Merci

Vandaag wordt er niet gejogd... is nooit een van m'n favoriete bezigheden geweest trouwens... wat er wèl eentje is is feestvieren en dat hebben we vandaag volop gedaan... de jongste zoon van een vriendin trouwde in het Stadhuis te Antwerpen op 't Schoon Verdiep zoals men dat hier noemt... een huwelijk daar hadden we nog nooit meegemaakt dus dàt mochten we niet missen... niettegenstaande het miserabele weer deze morgen... het regende weer pijpestelen... zijn we moedig op weg getogen en we hadden warempel wreed chance... we zijn droog aangekomen en weer droog thuisgeraakt... na de zeer lange wachttijd want voor ons waren er legio wachtenden in allerlei kleuren... mochten we eindelijk naar binnen voor een zeer korte plechtigheid... er was wel een bont volkje aanwezig want onze vrienden houden er een multiculturele vriendenkring op na... dan nog even wachten op bruid en bruidegom om hen te kunnen bestrooien met rijst... en vliegensvlug naar huis... even verkleden want we werden verwacht op de receptie en dat vind ik altijd het plezantste deel van zoiets... heb er alleen spijt van dat ik me thuis te buiten ben gegaan aan enkele rijkbelegde bokes want op die receptie kwamen de schotels met hapjes gedurig voorbijschuiven... heb er toch vele moeten laten passeren waar ik nu spijt van heb als haren op m'n hoofd... 't manneke heeft zich niet laten kennen en die moet dus deze avond geen eten meer verwachten... de wijn vloeide ook rijkelijk en die heb ik dus niet geweigerd... iets vloeibaars glijdt er heel wat gemakkelijker in he... maar het was niet alleen maar ijdele pret hoor... nee nee... ik heb ook iemand aan m'n haak geslagen die me wil inwijden in de geheimen van de digitale fotografie... klinkt verleidelijk nietwaar... ik ben nu wel niet van plan om er m'n beroep van te maken maar een ietsie pietsie meer know how zou me niet misstaan... je bent nooit te oud om iets te leren dus proberen maar... ik ben alleen bang dat ik weer niet het benodigde geduld zal kunnen opbrengen om me er echt in te verdiepen... op dat gebied ben ik een echte boogschutter... steeds bezig nieuwe wegen te bewandelen... ik begin dan vol enthousiasme aan iets nieuws tot ik weer iets anders in de smiezen krijg dat ik perse ook eens moet proberen... ach... ik loop vaak m'n neus te pletter... ben dan weer voor een korte tijd afgekoeld tot ik een ander doel gevonden heb... nou ja... je moet het maar zó bekijken... op die manier verveel je je niet... al bij al was het een heel geslaagde dag... morgen is het alweer golf... ik hoop dat de weergoden ons gunstig zullen zijn anders zullen ze het zonder mij moeten doen... dan maak ik er een heerlijk rustig dagje van... ik wens jullie allen nog een prettige zondag en tot de volgende!!!

Antwerpen
Op gevaar af weer verdacht te worden van "dikkenekkerij" en "chauvinisme" moet ik hier toch iets verduidelijken... jaja ik weet wel dat wij Antwerpenaren in het "buitenland" een slechte naam hebben maar dàt noem Ik nu "racisme" zie... naar aanleiding van m'n recent bezoekje aan Amsterdam kreeg ik zowat op m'n donder van Titi die... gezegend zij haar naam... me verweet dat ik m'n eigen stad niet naar waarde weet te schatten... wèl dat moet ik hier toch tegenspreken hoor... ik ben sinjoorse in hart en nieren en ook nog in verscheidene andere niet nader te benoemen organen... maar wij zijn nu eenmaal een kritisch volkske... steeds bereid overal iets op aan te merken... noem ons maar zeurpieten... al sla je me dood ik weet ook niet waardoor dit komt... we hebben de naam "betweters" te zijn maar dit weet ik dan toch niet... ook zijn we "arrogant" waarom... omdat we ons niet zo makkelijk laten overdonderen misschien... dus "klagers" en "zagemannen" kan ook nog bij dat beruchte lijstje.

