmelberg.
Ze gingen een restaurant binnen om een hapje te eten.
 Toen de ober kwam zei de vrouw: "Mijn man heeft hier in de oorlog
 gevochten op de Kemmelberg."
 De ober was onder de indruk en vertelde zijn baas het verhaal.
 "Breng deze mensen wat ze willen eten en drinken, alles is voor hen
 gratis!" zei de baas van het restaurant(nog een échte patriot).
 Het echtpaar liet het zich goed smaken.
 Bij het weggaan draaide de man zich om en riep naar de ober:
 

"DANKE SCHÖN !!! "

L.M.

Pieper….

Neen het is niet één van zijn overgrootvaders, een zekere Pieper Fan de Lauwers Poel, het is gewoon een piepspeeltje. We hebben er alle drie eentje gekregen om geen “ambras in ’t kot “ te krijgen maar enkele Heros benut het speeltje ten volle.

Van het eerste moment kende hij het systeem, hoe harder je op dat balletje of bootje of poppetje bijt hoe meer herrie hij kan maken en sindsdien loopt hij hier als een luidruchtige astmalijder door het huis.

Aanvankelijk met zijn bek, maar dan ging het grommen en blaffen niet zo goed, daarna met zijn twee poten kreeg hij het speeltje aan het piepen. Met een hupje springt hij met zijn twee voorpoten op dat balletje. Dat geeft dan zo’n hevige piep dat de baasjes bang zijn (of hopen) dat het fluitje uit de bal springt.

Even later is ook Belle aan het piepen gegaan met haar speeltje, nu is het al een sectie van een orkest voor twee fluitjes, wel twee piccolootjes maar ze zijn twee”stemmig”. Nu is “stemmig” wel een verkeerde woordkeuze als het over muzikaliteit gaat. Maar het was nog maar de eerste avond dat ze aan hun opleiding bezig zijn.

We zullen toch onze tante Ella, de zus van “ons moe” maar eens raadplegen, die gaat alvast meer muzikale ondervinding hebben opgedaan bij muzieklerares Ingrid en Johan. Daar zullen de fluitjes wel blok- of dwarsfluit heten denken wij zo…

Hera

Vier jaar…

Vier jaar is het vandaag geleden dat ik bij de baasjes kwam wonen. Het baasje is daar vorige week achter gekomen toen hij binnen moest blijven met zijn keelpijn. Hij heeft toen de tijd gehad om nog eens terug te bladeren op ’t blog.

In het eerste berichtje van onze hand/poot, waar wij ons in voorstellen als Bas & Belle hebben wij geschreven dat Bas een vriendje kreeg, ik dus, dat hij zelf was mee mogen gaan kopen. 

Op 25 januari 2006 in de namiddag kwam er inderdaad een koppel met een hond in een Mitsubishi Pickup in Affligem “onze” oprit opgedraaid.

Ik weet het nog alsof het gisteren was. Ik lag met ons moe Freya en mijn zus Ella op een karpetje voor een rood gloeiende kachel. Bloedheet was dat daar, en ik denk dat ik het daar heb opgedaan die zin voor lekker warm.

Dat ik bij de baasjes terecht gekomen ben dank ik aan het feit dat ik sneller bij Bas was dan ons Ella, die bleef voor de kachel liggen. Ons moe en ik, wij moesten die andere Drent toch eens gaan inspecteren hé. Wij twee zagen wel iets in Bas, hij was wel merkelijk ouder dan wij maar toch nog “ne knappe gast”.

Ons baasje zag ook dat het klikte tussen ons en daarom viel de keus op mij. Vanaf dan was ik niet meer Elle Bockstal, maar in een oogwenk was ik Belle Faes geworden.

Er is in die vier jaar veel gebeurt en de laatste twee jaren heb je dagelijks ons lief en leed kunnen delen hier op ons blog. En zoals Jos Ghijsen destijds zijn programma afsloot zo ook zeggen wij “dat we bij leven en welzijn “ nog lang willen blijven verhaaltjes neerpennen op deze “bladzijden”

Belle

Gegijzeld…

Op de ring van Brussel staat een jongeman in de file richting Waterloo.

