Naar de inhoud

Myette's Eigen Hoekje

akke.beakke.be
Hello
Donderdag 14 juni 2007

Apejaren

Ik was daarnet op het blog van Hotlips en las over haar verdwenen kleindochter... ze is wel niet gekidnapt maar uit eigen beweging van huis weggelopen en dit niet voor de eerste keer hoorde ik... wat bezielt die kinderen toch... hun ouders zo den duvel aandoen... een achternichtje van ons was er ook eens van ondergemuisd... op een avond kwam ze bij ons aanzetten en toen ik haar vroeg waarom ze zoiets deed was het antwoord : "wel tante Myette, mijn ouders zijn veel te zacht, ze moeten maar eens een lesje krijgen" en daar viel mijn mond van open... toen zoon zowat 12 was kreeg ik telefoon van de rijkswacht dat hij bij hen op het bureau zat... opgepikt tijdens de dag in Limburg... 's morgens had ik hem naar school uitgewuifd... ik wist zelfs niet dat hij daar niet was verschenen... hij had samen met een vriendje de trein genomen en hun plan was daar in Limburg ergens een veldje te gaan bewerken en van de opbrengst te leven... ja jullie mogen lachen... kan ik nu ook al... enfin we mochten hem komen opzoeken maar hij moest 1 nacht in de cel doorbrengen en de volgende dag mocht ik hem komen ophalen op het Justitiepaleis... ik was ziedend... moest de moeder van zijn trawant ook nog met de auto gaan ophalen in de kletsende regen... had alle moeite van de wereld om een parkeerplaats te vinden... werd dáar nóg nijdiger van... eindelijk binnen moest ik in de hal wachten tot hij binnengeleid werd geflankeerd door 2 bomen van rijkswachters... ik wenkte hem om hem eens aan de tand te voelen maar dat werd eerst geweigerd... ik werd toen zo mogelijk nóg ietsje kwader en 1 van die bomen kreeg blijkbaar schrik dat ik in een Franse coleire ging schieten want zoontje werd me genadelijk voor 5 minuutjes toevertrouwd... ik vroeg natuurlijk "waarom"en kreeg als antwoord :"ik weet het niet moeke maar ik wil niet meer naar school"... toen moesten we bij de jeugdrechter komen en toen die me vroeg of ik hem mee naar huis wilde meenemen was mijn antwoord :"dat weet ik nog niet, daar moet ik nog eens over nadenken"... wat zoonlief op slag deed ineenkrimpen... het jong zag intussen al geel en groen van de spanning en schrik... ik heb hem toch maar mee naar huis genomen samen met zijn vriend en diens moeder... heb wèl mijn veto gesteld dat die 2 geen contact meer mochten hebben... eens thuis heb ik enkele uren met hem zitten praten... hij had ook wat geld van thuis meegenomen dat hij heeft moeten terugbetalen van zijn zakgeld... dat was zo de regel bij ons... en weet je wat hij bij zich had als bagage... 1 propere onderbroek :-P ... en dat was het... tja achteraf kun je er mee lachen maar toen was ik razend.

Ik vertel dit nu omdat het voorval bij Lipske me er terug deed aan denken... ik heb echter niet in zak en as gezeten zoals zij en de ouders van haar kleinkind... ik had zoon nog niet gemist want dacht dat hij veilig op school zat... ik kan me wel voorstellen wat het moet zijn in ongerustheid te verkeren... zeker in deze onveilige tijd... ik hoop uit de grond van m'n hart dat kleindochter vlug tot bezinning komt en beseft wat ze haar familie aandoet... op haar leeftijd zou ze beter moeten weten... op het blog van Hotlips staat een foto van haar mèt vriendin... als iemand haar ziet grijp je haar bij het nekvel en sleur haar naar huis... sorry ik moet me niet moeien maar zoiets maakt me echt woedend.
Geschreven door Myette om 20:47 Reageer op dit bericht

6 reacties op dit bericht

kommaneuker17 juni 2007 om 17:14

weglopen

Over weggelopen kinderen gesproken: ik heb juist tijdens een kort verblijf in Zuid-Frankrijk een (goed afgelopen) geval meegemaakt. In een van mijn volgende blogs ga ik daar waarschijnlijk op terugkomen.

hotlips16 juni 2007 om 10:06

..

Bedankt he Myetteke voor je meevoelen,ik heb de commentaren gelezen ,en natuurlijk neem ik Bijouke niet kwalijk dat ze er zo over denkt.
Ik moet wel zeggen dat ik niet zo heel veel contact heb met Stephanie,voor mij is ze trouwens altijd heel lief,maar het kind heeft al wel meer op haar kerfstok ,maar dat vertel ik liever bij de eerstvolgende bijeenkomst!
Ik ga ook niet zeggen dat ze een ideale thuis heeft ,mijn dochter was heel jong zwanger ,16 jaar ,,ze is met de vader getrouwd ,maar dat heeft niet lang standgehouden,hij was ook een druggebruiker(geen zware maar toch )
ze is daarna met haar jeugdliefde getrouwd ,is een goeie man ,maar durft nogal eens opvliegend zijn ,en terwijl zij eigenlijk te toegevend is ,wil hij dat ze strenger voor haar kinderen is,ze trekken dus niet aan hetzelfde zeel !Wat dus echt wel belangrijk is ,moet ik je niet vertellen!
Heb haar ook al dikwijls gezegd dat ze consequent moet zijn,en niet te makkelijk toegeven,(pas op mijn dochter is een prachtmoederke ,maar speciaal Stephanie(omdat ze weet hoe haar moeder te manipuleren profiteert er van!)
Ik ben ook geen voorstander om haar weg te steken ,maar ze had al divere verwittigen gehad van de jeugdrechter,dus ik hoop nu maar t beste ervan ,denk dus ook wel dat ze haar thuis laten dat ze bij de eerste ,de beste gelegenheid terug schuppes is,dus...waarmee doe je goed ,want ze zou ook al niet vies zijn van drugs.
Amai ,das al een hele uitleg ,(zeker voor mij ) en dan is het nog maar een beetje van hoe het ineenzit,dikke kus en nog eens bedankt he !En een prettig weekend!
huismusje/troubadoerke15 juni 2007 om 10:34

*

Gelukkig heb ik dat met mijn kinderen niet hoeven mee te maken. Oh ja, spijbelen hebben ze wel uitgeprobeert, maar dat heb ik gelukkig in de kiem kunnen smoren.

Wat het gevoel is om niet te weten waar je kind zich ergens bevind, dat weet ik maar al te goed, maar dat is een ander verhaal in een heel andere context. Misschien vertel ik het ooit nog eens.

Ik ben het niet helemaal eens met de bewering van bojako.  In vele gevalen zijn inderdaad de ouders de oorzaak, maar zeker niet altijd.  Je hebt jongeren die nu eenmaal lichamelijk volwassen zijn, maar waarbij het verstand danig achterblijft.

In deze tijd van media en telecomunicatie zouden ze toch beter moeten weten, of is het net daarom dat ze niet meer nadenken?!

Ik heb gelezen dat de kleindochter van Lipske is terug gevonden, oef. Ook zij zal voor de jeugdrechter moeten verschijnen. Ik kan daarbij enkel hopen dat de jeugdrechters slimmer geworden zijn dan in mijn tijd, en dat ouders en kind een degelijke begeleiding krijgen. Straffen gaat niet helpen, integendeel, praten moeten ze met dat kind, heel veel praten, en ook eens heel goed luisteren naar haar.