Nee ik ben wèl trots op m'n stad... heb bvb een grote boon voor ons centraal station... bij ons de "middenstatie"... de Bourla schouwburg... een pareltje geworden... het "Oude Justitiepaleis"vind ik ook iets hebben... daarentegen kan ik het Nieuwe Gerechtshof met de beste wil van de wereld niet mooi vinden... ik heb het bezocht... hopelijk voor de eerste EN de laatste keer en ja... men heeft geen kosten gespaard om het binnenin met de beste materialen te bekleden maar die puntdaken en alle bijkomende trappen kunnen me niet bekoren... is te vergelijken met het Pompidou... mij teveel "m'as tu vu"... te fabrieksachtig... momenteel is men de stad langs alle kanten aan 't opbreken met de belofte dat A'pen in de nabije toekomst een parel aan Vlaanderens kroon zal worden... ik hoop alleen maar dat ik deze toekomst nog zal kunnen meemaken want opbreken kan men hier goed... alleen het dichtmaken duurt soms verdomd lang... dan hebben we nog Het Steen en de Scheldekaaien... mijn favoriete plek... de Grote Markt heeft ook zijn charme evenals de Groenplaats... die vond ik vroeger wel veel mooier voor men er een zandbak van maakte... voor het Astridplein beloofde men ons dat het in zijn volle glorie zou hersteld worden nadat de werken voor de HST zouden voltooid zijn... wij dus met spanning zitten afwachten en wat gebeurde er... plaveien en nog eens plaveien met op het laatste nippertje een klein hoekje uitgespaard voor wat groen... prachtige plaveien zijn het wel maar persoonlijk had ik wat meer beplanting verkozen... die werken voor de HST zijn nu voltooid en onlangs ben ik het resultaat gaan bezichtigen... chapeau hoor... voor een klein landje zoals het onze grootse werken... je ziet dat ik ook af en toe eens een woordje van lof durf uitspreken.

Wat mij vooral stoort is de complete verloedering van mijn geliefde stad... ik ga nu niet alle schuld op de rug van de allochtonen schuiven want onze autochtonen worden ook met de dag slordiger... maar wat zie je als je op straat loopt... de voetpaden besmeurd met allerlei vettige rommel... om de zoveel passen moet ik m'n ogen dichtknijpen om de fluimen niet te moeten zien... is een van m'n fobies... ik dacht dat die smerige gewoonte om op straat te spuwen eindelijk uitgeroeid was en wat zie ik nu... die jonge allochtonen brengen het weer in gebruik en ik gruwel daarvan... onlangs weer eentje in de bus die doodgemoedereerd op de vloer zat te spuwen... daar maakt m'n maag een salto van... onze vroegere gezellige winkelstraten in het centrum die verdwenen zijn... ja de straten zijn er nog maar alle winkels die ik regelmatig bezocht zijn foetsie en wat kreeg men er in de plaats... telefoonwinkels... Indische voddenwinkeltjes... allerlei zaakjes waar rommel verkocht wordt... als ik vroeger nieuwe schoenen nodig had trok ik naar de Offerandestraat en daar vond ik altijd wel het geschikte paar aan een schappelijke prijs... al deze wijken zijn volledig overgenomen door "bruinen" en "zwarten"... ik heb niets tegen wat kleur maar voel me toch niet meer thuis in eigen stad.

Het verschil tussen Amsterdam en Antwerpen is dat in A'dam meer van het oude bewaard is gebleven... die oude "grachtenhuizen" zijn gewoon prachtig... terwijl het in A'pen tijdens de jaren '50-'60 mode was zoveel mogelijk af te breken... wèg met die oude rommel... verdomd zonde... wij hadden op de Leien ook talrijke prachtige herenhuizen staan... hoeveel zijn er overgebleven... vervangen door van die lelijke betonnen appartementsgebouwen... men wilde ook ons Centraal afbreken en het Bourla... gelukkig zijn er mensen die ijveren om ons patrimonium te bewaren en is dat snode plan niet doorgegaan... gelukkig maar!!!

Met deze ga ik afsluiten... heb m'n sinjorenhart eens uitgestort en het is hoog tijd m'n strijk eens aan te pakken... tot de volgende... doei!!!

