Om te beginnen een dikke SORRY... waarom... ja als ik ongelijk heb beken ik het ook... zoals ik vertelde zochten zoon en ik tevergeefs naar die stofzuiger en dachten dat man hem had weggegooid... nee dus... toen ik zoon gisteren weer opriep om me te helpen en ik iets anders zocht vonden we dat hulpje van mij EN die stofzuiger heel diep weggestopt onder allerlei rommel... dus vader is onschuldig verklaard... zoals ik ook al vertelde is man methodisch onze tuin aan het leeg plukken onder het mom van snoeien... en ik ging in de tegenaanval en bestelde een pakket planten... na een hele winter waren de boorden van het gazon wild uitgegroeid en hadden nood aan een knipbeurt... terwijl man TV zat de kijken begon ik met frisse moed... noem het maar overmoed... aan die taak... met puffen en zweten heb ik één kant gehaald en dacht dat mijn hart het zou begeven... heb dan maar mijn lieve zoon gebeld en die kwam ons moeke terhulp... samen de hele tuin een lentebeurt en alle plantjes een plaatsje gegeven... nu ligt ons hofje er keurig bij te wachten op enkele frisse buitjes... oeioei... niet kwaad worden maar echt ze hebben het nodig na al die weken van zon en droge koude wind... het water dat we de borelingen gaven bleef aan de oppervlakte liggen borrelen... gisteren was voor mij een succesvolle dag... over de spierpijnen en de rest ga ik het niet hebben... tja je kan niet alles hebben in je leven nietwaar... vandaag komt mijn poetshulp en de ramenwasser en dan moet ik het een hele maand alleen klaren... met mondjesmaat... van die verpleger zijn we nog niet verlost want man heeft het klaargespeeld zijn andere been te stoten net nu die wond eindelijk dicht zat... dan maar weer een lading verbandmateriaal laten komen... een mens moet op alles voorbereid zijn nietwaar... zelfs op oorlog of andere kalamiteiten zoals de EU ons oproept om te hamsteren... ik heb alvast een voorraadje WC papier besteld... je weet maar nooit!

Hoi... zondag en prachtig weer... ik zit even uit te blazen na gedane huishoudelijke inspanningen... tja een huishouden kent geen rustdag... man wil niet meer douchen en dus moet ik hem van kop tot teen zelf wassen... hij was gelukkig niet weerspannig... loof de Here... aangezien mijn strijkhulp volgende week komt moet ik zorgen dat alles strijkklaar ligt voor haar en dat betekent nog 4 wasbeurten plegen... de tuin lonkt maar zal even moeten wachten... gisteren kwam zoon ons uit de nood helpen... een houten wand die terras van tuin scheidt stond wankel... onderaan gerot door het vocht... zoon heeft er de hele dag aan gewerkt... nieuwe balken... alles een nieuwe laag vernis gegeven... en dat alles onder luid protest van papa die niet verstond waarom dat allemaal moest... zoon is totaal uitgeput naar huis vertrokken... en dat niet alleen van dat werk... zijn geduld was uiteengerafeld... toen hij de stofzuiger uit de garage wilde gebruiken was dat ding niet meer te vinden... enkel wat onderdelen in de stookkelder... het werk van de "alles-moet-weg" rage van vader... ik was er even niet goed van... het ding was amper 3   jaar oud... waarschijnlijk kon hij het goede knopje niet vinden om hem te gebruiken en dan gooit hij woedend alles weg... ik heb net nog de afstandsbediening van de TV kunnen redden of die was ook ribbedebie... tja je zou kunnen zeggen dat ik een spannend leven leid... voor mij zou het wel wat rustiger mogen... het is wat het is en we ploegen door.

Net terug van een "bankentocht" door het naburig parkje... wat gewandeld en naar de kindjes in het speeltuintje gekeken en genoten van het zonnetje...ook deze voormiddag weer aan mijn stoelyoga begonnen...iets waar ik de vorige week niet aan toekwam...te moe om me ook nog extra te gaan afmatten... na thuiskomst mezelf en man beloond met een ferme hap ijscreme... tja voor de lijn moeten we het niet laten want de kilootjes vliegen er vanzelf af... nog even en hier lopen 2 rammelende skeletten  rond...wat ik al niet deed om af te vallen vroeger en nu kan ik me zelfs volproppen met snoep zonder bij te komen... toch wel een voordeeltje van oud zijn... een ander is dat ik me niets meer aantrek van wat anderen van me denken... wat ik moet proberen is niet klakkeloos mijn eerbiedwaardige leeftijd te verkondigen... iets wat ik vroeger immens belachelijk vond en waar ik me nu zelf op betrap... maar ja soms kan het helpen om iets gedaan te krijgen... haha... geniepig nietwaar!