Terwijl hij in de file staat, klopt er plots iemand op zijn venster.

Hij doet zijn venster open en vraagt: ‘Wat is er aan de hand?’

 De andere antwoordt: ‘Terroristen hebben Pieter DE CREM, Madame NON, Yves LETERME, Laurette ONKELINCKX, Jean Luc  DEHAENE, André FLAHAUT, Michel DAERDEN, Stefan DECLERCK, Etienne SCHOUPPE, Olivier MAINGAIN en Elio DI RUPO gegijzeld. 

Ze vragen 2 miljoen Euro voor het einde van de week!  Anders worden de gijzelaars overgoten met benzine en gooien ze er een lucifer in.  Dus, begrijpt u, vragen we aan elke chauffeur die voorbijkomt een bijdrage.’

De jongeman vraagt: ‘En … hoeveel geven de anderen?’

Dat hangt er van af, zegt de man: meestal tussen de 5 en 10 liter…’

L.M.

Terug netjes…

Dank zij de winter zijn wij terug voorbeeldhondjes geworden. In de ogen van ’t vrouwtje toch.

Een “frisse” -6° C heeft er voor gezorgd dat de tuin terug bevroren ligt en dat er geen slijk meer tussen onze tenen blijft hangen. Dat blijft r enkel tussenhangen tot we binnen zijn en dan…. Dan hebben we er van !

Slijksporen van in de keuken tot in de woonkamer zijn dan het resultaat waar het vrouwtje echt niet “happy” van is. Vandaag dus niet meer en wij zijn terug die brave hondjes met hun propere poten !

Dan komt Frankske van ’t één weer vertellen dat het tot na het weekend nog zal winteren. Goei vooruitzichten voor ons want de koude stoort ons in generlei mate, ons pelsen frakske is voldoende om ons lekker warm te houden.

We kunnen nu ravotten zo lang we willen in de tuin entoch niet naar onze vuile poten krijgen. Laat die mensen maar klagen over de koude, wij voelen er ons uitstekend bij !

Hera & Heros

Aangelijnd…

Vandaag hebben we met het baasje nog eens aangelijnd gewandeld. Dat gaat dan één voor één, telkens alleen met het baasje dan weten we al dat het wandeling/training is.

Na een paardagen wat minder wandelen door de keel problemen van het baasje was het ook vandaag nog niet “vollen bak” . De toer ging vandaag ook niet naar het bos maar bleef hier in de wijk. ’t Baasje ondervond vorige week al dat vooral Heros te snel schrok van langsrijdende auto’s en autobussen.

Ons baasje let daar de laatste tijd veel op, bij ons alle drie. Toen wij zo’n maand of drie waren lette de baasjes daar speciaal op in het kader van de socialisatie. Daarna gingen wij naar Frankrijk en daar is het enige verkeer die tractor van de buurman en hééél af en toe een auto. Ook hier in Vosselaar moet hij er op letten dat we auto’s blijven kennen want in het bos komt er ook al geen gemotoriseerd verkeer.

Maar het was goed de training vandaag. Zelfs Heros sprong niet plots opzij bij het horen en passeren van een autobus. Ook de gewone training met voet, zit en lig, keren en blijf ging alsof ze driemaal per dag oefenen…(?)

Ons baasje was heel tevreden over zijn roedeltje en zelfs ik Belle deed het goed volgens hem. Morgen opnieuw zegt ‘m…

Belle
ps: ons baasje heeft het zo eens opgezocht en Hera en Heros hebben Baron, uit het vorige bericht, al eens ontmoet in april, er zijn zelfs foto's van.

Een vogel, een vis en een krokodil hangen aan de toog in de bar van de Antwerpse Zoo

Och zegt de vogel, ik heb het hier allemaal gezien, ik ben 't hier een beeteke muug.

Ik kan goe vliege, mijn vrouw kan goe vliege, mijn kinderen kunnen goe vliege,

als we de kans hemme zijn we weg, terug naar Afrika.