Ja ons Bobonne dat was me er eentje... toen ze 80 was trippelde ze nog als een jong meisje de trappen op en af... ze was echt de matriarch van de familie en alle nonkels en tantes hadden heimelijk schrik van haar... voor mij had ze echter een zwak plekje... dat kwam ook omdat ik in haar huis geboren werd en er tot mijn 3 jaar heb gewoond... door de krisisjaren zat mijn pa zonder werk en speelde noodgedwongen in een jazzbandje... samen met vrienden opgericht... hij was toen veel van huis en daarom woonden hij en ma in bij Bobonne... toen ik op mijn 18 eindelijk de deur uitmocht om op zaterdag te gaan dansen stapte ik regelmatig bij haar binnen om mijn veroveringen met haar te bespreken... dan zat ze zo hard te lachen dat haar gebit uit haar mond vloog... wat ik dan weer hilarisch vond natuurlijk... ik zie ze nog zitten met zo'n enorm boekwerk voor haar op tafel... ik geloof iets van Conscience... dat zat ze dan woord voor woord uit te spellen met haar vinger de woorden volgend... ze had de naam een "harde tante" te zijn maar zij was het die tenslotte de hele familie overeind hield want den Bompa was een schotelvod... toen ze dan eindelijk van heel de bende verlost was werd ze ook een stuk rustiger en echt menselijk... zo heb ik haar natuurlijk het best gekend... wat ik me ook nog herinner was haar befaamde "winderigheid"... aangezien ze wat doof werd in haar oude dag hoorde ze haar kleine explosies zelf niet en dacht dat ze geruisloos door het leven liep...  terwijl ze naarstig voortdribbelde liet ze een paternoster van kleine plofjes achter haar aanslieren... heel genant voor de familie maar een bron van vermaak voor buitenstaanders... op Oudejaar werd de hele familie bij haar ontboden... dan zat ze de hele week haar koper en zilver te poetsen want de feesttafel moest onberispelijk zijn... wij konden haar dan ook boos maken als we haar zorgvuldig geschikte arrangementen in de war brachten... naargelang de maaltijd vorderde en de tafel er slordiger begon uit te zien ging haar kin meer en meer hangen... dan was het tijd om haar af te leiden... een van mijn nonkels was daar een expert in... die vroeg dan heel ernstig of ze nog eens wilde vertellen over haar eerste vrijers... dat lukte altijd... zo'n relaas is zelfs nog op band opgenomen... op een van de allereerste opnametoestellen... een Webster... werkte op draad... ik heb dat toestel hier nog staan en weet niet wat er mee aanvangen... op die oudejaarsfeestjes werden ook steeds al die liedjes gezongen waarvan Bobonne sommige "schunnig" vond... dat vuurde de nonkels alleen maar aan om hun repertoire uit te breiden... een van de nonkels had een verleden als variété artiest en die kende er wat van... nostalgie... terwijl ik dit schrijf zie ik ze nog allemaal voor mijn ogen... er schiet niemand meer van over nu... toen 't manneke en ik op huwelijksreis waren werd Bobonne ziek... ze was toen 83... toen we thuis kwamen ben ik ze gaan bezoeken en ze was herstellende maar... enkele dagen later viel ze plots dood neer... exit Bobonne.

Bobonne... moeder van mijn vader... die hele familie was klein van stuk behalve den Bompa... Bobonne was dus een klein pezig vrouwtje met een ijzeren wil... haar man... den Bompa dus... was eerst schipper maar zij haatte het schippersleven... wilde hogerop... in haar familie zegden ze : "ons Marie heeft het hoog in haren kop"... dus bompa moest van dat schip af... begon toen een bakkerij... zo eentje waar het deeg nog met de voeten gekneed werd... de klanten lieten hun schuld "in den boek" schrijven met de belofte te komen betalen op het einde van de week als de kostwinner met zijn pré binnenkwam... die zogenaamde kostwinners moesten wel na het werk langs enkele kroegen passeren om het einde van de zware werkweek te vieren zodat ze... als ze dan eindelijk thuiskwamen... zo goed als platzak waren... dan werd den Bompa erop uit gestuurd om het hem verschuldigde geld te gaan ophalen... de man werd dan gewoonlijk heel vriendelijk binnen gevraagd om een "witteke" te komen drinken... kwam buiten zonder geld met de belofte dat hij volgende week zijn geld zou krijgen... op het volgende adres van hetzelfde laken een pak... Bompa kwam dan lazarus thuis... kreeg op zijn donder van Bobonne... die trok er volgende dag op uit en kwam steeds terug met het hun verschuldigde bedrag... hoe ze het gedaan kreeg weet ik ook niet... je kunt je indenken dat een zaak op die manier geen lang leven beschoren is... dus exit bakkerij en Bompa terug den boot op maar dit keer op de lange vaart... die schepen bleven toen ongeveer 6 maanden op zee dus Bobonne stond er alleen voor met een resem kinderen die ze met harde hand onder de duim hield... als Bompa dan na die 6 maanden aan wal kwam en zijn Marie eens wilde "gaarne zien" zegde die gewoon "Och Charel laten we maar wachten tot de volgende keer" wat de Charel dan ook maar deed... nu kun je denken dat Bobonne een helleveeg was maar het mens stond er helemaal alleen voor en elke keer dat Charel eens "mocht" was het "raak"... hij was weer weg voor 6 maanden en zij bleef achter om heel dat nest te verzorgen... 5 kinderen hebben de volwassen leeftijd bereikt waaronder mijn vader... eentje is op haar 15 aan TBC overleden... daartussen ontelbare miskramen en baby's die heel jong al stierven... dan spreekt men van "de goede oude tijd" jawadde... maar Bobonne hield stand... later heeft ze een winkel in koper- en zilverwerk geopend op het Vleminckveld... daar ben ik nog geboren... den Bompa was intussen op pensioen en slofte maar wat rond... doorbrave mens met maar één fout... "den borrel"... ik heb me laten vertellen dat hij gaarne met mij ging wandelen.../ dat waren  mijn allereerste kroegentochten... ik was een heel sociaal kind... lachte naar iedereen... den Bompa kreeg complimentjes over dat schattig kleinkind en tevens rondjes aangeboden... mij voerden ze limonaatjes... en dan kwamen we samen aangezwijmeld tot grote coleire van Bobonne... ik moet echter tot zijn verdediging zeggen dat hij mij nooit of tenimmer heeft vergeten mee naar huis te brengen... zou ook kunnen gebeurd zijn he... Bobonne kreeg de naam een "moeilijk mens" te zijn maar je moet het maar doen... heel alleen een groot kroost opvoeden en heel dat kroost danste naar haar pijpen hoor... Bobonne was mijn meter en ik hield veel van haar... ik was haar oogappel... volgende keer meer over de familie.