OEF en nog eens OEF...was me dat een dag gisteren... toen ik beneden de was uit de machine wilde halen stapte ik in water... tjonge was me dat schrikken... wat nu... eerst dat ding afzetten en gaan nadenken over hoe het verder moest... dweilen natuurlijk maar het ergerlijke is dat water geen grenzen kent en overal onder en achter kruipt... dat betekent alles buiten sleuren en mijn rug brulde van afgrijzen... dan maar mijn lieve zoon bellen... die kwam direct en samen hebben we het kunnen oplossen... hij   controleerde eerst de filter en ja dat was het... niet goed vastgezet na de poetsbeurt de vorige dag... en daarvoor was die dubbele OEF van mij en mijn portemonnee... de rest van de dag verliep chaotisch want man heeft weer een beenwond waarvoor ik de verpleger heb opgeroepen... de hele week heb ik het zelf verzorgd maar toen hij het verband er weeral aftrok en overal bloedsporen naliet kreeg ik het op mijn heupen en ging in staking... die verpleger liet op zich wachten en toen ik hem belde zei hij dat hij een ambulance had moeten bellen voor een van zijn patienten... hij kwam dan toch nog later op de avond... verzorgde het been enne door zijn haast kwamen het tafellaken en een zitkussen onder het bloed... tja ik kon het hem niet kwalijk nemen want die jongen zat zichtbaar onder de stress... er zijn van die dagen waar werkelijk geen einde aan komt... dit was er zo eentje... na alles te hebben opgeruimd en man in een propere pantalon te hebben gehesen heb ik me in mijn relax gestort en had maar een  wens... RUST!!!

PFFFFF... zoals ik al had verwacht maar ja hopen kan je altijd wel... gisteren man in stadstenue gestoken... moest er ook nog vroeg voor opstaan... het busje van de dagopvang kwam hem om 8u30 stipt ophalen... ik een hele dag zonder gezeur en gevit kunnen doorbrengen... heb van het goede weer en de gelegenheid geprofiteerd om even een wandelingetje in mijn buurt te maken... een wandelingetje helemaal alleen en zonder vervelend getrek en gezeur... zalig... dan even na 4u kwam het busje hem terug thuis afzetten... resultaat... hij wil niet meer terug want het eten was niet lekker en de anderen verstonden hem niet en hij hen niet... dus kon ik deze ochtend weer de boodschap overbrengen... de dame daar vertelde me dat hij bezorgd was omdat ik helemaal alleen thuis zat... hij moest eens weten hoe blij ik was... et voilà we zijn weer terug naar AF... toen ik zo stom was om te zeggen dat ik was gaan wandelen sprong hij er vierklauwens op en vandaag had ik weer prijs... een wandeling  zoals HIJ het wil... gelukkig is er aan het einde van onze straat een klein parkje met een speeltuintje en banken... er waren enkele jonge moeders met hun kleintjes zodat we daar naar konden kijken... ach ik heb dan toch EEN dagje rust gehad.

Ik moet bekennen dat ik me soms schaam over mijn geklaag... mensen die geen partner meer hebben vinden me een geluksvogel... ergens is dat ook wel zo maar toen ik die jonge moeders zag herinnerde ik me mijn jonge moedersdagen en het geduld dat je moet opbrengen met die kleine peuters en hoe moe je dan 's avonds bent... ik voel me nu net zo als toen maar het enige verschil is dat ik niet meer jong ben nu en ook minder geduld heb... zoals op de rest van je lichaam komt er ook sleet op je zenuwen en wat stoom afblazen helpt ietwat.

Hoe de tijd vliedt... dat wisten onze groot-grootouders al en er is niets veranderd... tenminste... alles veranderde sinds die grootouders nog op deze wereld rondhuppelden... en dat tijdsbesef is dan ook relatief... toen we jong waren duurde het ontzettend lang voor bvb. sinterklaas kwam of je verjaardag en nog van die dinges... we werden ouder en hadden het zo druk dat we gewoon tijd tekort hadden... nu we oud zijn vliegen de dagen nog sneller voorbij en zijn we weeral een jaar ouder en dat wreed tegen onze goesting... leg me dàt eens uit!

