Nounou

Zoals ik me voorgenomen had haastte ik me deze voormiddag naar de Makro voor een paar Crocskes... kwam daar tot m'n afgrijzen in een kluwen heren en dames terecht die allemaal stonden te graaien in de croco bak teneinde een paar passende schuiten te vinden... alleen de hele kleine en de hele grote waren nog voorradig... dacht ik... ik had het al opgegeven maar op de terugweg kwam ik nog eens langs die bak en besloot nog een laatste poging te wagen... en warempel met meer geluk dan wijsheid heb ik het laatste paar in mijn maat kunnen opduiken... en zoals Boke ons vertelde... ze zitten zàlig... eerst even wennen aan dat gekriebel onder je voetzolen maar na een halfuurke voel je dat niet meer... en zo loop ik nu thuis rond als een "kamerolifantje"... het kan dan wel een "rage" zijn maar dit keer toch een goedgelukte... ik doe echt niet mee aan elke nieuwe mode... die teenslippers bvb krijgen ze mij niet aangesmeerd... net zoals die lange puntige schoenen of de terug-van-weggeweeste naaldhakken... die heb ik lange jaren gedragen en ze hebben me een fortuin gekost aan nieuwe hakken... ik hou best van een elegante schoen maar comfort is ook niet te versmaden... in elk geval heb ik me als taak gesteld zo elegant mogelijk rond te stappen in m'n crocskes.

Voor de rest niets te melden... m'n nieuwe aankoop was het hoogtepunt van m'n dag... toen we uit de Makro kwamen zaten we midden in een stortbui... en wat erger was... ik kon me met de beste wil van de wereld niet herinneren of ik het terrasvenster had gesloten voor we vertrokken en... aangezien dat terras altijd de slagregen opvangt... zat ik de hele weg naar huis met samengeperste knieën van de zenuwen... ooit hebben we het eens meegemaakt dat een soortgelijke bui het plafond van de living had doorweekt en dàt zou ik niet nóg eens willen zien gebeuren dus... in het vervolg dubbel checken voor ik vertrek.

Het is me het dagje wel geweest... regen en nog eens regen... daarstraks mailde een golfvriend me of we kwamen spelen tegen 7 uur... de wil was er wel maar we zijn niet weggeraakt want het stortregende weer eens... gelukkig heb ik m'n crocskes nu om me te troosten.

Vroeger reed ik haast nooit met tram of bus maar de laatste tijd gebeurt dat wel vaker en... weet je... het wordt plezanter met de dag... gisteren moest ik naar Merksem... moest daarvoor eerst met lijn 15 naar station Opera... daar even naar boven en terug naar beneden op ander perron voor tram 3... ik ben een regelrechte kluns op gebied van oriëntatie... op andere gebieden ook wel maar dat is niet voor vandaag... ik stond daar te wachten en kreeg ineens dat bord in het oog met "Zwijndrecht" op... op slag begon ik te twijfelen... stond ik wel in de goeie richting... ik sprak eerst een dame aan die me niet verstond en ik haar niet... dan een man die een beetje verder stond... zo'n gemoedelijk volks type in T-shirtje boven een bolle bierbuik... die stelde me heel vriendelijk gerust... "joa madammeke das ier nor Maarksem zenne, ik moet dien tram oek ebbe"... ik bedankte hem heel vriendelijk en ging wat verder staan... hij was in the mood voor een praatje en volgde me al kwebbelend de tram in... er zaten op twee dubbele zetels... elk aan de middenzijde... een bruin type... die man : "sèg manneke zoude gij die madam ier ni is loate zitte" ik weer met een verontschuldigende grijns : "sorry hoor maar die meneer hier zegt dat ik moet gaan zitten"... de mijne stond recht en liet me doorschuiven... dan die man weer : "sèg gaai zoude gaai maai oek is ni loate zitte" wat de andere dan ook deed... nu zat ik daar tussen twee bruinen en achter mij m'n beschermengel... hij achter me weer : "joa sèg ge moet die manne is loate vuule da se ier ginnen boas moete koame speile hè" de bruine naast me beloerde me eens en ik gaf die maar weer een verontschuldigende grijns... ondertussen grabbelde ik al m'n paraplu vast want de man achter me was luidkeels zijn mening over de migranten aan 't verkondigen waar ik dan weer op repliceerde dat er overal wel wat kaf onder het koren zit... dan vroeg hij me of ik er bezwaar tegen had dat hij een blikje bier opentrok... waarop weer een heel relaas volgde hoeveel hij per dag dronk en dat zijn vriendin ook dronk en zo verder... ik maar knikken en vriendelijk kijken... wat me eigenlijk geen moeite kostte want heel de situatie vond ik geweldig amusant... zeker als ik de gezichten van de omstaanders bekeek... die wisten niet wat erover te denken... toen vroeg hij wat ik ging doen en toen ik antwoordde dat ik met een vriendin had afgesproken vroeg hij me of het soms een minnaar was... dan hoe oud ik was en aangezien ik nooit (hmhm) lieg vertelde ik hem die... waarop hij weer : "amaai schatteke da zoude ni zègge, aai hoar is oek nog goa, tis wel gevaarfd mor toch"... lap... gelukkig moest hij er twee haltes vóór mij uit maar toen hij al bij de deur stond draaide hij zich nog eens om en riep uit volle keel : "amuzeirde hei poeppeke"... en dàt deed de deur dicht... die vrouw aan de overkant had precies in een citroen gebeten en ik kreeg gewoon de slappe lach... is wel een beetje genant als je daar helemaal alleen zit want de twee bruinen waren al afgestapt... aan mijn halte stond m'n vriendin me op te wachten en toen ik het haar vertelde hebben we samen lopen gieren... je weet wel wat het wachtwoord die dag was... "hei poeppeke!!!"