Kus van mus, heb een fijn weekend.

madame14 juni 2007 om 21:33

weglopen

Nu ik ouder ben, begrijp ik de onrust en mijn hart krimpt als ik lees dat een kind niet naar huis gekomen is. Maar toen ik een tiener was, stond ik daar niet bij stil. 'k Ben nl. zelf eens weggelopen van thuis. 'k Had me verstopt in de heide. Naief als ik was besloot ik nooit meer terug te gaan. 'k Had nochtans toffe ouders, maar soms te streng naar mijn zin. En weet je wat daar op die heide toen mijn enige bekommernis was? "Wat als mijn maandstonden beginnen?" Eten zou ik wel vinden en onderdak ook, dacht ik. Maar maandverband? Daar had ik geen oplossing voor. Dat maakte uiteindelijk dat ik na vier uur met hangende pootjes terug gegaan ben. Inmiddels stond thuis alles in rep en roer natuurlijk. Maar dat ging aan die onnozele puber van destijds voorbij. Het ik-persoontje was op dat moment veel belangrijker. Pas later ben ik gaan beseffen wat ik mijn ouders aangedaan had. En het spijt me nog steeds.
bojako14 juni 2007 om 21:07

..

oef...het staat erop, ik kreeg bijna een hartinfarkt.  Ik had net de veiligheidscode ingezet en het net viel hier weer uit.  Ik ga even iets drinken om te bekomen.  Op deze manier werken is slecht voor mijnen tikker :lol:a
bojako14 juni 2007 om 21:02

..

't is toch altijd niet zo simpel als het lijkt hoor Myette.  Ik hoop dat jij en Lipske me deze volgende opmerking niet kwalijk nemen, maar de twee jongens die ik ken die op die leeftijd van huis zijn weggegaan hadden volgens mij een gegronde reden.
Misschien kijken jullie ook al eens naar de supernanny en dat ander programma's met de moeilijke tieners.  Wel in negen van de tien gevallen ligt het toch aan de aanpak van de ouders.
Bij de twee jongens die ik ken waren de ouders ongelooflijk streng, zo streng dat zelfs ik zou weggelopen zijn moest ik daar bij wonen.  Het zijn nochtans geen marginale gevallen hoor,  de twee papa's zijn allebei heel deftige burgers maar ook zij vonden de 'grijze' zone niet die tussen wit en zwart ligt.
Opvoeden begint ook niet plots rond de leeftijd van 15 maar van jongsaf aan.  Bij ons is alles ook niet probleemloos verlopen hoor, begrijp me niet verkeerd.  Wat volgens mij doorslaggevend is op die leeftijd zijn hun leeftijdgenoten waar ze naar opkijken.
Het was bij ons dus ook altijd open deur, iedereen mocht binnen en zo kon ik screenen met wie de jongens omgingen.   Net zoals jij waren er toch ook enkele bij waar ik de verdere omgang mee ontmoedigde.  Al die jongens zijn, zij het enigzins met enige omweg, heel goed terecht gekomen en zijn nu brave huisvaders.   Ik hoop dat het bij ons Lipske haar kleindochter ook allemaal goed terecht komt.
Natte zee kusjes,
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Woensdag 13 juni 2007

Helaba

:roll: Zeg eens Ludoke gaat het zoal... jij vergeet zeker dat ik jong was in de jaren stillekes... toen meisjes nog zedig en preuts waren... haha... ja wij gingen op trektocht met de hele klas... en zoals ik al eens vertelde was het een gemengde klas... m'n vriendin en ik droegen voor het eerst een "piratenbroek" zoals ze dat toen noemden... in die tijd was dat heel gewaagd en we werden voortdurend nagefloten op straat en zeker in die ardeense boerengaten waar we doortrokken... de jongens uit onze klas gingen dan heel stoer en bezitterig doen zoals haantjes die hun hennen bewaken... wel grappig... en in die jeugdherbergen waren ze heel streng... op een avond waren "onze" jongens door ons slaapkamerraam naar binnen geklommen en er volgde een woest kussengevecht tot de "vader" naar binnen kwam stormen gevolgd door onze leraren om de onverlaten aan hun oren naar buiten te sleuren terwijl wij schijnheilig lagen te grinniken... hoe onschuldig allemaal toen... het zou er nu wel even anders aan toe gaan... ik herinner me ook een voorvalletje toen ik al verloofd was en met 't manneke in de heide lag te zonnen... heel zedig in een geheel badpak... en de boswachter ons kwam vertellen dat ik me direct moest aankleden omdat ik "de zeden schond"... en dàt terwijl er in de wijde omtrek geen levende ziel te bespeuren was... andere tijden andere zeden he... maar ja het had ook zijn charme.

Ik ben nogmaals diep geroerd door jullie medeleven met ons kikkertje... wie weet uit welke gezellige vijver hij werd opgevist en "kwak" neergedropt in onze tuin om daar eenzaam te sterven op vreemde grond... snik snik... :cry: ... ach ik ben op dat gebied een echt zacht ei... ik hou van "bijna" alle dieren en baal geweldig als ik er eentje moet afgeven... soms kijk ik naar een natuurfilm maar als de een of andere carnivoor jacht maakt op een herbivoor is het tijd voor mij om in de keuken te verdwijnen tot het gevaar geweken is... dan duik ik uit pure wanhoop de frigo in... ik moet die films echter doseren of ik doe niets anders meer dan snacken en dat is dan weer funest voor mijn rondingen... :-?

Geschreven door Myette om 22:44 3 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 12 juni 2007

Kikkerleed

Lap ik heb het weeral zitten... weer een grafje bij in de hof... kikkertje heeft het niet gehaald... lag deze ochtend zo stijf als een plank in zijn plasje water... RIP.

Toen we aan het ontbijt zaten kwam er plots een bangelijk geluid uit de keuken... ik dacht eerst dat onze buren aan het boren waren maar nee... het kwam wel degelijk uit onze keuken... een akelig gegrom dat opeens weer stopte... even later weer datzelfde geluid... ik weer op topsnelheid naar binnen en "eureka" gelokaliseerd... het kwam van m'n GSM die ik op mijn keukenknecht had gelegd... voor degenen die nu denken dat ik er een butler op na hou... een keukenknecht is een verhoogde stoel mèt trapje speciaal gemaakt voor onderdeurtjes zoals ik... om dus terug te komen op die GSM... die lag daar heel eng te brommen en te trillen... ik heb dan maar naar dat nummer gebeld en kwam bij ene Paul terecht... sorry... verkeerd nummer gedraaid... zodus dat is ook alweer opgelost... de lucht hier is weer grijs zover men kan zien... wel schitterend weer voor alle studenten die nu ijverig aan het blokken zijn... ik kan me nog herinneren dat ik indertijd voor mijn eindexamen danig lag te zweten over mijn boeken... ik had me toen teruggetrokken in de slaapkamer van m'n ouders omdat dat zowat de koelste plaats in huis was... na deze examens trokken we met de hele klas voor één week op schoolreis... dat was met de trein en verder te voet van de ene jeugdherberg naar de andere... heel ons hebben en houwen op onze rug... heel plezant allemaal maar die hele week hebben we de zon niet gezien... ach ja jeugdherinneringen.