Momenteel zit ik hoopvol en tevens bangelijk de dagen te tellen... waarom... omdat vorige week man het weer eens op zijn heupen kreeg en brulde dat hij zijn spraak nog meer verloor omdat hij geen contact had met andere mensen... ik sprong er bovenop en vroeg hem of hij dan eens een dagopvang wilde proberen... hij was akkoord... even toch tot ik had gebeld en men me beloofde iemand te sturen om kennis te maken en de nodige formulieren in te vullen... plots wilde hij dat niet meer en beschuldigde me dat ik hem naar het "slachthuis" wilde sturen... ik heb dan eens tegen hem gebruld dat ik het zat was en wilde dat hij het 1 keer moest doen... gisteren kwam die persoon... een jonge frisse dame en je had moeten zien hoe charmant mijn echtgenoot plots was... die dame had hem vlug door en speelde het spelletje mee... manlief smolt weg en was met alles akkoord... tot de volgende dag... het doet me denken aan de tijd dat ik met een van de kinderen naar de dokter moest... dat gezeur en die angst... ik hoop uit de grond van mijn hart dat het zal lukken en ik eindelijk eens een dag rust krijg... maar ik ben bang dat het ijdele hoop is... in elk geval ga ik volgende week woensdag een hele dag van zijn gezeur af zijn... men moet blij zijn met wat men krijgt.

Momenteel is mijn poetshulp de living aan het uitmesten en is man de tuin ingetrokken... ben benieuwd wanneer we ons Polleke zien boven komen (onze schildpad)... ik heb alvast tomaten en witlof besteld voor morgen... onze huisarts moet vandaag komen en ik dacht dat hij ons vergeten was maar kreeg net telefoontje van hem dat hij wat later komt... oef... weer een probleem opgelost... het huis van onze overleden buurman is zowat leeg nu en wordt volgende maand te koop gezet... wie gaan onze nieuwe buren worden... bangelijk afwachten.

Onlangs las ik ergens "een dag niet gelachen is een dag verloren"... nou aangezien ik niet veel dagen meer tegoed heb bedacht ik hoe ik dat moest oplossen... hier in huis is er totaal niets te lachen... integendeel... maar de laatste tijd ga ik vaak bij You Tube me wat ontspannen... ik heb er ook al recepten gevonden... vandaag na mijn oefeningen ging ik mijn uitgeputte beenspieren laten rusten aan de PC en kwam bij toeval bij Toon Hermans terecht... Eureka!!! dàt was het... de dag beginnen met een portie Toon en ik kan er weer tegen... die shows van hem heb ik wel allemaal gezien... dat was in de jaren dat we nog kinderloos waren en tevens TV-loos maar onze buren vroegen ons altijd als Toon op de buis kwam en tjonge hebben wij wat afgelachen toen... die buren zijn intussen overleden maar Toon blijft en de herinneringen ook...naar mijn bescheiden mening is hij nog altijd de beste entertainer... zelfs zonder iets te zeggen lag zijn publiek al plat... nooit vulgair maar een meester in zaken suggereren... dit is mijn voornemen voor 2025... elke dag beginnen met Toon.

OEF... Net mijn oefeningen gedaan... nu bekaf maar trots op mezelf want ik was aan het afglijden... 2 weken geen fut om die oefeningen nog te doen... waarom zou ik... tja soms zie ik het gewoon niet meer zitten en dan zink ik weg in een diepe put en wentel ik me om en om in een deken van zelfmedelijden... tot die deken me begint te ergeren en ik eruit wil klimmen... dus gisteren met frisse moed op mijn yoga stoel geklommen en nadien mijn verplichte 2000 stappen afgewerkt... om het wat sappiger te maken met begeleiding van wat zachte rock... zoals ik al eerder vertelde haat ik routine en dus ook die verplichte stappen maar het is dàt of helemaal in de roest verdwijnen... nadien kan ik dan zonder schuldgevoel mijn relax opzoeken en me verdiepen in enkele sappige moorden... geen sentimentele romannetjes voor mij hoor... zo heeft iedereen zijn voorkeuren... vroeger was ik zelfs verzot op horror maar daar ben ik uitgegroeid... een bloederige moord of zelfs twee of drie kan me nog boeien en dan die jacht op de moordenaar... vanaf het ogenblik dat ik mijn eerste woordjes leerde lezen was ik verkocht en verslond boeken... tot ver in de 60 was ik er als eerste bij om de nieuwe Suske en Wiske te lezen... dat duurde tot ze ook daar te woke werden voor mij en ik haakte af... de sjuu was eruit... de computer heeft me wel ietwat afgeleid en de boeken moeten mijn tijd delen met mijn tablet... om eerlijk te zijn wint die tablet het ietwat want ik gebruik ze voor mijn bankverrichtingen en aankopen en als ik op You Tube kom blijf ik soms hangen want ik blijf me verwonderen over de mensheid... wat je daar allemaal niet ziet passeren... ongelooflijk en dat alles om aandacht te krijgen... ik heb gelezen dat sommigen er hun belegde broodjes van kopen... nou moe!!!