Ja, zegt die vis. Ik ben het hier ook wa muug.

Ik kan goe zwemme, mijn vrouw kan goe zwemme, mijn kinderen kunnegoe zwemme,

als we de kans hemme zijn we weg, terug naar de Middellandse Zee.

 Och, zegt die krokodil, ik weet het nog niet.

'k Hem een groot bakkes, mijn wijf heeft een groot bakkes, mijn joeng

hemme allemoal een groot bakkes

Ik denk da'k hier in Antwaarepe blijf !!!

L.K.

Maatje meer…

Een maatje meer en wel in twee betekenissen. Gisteren kwamen we in het bos een oude bekende tegen, voor mij althans want ik kan me niet meer herinneren dat Hera en Heros ooit Baron ontmoet hebben. Zo het wel is, dan is het toch vele maanden geleden.

Nu hebben ze dus een maatje (kameraadje) meer die twee geweldenaars van ons.         Baron, zo heet de Duitse Dog, was wel iets meer dan één maatje meer tegenover Hera en Heros en toch was hij onder de indruk van het spel en zottigheid van hen.

Nu is Baron de meest brave lobbes die er is en het enige dat hij “tegen” heeft is zijn immense grootte. Veel mensen die hem niet kennen deinzen de eerste maal danig achteruit, we schrijven wel mensen, want wij Drenten springen tegen Baron op alsof we elkaar al eeuwen kennen.

Het was spijtig dat we elkaar ontmoeten toen wij pas aan onze wandeling begonnen en Baron onderweg naar huis was, anders hadden wij nog andere fijne ontmoetingen samen kunnen hebben.

Zo kwamen we Fiep de blonde labrador weer tegen. Iets verder ontmoeten we een Viszla die in gezelschap was van een terrorist van de Taliban zegde ons baasje. Eerst konden we ons baasje niet volgen in zijn uitleg maar even later was het duidelijk. De Taliban was een Afghaanse windhond,  die was in het gezelschap van de Viszla.

Wij moeten wel zeggen dat niet alle Afghanen Taliban aanhangers zijn, toch zeker die brave van gisteren namiddag toch niet…

Belle

La / the solution, de oplossing…

Ons baasje leest zo van tijd tot tijd ook eens de “franse gazet” op het www.  Het gaat dan om de regionale krant die hij dagelijks koopt bij David in Villefagnan, als wij ginds verblijven.

Zo kan hij dit weekend in de “Charente Libre” lezen dat de Engelse inwoners van ons buurtdorp Theil-Rabier de oplossing hebben gevonden om toneel te spelen . Hun kennis van de franse taal is voor het merendeel ondermaats en dus is het niet zo evident dat ze toneel spelen. Tot er eentje de oplossing heeft gevonden ! ! !

Ze spelen pantomime !

Goed gevonden van Tommy en Mabel zegt het baasje dan. Als we terug ginds zijn gaan we eens kijken in Theil-Rabier op zo’n 3,5 kilometer van Ferret. Verstaan gaan we het waarschijnlijk wel, Van ons mogen ze er nog bij praten ook.

Hamlet van Shakespeare zullen ze wel niet spelen in pantomime zegt ons baasje…

http://www.charentelibre.com/article-7-les-britanniques-font-la-pantomime.html?id_article=306447

Belle & co

Ouwe viespeuk......

Zit er een bloedmooi blondje in de tram tegenover een al wat oudere man.

En die oude viespeuk zit al een tijdje met een 'hongerige blik' naar dat aantrekkelijke blondje te kijken. 

Op een gegeven moment is zij het zat en zegt ze tegen die oude man: "Voor 25 euro laat ik je zien waar ik aan mijn blinde darm geopereerd ben."

Nou, die ouwe viespeuk weet niet hoe gauw die zijn portemonnee moet trekken en geeft snel het geld. 

Zegt dat meisje: "Als je nu naar links kijkt, dan zie je het ziekenhuis..."

L.L.