En voor ik mezelf ga verliezen in langvervlogen tijden neem ik nu voor even afscheid want de huishoudelijke taken wachten met ongeduld op mijn zonnige verschijning... :wink:
Geschreven door Myette om 10:52 3 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 11 juni 2007

Vraagteken!!!

Deze ochtend riep 't manneke opeens luidkeels dat er een kikker in het gazon zat... en waarachtig daar zat hij... of liever lag het... met beide poten achter hem uitgestrekt... meer dood dan levend... we hebben hem in wat water gelegd en wachten nu maar af of het diertje het gaat halen... maar waar komt dat beest nu weer vandaan... door een vogel meegevoerd en in onze hof gedropt misschien... weer een doordenkertje... weet iemand van jullie me soms te vertellen hoe je zoiets in leven houdt... ik zie me al op jacht gaan om vliegen te vangen want het diertje kan het blijkbaar zelf niet meer... en als dat beest de nacht haalt bind ik hem een belletje rond zijn nek zodat manlief er niet weer op gaat staan... morgen de volgende episode.

Na de uitspattingen van de vorige dagen heb ik vandaag een rustig dagje genoten... wat rondlummelen in huis... wat in de tuin liggen tot ik het onkruid in de smiezen kreeg en de onbedwingbare neiging kreeg de plantjes te fatsoeneren... weinig eten... water drinken... enfin gezonder kan niet... dat mag echter niet te lang duren want ik krijg daar jeuk van... :-D

Gisteren dat PhotoShop programma er proberen op te zetten maar verdorie het lukte niet... den Buddy spuwde het uit... zeker te zwaar voor hem... zal m'n vriend eens in zijn nekvel moeten grijpen... Mus je zult nog even moeten wachten tot ik dat verrekte programma onder de knie krijg.

Morgen moet zoon examen afleggen en ik zal alvast maar gaan zitten duimen... vandaag geen blog meer... kan m'n duimen even niet missen... tot de volgende!

Geschreven door Myette om 20:32 2 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 10 juni 2007

tsjilp tsjilp

Tsjilp tsjilp... vroeger hadden wij alleen maar mussen en merels in onze tuin zitten... mettertijd zijn de mussen verdwenen om plaats te maken voor Turkse tortels, meesjes, eksters en kauwen...  toen ik deze ochtend heel vroeg opstond om mijn vaderlandse plicht te gaan vervullen en ik heel luid hoorde tsjilpen dacht ik eventjes dat onze mussen terug waren van weggeweest... ik rende naar het raam om in de tuin te kijken maar nada... geen mus te zien... het gepiep bleef echter aanhouden en ik kwam tot de vaststelling dat het geluid vanuit mijn PCke kwam... en ja daar zat een hele grote mus luid te roepen dat ik hoognodig nog eens iets moest op m'n blogje schrijven... wat ik hierbij dan maar eventjes zal doen.

Toen we terug uit Kent kwamen was natuurlijk mijn eerste werk de was en de plas... dan boodschappen... la mamma... wat nodige telefoontjes plegen... foto op blog zetten... voor ik het wist was het weeral zaterdag en die dag was voorbehouden voor in de namiddag een zoektocht met in aansluiting een BBQ en een dansje... het was natuurlijk weer heel gezellig maar deze ochtend moesten we er veel te vroeg uit om efkes rap onze stem te gaan uitbrengen... dit gedaan zijnde op naar de golf... ik ben nu juist thuisgekomen en wilde even die mus tot zwijgen brengen want heeft dat beestje een stèm... niet te geloven gewoon... :-P ... deze avond zijn we weeral weg naar onze kaartvrienden... die in Engeland achtergelaten kilo is er al dubbel en dik bijgekomen tot mijn groot verdriet maar zeg nu zèlf... hoe kan je nu met goed fatsoen NEE zeggen tegen de geneugten des vlezes... als ik dat had gewild had ik me wel in een of ander klooster laten opsluiten.

Ik heb van een vriend het programma Photoshop elements 5.0 op CD gekregen... dat zou ik vandaag den Buddy willen voeren in de hoop dat dat ventje er wijs uit kan worden... dat ga ik zodadelijk doen... als we er maar allebei geen indigestie aan overhouden... als jullie me enkele dagen niet horen dan zit ik op dat programma te kauwen... tot de volgende!!!
Geschreven door Myette om 14:47 4 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 6 juni 2007

Stokjes

Nou nou... toen ik m'n reisverslag afhad dacht ik er ineens aan dat ik een opdracht had gekregen van Madame om eens neer te pennen wat ik nog zoal zou willen doen vooraleer m'n laatste kaarsje uitgeblazen wordt... venijnig vraagje hoor... maar aangezien ik dat stokje moet doorgeven aan 3 andere blogvrienden moet ik me haasten of de voorraad is op... dus "vort met de geit"
Ik heb natuurlijk zoals iedereen veel onvervulde dromen maar wat ik het liefst zou doen is de wereld verkennen voor die helemaal naar de bliksem is geholpen... dus om te beginnen moet ik een bom geld winnen... en met een "bom" bedoel ik "heel veel" want eerst zou ik mijn kinderen komfortabel willen installeren voor ik geld aan mezelf ga spenderen maar dàn... holala... dan reis ik de hele wereld af... alle hoekjes en kantjes wil ik onderzoeken... met iedereen praten al was het met handen en voeten... ik zou wel weigeren alles te proeven want daar stel ik m'n grenzen... géén mieren of kakkerlakken of schapenogen of nog zo van die voor mij walgelijke dinges... reizen is altijd mijn droom geweest maar ik ben getrouwd met een man die je overal moet mee sleuren en dan soms dik tegen zijn goesting wat een domper op iemands vreugde is... voilà dat weten jullie nu weer... spijtig genoeg zal het maar een droom blijven... hiermee geef ik dat beruchte stokje door aan :
Ludovikus
Titipoes
Troubadoerke
en dan maar hopen dat deze heer en dames nog niet eerder aan de haak zijn geslagen... doe je best!!!

Geschreven door Myette om 15:04 6 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 6 juni 2007

Green

GROEN
"Hoe groen is mijn dal" was het allereerste boek dat ik in het Engels las... ik had de film gezien en kon zo de plot wel volgen met mijn armzalig basisschoolengels... lezen met een woordenboek erbij zie ik niet zitten... te omslachtig... nee naarstig ploeter ik me door de brij heen en na een tijdje snap je toch wel hoe de vork in de steel zit... dus toen we zondag de chunnel uitkwamen en na wat oninteressante snelwegen eindelijk in het groene Kent aankwamen herinnerde ik me dat boek weer... mensen lief ik ben er zèlf bijna groen van uitgeslagen... zoiets kennen wij hier niet meer... uren rijden langs smalle landwegeltjes met aan beide zijden uitgestrekte velden in alle schakeringen groen... welige weiden vol schapen en lammetjes... ach die lammetjes... toen ik ze zo dartel zag rondhuppelen op die schattige wollige pootjes heb ik het voornemen gemaakt nooit meer lamsvlees te eten... :-( ... en  dàt gaat me zwaar vallen... ik ga jullie niet vervelen met een uitgebreid verslag... we bezochten de Sissinghursttuinen...  Penshurst... Marletuinen...  allemaal prachtig aangelegde parken waar je uren in rond kunt dwalen... het Hever Castle waar Henri VIII met zijn Anne Boleyn verbleef... en de laatste dag bezochten we Rye... een stadje zoals wij het ons steeds voorstellen als we aan Engeland denken... dat is natuurlijk meer een openlucht museum geworden maar het is ongelooflijk charmant... ik heb daar... als fanatieke Agatha Christie fan... 's middags een Afternoon Tea besteld... in een piepkleine Engelse cottage waar de eveneens piepkleine tafeltjes bekleed waren met kanten tafelkleedjes... want dat moest ik perse eens uittesten... tuna sandwiches... een scone met boter, jam en botergele room... een reusachtige plak chacoladecake erbij en om alles weg te spoelen een grote pot "echte" thee opgediend in een bloemetjesservies... het smaakte me beter dan de maaltijden in ons hotel... we logeerden namelijk in een Hilton hotel en daar kregen we weliswaar een uitgebreid buffet maar de echte Engelse keuken was er ver te zoeken... ik ben me wèl te buiten gegaan aan een English Breakfast... dat buffet zag er steeds erg aanlokkelijk uit... keus in overvloed maar alles even smakeloos... de huiswijn was wel lekker maar die was Spaans... :-P ... wat ook wel lekker meegenomen is was het mooie weer... de tuinen stonden er allemaal prachtig bij maar zouden niet hetzelfde zijn geweest in de kletsende regen... ook schitterend is de amicale sfeer in onze groep... iedereen steeds even welgemutst... allemaal vrienden onder elkaar zoals het hoort... die drie dagen zijn voorbijgevlooogen!!!

