Le vingt sept...

Karakter, onze Heros…

Hij heeft het gemaakt met zijn karakter, onze Heros. Het was niet de bedoeling dat er een reutje zou blijven uit het nestje van Belle. Een teefje uiteraard, maar een reutje was echt geen optie, te gevaarlijk tweemaal per jaar…

En toch, vier, vijf weken waren de pupjes oud, toen bij mij het zachte karakter van “bruintje” zoals hij toen nog noemde duidelijk werd. Heros heeft dat iets te grote “Bas gehalte”. Het “goeie lobbes” niveau, het gezapig handelen, nooit over enthousiast, altijd vriendelijk.

In het begin dacht ik dat ik vooringenomen was wanneer ik vertelde dat het toen vijf weken oude hondje de reïncarnatie van Bas was. Het is niet qua uitzicht onze Bas, maar het karakter is een kopie  en daar geraak ik elke dag meer van overtuigd.

Aan de andere kant moeten we telkens weer tweemaal kijken om het verschil te zien met Belle. Het witte vlekje in Heros’ nek is verdwenen en de mantel is nu volledig. Hij heeft nog niet het volume van Belle maar dat is enkel een kwestie van leeftijd. Als je ze naast elkaar ziet lopen is er geen moeilijkheid, maar afzonderlijk…

Het gaat met Heros zover dat ik soms moet opletten van hem niet in een favorietenrol te plaatsen want dat is helemaal de bedoeling niet. Hij heeft ook dat struise, het grote hoofd van zijn vader Zeppos, ook Bas had die grote struise kop met die trouwe hondenogen die je niets kon weigeren.

En aan dat niet kunnen weigeren zullen we moeten werken want we zullen nog eens langs de bascule passeren als we volgende week terug in Vosselaar zijn. Goed mogelijk dat we nog grotere ogen trekken dan die grote vraagogen van Heros.

Jan

Karakters, ons Hera…

Hera is niet bij ons gebleven op keuze van karakter, of toch wel een beetje. Er zou uit Belle’s nestje één teefje bij ons blijven. We hadden dus de keuze uit twee, Hera en Hadise.

Omdat Hadise nogal dominante trekken vertoonde en al zeer jong haar wil oplegde aan de rest van de pupjes is het Hera geworden.

Hera is hier de brok zenuwen in huis, voor alles direct hevig en enthousiast. Dat begint ’s morgens al bij het uitlaten uit de bench, die kan voor ’t juffertje niet snel genoeg open. Dan begint de begroeting van de “bevrijder” springen en keffen, net alsof ze te horen heeft gekregen dat het “levenslang” in de bench een vergissing was en zij kwijtschelding van straf heeft.

Bij het spel met moeder en broer is zij de “bitch” de grote lawaaimaker en de orenbijter met voorsprong. Hera moet aandacht hebben, van de bazen of haar roedelgenoten, het gaat ‘m om de aandacht.

Ook bij de wandelingen is zij het die het dichtst bij de bazen blijft, en ook het snelst terug komt als er geroepen wordt. Het is dan ook zij die de bazen de vuilste kleren bezorgt met heel fel tegen hen aan te springen en aandacht op te eisen.

Zoals Hera hebben wij nog geen enkel hondje gehad die zo komt likken en tegen je aankruipt als je in de zetel zit. Op zulke momenten is het haar dan weer vergeven dat ze even daarvoor de tuin weer verbouwd heeft. Een vriendelijke tuinarchitect bij wie alles snel en hevig dient te gebeuren, in die richting moeten we haar verdere opleiding sturen is ons gedacht…

Jan

Het kruis…

Het kruis aan het kruispunt met de kerk en het gemeenthuis, de mairie, is opgeknapt. Dat haalt bij ons in ’t dorp dus de regionale krant de “Charente Libre” De curé, waarvan we al tien jaar niet weten dat ‘m er is, hij is van verschillende  gemeenten in de omgeving curé,  is het kruis opnieuw komen zegenen. Tegelijk is ‘m een werk van barmhartigheid komen doen, de zieken bezoeken. Ja, met een verkoudheid, of koppijn, waarvan de pastis of Cognac oorzaak is, zal je wel niet moeten afkomen. Het zijn voornamelijk de ouderlingen , waarvan er nogal wat zijn in de gemeente, die het bezoek mochten ontvangen.

