Bedenking

Zaterdag... de gewone routine afgehaspeld... potverkoffienogantoe wat heb ik daar een hekel aan maar ja wat moet moet... hieronder verslag :

1 - Opgestaan met houten kop want niet kunnen uitslapen door gewoel en gekroch van 't manneke

2 - Appelsientjes uitgeperst en tegen mijn goesting een banaan naar binnen gewurmd... gevolgd door de nodige pillekes

3 - Kot opgeruimd

4 - Mezelf wat opgeknapt wat tegenwoordig een zware karwei wordt

5 - Den Buddy wakker gemaakt... kijken of er iets opmerkelijks binnen gekomen is... ook al niet om van te schrikken

6 - Klein strijkske gedaan... ook al een van mijn minder favoriete bezigheden

7 - Wat rondgelummeld... wat gelezen... nog wat computer

8 - Tijd om warm eten op tafel te zetten... restjes van de vorige dag... zuinig zijn... niets weggooien

9 - Nog even wat rusten voor zoon komt met Kiko

10 - Dan alles klaarzetten voor zoon en kleinzoon (Kiko) zoals bak water... hondendeken op bank... snuisterijen boven hondenhoogte in veiligheid brengen... honden-vlees-snoepjes uit vriezer halen... deur terras open zetten... niet vergeten ook het vliegenraam

11 - Dan de bestorming... hond davert de trap op... stormt keuken binnen... loopt me bijna omver... snuffelt gretig de lucht op... trekt het/zijn vlees haast uit mijn handen... wordt geknuffeld... ik krijg grote slobber-lik... hij krijgt kus terug... dan in stormdraf naar "den bompa" om ook daar "dag" te zeggen... gaat op rug liggen om van uitgebreide streling te genieten... wordt na een tijd onrustig... zoon gaat met hem de tuin in om het spelletje te spelen van "ik-ga-je-fles-pakken"... (is lege plastic waterfles)... hond komt hijgend terug binnen en moet weer gestreeld worden... "de bomma" (ikke dus)speelt het spelletje met hem : "iene-miene-mutte-tien-pond-grutte-tien-pond-kaas-wie-is-er-hier-de-baas" iets dat hij prachtig vindt en er nooit genoeg van kan krijgen... als ik zeg :"iene-miene" gaat hij al liggen om te genieten"... intussen is zoon in de frigo aan 't zoeken naar wat eetbaars... maakt zich een koud schoteltje klaar en hond laat mij pardoes in de steek om post te vatten voor zoon... begint alvast te kwijlen... krijgt ook zijn deel van het eten en komt voldaan op mijn voeten liggen.

12 - Einde van de zaterdag... tegen 12 u zetten we zoon met hond buiten en gaan slapen... moe maar toch tevreden

13 - Vandaag begon mijn dag met kot opruimen... brokjes hondenvoer opvegen... hondenharen wegvegen en nog wat karweitjes

Maar om eerlijk te zijn... het brengt wel extra werk en inspanning mee maar toch zou ik het missen als zoon met hond niet meer zou komen

Wat staat er vandaag op mijn programma... niets om over naar huis te schrijven... ik ben nog aan 't bekomen van gisteren... dochter en schoonzoon kwamen namelijk eten en dan sta je toch wel enkele uren in die hete keuken... want het was heet in tegenstelling tot vandaag... hier miezert het... wel lekker fris ... we raakten in een discussie over onze Belgische politiek en zoals steeds konden we er met ons boerenverstand niet goed bij hoe sommige van die hoogopgeleide dames en heren hun hersens wel werkten... onbegrijpelijk toch... dus werd het redelijk laat en ben ik na het afruimen mijn bed ingedoken en heb zalig geslapen tot 't manneke tegen 5 u droomde dat hij een woelmuis was en het bed begon te kriepen... daar moet ik vandaag echt iets aan doen.

Nog even enkele kledingstukken strijken en dan laat ik de boel de boel... ik moet ook mijn krachten sparen om ze te kunnen bundelen tegen vanavond als zoon komt met zijn maatje "het woeste geweld" ik heb al een leve plastic fles klaar liggen om in de tuin te gooien zodat Kiko zich kan uitleven als hij te ongedurig wordt.

Vandaag moest ik op controle bij onze huisarts... ik kwam aanzetten met enkele kleine defecten waar ik geen raad mee wist en hij begon met de gewone routine... oren... keel... ogen... bloeddruk... hartslag... op mijn vraag wat hij eigenlijk in die oren zocht was zijn antwoord : "tja als ik los door beide oren kan zien is er iets goed mis" waarop ik natuurlijk in de lach schoot en we waren vertrokken... die dokter van ons is een echte lolbroek en een bezoek bij hem is vaak leuk... hij gaf me iets om mijn verstoorde spijsvertering en gal aan te porren... nu maar afwachten.