En nu zit ik hier weer in m'n dagelijkse routine... valies uitpakken... de was... verslag voor de club... maar eerst wilde ik jullie bedanken voor de goede wensen... ik zet er even een foto bij van een deel van onze groep... deze is genomen in de Marle tuinen... een landgoed met een Victoriaans huis op waar de eigenaar en zijn vrouw 7 dagen op de week zelf werken in de tuinen enkel bijgestaan door 1 tuinman en een part-time hulp... prachtig om zien maar wat een werk om alles onkruid- en slakkenvrij te houden... onvoorstelbaar!!!

En nu ga ik verder met mijn opruim- en wasjobkes... tot de volgende!!!

Geschreven door Myette om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 30 mei 2007

Wisselvallig

Wisselvallig zoals het weer is mijn humeur... nu moet je niet denken dat ik op de -dagen erbij loop als een zure pruim en op de +dagen loop te huppelen... nee op die bewuste -dagen grommel ik alleen inwendig en op de +dagen trippel ik wat voorzichtig... en wat is gewoonlijk de oorzaak van die schommelingen... wel ik geneer me om het te bekennen maar doe het toch maar... ik kan het niet afleren het me aan te trekken als mensen me onheus behandelen... ik zou ondertussen al gehard moeten zijn maar nee... steeds weer verwacht ik teveel van iemand en word dan weer maar eens teleurgesteld... tsj tsj tsj... er zijn nu eenmaal personen die zich van de mening van anderen geen bal aantrekken... niet deze stomme troelala... die begint op slag haar geweten te onderzoeken en vraagt zich af of het soms haar fout is... gelukkig begint het korte-termijngeheugen wat te slijten... nog enkele jaartjes en ik trek me niks meer aan.

De vorige dagen waren grotendeels gevuld met wassen en strijken... de nodige spullen voor onze 3-daagse bijeenzoeken... niet lachen he mensen... op die 3 dagen kan het weer wel 10 keer veranderen dus... groot probleem... ik wil nu niet met een reusachtige koffer komen aanzeulen... zou wat belachelijk zijn... maar er ligt toch al een aardig hoopje naast het valiesje te wachten... en manlief maar zeuren dat ik weer overdrijf... hij wil maar 1 hemd en broek die hij ook 's avonds wil aanhouden waar ik natuurlijk niet akkoord mee kan gaan... want stel dat het giet... dan moet je toch die kleren kunnen vervangen... ik sleur natuurlijk altijd teveel mee maar beter teveel dan te weinig... dat is nu eenmaal mijn motto... en dan krijg ik nog eens te horen : "zeedenaweldagewerralteveulhetmeigebrocht, kemetatochgezeidheimorgeleustertnoeitnormei"

Als verstrooing tussen de inpakperikelen in heb ik me op Sudoku gestort... op het net... amaai m'nen amaai... dat is niet gemakkelijk he... gisteravond begon m'n nek al te zwellen van fierheid... jaja ik hoor het jullie al denken... "nóg dikker kan dat?" want die van Antwerpen hebben nu eenmaal een geweldige faam wat dikke nekken betreft... omdat ik dácht dat ik het volledig juist had... verkeerd gedacht dus... één cijfertje klopte niet en als je sudoku kent weet je wel dat je dan verder en verder moet graven tot er helemaal niets meer klopt... ik geef niet gaarne forfait maar ben er toch moeten mee stoppen omdat m'n hersens en m'n ogen op tilt sloegen... het was dan ook al na twaalven en 't manneke lag in bed en begon weer te preutelen.

Vandaag boodschappen gedaan... morgen wordt m'n kot opgekuist... vrijdag komen de kinderen eten en ga ik even tussen de soep en de patatjes de blogvrienden een knuffel geven... zaterdag inpakken en la mamma bezoeken... zondag vertrekken we met autocar naar Calais en daar de tunnel in op weg naar Kent.

Van la mamma gesproken... toen we haar zaterdag opzochten lag ze op haar rug naast haar bed te spartelen al roepend : "mijn rug!!! mijn rug!!!" ik dacht direct het ergste... in allerijl op de alarmknop gedrukt... 4 verpleeghulpen kwamen dadelijk aangerend... wat testen gedaan... blijkbaar niets gebroken... op bed gelegd met ijs op de onderrug... dan terug in haar relaxzetel gezet... toen we zondag nog eens langskwamen was ze het voorval al bijna vergeten... wat een sterke vrouw is dat toch... als je haar zo ziet zitten is het net een klein  vogeltje dat uit het nest gevallen was... mijn moeder was vroeger een stevige vrouw en wat schiet er nog van over... een velletje over wat botjes.

Ik ga afsluiten... heb juist gekeken naar "Kinderen van Dewindt" en ben diep geschokt... den Bart is op een gruwelijke manier aan zijn einde gekomen door een snood vrouwmens... bwah in wat voor wereld leven we toch :-?

Geschreven door Myette om 22:25 12 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 26 mei 2007

Dankedezeke

Ik was me juist aan het afvragen hoe lang het zou duren voor er iemand mijn afwezigheid zou opmerken en wat zie ik daar... ons Titi die zich ongerust aan het maken is... wel ik moet zeggen dat het mijn oude hart geweldig goed doet dat er toch iemand zich zorgen maakt... merci Titi... moest ik erin geloven ik zou een kaarsje voor je branden.

Nee... ik ben niet ziek... ook niet geweest... was alleen druk bezig met andere zaken... de nieuwsbrief voor onze club moest weer opgesteld en verzonden worden... tussenin een dagje uit naar de tuinen van Meise... dat was op donderdag... een prachtig zonnige dag alweer... gisteren was het poetsen en 's avonds met vrienden gaan eten... ja alweer... voor degenen die het interesseert... ik zit hier met een ferme kater want de wijn was weer lekker en... zeg nu zelf... je kunt toch niet om 10 u al naar huis... dus neem je er nog eentje... nee geen koffie want dan geraak ik niet in slaap... en nog eentje want je bent nog niet uitgekletst... dan nog eentje op de nagedachtenis van onze Paddy... enfin jullie weten wel hoe zo'n dingen gaan he... en dank U zeer... ik heb heerlijk geslapen... geen ronddwalende moederloze soldaatjes ontmoet... ik heb nooit die chance... het enige wat ooit in mijn slaapkamer verzeild geraakt is een eenzame mug en natuurlijk mijn huismijten en daar kan ik mijn moedergevoelens niet aan kwijt.

