Archief

Er was eens… een modern sprookje in afleveringen, deel 2

Het Kiki verhaal

In de vorige aflevering van dit verhaal vernamen we hoe Belle drachtig geraakte van Ferron van Drentenpassie. In de tijd tussen de dekking verliep alles zoals we altijd al deden met de honden.

Dadelijk na de dekking vertrokken we nog naar Frankrijk voor de eindejaarsfeesten daar door te brengen. Belle had weinig speciale zorg nodig en de dracht verliep “comme il faut”.

De ontworming van Belle gebeurde netjes op tijd om effectief te zijn en ook om geen ongeboren leven nadeel op te leveren.

En zo naderden we eind februari 2011…. Gans de dracht was inderdaad als een sprookje verlopen en aan de happy end twijfelden we geen ogenblik. Achter ons stond immers een fijn en kundig dierenarts ! Nelly had er op gestaan dat ze tijdig zou verwittigd worden wanneer de bevalling zich inzette. Het baasje sliep al enkele nachten in de buurt van de werpkist en elke beweging en geluidje van Belle had zijn aandacht.

Op zaterdag 26 februari daalde de temperatuur van Belle met en graad. Dat is het teken dat de bevalling binnen de 24 uur zich zal inzetten. In de nacht van 27 februari is het dan zo ver. Rond 5u30 geeft Belle aan dat de bevalling begint en Nelly wordt verwittigd. Die is in geen tijd met natte haren (van een snelle douche) bij ons wanneer het eerste pupje net geboren was. Het pupje kwam zonder enig probleem en Belle was het nog droog aan het likken als Nelly aanbelde !

Vlak na de geboorte werden de pupjes gewogen en kregen ze een door Simonne gehaakt, zacht wollen, herkenningsbandje om de hals.

Als het 11u15 is, zijn we 9 pups rijker die alle één na één dadelijk door Nelly gecontroleerd worden en alle 100 % goed gekeurd worden. Belle is serieus vermoeid maar legt zich zo dat de pups goed aan haar tepels aan de milkbar kunnen aanschuiven. We herkennen de gedragingen van Belle zoals ze die had met haar vorig nest en ook toen deed ze het feilloos. Ook wij en Nelly kunnen met gerust gemoed aan enkele uren rust denken. Maar niet na die gekoelde fles Champagne met z’n drie soldaat te hebben gemaakt.

De dagen die volgden stonden in functie van de kandidaten voor een pup te verwittigen dat er voor ieder wat wils in het nestje aanwezig was. Drie reutjes en zes teefjes groeiden vanaf dag één als kool. Tijdens de eerste weken werden de pups tweemaal daags gewogen en op een speciale lijst werden vanaf het geboortegewicht elke vordering nauwkeurig genoteerd.

Zoals afgesproken met de kandidaten op de puppylijst lieten we niemand toe bij moeder Belle en de pups gedurende de eerste twee weken. Enkel voor de eigenaars van Ferron maken we een uitzondering. Van hen hebben we immers de handtekening nodig onder de formulieren voor de stambomen voor de KMSH (zeg maar de Sint Hubertus vereniging)

Na twee weken zijn bij alle puppy’s de oogjes open en kunnen bij ons ook de deuren open om de al lang ongeduldige baasjes naar hun toekomstig huisgenootje te komen kijken. Er zijn nog enkele beperkingen uit gezondheidsoverwegingen… geen puppy’s oppakken en nog geen eventuele andere huisdieren van de toekomstige baasjes toegelaten. Die hun beurt komt nog wel !

La Magdeleine 27 08 2016

Er was eens… een modern sprookje in afleveringen, deel 1

de Kiki story...

Ergens in de Stille Kempen, in de tijden dat honden nog luisterden naar hun baasjes was er eens een beginnend fokker en een mooi braaf teefje.

Dat teefje die Elle noemde maar omdat ze zo mooi bruin was en zo ’n mooi karakter had de bijnaam Belle had gekregen. Een naam die ze met fierheid droeg en die niemand in twijfel trok.