Zondag zijn we gaan ontbijten met onze buren/vrienden met nadien een drankje op een terrasje... dat terrasje hoort bij Het Heilig Huisken... een heel oud cafeetje in Antwerpen... vlak ervoor posteerde zich een klein orkestje... blijkbaar was het feest in St.Andries... dat St.Andries kwartier was vroeger een levendige volksbuurt die lange tijd uit de gratie was maar nu in wederopbloei komt... mijn vader woonde een tijd in die buurt toen hij nog een snotaap was en hij en zijn broer vertelden vaak over hun deugnietenstreken toen en de vechtpartijen van de kerels van de ene straat tegen die van een andere straat... zo ging dat vroeger ook in de dorpen... dan trokken de vechtersbazen naar de kermis in het nabije dorp om eens goed te gaan bakkeleien... nu gaan ze daarvoor naar de voetbal... er is blijkbaar niet veel veranderd.

Ik zit in spanning... blijft het weer goed dan ga ik naar de minigolf... of gaat het onweren... tot hiertoe zijn wij gelukkig gespaard gebleven van watermalheuren en bij elk onweer schiet ik een gebedje af voor de sukkelaars die het ditmaal te verduren krijgen en nog eentje om deze kelk aan ons te laten voorbijgaan... amen.

Deze ochtend lag ik nog wat te soezen en mijn gedachten te ordenen want die sprongen alle kanten uit o.a. op geluiden... elke ochtend rond 6 u horen wij onze buurman zijn metalen trappen op en afkletteren... deuren en vensters worden open- en dichtgeklapt... elke vrijdag hoor ik zijn droogkast bom-bom-bom doen... allemaal geluiden die me in het geheel niet storen... integendeel ik heb dan zoiets van "doe jij maar druk, ik blijf nog wat lekker in bed liggen"... dan heb je het aanhoudende gevroem van de even verder weg liggende snelweg... soms het gedonk-gedonk-gedonk van de aan de andere zijde gelegen spoorbaan... allemaal geluiden die we niet kenden toen we ons huis daar bouwden want toen lagen we in een heerlijk afgelegen en rustige uithoek... dan zet ik de microgolfoven aan met ons dagelijks ochtendkoffietje en als de oven klaar is doet hij "ping-ping-ping"... de appelsientjes worden uitgeperst in een nogal luidruchtige electrische pers... ga ik even in de diepvries zoeken begint dat ding na luttele tijd luid te pingen als hij vindt dat zijn deur te lang open blijft... mijn GSM bromt voor hij begint te bellen... de vaste telefoon heeft dan weer een ander geluid... datzelfde geluid hoor ik soms op TV en dan zit ik in tweestrijd... is het de foon of de TV... mijn strijkijzer doet ook al mee als ik even de kamer uit ga en het laat aanstaan... dat zijn dan de geluiden en dan heb ik het nog niet over dat geknipper rondom mij... het strijkijzer... de droogkast... de GSM bij een ingekomen bericht... de modem die ik onder een kast wegstopte zit vandaar driftig te knipperen...  je leest hoe je je stroomfactuur kan verkleinen door alle waaklichtjes uit te schakelen maar dat is niet zo eenvoudig... de meeste zijn gewoon geprogrammeerd om tot hun levenseinde te blijven branden en/of knipperen... of je kan ze wel uitlaten maar dan is het zo'n ellende alles weer in te schakelen dat je de boel de boel maar laat... ach wij zijn het al zo gewend dat het niet meer opvalt... toen ik onlangs een Engelse film zag die zich afspeelde in de jaren '40-'45 werd ik plots een halve eeuw terug de tijd ingeslingerd en dan besef je maar hoe alles veranderd is in die luttele jaren... soms ten goede maar ook niet alles is beter geworden en dan vraag ik me af... zou ik terug willen in die tijd... jawel als ik dan ook die halve eeuw jonger word en vergeten heb wat ik voorheen had... ach ik zal maar in deze ijd blijven en al dat geknipper... getril en gerinkel negeren... iets wat ook gemakkelijker wordt met ouder worden want je hoort en ziet ook niet meer zo goed.

Er zijn zo van die dagen dat alles je zowat tegenzit... toen ik vanmorgen mijn slaapogen tot op een spleetje opende togen mijn hersens direct aan het werk... wat stond er op het programma die dag... naar de bank bellen (bwah)... de was in de machine proppen en er later terug uithalen... mijn eigen haardos wassen... mijn nagels scherpen... iets aan de microgolfoven prutsen... bedenken wat we vanavond moeten eten (bwah)... en nog wat van die routine klussen... na al dat denken voelde mijn kop nog houteriger aan dan anders en had ik helemaal geen zin in opstaan... aangezien ik nodig moest plassen deed ik het maar en toog aan de slag.

De bank verraste ons enkele dagen geleden met de verzekeringspolis voor de auto waarop het bedrag maar liefst verdubbeld was... dus uitleg was nodig... die uitleg was dat 't manneke verleden jaar bij het uitrijden van de garage lichtjes de aan de overkant geparkeerde auto had geraakt... wij zijn eerlijke maar ook heel domme mensen en rapporteerden het voorval aan de eigenaar van die auto met als resultaat... bonus malus naar omlaag (of is het omhoog) en worden wij voor onze eerlijkheid zwaar gestraft... het doet iemand wel twijfelen of we volgende keer nog zo eerlijk zullen blijven... toen ik de rekening had betaald... samen met een andere van het ziekenhuis... dit via de computer... merkte ik tot mijn afgrijzen dat ik die polis al had betaald en ik kon de zaak niet meer rechtbreien... weer een telefoontje naar de manager... verzekeringsmaatschappijen zijn toch een maffia bende vind ik... jarenlang betaal je elk jaar trouw je premie maar ik heb het nog niet meegemaakt dat je ervoor beloond wordt en wat van je geld terugkrijgt na goed gedrag maar owee als je eens een heel klein ietsie pietsie voor kosten voor hen zorgt.