Intussen heb ik mijn oude onderdanen wat rust gegund en kan ik me terug in de strijd werpen beneden... deze nacht goed en lang geslapen en dan kan ik wat meer verdragen dan anders... wat gaat deze dag me brengen... que sera sera... dat wordt zowat mijn lijfspreuk... toen zoon nog zoontje was en een snoepje vroeg en ik hem zei dat hij het niet kreeg omdat het bijna tijd was om te gaan eten  zei hij altijd heel rustig : "dan ni hei" ... dat was een uitdrukking die hij van mij had gepikt en uit de mond van een 3-jarige klonk dat heel grappig... we hebben er verleden week nog samen over zitten lachen... ja die herinneringen toch!

Amaai... lang geleden dat ik hier nog eens was... de reden... tja niet door mijn drukke sociale leven maar druk was het wel... ik ga jullie niet verder vervelen met alle details want die kan je beter niet weten... momenteel zijn de baren ietwat gaan liggen en profiteer ik ervan om jullie even toe te wuiven... straks komt de huisarts op controle en na de middag zou dochter komen want die haar verjaarsbezoekje aan vader werd steeds uitgesteld... zij is ook weer in behandeling bij de kinesist voor haar nekklachten... ik ben na mijn oogcontrole in de kliniek thuis gekomen met een extra geschenkje nl. een of ander virus en amaai... heb ik dàt geweten... dat beestje heb ik nu wel weggekregen maar de schrik zit erin... heb ook een voorschrift gekregen voor een sterkere leesbril... moest het verdorie zelf nog vragen want na 2 uren allerlei scans en pufjes en druppels en zitten aan een machine waarvan ik de naam niet meer weet vergat de dokter mijn zicht te controleren... teken van deze tijd... alles "half zen gat" zoals wij het hier zo schitterend vertolken... enfin ik heb dus zoon opgeroepen en die bracht me naar de optiek voor een nieuwe bril... was wel nodig want ik zat rampzalig te pieren de laatste tijd... toen ik thuis kwam na amper 1 uur was man de keuken aan het reorganiseren... dat ontlokte me een grote dikke vloek waarover ik geen spijt heb en 1 uur tijd om zijn reorganisatie te vervolmaken... schattebollekes ik moet alweer naar mijn werk maar wil jullie toch nog even bedanken voor jullie bezoekjes... het doet mijn oud hart goed dat jullie nog aan me denken... tot later... bij leven en welzijn!

Even in de rapte... rustige kerst gehad met zoon en de hond... geen zin gehad in bloggen... zit momenteel nog zonder hulp dus elke dag wat huiswerk verricht... tussen die bedrijven door veel gelezen en gepuzzeld... grote witwas en ook een kleurwas gedaan en nu ligt er een berg strijkwerk te wachten op de hulp volgende week... ze zal er blij mee zijn... man wordt morgen 97... vieren doen we niet... ben benieuwd of dochter iets gaat laten horen... ik ben haar verwijten beu en hou ook radiostilte... het weer is ook al niet om over te stoeffen... wat 2025 gaat brengen weten we niet maar wonderen verwacht ik niet dus... we zien wel... hoop dat jullie een goed jaar krijgen... tot later bij leven en welzijn! 

Het is de gewoonte om met de feestdagen uit te pakken met een mooi plaatje maar... wegens tijdgebrek en ook vanwege mijn versleten geheugen... wil ik mijn enige en trouwe lezers een VREDIGE KERSTMIS en nu ik toch bezig ben ook een VREDIG NIEUW 2025 wensen... iets dat we elkaar elk jaar toewensen en ook elk jaar krijgen we elk weer verse problemen op ons bord... ik wens jullie allen een klein bordje toe met hele kleine probleempjes... en nu ga ik nog eventjes chillen voor ik de mijne ga aanpakken... tot de volgende sessie!

Het is alweer een tijd geleden dat ik me hier vertoonde... enerzijds vanwege allerlei ambetante zaken die moesten en nog moeten afgehandeld worden en anderzijds omdat ik gewoon geen zin had hier weer te zitten mekkeren over hoe moeilijk ik het wel heb... ik schaam me vaak omdat ik klaag terwijl heel veel anderen het heel wat erger hebben maar ja ik ben ook maar een mens en je eigen leed voel je het best... ik heb dan wat figuurlijk zitten nagelbijten... ja figuurlijk want echt nagelbijten was nooit een van mijn ondeugden... trouwens in mijn gloriejaren had ik altijd lange sterke en mooi gelakte nagels terwijl ze nu vanzelf afbrokkelen niettegenstaande ik alle mogelijke vitaminen en mineralen verorber die zogezegd nagels en haar zouden versterken... dat is echter niet het enige dat afbrokkelt... ik zal nu maar verder gaan met het goede nieuws... voor mij althans... maandag moest ik op oogcontrole... het begon al goed... auto wilde niet starten en 't manneke had een van zijn pikzwarte dagen... ik belde zoon maar kreeg alleen zijn antwoorddame aan de lijn... dan heb ik maar mijn meest gemakkelijke en tevens minst flatteuze schoenen aangetrokken en ben... gewapend met mijn stok... vertrokken naar de kliniek... daar al hijgend als een oude hond aangekomen... veel te vroeg zodat ik rustig kon bekomen... ik kreeg het hele circus te ondergaan gedurende zowat 2 uren... gelukkig was het resultaat positief d.w.z. glaucoom en maculadegeneratie (de droge) stabiel... de terugweg zag ik al met meer moed tegemoet... thuis werd ik verwelkomd met een boel klachten en dingen die ik direct moest doen voor hem... ik zei FOERT en ging liggen uitblazen... toch ietwat fier op mezelf... ik KON het nog!