Wij zijn er niet geweest dit weekend bij de huldiging, wegens vergetelheid, maar we zijn vandaag met de Drenten te voet tot aan het kruis geweest. Dat is heen en terug zo’n zes kilometer met de tijd erbij voor het “portretjes trekken” toch wel een uur en een kwart. Die klein djupkes hebben er niet van geweten, ze hebben dan ook nog eens minstens dubbel zoveel afstand afgelegd als de baasjes met hun heen en weer geloop.

Eventjes zijn Belle en co aangelijnd geweest omdat een landbouwer met groot materiaal zijn graan aan het besproeien was. De baasjes weten natuurlijk niet wat er in dat grote vat achter die tractor zit en houden de honden dan maar aangelijnd. Het moest zo eens het reinste vergif zijn !

Na de wandeling is het drietal wel een uur en half koest geweest. Er was zelfs geen plaats voor de baasjes in de zetels. Alles was ingenomen door gerekt en gestrekte honden.

Belle  

Karakters…

Drie Drentsche Patrijshonden, dan zou je zeggen, dat is driemaal hetzelfde hondje met dezelfde eigenschappen. Maar niets is minder waar. We moeten wel tweemaal kijken op dit moment om Belle en Heros uit elkaar te kennen, maar dan houdt elke gelijkenis op.

Moeder Belle is de rust zelve, zij gedraagt zich als een verantwoorde moeder voor haar pups. Zelfs nu ze vier maand en half oud zijn worden ze nog nagekeken en proper gelikt door hun moeder.

Als jager is er iets mis met Belle, de eigenschap van een Drent, jagen onder het geweer, of vlakbij de baas blijven is aan Belle niet besteed. Eens vrij is ze weg, in België het bos in en uit het zicht voor de baas. Ze komt wel terug na enig aandringen van de baas maar prettig is anders.

In Frankrijk in de velden durft ze wel een heel eind voor ons uitlopen, ze heeft wel goed de bazen in ’t oog. De minste richtingsverandering doet haar aan topsnelheid terugkeren naar de baasjes. De nabijheid van de pup’s doet haar wel attenter en alerter te zijn dan voorheen.

Belle is nog wel steeds de roedelleider na de bazen, tot nu toe erkennen de pup’s haar ook als dusdanig, het wordt natuurlijk afwachten wat het gaat worden eens die twee beginnen puberen. Dat kan wel eens een probleem worden met een machtstrijd tot gevolg. Belle is van nature een zéér gevoelig hondje, meer dan Bas bijvoorbeeld ooit is geweest.

Harde woorden of luid gesproken woorden zijn niets voor haar, dan kruipt ze weg. Dat was het laatste jaar het probleem met de haast dove Bas. Uiteraard begreep zij niet waarom wij harder praatten met Bas, voor haar waren wij kwaad op onze ouderling.

Morgen schetsen wij het karakter van de pup’s

Jan

Plantenkillers…

Ach ze zijn niet kieskeurig, aardbeienplanten die ’t vrouwtje net verplant had, een overgebleven geranium van vorig jaar, toevallig ééntje dat niet bevroren geweest was.

Er zijn er zo nog wel enkele soorten waarvan we niet zo goed meer weten wat er in die pot stond, het meeste groen moet nog opkomen en zulke plantenspecialisten zijn de baasjes nu ook weer niet om van een kale tak te kunnen zeggen xxx dat is ‘m !