De microgolfoven... dat was gisteren nadat mijn poetshulp weg was... ik had ze gevraagd de keukenmuren en plafond af te wassen... toen ik iets in de oven stak dekte ik de schalen af met een daarvoor bestemd plastic deksel... ging even naar boven tot ik een rare brandlucht rook... die lucht was beneden om te snijden en kwam uit dat oventje... het plastic deksel lag er helemaal verwrongen en gesmolten bij... na onderzoek bleek dat de knop op "grillen" stond... blijkbaar had poetshulp die knop verdraaid... ik zal in het vervolg alles moeten checken als ze weg is want de vorige keer was het de geiser.

De minigolf is ook in het water gevallen... man zit weer sport te kijken en ik zoek troost hier.

Zoon belde gisteren om te vragen of onze voeten nog droog waren gebleven... zijn tuin stond onder water en hij dacht erover er visjes in te zetten... bij ons gelukkig niet en dat komt omdat wij blijkbaar op het hoogste deel van Berchem zitten... vroeger heette het Bergheem zodoende... het is wel even anders in het centrum... die liggen lager en hebben weer prijs met o.a. het gekende restaurant De Troubadour waar de keuken blank staat... het mag al stoppen nu... genoeg water gehad of we moeten bottekes kopen voor Pol de schildpad.

Vaak ziet men tegen iets op en dan valt het geweldig mee... zo ook gisteren met die uitstap naar St. Hubert... alhoewel de dag begon met een schok... er zat namelijk 8 u in mijn hoofd als vertrektijd aan het Crowne Plaza en ik had het lijstje bij van degenen die daar opstappen... er is ook een tweede opstapplaats in Wommelgem en ik moet bij de eerste controleren of iedereen aan boord is... jaja... gelukkig was ik al vroeg opgestaan en klaar voor vertrek maar ging nog even rustig op het toilet zitten toen mijn GSM begon te brullen... ik vloog naar beneden om dat ding op te pakken... met mijn broek op mijn enkels... en hoorde onze voorzitster roepen dat ze al een heel kwartier stonden te wachten aan de bus... het was toen kwart over 7 u... ik kwam uit de lucht gevallen en stotterde dat het toch 8 u was maar nee... bibi hier had eventjes misgekeken... ik ben toen terug in die broek en mijn laarzen gesprongen... heb 't manneke in zijn nekvel gegrepen... de wagen ingesprongen en vertrokken... ik moet bekennen dat onze leden stuk voor stuk heel sportief reageerden want ik stond gewoon stijf van schaamte om mijn misstap... ze konden er nog hard om lachen toen ik het verhaal deed over mijn op- de-enkels-gezakte broek... ik heb natuurlijk uitgebreid mijn excuses aangeboden aan iedereen en de zaak was afgesloten.

De rest van de dag verliep prima... het weer was genadig voor ons zodat we onderweg al wat moesten strippen... het bezoek aan de Basiliek van St. Hubert verliep goed al is die Basiliek om te huilen zo verwaarloosd... de wanden en het gewelf zijn behangen met netten om vallende brokken steen op te vangen... alles ligt onder dikke lagen stof... iedereen heeft het blijkbaar opgegeven er nog iets van proberen te maken... het gewone probleem... no money... onze gids was echter een smakelijke dikkerd die een behoorlijk nederlands sprak en met veel humor de staat van het gebouw uitlegde... na afloop weigerde hij zelfs geld aan te nemen en dat is dan ook de enige keer dat we dat bij een gids meemaakten.

Dan de warme lunch... die was om duimen en vingers af te likken... de uitbaters zijn vlamingen die zich daar hebben gevestigd en er prat op gaan niets anders dan zelfgekweekte groenten en kruiden te gebruiken... bij het vlees op ons bord werd zelfs de boer vermeld waar dit vandaan kwam... de bediening was ook eersteklas... kortom perfectionisme op en top... ook de wijn was mmmmmmmmmm!

Na die lunch de bus in naar het Fourneau St-Michel... een soort Bokrijk maar dan Ardens... huisjes en werkplaatsen uit die streek en uit lang vervlogen tijden en dan nog ver uit elkaar gelegen ook zodat ik blij was toen de gids afscheid van ons nam... die gids haar nederlands was van de hakkel-takkel maar het mens deed haar best en werd door onze leden op tijd en stond terug op weg geholpen... nog even een drankje in de Auberge daar en dan terug naar huis... weer 2 en 1/2 uur rijden... mensen lief wat was ik blij mijn huisje terug te zien en nog beter... mijn bed... maar alles bijeengenomen was het een geslaagde dag... ik heb zelfs mensen nader leren kennen die weliswaar al enkele jaren lid zijn maar waar we eigenlijk geen contact mee hadden... je kent dat wel... in een groot gezelschap loop je elkaar soms voorbij met een glimlach of hallo maar dat is het dan... we waren niet met een volle bus ditmaal en daardoor is het ook gezelliger.