Goesting... of liever het gebrek aan goesting... ik denk dat iedereen dat wel eens heeft... geen goesting in eten... bij het lezen dwalen mijn gedachten af... mijn huishouden wordt afgeraffeld... koken is een kwelling... bloggen gaat me niet af... kortom ik baal... ik hoop maar dat deze ellendige toestand vlug zal overdrijven.

Nochtans vrijdagavond ben ik naar de voorstelling van onze blogvriendin Paz gaan kijken samen met de blogvrienden en heb er echt van genoten... ze was weer schitterend en zij en haar medespeelsters speelden de pannen van het dak... spijtig dat ik weer zo vlug naar huis moest om de laatste bus te halen... dat is een kwelling voor een geboren "plakster" als ik... is er nu iets leukers dan na de voorstelling uitgebreid met de vrienden te zitten kletsen... trouwens de sfeer zat er al dadelijk in en er werd weer wat afgelachen.

Zaterdag een "sabbathdag" genomen... dat wil zeggen zo weinig mogelijk werk in het huishouden en rustig in de tuin liggen te liggen... daar kan ik wel van genieten... wat lezen... in slaap dommelen... wakker schieten omdat er een dikke hommel op m'n gezicht landt... luisteren naar onze tuinmerel die weer zijn peretten aan het afdraaien was... weer een bladzijde lezen... enzovoort tot het tijd is om aan de kookpot te gaan staan.

Vandaag de zoveelste prachtige dag... voor de eerste keer dit jaar op de fiets geklommen om naar de golf te rijden... goed gespeeld... nog wat zitten nakletsen en terug naar huis om te liggen bekomen van de gedane inspanningen... wat een opwindend leven ik toch leid he.

Ziezo dat was het weer voor even... ik ga nu maar verder zitten balen... moet ervan profiteren want morgen is het begin van een zeer drukke week en dan ga ik daar geen tijd meer voor hebben... gelukkig!!!

Op onderstaande bedenkingen van mij kreeg ik verschillende meningen te horen... dus brei ik er nog een staartje aan... ik kan heel goed begrijpen dat sommige personen zich heel erg ongelukkig voelen als hun onderdelen niet aan de gangbare normen voldoen... als je... zoals Mus zegt... cup ffff steeds voor je uit moet dragen op gevaar af voorover te stuiken... en je wil daar een stuk af laten snijden... akkoord... of je flaporen vangen teveel wind op... en je wil die ondingen wat platter hebben... akkoord... of je blaffetuurkes hangen steeds halfstok zodat je je op de tast moet voortbewegen... en je laat die luiken optrekken... akkoord... zo kan ik nog even doorgaan... maar dat zijn volgens mij noodzakelijke ingrepen om je levenskwaliteit te verbeteren... waar ik het over had waren die operaties die je echt uit ijdelheid laat uitvoeren... iedereen staat vrij om met zijn/haar lijf te doen wat hij/zij wil maar waar begin en eindig je... eerst laat je je gezicht behandelen... hier en daar wat optrekken... hoho die rimpelhals past er niet meer bij... die dan ook maar even... oei en die hangborsten dan... OK wat bijsnijden en liften... de bovenste helft ziet er nu wat florissanter uit maar die buik stoort je... hup weg met dat overtollig spek... dan krijg je je dijen in het vizier... oei die hebben ook wel eens een beurt nodig... als dan alles zowat in de plooi getrokken is zit je nog met dat rimpelvel... dat past nu toch echt niet meer bij de rest... en ouderdomsvlekken horen er ook al niet bij... nog maar eens onder het mes... nu maar hopen dat die dokter weet wat hij doet of je moet de rest van je leven rechtop blijven staan omdat bij het zitten je vel dreigt te scheuren... oef nu ben je weer toonbaar... maar owee... wat is me dat... die wangen beginnen weer wat te zakken en die oogleden en die borsten en die... en die... dan maar weer van voor af aan.