Mei is altijd een drukke maand... doorzeefd met feestdagen en dat betekent extra golftornooien... en voor wie nog altijd denkt dat wij aan elitaire golf doen... nee hoor het is minigolf... ik zou die "grote golf" wel eens willen proberen maar onze portemonnee laat zoiets niet toe... zondag EN maandag wordt er weer gespeeld... vrijdag komen de kinderen eten want ze moeten onderling afspreken wie er voor de katten gaat zorgen... we gaan namelijk voor enkele dagen met de club naar Kent... tuinen en kastelen bewonderen... de week zal weeral vlug voorbij zijn... wat ik vooral een probleem vind is het inpakken... ik heb de kleinste valies uitgezocht maar 't manneke vindt die ook te groot... het zijn maar enkele dagen maar je moet evenveel meenemen alsof je voor 2 weken op reis gaat... met ons wisselvallig weer weet je toch nooit wat je gaat krijgen dus ben ik steeds op alles voorbereid wat manlief natuurlijk belachelijk vindt maar owee als ik iets vergeten ben!!!

Ten titel van inlichting... die Irakezen en Marokkanen heb ik niet meer gehoord... alleen mijn trouwe Egyptenaar heb ik nog... die nodigde mij en echtgenoot uit om eind juni bij hem te komen eten... hij zou voor ons Egyptisch koken... ik heb dat eens voorzichtig ter sprake gebracht maar kreeg het deksel op m'n neus... no way... "was ik soms op m'n koppeke gevallen"... nu moet ik die jongen voorzichtig aan zijn verstand brengen dat ik niet kan ingaan op zijn uitnodiging en dat vind ik nu echt moeilijk.. ik als boogschutter hou van nieuwe uitdagingen... mensen van allerlei slag ontmoeten... maar wordt steeds door huisband afgeremd en dat vind ik vreselijk... ik heb mooi hem eraan te herinneren dat we op die manier vele interessante vrienden hebben gemaakt maar het haalt niets uit... toen ik 12 jaar geleden onze club mee heb opgericht kreeg ik ook de wind van voren... "wat vang je nu weer aan, ben je soms zot geworden"... ik ben van principe dat als je nooit iets probeert er ook nooit iets gebeurt... ik heb ook wel verscheidene keren m'n neus gestoten maar dat moet je er maar bijnemen... that's life... afwisseling van spijs doet eten nietwaar.

Geschreven door Myette om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 19 mei 2007

Amaai m'n voeten... gisteren kreeg ik telefoontje van de winkel waar we vorige week een vest voor 't manneke hadden besteld dat deze binnen was... dat was de taak voor vandaag en... aangezien het open deur was in ons mooi gerestaureerde Centraal Station... gingen we daar ook maar eens een kijkje nemen... even de nieuw geïnstalleerde winkeltjes daar keuren... dan met de kudde mee de trein in voor het eerste ritje onder Antwerpen... we kregen elk een diploma uitgereikt... er kwam een goochelaar en een balonnenclown aan boord... aan het eindpunt stapte er zowaar een cameraploeg op van ATV maar helaas je zult ons niet op het nieuws zien want ze liepen ons voorbij... zeker niet glamoureus genoeg... op het bankje bij ons zat een heer die helemaal uit Schaarbeek was komen aanzetten om dit evenement mee te beleven... die man miste geen enkele gelegenheid... hij was ook bij het plaatsen van de stationskoepel geweest... de opening van de tunnel had hij bijgewoond... een echte fanaat... het werd dan tijd voor ons om die vest te gaan ophalen maar echtgenoot vond de drukte in 't stad zó gezellig dat hij er niet genoeg van kon krijgen en wilde perse àlles bekijken... wat doet een gehoorzame echtgenote dan... zonder mopperen... niettegenstaande haar zere voeten... meedribbelen tot manlief er genoeg van heeft... we zijn uiteindelijk thuisgeraakt... 't manneke voldaan mèt nieuwe vest EN schoenen en ik met brandende voeten en water dat tot aan m'n lippen stond... van dat water ben ik af maar van die voeten nog niet.

Gisteren belden de vrienden na 5 u nog even om te vragen of we even een hapje mee gingen eten... ik kan zoiets nooit weigeren en na een haastig kattenwasje snelden we naar het restaurant met het voornemen maar een snackje te nemen teneinde ons budget ietwat in evenwicht te houden... jawadde... uit gaan eten is tegenwoordig een dure zaak aan 't worden... één hoofdgerecht met een Irish coffee als dessert... flesje wijn erbij... daarna nog een rondje gegeven want je kunt toch niet direct naar huis gaan... en we waren bijna 100 € kwijt... het wordt hoog tijd dat ons pensioen nog eens wordt opgetrokken... je leeft echter maar één keer en na zo'n uitspatting eet ik dan de volgende dag maar een boke minder... is nog goed voor de lijn ook... ik neem wel steeds het voornemen het wat zuiniger te gaan doen maar dan krijgen we weer een uitnodiging voor een huwelijk of jubileum of BBQ en ik bezwijk... zeg nu zelf... kan je dat weigeren... ik in elk geval niet... volgende vrijdag gaan we weer eten met enkele vrienden en de wijn daar is ZO lekker!!!
Geschreven door Myette om 19:57 7 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 18 mei 2007

Merci

Lieve Bloggertjes
Dat heeft me nu echt gepakt zie toen ik hoorde... vanuit de paddenhemel... hoe jullie begaan waren met mijn vreselijk lot... tja... zoals Pazke zegde... je moet maar pech hebben en op de verkeerde plek op het verkeerde moment zijn... ik zat die avond echt te genieten van de koelte en het natte gras want na die wekenlange droogte was m'n vel aan het uitdrogen... ik zat daar dus me van geen kwaad bewust... wat naar de sterren te kijken... toen plots... boem... het licht uitging... later toen ik in het paddenparadijs aankwam ben ik me maar eerst bewust geworden van wat er is gebeurd... het schijnt dat de heer des huizes nog een laatste wandelingetje in mijn domein maakte en op me heeft getrapt... enfin... wat gebeurd is is gebeurd... niets meer aan te veranderen... waar ik nu zit is het ook wel goed maar er zitten me teveel andere lotgenoten... in mijn vorige verblijfplaats was ik helemaal alleen... een echt eldorado... ik kon elke dag de lekkerste en vetste slakken uitkiezen als hoofdgerecht met als aperitiefhapjes wat krokante insekten... mmm... zalig!!! Er liepen ook enkele katten rond in mijn tuin maar die lieten me gerust... in het begin kwamen ze nog eens aan me snuffelen maar mijn geur beviel hen blijkbaar niet... soms kreeg ik eens een aai over m'n bol van het vrouwtje wat ik wel leuk vond... de man daar was ook niet onvriendelijk maar wat hij me de laatste keer heeft geflikt vergeef ik hem toch niet zo vlug... hierboven kun je zien wat ik hem zou aandoen moest ik de kans krijgen... dat zal wel niet kunnen... ik hoop alleen dat hij nog lang nare dromen over me heeft en nog vaak aan me zal denken als hij de slakken zonder mijn hulp moet proberen de baas te blijven.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor de blijken van medeleven... dat deed me echt deugd.
MERCI