Vandaag kreeg ik zo opeens... plots... eensklaps... allee in één woord zomaar ineens een gekke kuur en begon zowaar de papierwinkel op te ruimen die zich in de loop van maanden had opgehoopt in de secretaire... tenminste ik begon de boel uit die kast te sleuren en op de grote tafel uit te strooien... zoals ik al zegde... een gekke bui... na zowat een half uur had ik al dik spijt maar ja daar lagen ze dan die paperassen en die moesten elk in hun hokje... zegge "mapje" gestoken worden... en zoeken maar want "waar had ik nu weer die en die map gelegd"... na twee uren zwoegen en sakkeren was de boel geklaard en ik een zenuwwrakske... van één ding ben ik zeker... het zal weer maanden duren voor ik nog eens aan die job begin.

Morgen gaan we met de club op dagtocht naar St.Hubert en de Fourneaux St. Michel... vroeger keek ik met plezier uit naar die tochtjes... dat is tegenwoordig wel anders... zo ook voor 't manneke... een hele dag op tocht is wel vermoeiend en ik heb er eerlijk gezegd niet veel zin in... maar ja dit jaar zijn we haast niet met de club mee kunnen gaan door omstandigheden... met ouder worden vallen er veel zaken weg... de vroegere wandeltochten en fietstochten met vrienden... de turnavondjes... soms was dat afzien maar de "afters" waren altijd plezant... enfin we zullen zien wat morgen ons zal brengen... zere voeten en knieën zeker maar dat overleven we wel... wat nog het minst prettig is is dat vroeg opstaan... een van de leuke dingen van gepensioneerden... het uitslapen.

Het weer is zonnig... wat winderig maar ja dat moet je er maar bij nemen... maar toch is het een trieste dag voor mij en ook voor vele anderen want onze Gaston is er niet meer... als fervente fan van "Gaston en Leo" kan ik nog altijd genieten van hun sketches alhoewel ik ze al tig keren heb gezien... in mijn ogen was het koppel het beste komisch dua dat ik kende... hun humor was soms voorspelbaar maar de manier waarop ze zelfs de oudste moppen brachten was subliem... Leo werd soms onderschat omdat Gaston de meeste aandacht trok met zijn expressievolle snoet... maar hij was ook onmisbaar en het beste bewijs daarvoor is dat Gaston na de dood van Leo een beetje op de dool geraakte... Gaston kon zowat alle typekes aan... man of vrouw het maakte hem niets uit... als vrouw was hij zelfs appetijtelijk... ik krijg regelmatig videofilmpjes binnen van vrienden met sketches van het duo en kijk er altijd met evenveel plezier naar... maar dat plezier zal nu gemengd zijn met weemoed... weemoed om alles wat voorbij is... de dingen uit onze jeugd die er niet meer zijn... de personen die ons leven prettig maakten allemaal weg... en ja er is een hele meute nieuwe komieken op de bühne tegenwoordig maar... ligt het aan mij of het oud worden... ik kan ze niet smaken... de ene vindt het komisch rare geluiden uit te stoten en dat vind de huidige jeugd hilarisch... de andere gaat de politieke toer op en kleedt bekende mensen uit tot op hun hemd op het beledigende af... een andere kan alleen maar schunnige taal uitslaan en vindt daar weer een ander publiek voor... nee geef mij dan maar Gaston en Leo... dat was soms onnozele humor maar nooit kwetsend... ach weer een stukje verleden.

Een belastingaangifte invullen... het enige papierwerk waar ik niet mee opgezadeld werd... vroeger dan... de laatste jaren kwam de aanslag heel braaf en net binnen... volledig ingevuld en uitgerekend... zo gemakkelijk... dat was weer een zorg minder... toen die gehate gele envelop in onze brievenbus stak maakte ik me nog geen zorgen... maar dan... terug een hele berg paperassen te lezen en eventueel in te vullen en dat soms in een onbegrijpelijk en dubbelzinnig taaltje waar je haarpijn van krijgt... ik schoof die hele berg naar 't manneke toe maar die gaf geen sjoege... "ik kan dat niet goed lezen want mijn ogen zijn niet zo best" en "doe jij dat maar" en daar zat ik... de papieren die je toegestuurd worden voor het pensioen zijn ook al niet duidelijk... een bepaald bedrag bovenaan... daar worden ditjes en datjes van afgetrokken en onderaan staat dan de einduitkomst... wat moet je nu invullen het bovenste of het onderste... man wist het niet meer en ik dus ook niet... dan maar mikken... het aantal dienstencheques hield ik in het begin bij maar aangezien dat niet meer nodig was niet meer... weer gaan tellen... etc. etc. en het is nog niet gedaan... ik zit hier moed te vergaren om me weer op die paperassen te storten... manlief is het huis uitgevlucht naar de golf... mijn steun en toeverlaat... jawadde. 