En waarvoor doe je dit alles... om terug met plezier in de spiegel te kunnen kijken... kan ik begrijpen want de laatste jaren kijk ik nog zo min mogelijk naar mezelf... ik vraag me wel af of het al die moeite en pijn wel waard is... ik surf soms op het net en zodra je daar je kop binnensteekt vliegen de babes je om de oren... babes met gigantische boobs... zo gigantisch dat het walgelijk wordt... ik zou voor geen geld van de wereld met zo'n ondingen door het leven willen gaan... als ik die van nature had zou ik zelfs een operatie overwegen... ik heb eens zo'n test gedaan waarin je moest raden welke echt of natuurlijk waren... ik had er 9 juist van de 10... bij sommige filmsterren druipt de botox haast uit hun ogen... over botox gesproken... enkele jaren geleden heb ik eens aan m'n huidarts gevraagd hoe dat eigenlijk zat met die botox maar toen ik hoorde dat het elke zoveel maanden moest herhaald worden heb ik me wijselijk bedacht... ik vind nu al dat de nodige restauratiewerken reeds genoeg tijd in beslag nemen... de tandarts... de gyne... huisarts... griepspuit... mammo... ogen... bloedonderzoek... en dat zijn nog maar de gewone controles... aan mijn lijf dus geen polonaise... ik zal me er dus moeten bij neerleggen dat ik misschien het enig overblijvende rimpelig appeltje zal zijn in een mand vol bellefleurkes... kunnen ze me tentoon stellen in het Volkskunde Museum.

Na enkele dagen uit de circulatie te zijn geweest wegens te lui... geen inspiratie... dit te wijten zijnde aan voormelde luiheid... ben ik nog eens in m'n klavier geklommen... vroeger kroop men in zijn pen maar de tijden zijn veranderd zodoende... ik ben eerst enkele blogs gaan lezen voor ik me op dat klavier stortte... kwestie van te weten wat ik allemaal gemist heb... allemaal héél interessant maar wat mij het meest aanspreekt is dat "harammen"... dat is nu echt mijn favoriet onderwerp zie... ik ben gek op haram... zeg nu zelf "halal" is toch echt saai he... steeds deugdzaam moeten wezen... ajakkes driewerf foei... en weet je ik kom er recht voor uit... geen hypocriete toestanden bij mij... ik hou van een glaasje (of enkele) wijn of bier of whisky of cognac of... eigenlijk lust ik alles als er maar alcohol inzit... dan hebben we nog dat verdoemd varkensvlees... ocharme hoe die beesten verguisd worden... en ze zijn zo lief meneer... en zo lekker... weten jullie dat varkens zowat de meest intelligente dieren zijn en dat sommige onderdelen kunnen gebruikt worden om menselijke onderdelen te vervangen... nu ik dat neerschrijf begin ik me eigenlijk een soortement kannibaal te voelen... ik hou ook van lamsvlees... nog zoiets... die schattige lammetjes opeten...  koeienogen spreken me ook geweldig aan... zo onschuldig en vol vertrouwen... je moet er niet teveel over nadenken of je kunt niets anders meer in je mond stoppen dan worteltjes en broccoli... daar heb ik niks tegen hoor maar ik zou m'n lekker mals stukje vlees toch vlug missen denk ik... weet je... toen ik jong was dacht ik teveel na... over het leven en de dood... vaak werd ik daar zo triest van dat ik me heb voorgenomen het denken af te zweren... het lukt me meestal aardig mijn brein op non-actief te zetten... ik probeer ook niet meer naar het nieuws te luisteren wat heel moeilijk is hier ten huize van want m'n wettige wederhelft luistert naar alles wat die radio en TV te vertellen hebben en vindt het zijn verdommelijke plicht me hiervan mee te laten genieten... liefst tijdens de maaltijden... wat zeg ik... altijd tijdens de maaltijden... en als je dan weet wat dat nieuws meestal inhoudt... moord en doodslag... ongevallen... geklungel van de wijze heren en dames van onze regering... sunami's... aanslagen... vulkaanuitbarstingen...  soms trekt m'n maag ervan samen en is zelfs het plezier in mijn lekker varkenskoteletje verknald... geef mij dan maar een smakelijk stukje "haram"... ik las ook dat sommige diepgelovige moslim dames van de oude garde zelfs geen fles met alcoholhoudende inhoud of dat vermaledijde vlees mogen aanraken... van hypocrisie gesproken... misschien geldt deze regel alleen voor de dames want de heren nemen het niet zo nauw... mijn zuster was namelijk getrouwd met een Turk... na de dood van haar man is ze in Istanbul blijven wonen... die man zou nooit in het openbaar alcohol gedronken hebben... nee dan zat hij heel braaf zijn theetje te slurpen... maar thuis stond de raki klaar en haalde hij zijn schade in... zijn vrienden eveneens... ook de orthodoxe fanatiekelingen... zo zie je maar... moslim of christen... we zijn allemaal gelijk... in het openbaar zeer vroom maar prive wordt er heel wat uitgespat... ik zou soms een vlieg willen zijn om die vrome fanatieke imams eens aan het werk te zien in de beslotenheid van hun huis... dàt zou nog lachen kunnen worden!!!