Dan komt Hera, want dat is killer numero uno, die plant in het voormalige hok van Bas leggen. Bas heeft twaalf jaar niet naar dat hok omgekeken, de pup’s vinden dat hok het einde. Als je iets verloren bent, één adres waar je zo niet alles toch heel veel kan terugvinden. Jos & Dymphna melden ons soortgelijke uitspattingen van broer Harry het zal dan toch een familietrekje zijn ?

Als de aardklomp aan de plant nog te groot is komt ze die afschudden op de deurmat. Dat is wel makkelijk, dan kan je de mat opnemen en al dat zand gelijk terug in de pot kieperen waar het vandaan komt. Dat is dan weer geen aangeleerd gedrag, zoiets kan een Drent uit zichzelf. Intelligente  hondjes hoor…maar er is een maar aan, en nog geen kleintje !

Belle

Wij ontsnappen er nog maar eens aan…

Terwijl Frankske van het weer, gisterenavond uitlegde wat het verschil is tussen regenen en buien, ontsnappen wij weer eens te meer aan buien en smeltende sneeuw. Heel dikwijls is het zo dat de Charente op het scheiden ligt tussen goed en slecht weer. Hier in Frankrijk zeggen ze “als je onder de Loire zit, dan zit je goed”. En we moeten het haast geloven, maar toch is de Loire van hier uit toch zo’n 180 km noordelijker gelegen.

We gaan er dus nog maar eens tegenaan, nog een dagje in de moestuin werken, hoofdzakelijk door den baas, en dan hebben we niet echt nog zaken die MOETEN gedaan worden.

Misschien gaan we toch nog eens naar de zee hebben we het hoofdbestuur hier onder elkaar horen bedisselen. Als de weersvooruitzichten blijven zoals nu dan zit het er dik in ! Als ze over Angoulême en Cognac naar Saintes rijden, dan hebben ze die kronkelwegen niet die onze magen door elkaar schudden, en dan moet het lukken, “Atlantique here we come ! ! ! “

Belle, Hera & Heros

Verder weg…

Regelmatig nemen we eens een andere wandeling, of we maken een regelmatige wandeling wat langer, kwestie van de asfalt in het gehucht overal gelijkmatig te verslijten overdrijft het baasje dan.

Ook gisteren weer, zo zijn we een eind verder gegaan om een paar fotootjes te nemen om binnen een paar weken te kunnen vergelijken met het wisselend uitzicht van ons gehucht.

Aan dat struikgewas is het altijd plezierig snuffelen, het ruikt er telkens weer anders en er zou eens iets moeten veranderen zonder dat we er weet van hebben. Dat kan gewoonweg niet !

Het veld vlak voor het grote witte huis is dit jaar een veld met graan geworden, vorig jaar stonden hier zonnebloemen. Ons moe verteld dat zij hier vorig jaar eens verloren gelopen is met achter een poes te jagen. Zij is toen aan de gans verkeerde kant uit de zonnebloemen gekomen en Bas is ze toen komen zoeken.

Dit jaar zal “ons moe” wel zelf moeten zorgen dat de roedel bijeen blijft; Nu staat dat graan nog niet hoog maar als we nog eens een maand verder zijn kunnen we er helemaal in verdwijnen. Dan is het enkel ons moe haar neus die ons nog kan vinden, op de wijze dat Bas het ook deed.

Hera & Heros

Zomaar…

Omdat het baasje ze mooi vond, deze foto’s. Ze zijn daarjuist genomen hier in de tuin, na de wandeling.

Belle is nog kletsnat want die is in de waterbak gaan zitten waar deze morgen nog ijs op lag. Dat is dan écht een verfrissing na een stevige wandeling door de velden.

Belle, Hera en Heros

Mooi vandaag…

En miss Hera en mister Heros hebben ons daar deze morgen om tien na zeven (!) op attent gemaakt. Hun normaal uur zal je zeggen na dat berichtje van afgelopen week. Voor ’t baasje reden om de eerste “dedju”van de dag te uiten.