Mamma mia wat een dag... heel vroeg opgestaan om alles op te ruimen wat er gisteravond is blijven liggen... zoon was nogal laat blijven plakken en toen hij weg was ben ik blijven plakken aan Travolta... ik ben namelijk ietwat versqlaafd aan "Grease"... zag die film ettelijke malen maar kan er gewoon niet genoeg van krijgen... misschien vinden jullie het wat infantiel maar ik geniet nog altijd van die verliefde koeienoogjes van John als hij naar zijn Olijfje kijkt... dus de rommel die Kiko had nagelaten bleef liggen tot de volgende dag... vandaag dus... net toen ik alles uit de weg had geruimd belde mijn poetshulp dat ze niet kon komen... wat doe je dan... aangezien er na de middag clubvergadering bij ons was gepland stroopte ik mijn mouwen op en begon het kot uit te mesten... heb zo'n 3 uren als een wervelwind(je) door het huis gewerveld met poetsdoek en dweil want je wil toch niet de naam krijgen van een slonzige hausfrau... dan na vlug een boterhammeke te hebben vermalen begon ik aan het opknappen van mijn persoonlijke en ietwat verwilderde ikke... kotteke proper... ikke toonbaar... laat de show maar beginnen maar eerst nog koffie zetten voor het gezelschap... dan van 2u tot 5u zitten vergaderen en notities nemen... toen ze eindelijk weg waren was het weer tijd voor het avondeten... dat werd heel simpel soep met brood... jaja wat denk je dat ik nog culinair ging koken ook... no way... toen ik zonet voor de TV neerzonk en schuchter bekende dat ik moe was  kreeg ik schamper te horen "van wat"... dat was de laatste druppel en de emmer liep over... dat wordt weer "beeld zonder klank" voor een tijdje want ik ben gekwetst tot in mijn vermoeide binnenste... ik neem me voor hem van hetzelfde laken een pak aan te meten zogauw ik de kans krijg maar helaas tegen dan ben ik mijn koleire weer kwijt... één ding is zeker... vannacht rol ik me als een mummie in mijn deel van het dekbed en wee hem die me durft storen.

Gisteren een drukke maar prettige dag gehad... na het gedane routine werk thuis naar de golf getrokken met onze jonge vrienden... jong ja want 30 jaar zijn ze allebei en in onze ogen dus nog kuikens... het ene kuiken was ons vroegere buurmeisje... de jongste uit een nest van 8... bij gebrek aan een echte opa adopteerde ze 't manneke dan maar en die werd voortaan door de hele bende "opa" genoemd... mij probeerde ze ook wel te benoemen als oma maar toendertijd voelde ik me nog niet geroepen om al bomma te zijn en heb er feestelijk voor bedankt... dat kuiken heeft nu een partner en ze wonen samen maar regelmatig krijg ik nog mailtjes van haar en de vraag om nog eens af te spreken... dat deden we gisteren... we speelden een partijtje golf en praatten wat na onder het slurpen van een welverdiende cava...  aangezien zij al voor een etentje waren uitgenodigd diezelfde dag wilden ze met ons een latere datum vastpinnen... we zijn al eens met hen gaan eten bij de Turk en dat was heel gezellig... datum staat vast voor binnen 3 weken... wat het gaat worden is nog in beraad... Chinees of Libanees... we zien wel.

Als ik zo terugblik op vroegere tijden verwonder ik me nog steeds over wat we toen allemaal deden op 1 dag zonder er moe van te worden... na ettelijke klussen tijdens de dag uitgevoerd te hebben trokken we 's avonds naar de "cinema" en daarna de dancing en hosten daar rond tot een stuk in de nacht om de volgende dag ietwat verlept (maar niet erg) de nieuwe dag aan te vatten... een groot verschil met toen... gisteren wilde ik nog "Wild N-Sealand" zien en heb er inderdaad een stukje van meegemaakt... prachtig land toch... maar dan ben ik gewoon in slaap geduikeld en dat is gewoon niet mijn gewoonte... 't manneke lag al lang voor mij te snurken maar dat is wèl schering en inslag bij hem... voor één keer lagen we eens gelijktijdig in bed... of mijn hoofd het kussen heeft voelen raken weet ik niet meer.

Neeje... ik ga hier niet zitten klagen over dat beetje regen... dat beetje vocht heeft blijkbaar onze sluimerende meidoorn en de seringen een kick gegeven want waar ze gisteren nog ietwat verlegen stonden te blozen pronken ze nu volop met hun bloemenpracht... en lekker ruiken dat het doet... beter dan de duurste parfum... en blijkbaar zijn die bloempjes van de meidoorn ook een lekkernij want we betrappen regelmatig een duif en ook een ekster dat ze zitten te snoepen... het is hen gegund hoor... zonet een tocht naar de supermarkt gemaakt en de nectarines zijn weer op de markt... dat is het snoepje van onze schildpad... die eet gewoonlijk komkommer en witloof maar af en toe een half nectarineke gaat er grif in en dan smakt hij zowaar.