Dat teefje had al eens de zorg gekregen over een nestje dat ze had gekregen samen met een even mooie en zachte jager Zeppos. In dat nestje kreeg het koppel zes mooie puppy’s die zoveel aandacht kregen dat er al gauw vraag was naar meer van die mooie puppy’s van Belle. En omdat Belle zo ’n goed moedertje was geweest met haar eerste nestje besloot de beginnende fokker, die nu al heel wat ervaring had opgedaan aan de vraag van de Drentenliefhebbers te voldoen en een tweede nestje met Belle te fokken.

Nu viel de keuze op een andere reu die in beeld was gekomen omdat hij zulke goede “papieren” kon voorleggen op gezondheidsgebied. Hij had een zalig, zacht karakter en kon ook als jager me de besten mee.

Telkens Belle en Ferron van Drentenpassie (want zo noemde de mooie jager) samen waren klikte dat buitengewoon goed. Toen Belle enige dagen voor kerstmis 2010 zo loops was dat het ideale moment was aangebroken, trok de fokker en zijn vrouwtje samen met Belle naar Booischot, ergens tussen Lier en Aarschot in België. Daar ontmoette zij weer die knappe Ferron die zij al meermaals op wandelingen en bijeenkomsten had ontmoet.

Bij de ontmoeting die beiden nu hadden was snel duidelijk voor Ferron wat zijn taak was bij deze ontmoeting. Bij hem was het de eerste keer was dat hij mocht dekken. Voor Belle was het de tweede keer en zij wist dus van wanten. Dat het winterweer niet mee wilde daar in de tuin in Booischot vlak voor de feestdagen, had geen invloed op het werk van Ferron. Een viertal weken later kon dierenarts Nelly aan de baasjes van Belle vertellen dat zij op de echo gezien had dat Belle drachtig was. En net als in andere sprookjes kreeg Belle van de baasjes een super verzorging in afwachting dat ze eind februari puppy’s zou krijgen.

De Drentenliefhebbers die zich hadden aangemeld voor een puppy uit dit nest werden alvast verwittigd en op vele plaatsen te lande werd ijverig mee geleefd en voorbereidingen voor de komst van de puppy werden al genomen.

Negen weken nadat Belle en Ferron in de sneeuw hun werk hadden gedaan steeg de spanning ten huize van de fokker. Nelly, de vaste dierenarts van de fokker werd verwittigd dat “er wat op komst was” en zij hield zich klaar om te komen assisteren.

Al het nodige voor een voorspoedige bevalling was klaar gezet, nagezien en nog eens dubbel nagekeken, tot en met de fles Champagne, om bij het einde van de bevalling de emoties door te spoelen.

Vanaf de dekking had het vrouwtje van de fokker dag na dag een dagboek bijgehouden waar al het wedervaren van Belle in verteld werd. Ook op het blog dat de fokker al enkel jaren dagelijks vol schreef konden de belanghebbenden het hele verhaal volgen. Er deden verhalen de ronde dat er van de puppy kandidaten er al bij waren die tijdens de laatste week voor de bevalling de computer niet meer hadden afgezet en meermaals per nacht de computer gingen raadplegen om te zien “of er al iets was “…

En toen was het 27 februari 2011… maar dat is voor volgende keer…

La Magdeleine 25 08 2016

Er komt een vleugel langs…

Enkele kilometer langs de baan, op nog geen kilometer in vogelvlucht is men bezig met de aanleg van een windpark. De constructie is sinds enkele weken aan de gang en na de grondwerken is men nu bezig met de aanvoer en samenstellen van d verschillende onderdelen.

Dat het indrukwekkend is, en veel groter allemaal is dan wat het toont is met volgende foto’s wel duidelijk.

Alles wat hier gebruikt wordt voor de constructie heeft maten die buiten proportie zijn. Zelfs de bouten en moeren die men hier gebruikt zijn van het formaat dat je ze niet in de zakken van je overall steekt.