Gisteren hebben ze die fiber binnen gebracht... iets waar ik tegenop zag als een berg... maar het geluk was met ons... de technieker was een jonge en heel vriendelijke man genaamd Mohamed... hij deed exact wat ik hem vroeg en heeft het boeltje heel netjes afgewerkt zodat zelfs man even niets te preutelen had... zoon is ook gekomen om moeke te steunen en gelukkig maar want de technieker had een nieuwe modem geplaatst en de wifi moest opnieuw worden ingesteld... wat zou ik zonder dat zoontje beginnen.

Deze nacht werd ik door man wakker gemaakt omdat zijn "verband" niet lekker zat... hij is al jaren incontinent... dan maar even het bed uit en de zaak verhelpen... met een paniekerige en huilende man terug naar bed en nadat hij wat was gekalmeerd toch nog wat kunnen slapen... opgestaan met een duffe kop... wilde de planten water geven en liet de volle gieter vallen... zowat 3 liter water over de living vloer... weer alles moeten verplaatsen want water kruipt vliegensvlug overal onder... ik zal vandaag extra moeten opletten want een niet uitgeslapen ikke is een onhandige ikke... ik zie dat het alweer tijd is voor de middagboterham... tot kijk!

Ja ik sta er zelf van te kijken maar ik ben gisteren op trammeke 9 gestapt... hoe lang de rit gaat duren weet ik niet... gelukkig maar... ik werd door enkele buren verwend met bloemen en kaartjes... ik werd er gewoon emotioneel van... van zoon kreeg ik een nieuwe gsm waar ik vandaag mee zit te worstelen om er enkele apps op te krijgen... dochter komt morgen aanwippen... manlief leeft in zijn eigen wereldje en toen ik hem vertelde dat ik jarig was kreeg ik een lege blik van hem... dat zijn momenten dat je je heel eenzaam voelt... morgen gaat onze straat feesten... enkele nieuwe buren hebben de koppen bij elkaar gestoken en willen onze straat wat opfleuren... ik heb beloofd om te zitten duimen voor droog en zonnig weer en zo te zien heeft het gewerkt... ik zit nu wel met pijnlijke duimen maar dat heb ik er voor over... wij hebben indertijd ook 2 straatfeesten mee georganiseerd... alle garagepoorten open en iedereen deed zijn deel... wij hadden toen een enorme vrieskist en we kregen de taak om de hele bende van koffie... thee en ijsjes te voorzien... dus stonden we de hele dag iedereen te bevoorraden... mooie herinneringen... intussen zijn bijna al die buren verdwenen en nu is het de beurt aan de volgende generatie... het maakt me blij dat er toch nog jonge sociaal voelende  mensen bestaan... mensen die zich niet opsluiten in hun eigen kleine kringetje... niet zo evident in deze sombere en egocentrische tijden... wat mijn eigen kringetje betreft... ik heb mijn handen vol met verplegen... tja die pipo van mij vergeet gewoon dat hij al zo oud is en speelde het klaar om boven op een kast te klimmen waar hij dan natuurlijk afviel... resultaat 2 kapotte knieën... een bebloede broek en lakens... het stopt gewoon niet... ik begin er ernstig aan te denken hem in een dwangbuis te stoppen... en ik die indertijd dacht dat op 2 kleuters passen vermoeiend was... wist ik veel... enfin klagen helpt ook niet daarom ga ik nu maar verder die gsm mores leren... tot later!

De donkere periode is begonnen... 's morgens wordt het nog moeilijker je bed uit te klimmen en 's avonds zit je al heel vroeg je electriciteitsrekening op te drijven... de voorbije week was enerzijds positief gezien het goede nieuws van de dokter maar ook triest want onze buurman en zowat onze laatste vriend uit vroegere en leukere tijden is plots overleden... hij was 95 en dus niet in de wieg gesmoord maar toch is het altijd even slikken als het gebeurt... nu moeten we de begrafenis nog ondergaan... altijd weer een snotterige periode voor mij... en dan zullen we maar verder sukkelen zo goed en zo kwaad als we kunnen... de herinneringen blijven echter en daar zaten vele plezante in... we bouwden samen onze huizen en werden vrienden... hebben samen onze kinderen zien verschijnen en opgroeien... tja... weer een pagina uit ons levensboek weg.