Ik weet wel dat niet iedereen het hier mee eens zal zijn maar bij mij kon de dag niet meer stuk... ik vind zo'n situaties geweldig stimulerend... mij storen zulke dingen niet... die man was gewoon vriendelijk... toen ik deze voormiddag m'n haar stond te wassen dacht ik weer aan hem en begon terug te grinniken... wat bijzonder op m'n lachspieren werkt is de reacties van de omringende mensen... bij de meesten druipt de weerzin eraf... de rest doet alsof ze blind en doof zijn... ik zat ooit eens op een tram met helemaal voorin een dame die zo'n hoge opgefokte hoed droeg... echt een opgedirkte matrone die 't stad eens ging verblinden met haar juwelen en outfit... kwam er een jongeman naast haar zitten die verkleed was als vogelschrik... ik denk een straatartiest... met krek dezelfde hoed op maar dan zo'n gedeukte versie... ik zat er juist achter en heb de hele rit zitten schudden van 't lachen... de rest van de tram merkte blijkbaar niets abnormaals op... ik vraag me soms af wàt je nog moet doen om hun aandacht te krijgen... zielig!!!

Nou nou... toen ik m'n reisverslag afhad dacht ik er ineens aan dat ik een opdracht had gekregen van Madame om eens neer te pennen wat ik nog zoal zou willen doen vooraleer m'n laatste kaarsje uitgeblazen wordt... venijnig vraagje hoor... maar aangezien ik dat stokje moet doorgeven aan 3 andere blogvrienden moet ik me haasten of de voorraad is op... dus "vort met de geit"
Ik heb natuurlijk zoals iedereen veel onvervulde dromen maar wat ik het liefst zou doen is de wereld verkennen voor die helemaal naar de bliksem is geholpen... dus om te beginnen moet ik een bom geld winnen... en met een "bom" bedoel ik "heel veel" want eerst zou ik mijn kinderen komfortabel willen installeren voor ik geld aan mezelf ga spenderen maar dàn... holala... dan reis ik de hele wereld af... alle hoekjes en kantjes wil ik onderzoeken... met iedereen praten al was het met handen en voeten... ik zou wel weigeren alles te proeven want daar stel ik m'n grenzen... géén mieren of kakkerlakken of schapenogen of nog zo van die voor mij walgelijke dinges... reizen is altijd mijn droom geweest maar ik ben getrouwd met een man die je overal moet mee sleuren en dan soms dik tegen zijn goesting wat een domper op iemands vreugde is... voilà dat weten jullie nu weer... spijtig genoeg zal het maar een droom blijven... hiermee geef ik dat beruchte stokje door aan :
Ludovikus
Titipoes
Troubadoerke
en dan maar hopen dat deze heer en dames nog niet eerder aan de haak zijn geslagen... doe je best!!!