Eergisteren dienden we halt te houden omdat zo een konvooi van “poids lourds” de baan overstak om drie vleugels van zo een “éolienne” (zo noemt dat in het frans, een windmolen om elektriciteit op te wekken) op de plaats van montage te brengen.

Een immense hijskraan brengt dan al die elementen naar boven waar enkele technici balancerend tussen hemel en aarde het ganse zaakje in elkaar schroeft.

Volgende week komen we naar België om een echo te laten maken van Hera, om te zien dat ze inderdaad drachtig is en we begin oktober puppy’s kunnen verwachten. Wanneer we dan nog een tweetal weken terug naar La Magdeleine komen, zal het uitzicht gans anders zijn. De horizon in het noorden zal dan vijf windmolens “rijker” zijn.

Belle & co

La Magdeleine 23 08 2016

Faeshondjes op vakantie

Elk jaar krijgen we toch wel wat foto’s toegestuurd van de eigenaars van de pups van Belle en Hera. Zo ook dit jaar.

Gewoonlijk zijn er wel wat verhaaltjes of eigenaardigheden bij vermeld, maar dat is wel minder dit jaar. Van Noxx kregen we een heel album toegestuurd over hun vakantie in Normandië en Bretagne. We hebben er vooral de Noxx foto’s met de jongens er uitgeknipt.

Lana & Nox moesten niets opsturen, de waren gewoon te gast bij ons gedurende een week. In die week hebben de twee Drentjes dan wel echt wat bij geleerd. Want zij doken gezwind Eva , hun vrouwtje achterna hoewel geen van de honden al ooit echt hadden gezwommen. Dat was dus meegenomen.

Ook Nazca en de baasjes en de kinderen kwamen een dag en een nacht logeren. Die waren op doorreis naar Figeac in het departement Lot, in het zuiden van de Auvergne. Ook Nazca & co moesten dus geen foto’s binnen sturen.

Dan kregen we nog foto’s van ”thuisblijvers”. Harko, Lando en Boris waren in dat geval, maar ook zij allen hadden met lange wandelingen in hun eigen omgeving niet te klagen.

En wij vier van de Faesroedel… wij bleven op onze vertrouwde Franse stek. Met een oversprong naar Vosselaar voor de dekking van Hera. Dat is dan nog uitgelopen tot haast twee weken met het overlijden van Marian en het herplaatsen van haar Drentje Kiki.

Belle & co

La Magdeleine 20 08 2016

Elektriciteit uit de lucht…

Op enkele kilometer van La Magdeleine, tussen Villiers le Roux en het gehucht Bannière verrijzen momenteel een vijftal “éoliennes”. Een klein windmolenpark voor regionaal gebruik dus.

In het begin van het jaar stonden er enkel aankondigingen in de buurt waar de werven zouden komen, die vertelden dat er bezwaar kon aangetekend worden tegen de bouw. Dan gebeurde er vele maanden niets tot er begin juni enkele graafmachines verschenen en dan weer wekenlang niets.

Tot we donderdag van Villefagnan terug kwamen en er torens boven de bomen opdoken. Dat ze ongeveer op de plaats stonden waar we de grondwerken hadden opgemerkt was duidelijk.

Daarstraks bij de terugkeer van het boodschappen doen zijn we dan even langs gereden om wat foto’s te gaan nemen van de werken die vanaf volgende week voor vele jaren het uitzicht over de streek zullen bepalen.

Het is het vijfde windmolenpark hier in het noorden van de Charente. En na wat protest een vijftal jaren geleden (notabene nog door een buitenlandse) hoor je hier niet veel tegenstand vanuit de bevolking. Maar La Magdeleine en Montjean hebben niet het uitzicht dat de burgemeester van Knokke wel heeft als ‘m over “zijn zee” kijkt. Hij heeft dan een sterke verrekijker nodig om bij helder weer zijn storend windpark te kunnen opmerken !

Wanneer binnen enkel dagen de éoliennes klaar zijn plaatsen we terug wat foto’s en kunnen we opmerken dat er momenteel nog andere zaken in de Charente “groeien” dan graan en zonnebloemen.