Ik ga jullie verlaten... genoeg gezeverd... ik ga nu op zoek naar iets om te "harammen"... bye bye!!!

Genieten jullie ook zo van dit zalige weer... ben juist thuis van de golf... mijn "spel" was niet bepaald om over naar huis te schrijven maar toch heb ik een leuke zondagvoormiddag gehad... dus vandaag weer geen taart of pralines... heb me moeten tevreden stellen met tikkeneitjes... nu nog even relaxen in de tuin onder een boom voor ik aan de hapjes begin want vanavond komen de vrienden om te kaarten en... aangezien dat kaarten enkel een voorwendsel is om te leuteren en de pot te spekken zodat we vlug weer eens luxueus kunnen gaan eten... moet er voer en drank aangesleept worden... dat zal nog even moeten wachten want ik vind het te warm om me in de keuken op te sluiten... tot de volgende mensen... ik ga nu even plat!!!

Bomvolle zaal gisteren in het Fakkeltheater... we hadden al 2 maanden geleden geboekt voor Chateau Marginaux met David Davidse... heb die man altijd al ongelooflijk geestig gevonden en nu hij terug is als Madame de Coeur Brisé  wilde ik dat niet missen... zoals gewoonlijk als je verwachtingen te hoog gespannen zijn was het enigszins een teleurstelling... och al bij al was het niet slecht hoor maar zijn prijs niet waard... dat is natuurlijk maar mijn mening en andere mensen zullen zijn optreden misschien fantastisch vinden... hijzelf is zijn/haar natuurlijke zichzelf als opgeblazen prima donna maar de dialogen rammelden en hingen met haken en ogen aaneen... weer alleen maar mijn bescheiden mening... tot zover David.

We waren al van 1 u op de middag op stap... de bus op naar de vrienden waar we zouden eten voor we naar de voorstelling gingen... ai mij en mijn arme lijn... hoe ik ooit die enkele extra winterkilootjes er moet afkrijgen is mij een raadsel... vriendin is een uitstekende kokkin en rust niet voor ze iedereen heeft volgepropt met allerlei lekkernijen... ik stelde voor een wandelingetje in het naburige park te maken... kwestie van wat calorietjes te kunnen verbranden... maar daar kreeg ik zo'n geweldige dorst van dat ik dringend moest gedrenkt worden met een grote Duvel... zover de colarietjes... dan was het weeral tijd voor de aperitief... dan de nodige glaasjes heerlijke wijn bij het eten... toen ik achteraf in m'n bed lag na te tellen wat ik die dag tot mij genomen had... ja dat is een gewoonte van me... zou ik toch eens moeten afleren want ik wordt er soms chagrijnig van... kwam ik tot een ontstellend astronomisch hoog calorieën cijfer... vandaag zet ik mezelf op water zonder brood... zal me leren weer uit te spatten.

Ik maak het kort vandaag want er moeten boodschappen gedaan worden voor morgen... zondagavond komen de kaartvrienden bij ons en die moeten gevoed en gelaafd worden... deze namiddag is het de beurt aan la mamma... dus ik ben ermee weg... doei... tot later. 

Zojuist even een blogronde gemaakt langs m'n favorietjes... heb niet overal een reactie neergepoot want ik zit momenteel ook droog... geen inspiratie... nada... niks te vertellen... in tegenstelling tot Mus die zo te horen uitgeput en leeggewrongen is... is het bij mij gewoon een teveel aan rust... dat nekt me... ik heb actie nodig... nu ook niet 24 op 24 uur hoor... heb wel wat slaap nodig tussen de actie door... maar mijn leven moet in beweging blijven of ik dut in.

Het Paasweekend... wat moet ik daarover vertellen... zoals ik bij Ludo schreef zou ik geld geven om nog eens klein grut paaseieren in onze tuin te zien rapen... helaas het enige dat in de hof beweegt zijn de katten... de schildpad en de puit... over die puit gesproken... dat beest wordt met de dag vranker... vroeger zagen we hem bijna nooit... zat steeds onder de struiken weggedoken... en de laatste tijd trappen we er bijna op... komt midden in het gazon zitten... dat is nu al het derde jaar dat dat beest bij ons woont... god weet hoe hij daar geraakt is... kan ook een "zij" zijn... dat bracht me op het idee dat ik niet wist hoe oud zo'n pad kan worden... ik dus naar Google... was me dat schrikken zeg... die man vertelde me dat padden tot 40 jaar kunnen worden... dus Paddy en Polleke zullen ooit met ons huis mee moeten verkocht worden... of we moesten een bereidwillige ziel vinden die ze wil adopteren... geen liefhebbers hier... hola in de rij gaan staan a.u.b. en niet dringen!!!