Wisselvallig zoals het weer is mijn humeur... nu moet je niet denken dat ik op de -dagen erbij loop als een zure pruim en op de +dagen loop te huppelen... nee op die bewuste -dagen grommel ik alleen inwendig en op de +dagen trippel ik wat voorzichtig... en wat is gewoonlijk de oorzaak van die schommelingen... wel ik geneer me om het te bekennen maar doe het toch maar... ik kan het niet afleren het me aan te trekken als mensen me onheus behandelen... ik zou ondertussen al gehard moeten zijn maar nee... steeds weer verwacht ik teveel van iemand en word dan weer maar eens teleurgesteld... tsj tsj tsj... er zijn nu eenmaal personen die zich van de mening van anderen geen bal aantrekken... niet deze stomme troelala... die begint op slag haar geweten te onderzoeken en vraagt zich af of het soms haar fout is... gelukkig begint het korte-termijngeheugen wat te slijten... nog enkele jaartjes en ik trek me niks meer aan.

De vorige dagen waren grotendeels gevuld met wassen en strijken... de nodige spullen voor onze 3-daagse bijeenzoeken... niet lachen he mensen... op die 3 dagen kan het weer wel 10 keer veranderen dus... groot probleem... ik wil nu niet met een reusachtige koffer komen aanzeulen... zou wat belachelijk zijn... maar er ligt toch al een aardig hoopje naast het valiesje te wachten... en manlief maar zeuren dat ik weer overdrijf... hij wil maar 1 hemd en broek die hij ook 's avonds wil aanhouden waar ik natuurlijk niet akkoord mee kan gaan... want stel dat het giet... dan moet je toch die kleren kunnen vervangen... ik sleur natuurlijk altijd teveel mee maar beter teveel dan te weinig... dat is nu eenmaal mijn motto... en dan krijg ik nog eens te horen : "zeedenaweldagewerralteveulhetmeigebrocht, kemetatochgezeidheimorgeleustertnoeitnormei"

Als verstrooing tussen de inpakperikelen in heb ik me op Sudoku gestort... op het net... amaai m'nen amaai... dat is niet gemakkelijk he... gisteravond begon m'n nek al te zwellen van fierheid... jaja ik hoor het jullie al denken... "nóg dikker kan dat?" want die van Antwerpen hebben nu eenmaal een geweldige faam wat dikke nekken betreft... omdat ik dácht dat ik het volledig juist had... verkeerd gedacht dus... één cijfertje klopte niet en als je sudoku kent weet je wel dat je dan verder en verder moet graven tot er helemaal niets meer klopt... ik geef niet gaarne forfait maar ben er toch moeten mee stoppen omdat m'n hersens en m'n ogen op tilt sloegen... het was dan ook al na twaalven en 't manneke lag in bed en begon weer te preutelen.

Vandaag boodschappen gedaan... morgen wordt m'n kot opgekuist... vrijdag komen de kinderen eten en ga ik even tussen de soep en de patatjes de blogvrienden een knuffel geven... zaterdag inpakken en la mamma bezoeken... zondag vertrekken we met autocar naar Calais en daar de tunnel in op weg naar Kent.

Van la mamma gesproken... toen we haar zaterdag opzochten lag ze op haar rug naast haar bed te spartelen al roepend : "mijn rug!!! mijn rug!!!" ik dacht direct het ergste... in allerijl op de alarmknop gedrukt... 4 verpleeghulpen kwamen dadelijk aangerend... wat testen gedaan... blijkbaar niets gebroken... op bed gelegd met ijs op de onderrug... dan terug in haar relaxzetel gezet... toen we zondag nog eens langskwamen was ze het voorval al bijna vergeten... wat een sterke vrouw is dat toch... als je haar zo ziet zitten is het net een klein  vogeltje dat uit het nest gevallen was... mijn moeder was vroeger een stevige vrouw en wat schiet er nog van over... een velletje over wat botjes.

Ik ga afsluiten... heb juist gekeken naar "Kinderen van Dewindt" en ben diep geschokt... den Bart is op een gruwelijke manier aan zijn einde gekomen door een snood vrouwmens... bwah in wat voor wereld leven we toch