Geschreven door Myette om 10:23 5 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 14 mei 2007

In memoriam

Wij hadden een pad in onze tuin... de Paddy... een lekker mollig en tevreden diertje... volop lekkere hapjes... slakken à volonté... als tussendoortjes smakelijke krokante insekten... we mochten het aaien en dan blonken die oogjes van geluk... ik had bij Google m'n licht eens opgestoken en las dat padden wel tot 40 jaar oud kunnen worden... toen maakte ik me zorgen over wat er met dat beestje ging gebeuren als we ooit naar een bejaardenflat zouden trekken... nodeloze zorgen achteraf bekeken want Paddy is wijlen... enkele dagen geleden bij het ontbijt vertelde echtgenoot me tussen neus en lippen door dat hij de vorige avond tijdens een laatste wandeling in de hof met Kiddy op iets trapte... hij dacht dat het een slak was want het kraakte... toen hij de volgende ochtend ging kijken lag Paddy levenloos in het gazon... ik zat daar met een mondvol brood dat ik plots met moeite door m'n strot kreeg... je moet maar zo aan je einde komen... zit je daar heerlijk van de avondkoelte te genieten... lekker in het natte gras... komt er zo'n lomp manspersoon aangebanjerd die met zijn grote voeten op je gaat staan... nu is er in onze tuin nog maar weer eens een grafje bijgekomen... het wordt daar een mini kerkhof... 1 kattenskelet... 2 hamsters... 6 cavias... 3 schildpadden... 1 pad... als we ons huis later verkopen zullen de nieuwe eigenaars er plezier aan beleven.

Geschreven door Myette om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 mei 2007

Huwelijksklokken

Vandaag wordt er niet gejogd... is nooit een van m'n favoriete bezigheden geweest trouwens... wat er wèl eentje is is feestvieren en dat hebben we vandaag volop gedaan... de jongste zoon van een vriendin trouwde in het Stadhuis te Antwerpen op 't Schoon Verdiep zoals men dat hier noemt... een huwelijk daar hadden we nog nooit meegemaakt dus dàt mochten we niet missen... niettegenstaande het miserabele weer deze morgen... het regende weer pijpestelen... zijn we moedig op weg getogen en we hadden warempel wreed chance... we zijn droog aangekomen en weer droog thuisgeraakt... na de zeer lange wachttijd want voor ons waren er legio wachtenden in allerlei kleuren... mochten we eindelijk naar binnen voor een zeer korte plechtigheid... er was wel een bont volkje aanwezig want onze vrienden houden er een multiculturele vriendenkring op na... dan nog even wachten op bruid en bruidegom om hen te kunnen bestrooien met rijst... en vliegensvlug naar huis... even verkleden want we werden verwacht op de receptie en dat vind ik altijd het plezantste deel van zoiets... heb er alleen spijt van dat ik me thuis te buiten ben gegaan aan enkele rijkbelegde bokes want op die receptie kwamen de schotels met hapjes gedurig voorbijschuiven... heb er toch vele moeten laten passeren waar ik nu spijt van heb als haren op m'n hoofd... 't manneke heeft zich niet laten kennen en die moet dus deze avond geen eten meer verwachten... de wijn vloeide ook rijkelijk en die heb ik dus niet geweigerd... iets vloeibaars glijdt er heel wat gemakkelijker in he... maar het was niet alleen maar ijdele pret hoor... nee nee... ik heb ook iemand aan m'n haak geslagen die me wil inwijden in de geheimen van de digitale fotografie... klinkt verleidelijk nietwaar... ik ben nu wel niet van plan om er m'n beroep van te maken maar een ietsie pietsie meer know how zou me niet misstaan... je bent nooit te oud om iets te leren dus proberen maar... ik ben alleen bang dat ik weer niet het benodigde geduld zal kunnen opbrengen om me er echt in te verdiepen... op dat gebied ben ik een echte boogschutter... steeds bezig nieuwe wegen te bewandelen... ik begin dan vol enthousiasme aan iets nieuws tot ik weer iets anders in de smiezen krijg dat ik perse ook eens moet proberen... ach... ik loop vaak m'n neus te pletter... ben dan weer voor een korte tijd afgekoeld tot ik een ander doel gevonden heb... nou ja... je moet het maar zó bekijken... op die manier verveel je je niet... al bij al was het een heel geslaagde dag... morgen is het alweer golf... ik hoop dat de weergoden ons gunstig zullen zijn anders zullen ze het zonder mij moeten doen... dan maak ik er een heerlijk rustig dagje van... ik wens jullie allen nog een prettige zondag en tot de volgende!!!

Geschreven door Myette om 19:14 7 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 11 mei 2007

Joggen 2

Toen ik de reactie van LudoV las over die lelijke stalker dacht ik opeens aan die dag dat ik in het park aan het joggen was... ik was toen al wat verder gevorderd en liep niet meer zo krampachtig maar wèl driftig tellend... ik liep dus op een hoofdweg... verder door stonden 2 mannen van parkonderhoud knusjes op hun schop te leunen en gezapig rond te kijken... uit een zijweg kwam een mannelijke jogger gestoven die zo'n 10 meter voor me uit bleef lopen... nu hàd ik het al niet erg begrepen op voorbijgangers en al zeker niet op die arbeiders met hun spiedende blikken... dus trok ik m'n buik nog iets verder in... stak m'n kin wat naar voren en jogde verder... net toen ik die 2 mannen passeerde zegde nummer 1: "allei maske, nog 'n bitje en ge hebt 'm ingehoald" gevolgd door een homerisch gelach van nummer 2... en lap... ik schoot in de lach en was op slag m'n tel en rithme kwijt... je kunt wel begrijpen dat ik die dag m'n tempo niet heb durven opdrijven... die jogger voor mij had eens kunnen denken dat IK een stalkster was :wink:
Geschreven door Myette om 21:46 4 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 10 mei 2007