Belle & co

La Magdeleine 17 08 2016

Ken je dat gevoel ?

Ken je dat gevoel dat je een rotperiode hebt en dat op een moment de hemel terug opentrekt ?

Dat was het gevoel van de laatste weken… Eerst was er een loopse Hera , geen probleem op zich, maar Hera had een afspraak met een prima geschikte vrijer. En die vrijer, Ferron Van Drentenpassie woont in België, meer bepaald in Booischot. En Hera woonde op dat moment in La Magdeleine, klein dorpje ergens verscholen tussen de graan en zonnebloemvelden in de Charente Frankrijk. Een blik op de kaart of moderner, op de Michelin Routeplanner, geeft dat 760 km verschil aan.

Dus ging het richting België voor de dekking. Ondertussen gaf ook Lucy tekenen aan om loops te worden. Dat was voor Heros een zaak om horendol te worden. Twee teefjes uit zijn roedel die toch zo verleidelijk lekker roken ! ! ! En dan kwam daar ook nog eens een week later zijn moeder Belle zich aanmelden als derde loopse teefje. Nu zijn teefjes wanneer ze loops zijn niet in hun “normale doen” en wanneer ze dus met z’n drie binnen een zelfde periode met hetzelfde probleem zitten is dat voor een reu en ook voor de baasjes een probleem !

Dan kwam er ook nog eens het overlijden bij van Marian Willemsen. Marian was een steunpilaar in de werkgroep Fokken zonder Gokken waar ook ons baasje één van de vier leden is. Maar Marian was ook het baasje van Kiki een dochter van onze Belle. En Marian had aangegeven dat ons baasje de verantwoordelijkheid kreeg om voor Kiki te zorgen wanneer haar iets overkwam. Zo nam ons baasje contact op met Bob en Magda Matthysen in Ranst België. Dat echtpaar had in februari hun Drent Sepia op 14 jarige leeftijd moeten laten inslapen. Ons baasje kent Bob en Magda al tien jaar en hij kent hen als super Drenten baasjes. Net als bij Marian zes jaar geleden moesten zij “er over nadenken”. Nu blijkt dat er in Ranst héél snelle denkers wonen, want geen vijf minuten na het eerste contact kwam het bericht “JA, WIJ NEMEN KIKI” en er kwam nog iets achterna…”en zorg dat er niemand tussenkomt, Kiki moet bij ons komen” !

Nu is Kiki ondertussen goed 10 dagen geleden verhuisd naar Ranst en zowel Kiki als Bob en Magda hebben wederzijds zo veel plezier dat Kiki nu terug halen een misdaad zou zijn.

De registratiechip van Kiki is intussen met de hulp van onze ploeg dierenartsen van Aline Verschueren in Hoogstraten al over gezet naar Bob en Magda. Wanneer wij terug zijn in België volgt dan ook nog het overschrijven van de stamboom en de overige documenten.

En zo zien wij het einde van een tunnel waar voor alle betrokkenen de zon weer volop schijnt. En Marian…die ziet er op toe dat haar oogappel, haar haast afgod, geen betere plaats had kunnen vinden dan bij Bob en Magda Matthysen in Ranst.

Meer weten over Bob ? http://www.bobmatthysen.be/

Belle & co

La Magdeleine 13 08 2016

Belgisch mooiste…

Belgisch mooiste was hier gisteren en deze ochtend. Neen niet Miss België maar wel het mooiste teefje die op de clubmatch van de Belze Drentenvereniging als mooiste teefje van België aangewezen werd door de keurmeester.

Ze was geen BOB of “best of breed” van de wedstrijd maar wel het mooiste teefje en kwam juist na de winnaar, de reu Cooper. Maar dat was weer nen Hollander.

Nazca dochter van onze Hera en Bowie sr. was gisteren hier samen met de baasjes Bjorn en Ann. Ook de kinderen Aukje en Fem waren mee op reis. De bedoeling is dat ze vandaag verder trekken naar hun vakantiehuis in de buurt van Figeac .