Vandaag geen golf voor ons want we moeten op oogcontrole... tja tegenwoordig mag je niet meer kiezen wanneer maar moet je blij zijn dat je bij de dokter kan... het zal weer druk zijn in de kliniek... morgen een hartig gesprekje voeren met de bankmanager (die van ons filiaal) en donderdag is er golf geplant met ons vroegere buurmeisje en haar partner... een schat van een kind dat regelmatig nog eens "opa" komt opzoeken... opa is 't manneke en zo noemden ze hem toen ze klein waren wanneer hij met ze speelde... we hebben namelijk heel de bende (8) van de overburen zien geboren worden... niet letterlijk dan... het zijn nu natuurlijk allen volwassen meiden en kerels geworden en zijn uitgezwermd... een zit er in N.Zeeland... een in Duitsland... een in Londen... ze zijn ook multicultureel ingesteld van huis uit al en hebben als partner een N.Zeelandse... een Amerikaanse... een Koerd... een Filipijnse... een Chinese... een Indonezier... en twee een Belg... gelukkig dat ze niet allemaal samen op bezoek komen... het zou me een Babelse geschiedenis worden.

Ik word geroepen door manlief die roept dat het tijd is om te vertrekken.

ZON... en nog eens ZON... zalig toch... gisteren hoorde ik op de radio over de eindeloze files op de snelwegen... en ik voelde medelijden... natuurlijk moeten mensen die nog werken en schoolgaande kinderen het weekend gebruiken om hun dosis lucht en zon op te slaan maar als gepensioneerden hebben wij dat probleem niet en gelukkig maar... de laatste tocht naar het zeetje met de kinderen... toen nog heel jong... en dàt op een zondag... is nog in mijn geheugen gebrand alsof het gisteren was... liefst maar 3 keren hebben wij in de file moeten stilstaan wegens accident op de baan... je moet maar pech hebben... en dat in een brandende zon met 2 kleine kinderen die... gewapend met emmertje en schepje... op hete kolen zitten om eindelijk uit die hete auto te mogen... dat was nog in de tijd dat wagens gewoonlijk geen airco hadden... ik hoor het nog in mijn dromen : "wanneer zijn wij bij de zee nu" en "zijn wij er al bijna" en dat ontelbare malen... om gek te worden... dus dat was letterlijk ons laatste daguitstapje naar zee... we hielden er gewoon een trauma van over .

Die tijd ligt achter ons... onherroepelijk... je bent jong en kunt nog veel aan maar niet alles was rozengeur en maneschijn... we hebben vele netelige tijden gekend maar... die tijden herinner ik me wel maar... wat me altijd verwondert... is het feit dat je je veel meer goede herinneringen herinnert en ook koestert... momenteel staat er een foto op mijn bureaublad hier van mijn twee spruiten... toen nog kleuters... die dolgelukkig in een hooiveld rondspringen... zoontje droeg nog een luier en die luier hangt zowat op zijn mollige knietjes... zo schattig en zo lang geleden... zaterdag was hij nog hier en helemaal niet meer mollig... dochter kwam vrijdag met haar man eten en we hebben nog lang op het terras buiten gezeten... de eerste keer dit jaar... zalig toch.

En wat deden de oudjes... zaterdag voormiddag de boel van de vorige dag opgeruimd... na de lunch de fiets op... ook de eerste keer dit jaar... en wat rondgetoerd in de ons omringende parken... ja op dat gebied zijn wij verwend... liefst maar 5 parken en parkjes waar je rustig kunt fietsen... aangezien we direct na het eten vertrokken waren die parken zowat verlaten en tegen de tijd dat de meute eraan kwam reden wij terug naar huis om in de tuin van de inspanningen te liggen bekomen... 's avonds met zoon tot 12 u op het terras gezeten terwijl Kiko dolgelukkig op en af de tuintrap afliep om in de tuin te gaan snuffelen en overal zijn territorium te gaan afbakenen... ik denk dat we voorlopig geen kattenbezoek meer te verwachten hebben... de zondag een zalige tuin-lig-dag met boek afgewisseld met soms een dutje... liggen luisteren naar de vogels rondom die eveneens in hun nopjes waren.

Vandaag wordt het nog warmer en dat betekent voor mij weer een plekje in de schaduw met weinig beweging (van mij dan)... morgen wat boodschappen en later met 't manneke naar de oogarts voor controle op onze kijkers... woensdag naar de bank om eens te informeren of er nu niet ietwat meer uit mijn pover spaarboekje te halen valt... ik kreeg bericht dat het tot 0,05 % gezakt is... binnenkort moeten we nog gaan betalen om ons geld te laten bijhouden... vrijdag is het blogdag (dit voor de aandachtige lezer)... en voor je het weet is de week alweer om en ben je een week ouder.

Ai ai ai... oud worden is toch alles behalve plezant... vandaag gingen we op bezoek bij kozijn van 't manneke... die wordt volgende week 90... altijd een vief ventje geweest... enkele maanden geleden bij ons vorig bezoekje ging hij nog in discussie over geld beleggen... en nu kwam hij voetje voor voetje aangeschuifeld... helemaal uitgeblust... auto weg gedaan want durfde niet meer rijden... vergeet alles... heeft gewoon in niets meer interesse... voor hem is het gewoon niet meer nodig... zijn vrouw die nog altijd in behandeling is na een ernstige operatie moet dat aanzien en proberen er de moed in te houden... wat ze dan ook doet en waarvoor ik haar moet bewonderen... ik was er echt niet goed van... je ziet dan hoe het jezelf kan vergaan binnen luttele tijd en dat is echt niet bemoedigend... maar allee... eens goed slapen en ik kan er weer tegen... en de boer hij ploegde voort... dat is mijn motto.