Joggen

Toen ik zonet op blogronde was las ik iets over "lopen" en dat deed een belletje rinkelen... toen ik al dik over de 40 was en angstaanjagend aan het bijkomen was ben ik uit pure wanhoop beginnen te joggen... ik had al alle dieten uitgetest maar geen enkel hielp mede omdat ik het nooit lang volhield... dus "joggen" zou het moeten doen... de eerste keer... toen ik man en kinderen 's morgens de deur had uitgewerkt... stapte ik met energieke tred naar het park... dat ligt maar 2 huizenblokken verwijderd van mijn bescheiden stulpje en "so far so good"... maar dan... ik had het helemaal uitgestippeld... zou het geleidelijk opdrijven... de bedoeling was 50 looppassen... dan 50 wandelpassen... terug 50 looppassen en zo voort en zo verder... na de eerste 20 looppassen begon ik al te tandenknarsen maar hield vol... dan de wandelpasjes... weer lopen... gelukkig staan er bomen in dat park waar je kunt aan vastklemmen want dat deed ik... vastklemmen en naar adem snakken... ik dacht echt dat ik daar ter plaatse zou bezwijken aan een hartaanval... zodra ik enigszins terug kon ademen maar weer eens proberen... ik voelde me echter zo opgelaten dat ik elke keer ik iemand zag aankomen achter een boom wegdook tot die iemand voorbij was... zo ben ik toch dat park doorgesukkeld... ik had al zo vaak gelezen dat hardlopen je een gevoel van euforie bezorgt... dat was mij dus niet gegund... geen kick voor mij... heb er alleen een "telmanie" aan overgehouden... ik telde dus m'n loop- en wandelpassen... de eerste dag 50... de volgende 100 enzovoort... niets verkeerd aan zou je zeggen... maar dat tellen hield niet op... ik lag zelfs 's avonds in m'n bed nog te tellen... wàt zou ik niet kunnen zeggen... maar tellen deed ik... kon gewoon niet ophouden... al met al heb ik het toch 2 maanden volgehouden... heb toen 7 kg in het park achtergelaten want als ik van zo'n joggingparty thuiskwam was ik gewoon bekaf en te moe om te eten... na die 2 maanden kon ik al 1 km zonder onderbreken lopen... maar dan was het schoolverlof en met de kinderen thuis moest ik stoppen en heb de draad niet meer opgepikt achteraf... maar spreek mij niet over "kick" en "euforie" van joggen... ik vond het stikvervelend... het enige lichtpunt aan die lijdensweg toen was het douchen als ik thuis kwam... ik heb verscheidene sporten beoefend vroeger maar dat was altijd in groepsverband... zo op je dooie eentje in een verlaten park rondhupsen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid... mij krijg je nooit nog zo gek.
Geschreven door Myette om 21:40 6 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 8 mei 2007

Antwerpen

Antwerpen
Op gevaar af weer verdacht te worden van "dikkenekkerij" en "chauvinisme" moet ik hier toch iets verduidelijken... jaja ik weet wel dat wij Antwerpenaren in het "buitenland" een slechte naam hebben maar dàt noem Ik nu "racisme" zie... naar aanleiding van m'n recent bezoekje aan Amsterdam kreeg ik zowat op m'n donder van Titi die... gezegend zij haar naam... me verweet dat ik m'n eigen stad niet naar waarde weet te schatten... wèl dat moet ik hier toch tegenspreken hoor... ik ben sinjoorse in hart en nieren en ook nog in verscheidene andere niet nader te benoemen organen... maar wij zijn nu eenmaal een kritisch volkske... steeds bereid overal iets op aan te merken... noem ons maar zeurpieten... al sla je me dood ik weet ook niet waardoor dit komt... we hebben de naam "betweters" te zijn maar dit weet ik dan toch niet... ook zijn we "arrogant" waarom... omdat we ons niet zo makkelijk laten overdonderen misschien... dus "klagers" en "zagemannen" kan ook nog bij dat beruchte lijstje.

Nee ik ben wèl trots op m'n stad... heb bvb een grote boon voor ons centraal station... bij ons de "middenstatie"... de Bourla schouwburg... een pareltje geworden... het "Oude Justitiepaleis"vind ik ook iets hebben... daarentegen kan ik het Nieuwe Gerechtshof met de beste wil van de wereld niet mooi vinden... ik heb het bezocht... hopelijk voor de eerste EN de laatste keer en ja... men heeft geen kosten gespaard om het binnenin met de beste materialen te bekleden maar die puntdaken en alle bijkomende trappen kunnen me niet bekoren... is te vergelijken met het Pompidou... mij teveel "m'as tu vu"... te fabrieksachtig... momenteel is men de stad langs alle kanten aan 't opbreken met de belofte dat A'pen in de nabije toekomst een parel aan Vlaanderens kroon zal worden... ik hoop alleen maar dat ik deze toekomst nog zal kunnen meemaken want opbreken kan men hier goed... alleen het dichtmaken duurt soms verdomd lang... dan hebben we nog Het Steen en de Scheldekaaien... mijn favoriete plek... de Grote Markt heeft ook zijn charme evenals de Groenplaats... die vond ik vroeger wel veel mooier voor men er een zandbak van maakte... voor het Astridplein beloofde men ons dat het in zijn volle glorie zou hersteld worden nadat de werken voor de HST zouden voltooid zijn... wij dus met spanning zitten afwachten en wat gebeurde er... plaveien en nog eens plaveien met op het laatste nippertje een klein hoekje uitgespaard voor wat groen... prachtige plaveien zijn het wel maar persoonlijk had ik wat meer beplanting verkozen... die werken voor de HST zijn nu voltooid en onlangs ben ik het resultaat gaan bezichtigen... chapeau hoor... voor een klein landje zoals het onze grootse werken... je ziet dat ik ook af en toe eens een woordje van lof durf uitspreken.

Wat mij vooral stoort is de complete verloedering van mijn geliefde stad... ik ga nu niet alle schuld op de rug van de allochtonen schuiven want onze autochtonen worden ook met de dag slordiger... maar wat zie je als je op straat loopt... de voetpaden besmeurd met allerlei vettige rommel... om de zoveel passen moet ik m'n ogen dichtknijpen om de fluimen niet te moeten zien... is een van m'n fobies... ik dacht dat die smerige gewoonte om op straat te spuwen eindelijk uitgeroeid was en wat zie ik nu... die jonge allochtonen brengen het weer in gebruik en ik gruwel daarvan... onlangs weer eentje in de bus die doodgemoedereerd op de vloer zat te spuwen... daar maakt m'n maag een salto van... onze vroegere gezellige winkelstraten in het centrum die verdwenen zijn... ja de straten zijn er nog maar alle winkels die ik regelmatig bezocht zijn foetsie en wat kreeg men er in de plaats... telefoonwinkels... Indische voddenwinkeltjes... allerlei zaakjes waar rommel verkocht wordt... als ik vroeger nieuwe schoenen nodig had trok ik naar de Offerandestraat en daar vond ik altijd wel het geschikte paar aan een schappelijke prijs... al deze wijken zijn volledig overgenomen door "bruinen" en "zwarten"... ik heb niets tegen wat kleur maar voel me toch niet meer thuis in eigen stad.

Het verschil tussen Amsterdam en Antwerpen is dat in A'dam meer van het oude bewaard is gebleven... die oude "grachtenhuizen" zijn gewoon prachtig... terwijl het in A'pen tijdens de jaren '50-'60 mode was zoveel mogelijk af te breken... wèg met die oude rommel... verdomd zonde... wij hadden op de Leien ook talrijke prachtige herenhuizen staan... hoeveel zijn er overgebleven... vervangen door van die lelijke betonnen appartementsgebouwen... men wilde ook ons Centraal afbreken en het Bourla... gelukkig zijn er mensen die ijveren om ons patrimonium te bewaren en is dat snode plan niet doorgegaan... gelukkig maar!!!

Met deze ga ik afsluiten... heb m'n sinjorenhart eens uitgestort en het is hoog tijd m'n strijk eens aan te pakken... tot de volgende... doei!!!