Terug naar Pasen... geen klokken en eieren voor ons maar wèl minigolfcompetitie zondag en maandag... het weer was prachtig... het gezelschap ook... en mijn "spel" redelijk... dus mij hoor je niet klagen... na de match naar huis en wat zonnen... al met al geen erg opwindend weekend maar wel rustig... zo rustig dat ik er suf van werd en nog ben... gisteren weer golf maar dan met enkele vrienden... het was er geweldig druk en dan speel ik niet goed... teveel afleiding.

Mijn klasje "Nederlands" breidt uit... er kwam weer een kandidaat opdagen... ditmaal een Koerd... woont al 5 jaar in Leuven... na de gebruikelijke introductie gezellig wat gepraat... zo te zien zit heel de Arabische wereld op Skype.

Vandaag ben ik m'n dag begonnen met een wenskaart te maken voor een vriendin die pas een borstamputatie achter de rug heeft... bangelijk hoeveel vrouwen ik al ken die hetzelfde hebben meegemaakt en dan begin je je af te vragen hoe je zelf zou reageren als je het verdict te horen krijgt... volgende maand moet ik weer op jaarlijkse controle en dat is altijd bang afwachten wat de uitslag zal zijn... enkele jaren terug zat ik na het scannen te wachten in de cabine tot ik werd afgemeld en de verpleegster kwam zeggen dat ik even terug moest... ik moet bekennen dat ik lichtjes in paniek was... wat er dan allemaal door je heen gaat... gelukkig was het vals alarm... foto niet goed "gepakt"... ik kan alleen maar herademen als ik na 14 dagen geen bericht heb gehad... ik begin alvast te duimen voor de volgende sessie.

Het leven is nog zo slecht niet vind ik... tja... ik weet wel dat ik soms een "druiloor" ben... kan ik ook niet aan doen... als er klachten zijn moet je er maar la mamma voor aanpakken want die heeft me tenslotte gemaakt... maar vandaag voelde ik me weer in vrede met de hele wereld... toch bijna... ik ga nu ook niet overdrijven en beweren dat ik iedereen even graag zie... er zijn tenslotte grenzen... het was weer een leuke namiddag met de blogvrienden... een zonnig terrasje... Duveltje in mijn onmiddellijk bereik... honderduit kletsen over alle mogelijke onderwerpen... toen kwam het uur van afscheid en moest ik huiswaarts keren... dus de bus op... een halte verder kwam er een mannelijk individu pal voor mij zitten en begon dadelijk in zijn neus te peuteren waarna hij elke keer het resultaat bekeurde... dat heeft hij de hele tijd volgehouden tot hij tien haltes verder uitstapte... ik moest die man echt bewonderen om zijn onuitputtelijke voorraad maar... toen ik vertrok had ik echt honger en door zijn onsmakelijk gedrag verging me de eetlust... probaat middel om te vermageren wel... daarna stapten er een vijftal luidruchtige Arabisch sprekende snotneuzen op die de hele rit naar elkaar hebben zitten schreeuwen alhoewel ze vlak bij elkaar zaten... heb ze ook niet zien betalen want dat is blijkbaar niet meer in... onderweg stapten er nog wat zwarten op... een Aziatisch type... een hele nerveuse dame die het station moest hebben en al 2 haltes voordien naar de chauffeur stond te gillen waar de halte was... toen die halte bereikt werd begon ze luidkeels te klagen omdat de bus niet vlak bij het station stopte en ze nog enkele meters tevoet moest gaan... en ondertussen zat die man voor mij onverstoorbaar ondefinieerbare dingen uit zijn neus te halen... al met al was het een heel boeiende rit... ik moest me echt inhouden om hem niet te vragen wat hij eigenlijk zocht.

Gisteren zijn 't manneke en ik met de club naar 't Eilandje getrokken... voor de strangers... is een wijk in Antwerpen gelegen tussen allerlei dokken... vroeger een haveloze buurt maar nu "the place to be" die men aan 't volbouwen is met peperdure flats... onze gids was een volbloed sinjoor die smakelijk vertelde hoe de mensen er vroeger leefden... daarna iets gaan eten met enkele vrienden... was ook weer een prachtige dag.

