Zwemmen
Als ik in het diepe zwem moet ik m'n verstand op nul zetten want als ik aan al dat water onder mij begin te denken verstijf ik... zo was ik eens bij ons in het Noordkasteel (heel groot openluchtzwembad met vlotten in het midden) naar een van die vlotten gezwommen... dat was een flink eindje en ik was moe... toen durfde ik niet meer terug en heb daar zeker meer dan een uur mijn moed bijeen zitten grabbelen om me terug het water in te gooien... ondertussen lag m'n kersverse echtgenoot (die helemaal niet kan zwemmen) prinsheerlijk op het strand te zonnen onkundig van mijn hachelijke toestand... als het mij nu zou gebeuren zou ik wel een van de andere zwemmers aanklampen om me te begeleiden maar toen was ik nog jong en verlegen... ik ben uiteindelijk toch naar de kant gesukkeld maar heb me op het strand vastgeketend... voor mij die dag geen water meer...
Die echtgenoot van mij heeft eens voor heel wat commotie gezorgd toen we eens op vakantie waren in Yugoslavië... we gingen die dag met een klein bootje het water op met ons reisgezelschap... we kregen salami en wijn aan boord... allemaal heel gezellig... toen begon het water woelig te worden... er was storm voorspeld... de bootsman had juist gezegd dat we toch maar beter rechtsomkeer konden maken voor het te gortig werd... ik zat heel stilletjes in een hoekje te doen alsof ik niet zeeziek aan 't worden was... eensklaps rumoer aan dek... geroep van "man over boord" en "dat is de man van die mevrouw daar" met alle ogen op mij gericht... en ja hoor toen ik naar de reling stormde zag ik in de verte m'n man dobberen... strooien hoed en zonnebril op... rechtop staand in het water al peddelend... ik moest dan nog de bootsman aan het verstand brengen dat m'n man niet kon zwemmen... in mijn gebroken duits... het ging er bij die man gewoon niet in dat er iemand NIET kon zwemmen want die mensen daar zijn geboren en getogen in en aan het water... ik heb hem bijna over boord moeten duwen... toen hij eindelijk het water in dook was er al een jongen op zijn luchtmatras naar m'n man gepeddeld waar hij op kon blijven hangen tot de boot gedraaid was en hem is komen oppikken... toen hij aan boord werd gehesen... hoed en zonnebril nog op... stond hij daar triomfantelijk te grijnzen en het applaus in ontvangst te nemen terwijl hij mij niet zag staan... het heeft toen niet veel gescheeld of ik had hem terug over boord geduwd... later die nacht kwam de reactie en had meneer een borrel nodig om te kunnen slapen... de volgende dag probeerde ik hem te overhalen toch eens te proberen zwemmen met als argument dat het nu toch bewezen was dat... als hij mèt hoed, zonnebril, hemd, short en schoenen zo'n dik kwartier staande kon blijven drijven... het toch een fluitje van een cent zou zijn om even op zijn rug te dobberen... maar nee hoor niks gedaan... hij kan nog niet zwemmen en ik heb het opgegeven...
Dat zwemverhaal kwam bij me opborrelen toen ik bij Caerwyn over zijn bijna verdrinkingsdood las... moest dat toch even kwijt...
Genoeg gebabbeld voor vandaag... de kinderen komen eten... heb vlug even de strijk gedaan en nu moet ik toch aan de soep en de rest beginnen... tot weerziens... Myette












1 reactie op dit bericht
Zwemmen