Niettegenstaande ons wel heel saaie leventje vliegen de dagen en weken en maanden voorbij als de wind... Kerstmis is al in aantocht... en dan zitten we in 2025 voor we het beseffen... ik was net aan die '24 gewend en moet dan weer gaan wennen aan '25... en niet alleen aan dàt maar elke week bijna moet je iets nieuws in je oude hersentjes proberen te stoppen... nu is het weer dat gedoe met dienstencheques... alles moet maar via het net tegenwoordig... wat moeten mensen die nooit hebben geleerd met een computer te werken aanvangen in deze tijd... denkt niemand daar ooit aan... nu is er weer een pipo die wil dat identiteitskaarten verdwijnen en dat alles op je smartphone wordt gezet... wel gezellig voor die mensen toch... niet iedereen heeft zo'n ding op zak... trouwens een ID kaart is licht... dat kan niet gezegd worden van een smartphone... als je dan de deur niet uit kan zonder dat ding mee te zeulen... weer iets om het geld uit onze zakken te halen... zou die pipo soms aandelen hebben in de electronica wereld?

Heb ik me daar toch een bangelijke week gehad... ik zat zaterdagavond TV te kijken en intussen een koekje te knabbelen... een nogal kruimelig ding... dus begon ik die kruimeltjes op te vissen en voelde plots een knobbel in mijn linkerbooby... men leest soms zoiets als "het bloed bevroor in haar aderen" tja inderdaad... op slag was de TV vergeten en trok ik me terug om de mogelijkheden te overdenken... wat als... etc. etc... aangezien het huisbezoek van onze dokter gepland stond de volgende week heb ik gewoon gewacht tot hij er was en hij schreef dadelijk een voorschrift uit voor een mammo en echo... nu nog een afspraak maken... zoals ik al eerder vertelde gaat zoiets tegenwoordig niet zo vlot... na verscheidene malen gebeld te hebben zonder antwoord ben ik dan maar gaan zoeken op het net... dat was ook al niet gemakkelijk maar de aanhouder wint en ik kreeg een afspraakformulier te pakken... nu maar wachten op antwoord... dat kwam al de volgende dag en ik mocht de dag nadien al komen... toen ik mijn beklag maakte over die telefoon kwam ik te weten dat dat nummer al 2 jaar niet meer in gebruik is... maak dàt mee... toen ik het belde kreeg ik wel de gewone rimram te horen van "als je dit of dat wil druk dan dit of dat"... ook stond het nog op de website... je zou voor minder uit je krammen schieten... enfin eind goed al goed... na het "pletten" en "pappen" kreeg ik te horen dat het gewoon overdadig klierweefsel is vergezeld van waterblaasjes... ik had nog nooit van die dingen gehoord... toch niet in boobies... maar ja men leert elke dag wel wat bij... ik ben dan te voet terug naar huis gewandeld alhoewel ik liever had gehuppeld... die opluchting is niet te beschrijven... even gered door de bel... ik heb de dokter uitbundig bedankt... moest me erg inhouden of ik was het mens om de hals gevlogen.

De rest van de week heb ik doorgebracht in een soort trance... kennen jullie dat... na een zware schok komt de ontspanning... het gevoel dat je leeggelopen bent... men zegt dat honden veel aanvoelen maar toen zoon zaterdag ons kwam opzoeken was dat beest gewoon uitbundig... hij danste de trap op en bleef tussen man en mij doorhuppelen als een gek... later duwde hij zijn snuit tegen mijn gelaat en bleef me in de ogen kijken... niet echt zijn gewone gedrag... ik probeer nog harder mijn geduld te bewaren nu als man weer zijn kuren heeft en denk dan  : "ach het had erger gekund"... hoe lang ik dat ga volhouden is nu de vraag!

Geduld is een schone zaak... jawadde... hoe ouder ik word hoe minder geduld ik heb en hoe meer je nodig hebt... het is niet eerlijk!!!

Voor ik het vergeet wil ik de lieverds danken die me nog eens komen bezoeken en de moeite nemen een reactie te plaatsen... alhoewel ik dit blog blijf houden om mijn hart eens te luchten is het toch aangenaam om eens een antwoordje te krijgen op mijn ontboezemingen.