En morgen moet la mamma weer gedrenkt worden... eigenlijk had ik vandaag moeten gaan maar och... ze weet toch niet meer welke dag van de week het is... ze is altijd weer zo gelukkig als ze ons ziet binnenkomen.

Maar nu moet ik dringend naar beneden... manlief roept me om naar de "Kom op tegen kanker show" te komen kijken... ik ben ermee weg... doei!!!

Ach wat ben ik toch een druiloor... in plaats van alle zegeningen in m'n leven op te tellen zit ik me soms op te winden over alles wat niet meer is en nooit meer zal komen... zoals deze ochtend weer... gisterenavond zijn we met enkele vrienden gaan eten in zo'n klein onnozel restaurantje... je zou het 1000 keer voorbijlopen zonder het op te merken maar het eten was er overheerlijk en de prijs redelijk... lekker zitten kletsen bij een goed glas wijn en herinneringen opgehaald uit onze jeugd... die hebben zeker nog doorgespeeld tijdens m'n slaap want toen ik wakker werd kwamen die terug hun kop opsteken en ik werd er warempel zo weemoedig van te denken aan al wat voorbij is en ik nooit meer zal kunnen beleven... wat IS dat toch met mij... in plaats van me voor te bereiden een wijs oud moedertje te worden vrees ik dat ik als een lastig tegenspartelend oud kreng ga eindigen... op mijn leeftijd zou ik me verzaligd moeten kunnen wentelen in pampers en fruitpapjes voor m'n talrijke kleinkinderen maar helaas... mijn kinderen willen niet meewerken... toen ik jong was wist ik dat ik ooit kinderen zou willen... maar eerst een nestje bouwen en toen dat voltooid was konden we eindelijk aan de kindjes beginnen werken... we hadden daarvoor al wel druk geoefend hoor maar toen begonnen we aan de grote werken... dat werd helaas dikke pech... ik moest nog veel teleurstellingen incasseren voor ik uiteindelijk m'n 2 spruiten kon koesteren... en zoals elke ouder heb je toekomstplannen voor de kinderen... dat was voor elk een gelukkig huwelijk en lieve kleinkindjes die ik dan weer zou kunnen vertroetelen... mooie dromen... na een eerste 5-jarig samenwonen met haar eerste lief heeft dochter hem uiteindelijk de deur uitgezet omdat de jongen zwaar drugsverslaafd bleek... al die jaren heeft ze gewerkt en haar laatste frank uitgegeven om hem uit de schulden te houden tot de maat vol was... ik ben echt fier op m'n dochter dat ze zich niet heeft laten meeslepen door hem alhoewel dat wel zijn bedoeling was... nu is ze al 6 jaar gelukkig getrouwd maar ze heeft totaal geen kinderwens... dan nog de zoon die na een mislukte ernstige poging precies de moed niet meer heeft om nog eens aan een vaste relatie te beginnen... dus daar gaat mijn grootmoederwens... ik ben wel een schoonmoeder maar gelukkig niet  het soort uit de moppenbak... ik moei me NIET met het leven van mijn kinderen... edoch... dromen mag toch nietwaar... moest ik enkele van die kleintjes hebben rondlopen zou ik nu gezapig zitten sprookjes vertellen in plaats van te zitten chatten met allerlei vreemdsoortige types... ik heb teveel tijd om enkel maar aan mezelf te denken... nu kan ik me indenken dat er sommigen van jullie zijn die een zucht slaken en denken... wat zit dat mens te klagen had IK dat maar... wel dat neem ik niemand kwalijk hoor... mijn probleem is echter dat ik teveel tijd heb om me bezig te houden met navelstaren... voel me soms zo rusteloos... zou nog vanalles willen ondernemen terwijl ik tegelijkertijd weet dat dat tóch niet kan... daar wordt je enkel kriebel van... dus moest er iemand een kleinkindje op overschot hebben breng het me... ik beloof plechtig het NIET rot te verwennen want... ik ben "streng maar rechtvaardig"... het is alleen maar om deze mislukte grootmama op het rechte pad te houden... alhoewel... zo af en toe eens van dat saaie pad afdwalen kan best spannend zijn... lap daar gaat ze weer... het weerspannige mens.

Dat mens moet nu braafjes gaan koken voor haar kroost... zal er maar alvast aan beginnen dan kan ik misschien nog even in 't zonneke zitten deze namiddag... en Bojakske... blijf maar van dat flesje bruin af hoor... ik ga vrijdag niet verschijnen als een gebruinde diva hoor... om een echt mooi kleurtje te krijgen is er meer nodig dan onze Belgische zon... ik zie alleen niet meer zo ziekelijk wit... mijn sproeten vallen wat minder op dat is alles... ik heb nu eenmaal geen huidje zoals een "English Rose" zoals jij... bye bye!!!