The purpose of this blog is the creation of an open, international, independent and free forum, where every UFO-researcher can publish the results of his/her research. The languagues, used for this blog, are Dutch, English and French.You can find the articles of a collegue by selecting his category. Each author stays resposable for the continue of his articles. As blogmaster I have the right to refuse an addition or an article, when it attacks other collegues or UFO-groupes.
Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum
Zoeken in blog
Deze blog is opgedragen aan mijn overleden echtgenote Lucienne.
In 2012 verloor ze haar moedige strijd tegen kanker!
In 2011 startte ik deze blog, omdat ik niet mocht stoppen met mijn UFO-onderzoek.
BEDANKT!!!
Een interessant adres?
UFO'S of UAP'S, ASTRONOMIE, RUIMTEVAART, ARCHEOLOGIE, OUDHEIDKUNDE, SF-SNUFJES EN ANDERE ESOTERISCHE WETENSCHAPPEN - DE ALLERLAATSTE NIEUWTJES
UFO's of UAP'S in België en de rest van de wereld Ontdek de Fascinerende Wereld van UFO's en UAP's: Jouw Bron voor Onthullende Informatie!
Ben jij ook gefascineerd door het onbekende? Wil je meer weten over UFO's en UAP's, niet alleen in België, maar over de hele wereld? Dan ben je op de juiste plek!
België: Het Kloppend Hart van UFO-onderzoek
In België is BUFON (Belgisch UFO-Netwerk) dé autoriteit op het gebied van UFO-onderzoek. Voor betrouwbare en objectieve informatie over deze intrigerende fenomenen, bezoek je zeker onze Facebook-pagina en deze blog. Maar dat is nog niet alles! Ontdek ook het Belgisch UFO-meldpunt en Caelestia, twee organisaties die diepgaand onderzoek verrichten, al zijn ze soms kritisch of sceptisch.
Nederland: Een Schat aan Informatie
Voor onze Nederlandse buren is er de schitterende website www.ufowijzer.nl, beheerd door Paul Harmans. Deze site biedt een schat aan informatie en artikelen die je niet wilt missen!
Internationaal: MUFON - De Wereldwijde Autoriteit
Neem ook een kijkje bij MUFON (Mutual UFO Network Inc.), een gerenommeerde Amerikaanse UFO-vereniging met afdelingen in de VS en wereldwijd. MUFON is toegewijd aan de wetenschappelijke en analytische studie van het UFO-fenomeen, en hun maandelijkse tijdschrift, The MUFON UFO-Journal, is een must-read voor elke UFO-enthousiasteling. Bezoek hun website op www.mufon.com voor meer informatie.
Samenwerking en Toekomstvisie
Sinds 1 februari 2020 is Pieter niet alleen ex-president van BUFON, maar ook de voormalige nationale directeur van MUFON in Vlaanderen en Nederland. Dit creëert een sterke samenwerking met de Franse MUFON Reseau MUFON/EUROP, wat ons in staat stelt om nog meer waardevolle inzichten te delen.
Let op: Nepprofielen en Nieuwe Groeperingen
Pas op voor een nieuwe groepering die zich ook BUFON noemt, maar geen enkele connectie heeft met onze gevestigde organisatie. Hoewel zij de naam geregistreerd hebben, kunnen ze het rijke verleden en de expertise van onze groep niet evenaren. We wensen hen veel succes, maar we blijven de autoriteit in UFO-onderzoek!
Blijf Op De Hoogte!
Wil jij de laatste nieuwtjes over UFO's, ruimtevaart, archeologie, en meer? Volg ons dan en duik samen met ons in de fascinerende wereld van het onbekende! Sluit je aan bij de gemeenschap van nieuwsgierige geesten die net als jij verlangen naar antwoorden en avonturen in de sterren!
Heb je vragen of wil je meer weten? Aarzel dan niet om contact met ons op te nemen! Samen ontrafelen we het mysterie van de lucht en daarbuiten.
19-12-2023
James Webb onthult ongekende details van Uranus in nieuwe foto’s
James Webb onthult ongekende details van Uranus in nieuwe foto’s
James Webb onthult ongekende details van Uranus in nieuwe foto’s (NASA, ESA, CSA, STScI)
DeJames Webb Space Telescoperichtte zijn aandacht op Uranus en slaagde erin prachtige gedetailleerde beelden vast te leggen van de ijsplaneet, zijn ringen, manen en atmosferische kenmerken, inclusief een seizoensgebonden poolkap.
Volgens de NASA en de ESA onthulde de unieke gevoeligheid van Webb interne en externe ringen, waarbij de Zeta-ring opviel en zelfs kleine manen tussen de ringen werden vastgelegd. Het infraroodbeeld van de telescoop onthulde een dynamische en eigenaardige ijswereld, met de nadruk op de poolkap en heldere stormen, waardoor inzicht werd verkregen in de complexe atmosfeer van de planeet.Bovendien, vanwege de unieke kanteling van Uranus, die opzij draait, ervaart de planeet de meest extreme seizoenen in het zonnestelsel, met een kwart van het jaar ondergedompeld in een 21-jarige winter. Webb biedt een ongekend zicht, waarbij details worden onthuld die eerder onzichtbaar waren, zoals de evolutie van de poolkap.