Eens ze buiten gelaten zijn zij we ook maar eens een frisse kop gaan halen. Dat was niet moeilijk die frisse kop want op de regenwaterbak waar de honden uit drinken als ze in de tuin zijn dreef een heel dun laagje ijs. Het heeft dus lichtjes gevroren in de Charente, het is wel raar dat er geen rijm aan het gras kleeft, geen vorst aan de grond dus.

Hera en Heros hebben mij deze morgen danig in hun spel meegesleurd, ik heb dan ook meegedaan en deze maal niet om de orde wat te handhaven. Het was spelen voor het spel en we hebben er met z’n drieën duchtig plezier aan beleefd. Het baasje stond erbij en keek ernaar…

Na het spel heeft het baasje ons met drie wel moeten afdrogen, door het rollebollen in het bedauwde gras waren we kletsnat geworden. Als we dan de zetels induiken krijgen we toch wel lichte tegenwind vanwege het hoofdbestuur.

Eventjes wachten aan de deur om afgedroogd te worden is van groot belang voor de vrede in huis. Dat zullen we eens moeten doormailen naar mijnheer Obama als ‘m zijn labradoodle ziet binnenkomen na het spelen op ’t pelouske van ‘the White House” Dan heeft ‘m toch al in beperkte kring de wereldvrede bewaard.

Belle

Ras- of vuilbakkenhonden ?

Met z’n drieën zijn ze het hok binnengeraakt waar de vuilniszakken staan vooraleer ze buitengezet worden om opgehaald te worden. De zakken zitten speciaal “hondproof” in een vuilniston en toch liggen hier drie stinkerds in de zetel.

De eetbakken zijn blijven staan zoals ik ze daar gezet heb, geen honger wegens “op een ander gegeten”.  Dan maakt het baasje een extraatje met toevoeging van een deel befaamde quiche van ’t vrouwtje bij hun brokken en Chappi en dan blijft dat staan…Je zou ze met plezier soms ne poot uitvijzen.

Dan moet je weten wat ze hebben binnengespeeld uit die vuilzak, dinsdag (!) hebben we bouillabaise gegeten, de echte zelf huisgemaakte bouillabaise . De visafval zoals koppen, staarten,graten, mosselschelpen, garnalenkoppen dat verdient hun volle aandacht ! En goed eten dat niet gedurende de week is beginnen stinken…dat blijft staan. Je zou ze nog een poot extra uitvijzen.

Dan zijn ze nog zo leep ook van een “chinese vrijwilliger” aan te duiden die het baasje moet week maken om niet te veel naar hun poten te krijgen. Deze maal was het Heros die met grote onschuldige (?) ogen voor het baasje kwam zitten. Allee, voor één keer zegt het baasje dan, gij moogt uw vier poten houden deze keer !

Jan

Door het dolle heen…

De vermoeidheid van de namiddagwandeling heeft gisteren niet lang geduurd, voor een zestiger is het verbazingwekkend hoe snel dat zo’n jonge honden recupereren. Tijdens de wandeling zijn ze allen, ikzelf Belle inbegrepen, gaan liggen hijgen aan de straatkant.

Bij de thuiskomst hebben we, na eens goed gedronken te hebben, ons laten vallen waar we stonden en een flinke poos geronkt, maar dat wisten jullie al van ’t baasje.

Veel vroeger dan hij verwachtte stonden wij al terug mee onder de hangar waar ’t baasje houtblokken aan het halveren was, die waren iets te lang voor de kachel en nu zijn ze een pak te kort of wat dacht je !

Na het eten zijn we er dan eens flink tegenaan gegaan. Binnen in huis wel te verstaan want buiten begon het al te schemeren. Drie maal zijn we de slaapkamer ingestormd, en driemaal heeft het baasje, omdat we weer niet wisten waarvoor die flaporen dienden, ons bij ons nekvel moeten nemen om terug wat orde in het huishouden te brengen.