Wat dat geduld betreft... vandaag begon ik al met een half lege emmer van dat spul en dat belooft... 't manneke heeft weer een "stalk" dag en loopt me de hele tijd voor de voeten... in de badkamer... de keuken... hij wil helpen maar stel je voor dat je tracht iets klaar te krijgen in huis met een kleuter die aan je rok hangt... en ik die dacht dat ik die periode achter de rug had... ik moet bekennen dat die "buikgriep" of wat het dan ook was... me een krak heeft bezorgd... ik kocht me een bloeddrukmeter en die blijft steeds hangen tussen de 100 en 110 terwijl hij gisteren slechts 90 aangaf... woensdag komt de huisarts en ik ben benieuwd wat die gaat meten... ik weet nog altijd niet of we bij die huisartsenpraktijk kunnen blijven... tegenwoordig worden die allemaal in regio's verdeeld en blijkbaar zitten wij net buiten die van hen... plezant is anders en dàt na ca 40 jaar klant te zijn... sinds die verrekte corona is het er niet gemakkelijker op geworden... voor alles en iedereen moet je een afspraak maken... wil je medisch advies van een "specialist" moet je maanden wachten... in die tijd ben je ofwel genezen ofwel dood... ik moest gisteren bellen naar de "ziekenkas" en dan zit ik al in de zenuwen... voor je je een weg hebt gebaand door al die keuzenummers zit je al 5 minuten aan dat toestel... dan krijg je te horen dat je zeker 5 minuten moet wachten... tant pis... ik zou wachten... en ik had chance... na enkel 2 minuten kreeg ik een echte man aan de lijn en nog een vriendelijke ook die me heel behulpzaam van mijn probleem af hielp... het klinkt raar maar dat maakte de rest van de dag draaglijk.

Maandag wipte mijn lieve overbuurvrouw binnen voor een babbel terwijl man braaf bleef TV kijken... en zaterdag kwam dochter nog eens aanwaaien... die zit nog altijd in de problemen met administratieve zaken over de erfenis van haar overleden man... ze heeft dus een bouwgrond die ze nog niet mag verkopen zolang ze niet de officiële toestemming krijgt maar ze mag wèl de successierechten erop betalen... van zulke dingen krijg ik het maagzuur... dit noem ik maffia praktijken!

Voor de rest is er niet veel soeps te vertellen... dat ik elke dag iets nieuw ontdek bij mezelf en dan bedoel ik lichamelijk... ik zeg nu wel "nieuw" maar het zijn niet echt leuke dingen... weer ergens een plooi of vlek meer... vandaag was het een ader op mijn been die er gisteren nog niet was... tja hij was er wel maar niet zichtbaar... spannend is het wel... elke dag iets anders... op den duur heb je zoveel van die dingen dat je het niet de moeite vind om het aan de dokter te vertellen want waar moet je beginnen... ach... ik zal eerlijk bekennen dat ik het heel moeilijk heb met ouder worden... pardon... oud ZIJN... IK VIND HET KNUDDE!

Heel voorzichtig kom ik verslag uitbrengen... ja voorzichtig en behoedzaam... dat vies beestje heeft zich weliswaar teruggetrokken maar een wankel oud wrak nagelaten... een zwijmelend oud wefke... aangezien ik maar niet op mijn plooien kwam de dokter terug laten komen... die stuurde iemand van het lab om bloed te komen aftappen... het resultaat is verwonderlijk niet verontrustend... maar die bloeddruk blijft maar heel laag... een bloeddruk waar ik al meer dan 30 jaren wegens te hoog pillen voor slik is nu van gedachten veranderd en weigert boven de 11 uit te komen en dat voel ik... de dokter stuurde een verpleegster met een bloeddrukmeter te leen en nu moet ik 2 x daags de druk opnemen en opschrijven... ik voel me dan even 80 jaar jonger... die zalige tijd toen ik braaf mijn huiswerk maakte... volgende week zal de dokter moeten beslissen wat hij met mij en die koppige bloeddruk gaat aanvangen... intussen ben ik begonnen met eten... ook heel voorzichtig... het goede nieuws is dat ik al zonder walging wat kan koken en het daarna binnen proppen... voor Nancy die bezorgd informeerde of ik niet te mager word... ik sta momenteel terug op mijn "trouwgewicht" eentje dat met de jaren meer en meer aangroeide niettegenstaande alle dieten en gekke kuren ik ervoor deed en dat nu op 10 jaar tijd stilaan slonk zonder enige moeite... dus voor allen die nog vechten met overgewicht : eens de 80 voorbij gedaan met die zorg... je krijgt er dan wel andere voor in de plaats maar ja je kan niet alles hebben nietwaar... tot hiertoe heeft 't manneke stand gehouden... die man is van gewapend beton... enerzijds een zegen want een gezonde man is al erg genoeg en een zieke is een nachtmerrie... maar anderzijds vrees ik het niet zo lang aan te kunnen want mijn constructie is minder stevig... que sera sera!!!

