Ze zijn terug...

’t Baasje en de CIA

En dan nog wel de CIA in Frankrijk, zit daar weer iets louche achter of wat voeren die Amerikanen en onze baas in hun schild ? Gaan ze hier ook een afdeling beginnen nu Obama de gevangenis van Guantanamo gaat sluiten ?

Je kan gerust zijn, met zo’n volk gaat het baasje niet in zee. De CIA hier in Ruffec staat voor Carrosserie Industriëlle & Auto, CIA dus ! Geen geheime diensten en collega’s van James Bond toestanden, geen Third Man aflevering. Het baasje heeft gewoon de Mitsubishi naar de garage gebracht voor herstelling.

Vorige maand is er toch een betonnen bloembak opzij gesprongen toen het baasje achteruit reed op de parking van de autoonderdelen winkel Wilex te Oud Turnhout.

Een lelijke kras op de bumper en een bloembak die rap rap terug op zijn plaats ging staan waren de gevolgen. Vermits de auto hier in Frankrijk is ingeschreven en verzekerd moest ‘m ook hier gemaakt worden. En dat gaan ze dus vandaag doen. Dan kunnen we eind deze week met een herstelde bumper naar huis terugkeren, op zoek naar andere bloembakken!

Belle

Nog geen zomer !

Een witte gazon in de tuin en onderweg naar Ruffec verschillende akkers met raapzaad, colza zeggen ze hier, volledig onder de rijp.

We konden het vermoeden gisterenavond, een volledig open hemel met een heel fijn maansikkeltje, dan kan je vorst verwachten in dit seizoen, zelfs in zuid-west Frankrijk.

Om 8 uur deze morgen gaf de thermometer nog steeds een halve graad onder nul. Hera en Heros waren ook een beetje verrast want ze waren snel terug binnen en hebben zich dadelijk voor de kachel genesteld.

Het belooft nochtans een prachtige dag te worden. Het enige wit aan de lucht zijn de strepen van de hoogvliegende vliegtuigen, onderweg naar verre bestemmingen.

Ook de vooruitzichten voor de komende dagen zijn prachtig. De bomen in de tuin staan klaar om hun bloesem volledig te openen, nog enkele dagen voor we één grote bloementuil hebben in de tuin.

Als dan de vorst maar op een ander gaat vriezen, zo niet is het weer noppes met het fruit zoals vorig jaar …

Belle

Met z’n vijven…

Met z’n vijven zijn we daarjuist gaan wandelen, vijf honden wel te verstaan. Robin en Harry waren in hun tuin toen we er voorbij kwamen, en zij zijn met Bonny en Panda met ons meegewandeld. Hier in dit geval is Harry de zoon van Robin en niet “onze Harry” die bij Jos en Dymphna woont in Lichtaart.

Bonny en Panda lopen nogal eens vrij en dan komen ze ons gewoonlijk opzoeken aan de afsluiting. Nu hadden we de gelegenheid om eens samen te ravotten zoals we doen met   Tibo en anderen in ons bos in Vosselaar.

En of dat we het er van genomen hebben. Panda was al dadelijk heel goeie maatjes met Heros, het leeftijd verschil is niet zo groot, Panda is haast 8 maanden oud en Heros en Hera nu vier maand en half. Dat klikt dus dadelijk.

Hera was, zoals steeds, wat afstandelijker de eerst vijf minuten. Het was pas van het moment dat we alle vijf een trainingssnoepje hadden gekregen dat Hera “loskwam”

Wij hebben die “engelsen” de streek eens leren kennen zie. Ze mogen dan wel altijd buitenlopen, wat wij NIET mogen, maar verder dan het einde van de straat kennen ze het blijkbaar toch niet. Om dat te leren kennen hebben ze de Belgen nodig, en sociaal als we zijn hebben we die twee alle muizenholletjes en interessante plaatsjes aangewezen en leren kennen.

Het is hen blijkbaar ook bevallen, als nu binnen twee weken Fred en Harley ook terug zijn uit Engeland dan gaat dat een heel honden uitlaatcentrum worden.

Ze gaan er naar komen kijken die Fransoozen…

Belle

Feestje…

Het eerste van het jaar hier in Frankrijk. In de feestzaal van La Faye, een buurgemeente van La Magdeleine organiseerde de fietsclub waar Laurent en Jeanine bij aangesloten zijn een “diner-dansant”. Een organisatie steunen en dan er nog lekker eten bovenop krijgen, daar heeft het baasje en ’t vrouwtje wel oren naar.

We vonden het al raar dat we gisterenavond rond acht uur nog een wandeling gingen maken door de velden. ’ t Baasje wou waarschijnlijk zeker zijn dat Hera en Heros moe genoeg zouden zijn dat ze vroeg zouden slapen en zo “het kot niet zouden afbreken” Hij kent zo stilaan zijn Pappenheimers. Onterechte gedachte trouwens want zij zijn uit zichzelf in de bench gegaan en hebben zich voortreffelijk gedragen.