Meimaand... een maand die je doet denken aan een zalig lentezonneke... fris groen rondom... vogeltjes die druk kwetterend een nestje bouwen... en zo te zien is die al goed begonnen want ik zie zon... fris groen en hoor kwetteren... als dàt maar blijft duren

Ook een maand waarin de plechtige communicantjes rondparaderen... ik werd al vroeg wakker en lag wat te soezen en van soezen komt denken... aan wat... aan mijn langgeleden plechtige communie... in een tijd die je je nu bijna niet meer kunt voorstellen... om te beginnen waren er de voorbereidingen... op "retraite" gaan met een hoofd vol "papilotten"want die lange haren moesten op de grote dag in sierlijke pijpekrullen hangen... het uitzoeken van dat communiekleed... ik was toen al ietwat tegendraads met eigen meningen en wilde absoluut geen kleed met wijduitstaande tulen rokken... nee dat van mij moest eenvoudig zijn en soepel... dus de hele koekestad afgezocht met la mamma die er bijna een punthoofd van heeft overgehouden en ook gevonden... nog een kroontje... een "sacochke" en schoenen... ook die vonden we na lang zoeken en voilà laat maar komen nu... de dag zelf moest ik al heel vroeg bij de "coiffeur" zijn voor het uitkammen... die man was nogal een teut zodat ik op het nippertje kon vertrekken... al te laat en ik dus met mijn rok hoog opgetrokken naar de kerk gesprint... onderweg brak het lint van mijn sacochke af zodat ik al gehavend en stiknerveus de kerk binnen draafde wat me enkele nijdige blikken opleverde... van de dienst zelf herinner ik me weinig want eigenlijk was ik toen al atheist in de dop... na de mis het uitwisselen van "beelekes" met mijn lotgenoten en die beelekes kregen een plaatsje in het missaal waar ze nu nog zitten... dan de ronde van de familie om mijn outfit te laten bewonderen en te horen dat ik "precies een bruid" was... tegen de avond kwam er een "traiteur" aan huis met zijn potten en pannen die hij dan in ons piepkleine keukentje moest opwarmen... daar herinner ik me alleen nog de "sole normande" van... nog altijd een van mijn lievelingsgerechten... heel de familie was te gast en er werd duchtig gefeest... ik herinner me nog nonkel Leon die met la mamma den "boemsedeesie" danste en van pure vreugde ma met zijn heup zo'n opdoffer gaf dat ze haast door de glazen verbindingsdeur tuimelde... ja die nonkels en tantes konden feesten... allemaal dood nu maar de herinneringen blijven.

Dan de geschenken... ook zoiets nostalgisch... een "liseuse"(heb ik nog)... een nageletui (verdwenen)... een paternoster.(heb ik ook nog).. een juwelendoosje(waar gebleven?)... een zegelring(gestolen jaren terug)... en nog wat dingen die ik me niet meer kan herinneren... de tweede dag werd ik in mijn "tweede-dags-outfit" gestoken en gingen we weer op bezoek... het was een snikhete dag en daar liep ik dan met mijn nieuwe jas en bijpassend hoedje... te zweten als een paard... om mooi te zijn moet je lijden zegde men toen... en lijden was het.

De communie van mijn kinderen was heel wat eenvoudiger... dochter mocht kiezen tussen een "echte communiejurk" en een fiets en koos de fiets dus deed ze haar communie in een "albe" en eigenlijk vind ik dat veel mooier ook... voor de tweede dag kocht ik haar een mooi lichtgroen kleedje en dat ding heeft ze nog vaak gedragen op feestjes... zoon mocht niet kiezen want iedereen moest een albe aan... hij kreeg ook zijn fiets en zijn eerste echte pak... de maaltijd werd in een restaurant genomen met een sterk uitgedunde familie... die zijn er ook niet meer.

Dat was een blik in het verleden... nostalgie... maar in het heden komen er ook soms mooie dagen zoals vandaag... ik ga me nu aankleden voor een laat ontbijt met onze buren... iets dat we ons hebben voorgenomen een keer per maand te doen zolang we er nog zijn en nog kunnen genieten.

Hoop doet leven... gelukkig maar want anders zouden er nog veel meer mensen sterven die het even niet zien zitten... en vandaag hopen we dat het eindelijk eens lenteweer gaat worden... zelfs de schildpad in onze tuin zat er mistroostig bij de laatste dagen... wilde niet eten... waarschijnlijk zat hij inwendig te rillen van de kou... wat betreft kou... de vorige nachten kon ik moeilijk in slaap geraken van de kou alhoewel we nog altijd de donsdeken op ons bed hebben liggen... gisteravond dacht ik : "vannacht gaan ze mij niet hebben" en trok te bed met mijn damarke onder mijn pon en slaapsokken aan... niet bepaald sexy of elegant maar wel behaaglijk... als 't manneke het niet om aan te zien vindt doet hij maar zijn ogen dicht... aanbevolen voor een goede nachtrust...