Aangezien stoeffen mij nooit goed bekomt ga ik nu heel voorzichtig piepen dat ik denk dat het me ietwat beter gaat... tja ik herinner me niet ooit zo ziek te zijn geweest... misschien ooit wel maar dat was dan in een ver en grijs verleden... wie dit vies beestje bij ons binnen bracht heb ik nog niet kunnen ontdekken en gelukkig maar voor hem of haar want... het komt erop neer dat ik een of ander virus binnen kreeg dat zich tegoed deed aan mijn darmen en maag... een hele week niets kunnen eten maar wat eruit kwam was om U tegen te zeggen... toen de dokter me onderzocht was mijn bloeddruk ver onder het normale peil en dat was te merken want ik zwijmelde van noord naar zuid en zelfs mijn hersentjes dwaalden mee... geen koorts nee maar wel hevige krampen... zo hevig dat ik zelfs vergat in stilte te lijden... wat het ook nog erger maakte is dat ik niet zomaar mijn bed kan induiken en de boel de boel laten... o nee... want ik zit ook nog met een volwassen baby hier die zijn eten moet hebben en zelfs het brood niet kan vinden... dat brood zit al meer dan 60 jaren in dezelfde brooddoos in dezelfde kast... natuurlijk is het niet datzelfde brood van 60 jaar geleden... dit om elk misverstand te voorkomen... klein voorbeeldje om aan te duiden wat je dan als hulp kan verwachten... in één woord : ELLENDE!!!

Gisteravond heb ik een grote pot havermoutse pap gemaakt en er heel voorzichtig enkele lepels van naar binnen gepropt... dan bang zitten afwachten op de gevolgen... buiten talloze bangelijke rommelgeluiden in mijn onderwereld bleef het rustig en ben ik gaan slapen... nu ben ik al zover dat ik kan ga nadenken over wat ik ga koken voor het avondmaal... dit is geen sinecure hoor want de vorige dagen mocht ik zelfs niet aan voedsel denken of ik werd kotsmisselijk... ik heb zelfs de moed gevonden 't manneke en later mezelf te douchen... iets waar ik belachelijk fier op ben... ja zeg mag ik?

Als inspanning voor één dag heb ik mezelf al dik overtroffen... nu wat rust en moed verzamelen voor dat avondmaal straks... ik durf het haast niet zeggen dus fluister ik het maar... ik hoop dat man mijn virus negeert want dàt erbij zou echt van 't slechte te veel worden... tot in betere tijden!

Hallo iedereen die de moed heeft hier te komen lezen en een woordje te plaatsen... ik leef nog alhoewel het verre van "spring" is maar ja op mijn leeftijd mag je al blij zijn dat je 's morgens wakker wordt... ik las net dat Maggie Smith gisteren overleden is en ja dat doet me iets... ten eerste omdat ik het een keigoeie actrice vind en ten tweede omdat we uit hetzelfde bouwjaar komen en wel met maar enkele dagen verschil... dus allebei boogschutters... nu moet ik er nog 2 in het oog houden d.w.z. Brigitte Bardot en Sophia Loren... ook allebei jaargenoten... iconen uit een andere tijd... een tijd die op sommige gebieden beter was... mijn tienerjaren bracht ik door in de periode vlak na de oorlog toen iedereen nog vol hoop was op "eeuwige vrede"  want er zou nooit meer oorlog komen... het bleek dus een ijdele hoop te zijn want overal waar machtswellustige types de leiding hebben is er heibel en dat zal nooit veranderen... mensen zijn nu eenmaal van een twistziek ras... nooit tevreden... helaas!

Na deze ontboezeming even een kort relaas van mijn super saaie week... buiten de gewone dagelijkse taken en strubbelingen met 't mannekes is er niets gebeurd dat de moeite waard is om te vertellen... mijn huishoudhulp kwam en deed de strijk en toen ik haar vertelde dat ik eigenlijk te weinig werk voor haar had heeft ze ervoor gezorgd dat ze maar om de 2 weken 2 uren komt... voor het poetsen van ons stulpje heb ik om de 2 weken een lieve Poolse vrouw... de rest doe ik in kleine stapjes met de hulp van een pijnstiller af en toe... ik heb me vaak afgevraagd hoe die rijke mensen het verdragen om de hele dag personeel te hebben rondlopen... niet mijn ding dus... als de poetshulp komt begint ze boven te werken en ik blijf uit haar buurt... als ze naar beneden komt glip ik naar boven... ik ben zelf iemand die liever alleen werkt zonder afleiding... zoon is ook zo en als hij aan een klus bezig is maak je je best uit de voeten... ieder zijn meug nietwaar!