Het zijn altijd fijne momenten wanneer er families langskomen die een hond uit de Faesroedel hebben. We hadden dit jaar al Steven en Eva met hun Lana en Nox. En ook Peter en Hilde met Florian en Bellefleur met Hercule, onze eerstgeborene in de Faesroedel.

Maar die laatste hebben we gemist door de loopsheid van Hera en haar bezoek aan Ferron. Maar ook het overlijden van onze beste vriendin Marian Willemsen en het herplaatsen van haar Kiki zorgden ervoor dat Peter en Hilde het huis en tuin hier, helemaal voor hun alleen hadden.

Dat was op zich geen probleem want Peter en Hilde komen al vele jaren op het einde van hun verlof nog enkele dagen langs hier. De kinderen doen dat graag want in plaats van in een vakantie huis te wonen kunnen ze hier in de tuin kamperen en in de tent slapen. Ook kunnen ze ’s morgens recht uit de tent in het zwembad duiken. Ook Hercule heeft de tuin dan om vrij rond te kunnen lopen. Hij kan ook goed opschieten Met zijn broer Heros en de rest van de roedel. Maar dat was dus dit jaar niet aan de orde wegens geen roedel aanwezig. Maar volgend jaar beter zullen we maar denken en maken we er alle samen weer fijne vakantiedagen van.

Belle & co

La Magdeleine 11 08 2016

Terug in La M.

Later dan verwacht, en verschillende vrienden hier gemist, maar we zijn terug in La Magdeleine en dit tot het einde van de maand. Dat zijn althans de vooruitzichten.

Aanvankelijk gingen we voor enkele dagen terug naar Vosselaar omdat Hera loops geworden was en er in Booischot een knappe reu op haar wachtte. We hadden al twee maal een progesterontest in Ruffec bij dierenarts Benoit Hans (Hans is de familienaam) laten doen, maar miss Hera was niet van plan van er veel spoed achter te zetten. Eens in België hebben we nog driemaal bloed laten prikken om uiteindelijk naar Ferron te rijden wanneer haar progesteron op 11 stond. Omdat we zo dikwijls naar Hoogstraten moesten wilde Hera op het einde niet meer uit de auto om nog eens een naald in haar rechterpoot te laten prikken. Maar we hadden hopelijk een succesvolle dekking en nu is het afwachten wat de echo en röntgenfoto op het einde van de maand / begin september ons vertelt.

Dan kwamen er de onheilspellende berichten vanuit Arnhem over de gezondheid van Marian. Na tien dagen bang beter nieuws af te wachten hebben we Marian moeten laten gaan. 57 jaar is onze lieve vriendin geworden, veel , héél veel te vroeg heeft ze de strijd tegen de korte ziekte verloren. Dan kwam er de zorg voor Marian’s Kiki die bij Nettie was opgevangen toen Marian in het ziekenhuis was opgenomen. Gelukkig heeft ons baasje nog steeds een goed geheugen en herinnerde hij zich dat Bob en Magda in Ranst hun Drentje Sepia in februari hadden moeten laten inslapen.

Toen het baasje hen belde ontstond haast een gelijklopend scenario als iets meer dan vijf jaar geleden met Marian. Ook toen moest Marian “even” over het aanbod denken toen ik haar Kiki aanbood, omdat haar twee honden Bente en Max overleden waren in een tijdspanne van 4 maanden. Hetzelfde kreeg ik te horen van Magda toen ik haar voorstelde Kiki te adopteren. En heel raar… na enkele minuten rinkelde de telefoon terug bij ons en kregen we het antwoord…”Ja we doen het”. Net als toen met Marian…

In die enkele minuten hadden Bob en Magda even “gegoogled” en hadden ze gemerkt dat hier een gouden aanbod werd gepresenteerd ! Voor de tweede maal in haar leven heeft Kiki terug mensen gecharmeerd die er niet aan twijfelden om haar een gouden mandje te bezorgen.