Uiteindelijk heeft ‘m ons naar de benches gedirigeerd en hebben we nog een uurtje gerust tot we gekalmeerd waren en het deurtje terug open mocht. Onze baas kan wel eens kwaad zijn, meestal omdat ‘m moet kwaad zijn van ’t vrouwtje, maar vlak daarna staat ‘m achter ’t hoekje te lachen met onze kuren.

Je moet het maar kunnen, tegelijk lachen en iemand naar zijn poten geven !

Belle

Bij de apotheker...

 Jantje met een luide jonge stem bij de apotheker:

"Drie dozen condooms in verschillende maten!"

Iedereen staat aan de grond genageld, de apotheker reageert het

vlugst:

 "TEN EERSTE, roept men niet zo!"

 "TEN TWEEDE is dit niets voor kleine kinderen", en

 "TEN DERDE stuur je je vader maar eens tot hier."

 Maar Jantje laat zich niet ontmoedigen:

 "TEN EERSTE", antwoordt hij, "heb ik in de school geleerd, dat men

luid en duidelijk moet spreken!"

 "TEN TWEEDE is dat niets VOOR kleine kinderen maar wel TEGEN kleine

kinderen" en,

 "TEN DERDE gaat dit mijn vader niets aan, ze zijn namelijk voor mijn

moeder die morgen voor een week naar Mallorca vliegt!".

Kalm vandaag…

We hebben het rustig gehouden vandaag, zo rustig dat het baasje niet weet wat er vandaag te vertellen valt op Drenten gebied. We hebben niets vernield, we hebben geen voorbijgangers laten schrikken, de postbode is onopgemerkt kunnen passeren omdat we voor de kachel lagen te pitten.

Het baasje heeft bij Marc & Sarah en bij Min & Mick, beiden Engelse buren die voor langere tijd in GB zijn het gras gekortwiekt, ’t vrouwtje heeft hier bij ons wat rozenstruiken gesnoeid.

Het baasje heeft zitten wachten naast de laptop op een bericht van “ozzen Dré”, zijn broer die vandaag naar een pup is gaan kijken. Neen, niet naar een Drentenpup, bij “ozzen Dré” moet het een Boxer zijn. Gust die vorige week ingeslapen is was ook een boxer en zoals onze baas verslingerd is op Drenten, zo is André zot van Boxers.

Uit Nederland kregen we dan een mail dat Alfred Schouten het programma over Drentsche Patrijshonden van RTL4 voor ons op DVD heeft opgenomen. Alfred heeft een Drentenkennel “vanNoordhove”, hier kan je hen vinden:   http://www.vannoordhove.com/

Morgen voorspellen ze ook nog mooi weer en dat zal waarschijnlijk zo blijven tot woensdag, je mag ons bij de sjansaars rekenen…

Belle

Wind…

Een sterke noord oostenwind blaast over de Charente, het is zeer zonnig maar de wind blaast je terug binnen.

Ondanks die wind zijn we daarjuist een grote wandeling gaan maken, eentje waar Hera en Heros nog niet geweest waren. Die hebben de ontdekkingen van hun leven (tot nu toe) gedaan blijkbaar want ze hebben op zo’n manier rond gehold dat ze nu nog lawaai maken, van het snurken nu…

Die twee zien we voor vanavond niet meer, ik wou al schrijven ‘zien en horen we niet meer’ maar dat horen is meer dan aanwezig, in stereo nog wel !

Bij aankomst van de wandeling was de tuinman bezig bij de buren, dat is dan de mogelijkheid om de achterzijde van het huis en dak eens te gaan inspecteren. De januari storm heeft op sommige plaatsen flink huisgehouden, daarom toch maar eens achterom lopen om te gaan kijken.

Er zijn twee pannen gesneuveld, één is er gevallen en dus gebroken en een andere is gewoon gebroken en ligt nog op haar plaats. Met behulp van een ladder en twee reservepannen is het euvel ondertussen ook alweer opgelost.

Ik loop met het baasje nog eens mee in de tuin, de pup’s blijven te hard snurken naar mijn zin…

Belle