Het diner-dansant begon ruim laat, aperitief om 20u30…als je dan weet wat het aperitief betekent wil dat zeggen dat je pas rond tien uur aan tafel gaat, en dat voor een vijfgangenmenu ! Gans het menu was door de leden van de fietsclub zelf bereid, zo hoorden we van de gigantische hoeveelheid soep die Jeanine bereid had. Iets wat je hier in het zuid-westen van Frankrijk niet kan vinden zijn aardappelkroketten. Geen nood voor Jeanine, dan komt de “millecroquette” boven en worden 30 kilo aardappelen omgetoverd tot 600 kroketten.

De bij de kroketten horende “Coq au vin” was dan weer door een andere fietsmaat bereid, zo kreeg ieder wel een taak en opdracht. Zij die niet in de kastrollen kon roeren maakte zich verdienstelijk met opdienen. Er waren opmerkelijk veel mannelijke “diensters” gisterenavond ,vertelt het baasje.

Dat het leuk en plezierig was is weer duidelijk geworden door het uur van aankomst, wij hadden de klok al een uur verder gezet toen we het hoofdbestuur hier de koer hoorden opdraaien. En dan zegt het baasje nog tegen ons dat zij bij de eersten waren die huiswaarts togen, zou ‘m nu weer “zwaanzen” die baas van ons ?

Belle

Le vingt sept…

De zevenentwintigste van elke maand moet je in Rouillac wezen. De zevenentwintigste is het markt aldaar en vanuit gans de Charente, Vienne, Charente Maritime, en Deux Sèvres komen kopers en verkopers hier naar de maandelijkse markt.

Hier en daar zie je zelfs een 33 nummerplaat uit de Gironde en een 24er uit de Dordogne. Het beste kan je de markt vergelijken met de zondagse vogelenmarkt in Antwerpen, daar kwamen ze ook van heinde en ver op af.

Ook wij waren deze voormiddag van de partij. Alles wat je er ziet kan je wel gebruiken, maar toch keerden we met lege handen terug. We hebben gezien…allerlei pluimvee in alle stadia van leeftijd, konijnen, honden. Verder door op de markt…kleding van een klak tot een kanten string, en in de kant waren ook nog veel gaatjes, kookpotten en pannen, een APPELSCHILAPPARAAT (!) ja je hebt goed gelezen, om appels te schillen.

 De man met zijn Bayonneham stond op een andere plaats als voorheen, trektangen, snoeischaren, olijven, brood, druivenstruiken, parfum, juwelen (?) nieuwe ramen, een tractor en een nieuwe Renault personenwagen, tuingerei, een paard of een ezel, met of zonder jong, drachtig of niet…Noem het en je kan het er kopen, zelfs de dierenbescherming stond er weer, ditmaal moesten twee geitjes de aandacht trekken.Zo zouden we de brandende kachel en de jachtgeweren nog vergeten. Je ziet zoveel dat je onmogelijk kan navertellen wat je er allemaal gezien hebt.

En wat we dan wel nodig hadden, was er niet te vinden, een zak Pedigree Pal brokken voor ons huisvee, we hebben hem wel gevonden maar dan in de Super U. Nog wel in aanbieding en met twee kilogram extra, gratis voor niks.

Het hoofdbestuur

Karakter, onze Heros…

Hij heeft het gemaakt met zijn karakter, onze Heros. Het was niet de bedoeling dat er een reutje zou blijven uit het nestje van Belle. Een teefje uiteraard, maar een reutje was echt geen optie, te gevaarlijk tweemaal per jaar…

En toch, vier, vijf weken waren de pupjes oud, toen bij mij het zachte karakter van “bruintje” zoals hij toen nog noemde duidelijk werd. Heros heeft dat iets te grote “Bas gehalte”. Het “goeie lobbes” niveau, het gezapig handelen, nooit over enthousiast, altijd vriendelijk.

In het begin dacht ik dat ik vooringenomen was wanneer ik vertelde dat het toen vijf weken oude hondje de reïncarnatie van Bas was. Het is niet qua uitzicht onze Bas, maar het karakter is een kopie  en daar geraak ik elke dag meer van overtuigd.

Aan de andere kant moeten we telkens weer tweemaal kijken om het verschil te zien met Belle. Het witte vlekje in Heros’ nek is verdwenen en de mantel is nu volledig. Hij heeft nog niet het volume van Belle maar dat is enkel een kwestie van leeftijd. Als je ze naast elkaar ziet lopen is er geen moeilijkheid, maar afzonderlijk…

Het gaat met Heros zover dat ik soms moet opletten van hem niet in een favorietenrol te plaatsen want dat is helemaal de bedoeling niet. Hij heeft ook dat struise, het grote hoofd van zijn vader Zeppos, ook Bas had die grote struise kop met die trouwe hondenogen die je niets kon weigeren.