Dat manneke gaat gewoonlijk heel laat slapen... zit dan nog TV te kijken... naar wat heb ik het raden naar en ik wil het ook niet weten... hij doet maar... deze ochtend kreeg ik wel een spannend verhaal opgedist bij mijn rozijnenboterhammeke... liefst drie combi's hadden voor onze deur geparkeerd en gingen bij de overburen binnen... niet de combi's wèl de agenten... ... en kwamen na drie kwartier buiten met een man... mysterie... mysterie... iets waar mijn nieuwsgierige slaapgenoot nog dagen over kan nadenken en praten.

Dat manneke is nu naar de minigolf voor zijn dagelijks partijtje en ik ga zo dadelijk een van de door mij opgenomen films op TV bekijken nu ik even die TV voor mij alleen heb.

Vernieuwen... steeds maar veranderen in naam van vernieuwing... sorry Sennet dat ik nu even moeilijk ga doen maar toen ik zonet dringend een blogje kwijt wilde was ik het noorden kwijt... waar is dat vertrouwde sennet gebleven... HELP!!!... toen ik mijn paniekaanval onder controle kreeg begon ik te zoeken en te zoeken en te zoeken... nogmaals sorry maar de vroegere versie vind ik heel wat overzichtelijker of ligt het aan mijn PC... alles staat mijlenver uit elkaar getrokken en scrollen maar om eindelijk dat blogje terug te vinden... waarom steeds maar veranderen... dat doet mijn bank ook... net als je internetbankieren onder de knie gekregen hebt en je jezelf fier op de borst klopt melden zij ook trots dat ze een betere versie hebben uitgedokterd en kun je opnieuw beginnen zoeken... ik krijg er het apezuur van.

Nogmaals SORRY Sennet voor alle moeite die jullie je hebben getroost maar ik vond de vorige opstelling VEEL EN VEEL BETER!

En weer zo'n druilerige dag... een dag dat je zomaar wat ronddrentelt in je huis... kasten open trekt... laden idem... met het idee van wat opruimwerk... een dag vol verrassingen ook want wat je dan allemaal tegenkomt in die lang vergeten hoekjes van die kast of lade... dingen waarvan je denkt :"waarom heb ik dat ooit in huis gehaald" maar ja ze zijn er... ongebruikt... vergeten en dus totaal nutteloos geworden... wèg ermee... het schept wel een probleem... ik ben namelijk fel tegen zomaar weggooien en zadel er liever anderen mee op wat nog niet zo simpel is als het lijkt... die vergeten en nutteloze dingen zijn dan ook enkele jaren oud en geheel uit de mode... nu kan ik ze bijhouden tot ze ooit weer in beeld komen maar ja daar zit ik dan met propvolle laden en ooit gaan mijn kinderen me vervloeken zoals ik deed bij het opruimen van schoommoeder's en mama's kasten... je staat dan versteld wat men allemaal verzamelt... dus... ik ben er nog niet uit.

Ik was de frigo een beetje aan 't opruimen... nog zoiets... vond potjes saus die ik nooit gebruikte en waar een groen laagje "glazuur" op dreef... tja die ga ik echt weggooien... terwijl ik de hoekjes stond uit te peuteren kwamen er tegenstrijdige gedachten bij me op... ik vind het namelijk opwindend een nieuw meubelstuk te mogen inwijden zoals een koelkast bvb... alles een plaatsje te geven in die splinternieuwe omgeving... en dat terwijl ik intussen sta te treuren over het geld dat ik er aan moest uitgeven... of... terwijl ik de tandpasta tube met veel moeite sta uit te knijpen om toch dat laatste restje te kunnen benutten... toch snak naar het ogenblik dat ik een maagdelijk verse tube kan openen... ik kocht onlangs eentje waar ze op TV fel reclame voor maken... je tanden worden na enkele poetsbeurten witter en witter... aangezien mijn eetkamer meer de kleur heeft van oud ivoor kocht ik het en begon vol goede moed aan de verplichte poetsbeurten... jawadde... witter worden ze niet maar de lavabo en alles waar dat spul mee in aanraking komt zit onder de blauwe spetters wat me na elke poetsbeurt er nog eentje oplevert... die tube ben ik nu verwoed aan 't opmaken maar er zit precies dubbel zoveel in als in een gewone... dat ding raakt maar niet leeg.

Als dit blogje af is bij gebrek aan meer informatie ga ik nog wat rondspeuren in huis of er nog hoekjes zijn die verborgen schatten opleveren... mijn kousenla heb ik al uitgemest... enkele jaren geleden kocht ik in een wufte bui van die zelfophoudende kousen... heel sexy als je ze op een prachtig jong en slank model ziet... mijn benen weigerden echter die kousen op te houden... de eerste keer dat ik de stad wilde intrekken ben ik maar tot aan de hoek van mijn straat geraakt... toen hingen die verrekte dingen al op mijn knieën en moest ik terug naar huis om een gewone panty aan te trekken... ik ben echter nogal hardleers en kocht er nog enkele van een ander merk... idem dito... daar zat ik dan met een doos vol van die sexy kousen die me elke keer ik die lade opentrok spottend aankeken... mijn poetshulp was er blij mee... toch eens vragen of ze bij haar blijven zitten.