Geschreven door Myette om 11:07 6 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 5 mei 2007

Amsterdam)

Het was me het weekske wel... elke dag bezet... gelukkig was het overgrote deel aan plezier voorbehouden maar toch... volgende week ga ik proberen wat rustiger aan te doen... vermits men regen voorspelt gaat dat me wel lukken... enfin... donderdag zaten we met de club in Amsterdam... dat betekent op een onmenselijk uur uit de veren... de hele dag achter onze gids aansjokken... en die man kent er wat van... alhoewel hij al 76 jaren telt is hij nog zo actief als een jonge hengst... hij wilde ons perse ook nog eens de walletjes langssleuren... onze mannen hadden het nodige commentaar maar eerlijk gezegd vind ik het nog altijd genant die meisjes te staan keuren alsof het vleeswaren zijn... OK ze staan daar voor keuring maar ik ben ook niet zo'n type dat in een winkel alles betast en dan buitengaat zonder te kopen... en ik vond er niets tussen naar mijn gading... we hadden prachtig weer... Amsterdam zèlf is nog altijd een mooie stad met prachtige herenhuizen langs de talrijke grachten... die hebben we uitgebreid te land en te water bezocht want bootje-varen hoort er nu eenmaal bij... er was wel een storend element... wij hier in Antwerpen klagen steen en been over het zwerfvuil langs onze straten maar vergeleken met A'dam is het hier pico bello... aan elke boom lag wel een grote stapel vuil... zogezegd overgebleven van Koninginnedag maar dat was wel al 3 dagen geleden en het lag er nóg... veel inboorlingen hebben we niet gezien denk ik want het krioelde er van de toeristen... dat was dus donderdag.
Vrijdag was onze maandelijkse blogbijeenkomst... niettegenstaande de magere opkomst was het toch weer gezellig... we hebben dan maar dubbel zo hard gepraat teneinde de afwezigen te vervangen... spijtig dat ik alweer zo vroeg moest vertrekken omdat we hadden afgesproken met enkele  golfvrienden om 's avonds nog enkele rondjes te spelen... maar je kunt niet àlles hebben... op de bus naar huis was het weer hetzelfde liedje... allochtonen van allerlei kunne die zonodig met zijn allen aan hun GSM vastgeplakt zitten zodat je allerlei talen kunt beluisteren... ik heb het allang opgegeven te proberen achterhalen om welke taal het gaat... kan tóch niet meer volgen... een "bruine" jongeman vondt het zelfs nodig om eens gezeten een dikke klodder van de een of andere niet nader te bepalen substantie op de vloer neer te kwakken en lap... bibie had weer geen eetlust meer... hij zette dan gezellig zijn voeten op de stoffen bank voor hem... betalen is er ook precies niet meer bij... hij zag er me anders nog lang geen 65+ uit... ik ben me nu toch aan het afvragen of ik niet hopeloos ouderwets ben en of ik mijn "manieren" niet moet gaan aanpassen aan de huidige moderne tijd... gedaan met zakdoeken wassen en strijken... je doet gewoon zoals de wielrenners... weeral tijdbesparing.
Vandaag was het "la mamma" tijd... dat wordt met de dag moeilijker... ze vraagt nu zowat elke 2 minuten hoe het met ons gaat... na de tiende keer maar weer eens hetzelfde te hebben geantwoord weet je het even niet meer... je probeert haar iets te vertellen... dan luistert ze aandachtig en repliceert met iets dat er totaal niets mee te maken heeft... ik weet natuurlijk wel dat ze er niets kan aan doen maar ik heb het er nog steeds moeilijk mee... je zit dan krampachtig te zoeken naar iets wat haar zou kunnen interesseren en bij gebrek daaraan val je stil... elke leeftijd heeft zijn charme... geef mijn part maar aan fikkie hoor!!!
Zojuist even naar de zoveelste herhaling van Taggart gekeken op aandringen van 't manneke die dan na 5 minuten steevast in slaap valt... oh pardon dat mag ik niet zeggen want meneer slaapt niet... nee hoor... die heeft alles gezien en gehoord... een hele prestatie als je weet dat hij dit al snurkend klaarspeelt... kan er me misschien iemand vertellen waarom mannen altijd weigeren toe te geven dat ze slapen... is dat nog iets dat stamt uit oeroude tijden toen mannen verplicht waren altijd en overal op hun hoede te zijn voor aanvallen van wilde dieren of vijandelijke stammen... die vraag houdt me al lang bezig.
Morgen weer competitie... volgens het weermanneke blijft het mooi weer maar zou het maandag gaan veranderen... dus people... profiteer van de laatste dag... de zon houdt uitverkoop.

Hierboven foto van een der vele mooie Amsterdamse grachten.

Geschreven door Myette om 22:42 7 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 2 mei 2007

Ons Bobonne

Ja ons Bobonne dat was me er eentje... toen ze 80 was trippelde ze nog als een jong meisje de trappen op en af... ze was echt de matriarch van de familie en alle nonkels en tantes hadden heimelijk schrik van haar... voor mij had ze echter een zwak plekje... dat kwam ook omdat ik in haar huis geboren werd en er tot mijn 3 jaar heb gewoond... door de krisisjaren zat mijn pa zonder werk en speelde noodgedwongen in een jazzbandje... samen met vrienden opgericht... hij was toen veel van huis en daarom woonden hij en ma in bij Bobonne... toen ik op mijn 18 eindelijk de deur uitmocht om op zaterdag te gaan dansen stapte ik regelmatig bij haar binnen om mijn veroveringen met haar te bespreken... dan zat ze zo hard te lachen dat haar gebit uit haar mond vloog... wat ik dan weer hilarisch vond natuurlijk... ik zie ze nog zitten met zo'n enorm boekwerk voor haar op tafel... ik geloof iets van Conscience... dat zat ze dan woord voor woord uit te spellen met haar vinger de woorden volgend... ze had de naam een "harde tante" te zijn maar zij was het die tenslotte de hele familie overeind hield want den Bompa was een schotelvod... toen ze dan eindelijk van heel de bende verlost was werd ze ook een stuk rustiger en echt menselijk... zo heb ik haar natuurlijk het best gekend... wat ik me ook nog herinner was haar befaamde "winderigheid"... aangezien ze wat doof werd in haar oude dag hoorde ze haar kleine explosies zelf niet en dacht dat ze geruisloos door het leven liep...  terwijl ze naarstig voortdribbelde liet ze een paternoster van kleine plofjes achter haar aanslieren... heel genant voor de familie maar een bron van vermaak voor buitenstaanders... op Oudejaar werd de hele familie bij haar ontboden... dan zat ze de hele week haar koper en zilver te poetsen want de feesttafel moest onberispelijk zijn... wij konden haar dan ook boos maken als we haar zorgvuldig geschikte arrangementen in de war brachten... naargelang de maaltijd vorderde en de tafel er slordiger begon uit te zien ging haar kin meer en meer hangen... dan was het tijd om haar af te leiden... een van mijn nonkels was daar een expert in... die vroeg dan heel ernstig of ze nog eens wilde vertellen over haar eerste vrijers... dat lukte altijd... zo'n relaas is zelfs nog op band opgenomen... op een van de allereerste opnametoestellen... een Webster... werkte op draad... ik heb dat toestel hier nog staan en weet niet wat er mee aanvangen... op die oudejaarsfeestjes werden ook steeds al die liedjes gezongen waarvan Bobonne sommige "schunnig" vond... dat vuurde de nonkels alleen maar aan om hun repertoire uit te breiden... een van de nonkels had een verleden als variété artiest en die kende er wat van... nostalgie... terwijl ik dit schrijf zie ik ze nog allemaal voor mijn ogen... er schiet niemand meer van over nu... toen 't manneke en ik op huwelijksreis waren werd Bobonne ziek... ze was toen 83... toen we thuis kwamen ben ik ze gaan bezoeken en ze was herstellende maar... enkele dagen later viel ze plots dood neer... exit Bobonne.

Geschreven door Myette om 09:12 6 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Myette's Eigen Hoekje

↑ Terug naar de berichten