En aan dat niet kunnen weigeren zullen we moeten werken want we zullen nog eens langs de bascule passeren als we volgende week terug in Vosselaar zijn. Goed mogelijk dat we nog grotere ogen trekken dan die grote vraagogen van Heros.

Jan

Karakters, ons Hera…

Hera is niet bij ons gebleven op keuze van karakter, of toch wel een beetje. Er zou uit Belle’s nestje één teefje bij ons blijven. We hadden dus de keuze uit twee, Hera en Hadise.

Omdat Hadise nogal dominante trekken vertoonde en al zeer jong haar wil oplegde aan de rest van de pupjes is het Hera geworden.

Hera is hier de brok zenuwen in huis, voor alles direct hevig en enthousiast. Dat begint ’s morgens al bij het uitlaten uit de bench, die kan voor ’t juffertje niet snel genoeg open. Dan begint de begroeting van de “bevrijder” springen en keffen, net alsof ze te horen heeft gekregen dat het “levenslang” in de bench een vergissing was en zij kwijtschelding van straf heeft.

Bij het spel met moeder en broer is zij de “bitch” de grote lawaaimaker en de orenbijter met voorsprong. Hera moet aandacht hebben, van de bazen of haar roedelgenoten, het gaat ‘m om de aandacht.

Ook bij de wandelingen is zij het die het dichtst bij de bazen blijft, en ook het snelst terug komt als er geroepen wordt. Het is dan ook zij die de bazen de vuilste kleren bezorgt met heel fel tegen hen aan te springen en aandacht op te eisen.

Zoals Hera hebben wij nog geen enkel hondje gehad die zo komt likken en tegen je aankruipt als je in de zetel zit. Op zulke momenten is het haar dan weer vergeven dat ze even daarvoor de tuin weer verbouwd heeft. Een vriendelijke tuinarchitect bij wie alles snel en hevig dient te gebeuren, in die richting moeten we haar verdere opleiding sturen is ons gedacht…

Jan

Het kruis…

Het kruis aan het kruispunt met de kerk en het gemeenthuis, de mairie, is opgeknapt. Dat haalt bij ons in ’t dorp dus de regionale krant de “Charente Libre” De curé, waarvan we al tien jaar niet weten dat ‘m er is, hij is van verschillende  gemeenten in de omgeving curé,  is het kruis opnieuw komen zegenen. Tegelijk is ‘m een werk van barmhartigheid komen doen, de zieken bezoeken. Ja, met een verkoudheid, of koppijn, waarvan de pastis of Cognac oorzaak is, zal je wel niet moeten afkomen. Het zijn voornamelijk de ouderlingen , waarvan er nogal wat zijn in de gemeente, die het bezoek mochten ontvangen.

Wij zijn er niet geweest dit weekend bij de huldiging, wegens vergetelheid, maar we zijn vandaag met de Drenten te voet tot aan het kruis geweest. Dat is heen en terug zo’n zes kilometer met de tijd erbij voor het “portretjes trekken” toch wel een uur en een kwart. Die klein djupkes hebben er niet van geweten, ze hebben dan ook nog eens minstens dubbel zoveel afstand afgelegd als de baasjes met hun heen en weer geloop.

Eventjes zijn Belle en co aangelijnd geweest omdat een landbouwer met groot materiaal zijn graan aan het besproeien was. De baasjes weten natuurlijk niet wat er in dat grote vat achter die tractor zit en houden de honden dan maar aangelijnd. Het moest zo eens het reinste vergif zijn !

Na de wandeling is het drietal wel een uur en half koest geweest. Er was zelfs geen plaats voor de baasjes in de zetels. Alles was ingenomen door gerekt en gestrekte honden.

Belle  

Karakters…

Drie Drentsche Patrijshonden, dan zou je zeggen, dat is driemaal hetzelfde hondje met dezelfde eigenschappen. Maar niets is minder waar. We moeten wel tweemaal kijken op dit moment om Belle en Heros uit elkaar te kennen, maar dan houdt elke gelijkenis op.

Moeder Belle is de rust zelve, zij gedraagt zich als een verantwoorde moeder voor haar pups. Zelfs nu ze vier maand en half oud zijn worden ze nog nagekeken en proper gelikt door hun moeder.

Als jager is er iets mis met Belle, de eigenschap van een Drent, jagen onder het geweer, of vlakbij de baas blijven is aan Belle niet besteed. Eens vrij is ze weg, in België het bos in en uit het zicht voor de baas. Ze komt wel terug na enig aandringen van de baas maar prettig is anders.

