Zondag 11 februari 2007
Papa 2
Papa sleurde altijd een grote gereedschapstas mee... dat ding woog zeker 100 kilo... en soms... als hij wist dat hij de volgende dag terug naar die bepaalde plaats moest... liet hij het gereedschap daar achter en vulde de tas met hetgeen hij daar kon bemachtigen... dat konden anthracietkolen zijn of graan of koffie of aardappelen... maar sleuren deed hij om zijn gezin de oorlogsjaren door te helpen... hij moest vaak de telefooninstallaties gaan depanneren in fabrieken en hij was heel geliefd omdat hij zo'n gewetensvolle werker was... als er ergens een hardnekkige fout zat vroegen ze speciaal "Fonske" te sturen want die zou de fout wel vinden... ik heb hem dan ook dikwijks 's avonds aan tafel zien zitten over blauwdrukken gebogen... ze kenden hem allemaal... wisten dat hij vrouw en kinderen had en stopten hem dan ook vaak wat extra's toe... zo kwam hij eens thuis met een heel pak Callebaut chocolade... nou "chocolade"... een flinterdun laagje met een mierzoete vulling... maar wij kinderen waren de koning te rijk... elke dag kregen we daar een klein brokje van zodat we lang zouden toekomen... we hadden in de huiskamer een "cuisinière" staan... een vierkante kolenkachel met oven en van die ronde gaten waar je ringen kon in- en uitdoen... rondom een reling waar je handdoeken en zo kon ophangen... wel die kachel lag vaak vol met dingen die moesten opdrogen zoals eens een hele hoop graan waar tot ons afgrijzen opeens torretjes begonnen uit te kruipen... wat ze met dat graan gedaan hebben weet ik niet... waarschijnlijk toch maar naar de bakker gebracht die er dan een wit brood van bakte voor ons... een ware delicatesse toen... ons teveel aan suiker werd dan naar de snoepwinkel gebracht waar we er... met bijvoeging van rantsoenzegels en geld... zure bollen voor kregen... er waren ook driehoekige bij waarvan ik er eens per ongeluk een heb doorgeslikt... die bol is ùùùùren in m'n slokdarm blijven steken... een helse pijn en ik durfde er niets over zeggen... een koelkast hadden we natuurlijk niet... wij woonden op de tweede verdieping en het was later mijn taak met de soeppot naar de kelder en terug te trekken... een karweitje waar ik een bloedhekel aan had want ik was bang in die kelder... moest beneden al het licht uitdoen en dan die trap op terwijl ik me verbeeldde dat er iets akeligs op m'n rug ging springen... durfde dat ook niet vertellen... en geloof me... toen ik al getrouwd was en soms 's avonds alleen thuis was had ik dat nog... deed overal de lichten aan en als ik een kamer uit moest deed ik het licht daarin uit en ging achterwaarts naar buiten zodat ik het gevaar recht in de ogen kon kijken... ik ben daar maar eerst vanaf geraakt toen m'n dochtertje geboren was... ineens voelde ik me niet meer alleen... eindelijk volwassen denk ik... alhoewel... als ik eens 's avonds als ik alleen ben een griezelfilm bekijk... waar ik dol op ben... ga ik nog steeds achterwaarts de trap op naar boven.
Geschreven door Myette om 16:10
Reageer op dit bericht
... als ik nog wat lig na te suffen in m'n warme nest en geen goesting heb eruit te komen want het is nog zo donker en de verwarming werkt nog niet op volle toeren... en... en... dus gewoon geen zin de harde koude wereld weer in te duiken.
... hij is wel uit hard hout gesneden dus ik denk dat ik er nog jààààren plezier ga van hebben.
... en dan een lekker bakje koffie voor de goede zielen die me zijn komen uitwuiven... alhoewel... de broodjes gisteren waren heel lekkker maar hun koffie was niet te drinken... jullie zijn verwittigd... breng je thermos maar mee dan...
3 reacties op dit bericht
..
..
Toch plezant om ook over uw jeugd te lezen, nog aub.
Nachtelijk zoentje,
*
Hahaha!!
Ik had gisteren een heel relaas geschreven op je vorige stukje, maar toen ik op reactie klikte was het verdwenen.
Balen dus, en geen zin meer om het opnieuw te schrijven.
Ach, zo'n revelatie was mijn reactie nu ook weer niet.
Nu hoop ik maar dat dit erop blijft, anders ga ik met postduiven moeten beginnen werken.
Kus van mus