Daarstraks, bij het vertrek naar Frankrijk zijn we nog even langs Ranst rondgereden om de papieren van Kiki bij Bob en Magda af te leveren en de instructies om Kiki op hun naam te registreren even toe te lichten. Onze Dierenartsen Aline, Sarah en Gitte gaan dat allemaal netjes voor hen in orde maken.

De heenreis verliep voorspoedig. Het regende dan wel de ganse rit door België, maar eens goed en wel in Frankrijk trok de hemel open en eens Parijs gepasseerd kregen we zelfs zon gepresenteerd.

Op de périférique in Parijs was het moeilijk passeren aan de porte de Bercy waar al enige maanden werken aan de gang zijn. Maar het baasje kent wel iets meer van Parijs en we reden aan de porte Doré de périférique af en met wat hulp van mevrouw TomTom konden we terug op de périférique vlak voor de werken. Na enkele minuten waren we de werken voorbij en kregen we op de meldingsborden te lezen “porte d’Italie 2 minutes” Enkele honderden meter daarvoor stond daar nog “porte d’Italie 32 minutes” ! Wat een omweg van nog geen 10 minuten kan opbrengen in reistijd !

Intussen hebben de baasjes ons al in onze bench gestopt. Volgens onze baasjes hadden wij ons vandaag moe geslapen in de auto. Buiten ons Belle van wie het een hobby is te blaffen naar langskomende motorijders op de ring in Parijs hebben de baasjes ons niet gehoord !

Belle & co

Vosselaar 10 08 2016

We’ll meet again…

Deze namiddag namen we in het crematorium Moscova in Arnhem afscheid van een groot dierenvriend, dierenbeschermer, Drenteneigenaar en vooral onze heel lieve vriendin Marian Willemsen.

Het was een ingetogen intieme plechtigheid met een veertigtal familieleden en heel goede vrienden, net zoals Marian het wilde.

Voor mij en Simonne was het wel even wennen want de Belgische begrafenissen of crematies gaan er wel iets anders aan toe. Hoe anders is moeilijk uit te leggen. De muziek was prachtig en de broer van Marian las een afscheid aan Marian van de familie voor.

Bij het einde van de plechtigheid speelde men het mooie lied uit WO II van Vera Lynn, “We’ll meet again” en toen waren er nog weinige aanwezigen die “het droog hielden”. Hoeveel er waren die het droog hielden weet ik niet, want ik was niet één van hen.

Na de dienst was er nog gelegenheid tot de rouwbetuiging aan de familieleden (condoléances zeggen ze in Nederland) bij een kop koffie en enkele versnaperingen.

Wij verliezen met Marian een toffe vriendin, het vrouwtje van “onze Kiki”, en vooral ook één van de steunpilaren van het project “Fokken zonder Gokken”. Het project gaat door, de volgende bloedcollecte voor het ontwikkelen van de test om epilepsie bij de Drentsche Patrijshond op te sporen gaat door, maar nooit zal het nog hetzelfde zijn zoals met Marian…

En hopelijk krijgt Vera Lynn gelijk, en zullen we elkaar ooit weerzien.

Belle & co

Vosselaar 08 08 2016

Een week die we nooit meer vergeten…

Het is stil geweest op het Bas en Belle blog, akelig stil. Het was een week van intense droefnis en twee maal (gedempte) vreugde door de droefnis die nog steeds heerst.

Op donderdag 4 augustus kregen we vanuit Arnhem Nederland het bericht dat Marian Willemsen, het baasje van “onze” Kiki, na een kortstondige ziekte was overleden.

Marian was voor ons een hartsvriendin geworden sinds ze zes jaar geleden het baasje werd van Kiki, pupje van Belle en Ferron, bij ons geboren op 27 februari 2010. Marian was een échte Drentendame die leefde voor haar Kiki, net zoals ze voordien had gedaan voor Max en Benthe haar vorige honden die in een tijdsspanne van 4 maanden voor de komst van Kiki waren overleden.