In Frankrijk in de velden durft ze wel een heel eind voor ons uitlopen, ze heeft wel goed de bazen in ’t oog. De minste richtingsverandering doet haar aan topsnelheid terugkeren naar de baasjes. De nabijheid van de pup’s doet haar wel attenter en alerter te zijn dan voorheen.

Belle is nog wel steeds de roedelleider na de bazen, tot nu toe erkennen de pup’s haar ook als dusdanig, het wordt natuurlijk afwachten wat het gaat worden eens die twee beginnen puberen. Dat kan wel eens een probleem worden met een machtstrijd tot gevolg. Belle is van nature een zéér gevoelig hondje, meer dan Bas bijvoorbeeld ooit is geweest.

Harde woorden of luid gesproken woorden zijn niets voor haar, dan kruipt ze weg. Dat was het laatste jaar het probleem met de haast dove Bas. Uiteraard begreep zij niet waarom wij harder praatten met Bas, voor haar waren wij kwaad op onze ouderling.

Morgen schetsen wij het karakter van de pup’s

Jan

Plantenkillers…

Ach ze zijn niet kieskeurig, aardbeienplanten die ’t vrouwtje net verplant had, een overgebleven geranium van vorig jaar, toevallig ééntje dat niet bevroren geweest was.

Er zijn er zo nog wel enkele soorten waarvan we niet zo goed meer weten wat er in die pot stond, het meeste groen moet nog opkomen en zulke plantenspecialisten zijn de baasjes nu ook weer niet om van een kale tak te kunnen zeggen xxx dat is ‘m !

Dan komt Hera, want dat is killer numero uno, die plant in het voormalige hok van Bas leggen. Bas heeft twaalf jaar niet naar dat hok omgekeken, de pup’s vinden dat hok het einde. Als je iets verloren bent, één adres waar je zo niet alles toch heel veel kan terugvinden. Jos & Dymphna melden ons soortgelijke uitspattingen van broer Harry het zal dan toch een familietrekje zijn ?

Als de aardklomp aan de plant nog te groot is komt ze die afschudden op de deurmat. Dat is wel makkelijk, dan kan je de mat opnemen en al dat zand gelijk terug in de pot kieperen waar het vandaan komt. Dat is dan weer geen aangeleerd gedrag, zoiets kan een Drent uit zichzelf. Intelligente  hondjes hoor…maar er is een maar aan, en nog geen kleintje !

Belle

Wij ontsnappen er nog maar eens aan…

Terwijl Frankske van het weer, gisterenavond uitlegde wat het verschil is tussen regenen en buien, ontsnappen wij weer eens te meer aan buien en smeltende sneeuw. Heel dikwijls is het zo dat de Charente op het scheiden ligt tussen goed en slecht weer. Hier in Frankrijk zeggen ze “als je onder de Loire zit, dan zit je goed”. En we moeten het haast geloven, maar toch is de Loire van hier uit toch zo’n 180 km noordelijker gelegen.

We gaan er dus nog maar eens tegenaan, nog een dagje in de moestuin werken, hoofdzakelijk door den baas, en dan hebben we niet echt nog zaken die MOETEN gedaan worden.

Misschien gaan we toch nog eens naar de zee hebben we het hoofdbestuur hier onder elkaar horen bedisselen. Als de weersvooruitzichten blijven zoals nu dan zit het er dik in ! Als ze over Angoulême en Cognac naar Saintes rijden, dan hebben ze die kronkelwegen niet die onze magen door elkaar schudden, en dan moet het lukken, “Atlantique here we come ! ! ! “

Belle, Hera & Heros

Verder weg…

Regelmatig nemen we eens een andere wandeling, of we maken een regelmatige wandeling wat langer, kwestie van de asfalt in het gehucht overal gelijkmatig te verslijten overdrijft het baasje dan.

Ook gisteren weer, zo zijn we een eind verder gegaan om een paar fotootjes te nemen om binnen een paar weken te kunnen vergelijken met het wisselend uitzicht van ons gehucht.

Aan dat struikgewas is het altijd plezierig snuffelen, het ruikt er telkens weer anders en er zou eens iets moeten veranderen zonder dat we er weet van hebben. Dat kan gewoonweg niet !

Het veld vlak voor het grote witte huis is dit jaar een veld met graan geworden, vorig jaar stonden hier zonnebloemen. Ons moe verteld dat zij hier vorig jaar eens verloren gelopen is met achter een poes te jagen. Zij is toen aan de gans verkeerde kant uit de zonnebloemen gekomen en Bas is ze toen komen zoeken.

Dit jaar zal “ons moe” wel zelf moeten zorgen dat de roedel bijeen blijft; Nu staat dat graan nog niet hoog maar als we nog eens een maand verder zijn kunnen we er helemaal in verdwijnen. Dan is het enkel ons moe haar neus die ons nog kan vinden, op de wijze dat Bas het ook deed.

Hera & Heros