Kiki was een godsgeschenk voor Marian en geraakte van het uiterste zuiden van Nederland bekend tot aan de Waddeneilanden. Marian was immers hulpmoderator van het Drentenforum en de Facebook pagina Drentsche Patrijs liefhebbers. Dagelijks vernamen we wat zij beiden beleefden in Arnhem en wijde omgeving. https://www.facebook.com/groups/166916173360381/

Toen Fokken zonder Gokken uit de startblokken schoot stapte zij dadelijk mee in de groep actieve werkers en was een gewaardeerd kenner van het Drentenbestand waar de groep heel blij mee was en wat ons gelijk een stap voorwaarts bezorgde. We zijn de tel kwijtgeraakt wanneer het over het aantal vergaderingen, wandelingen, Drentenclubmatches, cursussen en vergaderingen we samen hebben gevolgd of georganiseerd. Marian was altijd bij de eerste om ergens haar tere schouders mee onder te zetten. Je merkt het al, wij hebben op donderdag 4 augustus een fantastische vriendin verloren.

Maar er kwam dezelfde dag , tegen de avond aan toch nog een opwekkend nieuws. De progesteron waarde van Hera stond hoog genoeg om richting Booischot te trekken voor een dekking. Hera had ons al een hele tijd aan het lijntje gehouden maar ’s avonds trokken we naar Ferron een hele mooie Drenten reu met uitstekende gezondheidspapieren. Ditmaal waren we wel zeker van een goede dekking en nu is het afwachten tot eind van de maand wanneer we naar onze dierenartsen in Hoogstraten trekken voor een echo en röntgen opname om te zien dat de dekking “vruchten heeft afgeworpen”. Begin oktober kunnen we dan alles klaarzetten voor de geboorte van Hera’s. We dragen dit nestje postuum op aan Marian die overleed op dezelfde dag dat de pups verwekt werden…

En dan was er nog Kiki… die was door het overlijden van haar baasje volledig op de familie en de vrienden aangewezen. Gelukkig had Marian alles vooraf geregeld voor wanneer er met haar iets zou gebeuren.

Zo was Kiki naar Marian’s vriendin Nettie gegaan toen Marian werd opgenomen in het ziekenhuis. Maar zoals wij met Marian (en overigens met al onze pup eigenaars) waren overeengekomen toen Marian Kiki bij ons ophaalde. Had Marian aangegeven dat Kiki terug naar de fokker (wij dus) zou moeten terugkomen.

Nu kennen wij uit ervaring nogal wat mensen in het Drentenwereldje en vanaf het moment van overlijden van Marian hadden wij maar één adres in ons hoofd. Op slechts één plaats kenden wij de geschikte mensen die Kiki konden geven wat Marian zou gehoopt hebben.

In Ranst bij Antwerpen wonen namelijk Bob en Magda Matthysen, Drentenliefhebbers in hart en ziel die in februari hun Drent Sepia hebben moeten laten inslapen op 14 jarige leeftijd. Voor hen kwam de vraag of zij interesse hadden om Kiki bij hen nog een mooi leven te geven als een donderslag bij heldere hemel.

Daar moest amper nagedacht worden om een eensgezind Jàààà als antwoord te geven. Gisteren zondag is Nettie dan van Arnhem naar Vosselaar gekomen om Kiki te brengen en er zelf mee getuige van te zijn hoe en waar Kiki terecht is gekomen. En ieder die iets met Kiki te maken heeft zegt het unaniem… een betere plaats had zelfs Marian niet kunnen dromen. http://www.bobmatthysen.be/

Als besluit kunnen we stellen, Marian, lieve vriendin, rust zacht, om jouw “Kiek” moet je niet ongerust zijn want die is goed terecht.

Voor de Drentenliefhebbers die bij ons op de wachtlijst staan voor een pup, die kunnen beginnen aftellen naar begin oktober.

En last but not least, Bob en Magda zijn op dit moment met ruime voorsprong de gelukkigste mensen van Ranst en grote omgeving met hun nieuw huisgenootje Kiki !

Belle & co