Proxima b May Harbor Explosive Cryovolcanoes and Habitable Subsurface Ocean
Proxima b May Harbor Explosive Cryovolcanoes and Habitable Subsurface Ocean
Astronomers from NASA and the University of Washington have estimated total internal heating rates and depths to possible subsurface oceans for 17 planets that may be cold ocean planets — low-mass exoplanets with surface temperatures and/or densities that are consistent with icy surfaces and substantial water content. Like the icy moons in our outer Solar System, these planets may be astrobiologically significant worlds that harbor habitable environments beneath their icy surfaces.
This artist’s impression shows Proxima b orbiting Proxima Centauri, which at only 4.23 light-years is the closest star to our Solar System. The double star Alpha Centauri AB also appears in the image between the exoplanet and Proxima itself.
Image credit: M. Kornmesser / ESO.
Ocean planets are a proposed class of low-density, terrestrial exoplanets with substantial liquid water layers.
They may exist in a variety of climactic states including ice free, partially ice covered, or completely frozen over at their surfaces.
“Our analyses predict that these 17 alien worlds may have ice-covered surfaces but receive enough internal heating from the decay of radioactive elements and tidal forces from their host stars to maintain internal oceans,” said Dr. Lynnae Quick, a researcher at NASA’s Goddard Space Flight Center.
“Thanks to the amount of internal heating they experience, all planets in our study could also exhibit cryovolcanic eruptions in the form of geyser-like plumes.”
Dr. Quick and colleagues considered conditions on 17 confirmed exoplanets that are roughly Earth-sized but less dense, suggesting that they could have substantial amounts of ice and water instead of denser rock.
Although the planets’ exact compositions remain unknown, initial estimates of their surface temperatures from previous studies all indicate that they are much colder than Earth, suggesting that their surfaces could be covered in ice.
The authors improved estimates of each exoplanet’s surface temperature by recalculating using the known surface brightness and other properties of Europa and Enceladus as models.
They also estimated the total internal heating in these exoplanets by using the shape of each exoplanet’s orbit to get the heat generated from tides and adding it to the heat expected from radioactive activity.
Surface temperature and total heating estimates gave the ice layer thickness for each exoplanet since the oceans cool and freeze at the surface while being heated from the interior.
Finally, they compared these figures to Europa’s and used estimated levels of geyser activity on Europa as a conservative baseline to estimate geyser activity on the exoplanets.
They predict that surface temperatures are colder than previous estimates by up to 33 degrees Celsius (60 degrees Fahrenheit).
An artist’s impression of the planetary system LHS 1140.
Image credit: Sci.News.
Estimated ice shell thickness ranged from about 58 m (190 feet) for Proxima b and 1.6 km (1 mile) for LHS 1140b to 38.6 km (24 miles) for MOA-2007-BLG-192Lb, compared to Europa’s estimated average of 29 km (18 miles).
Estimated geyser activity went from just 8 kg per second for Kepler 441b to 290,000 kg per second for LHS 1140b and 6 million kg per second for Proxima b, compared to Europa at 2,000 kg per second.
“Since our models predict that oceans could be found relatively close to the surfaces of Proxima b and LHS 1140b, and their rate of geyser activity could exceed Europa’s by hundreds to thousands of times, telescopes are most likely to detect geological activity on these planets,” Dr. Quick said.
“This activity could be seen when the exoplanet passes in front of its star. Certain colors of starlight could be dimmed or blocked by water vapor from the geysers.”
“Sporadic detections of water vapor in which the amount of water vapor detected varies with time, would suggest the presence of cryovolcanic eruptions.”
“The water might contain other elements and compounds that could reveal if it can support life.”
“Since elements and compounds absorb light at specific signature colors, analysis of the starlight would let scientists determine the geyser’s composition and evaluate the exoplanet’s habitability potential.”
A paper on the findings was published in the Astrophysical Journal.
Lynnae C. Quick et al. 2023. Prospects for Cryovolcanic Activity on Cold Ocean Planets. ApJ 956, 29; doi: 10.3847/1538-4357/ace9b6
Planetary Researchers Detect Hydrogen Cyanide in Plume of Enceladus
Planetary Researchers Detect Hydrogen Cyanide in Plume of Enceladus
Using data from NASA’s Cassini mission, planetary scientists have detected several compounds of strong importance to the habitability of Saturn’s icy moon Enceladus, including hydrogen cyanide, acetylene, propylene and ethane. These compounds could potentially support living microbial communities or drive complex organic synthesis leading to the origin of life.
Illustration of plume activity on Enceladus.
Image credit: Peter et al., doi: 10.1038/s41550-023-02160-0.
“Our work provides further evidence that Enceladus is host to some of the most important molecules for both creating the building blocks of life and for sustaining that life through metabolic reactions,” said Jonah Peter, a doctoral student at Harvard University.
“Not only does Enceladus seem to meet the basic requirements for habitability, we now have an idea about how complex biomolecules could form there, and what sort of chemical pathways might be involved.”
“The discovery of hydrogen cyanide was particularly exciting, because it’s the starting point for most theories on the origin of life.”
Life as we know it requires building blocks, such as amino acids, and hydrogen cyanide is one of the most important and versatile molecules needed to form amino acids.
Because its molecules can be stacked together in many different ways, Peter and his colleagues refer to hydrogen cyanide as the Swiss army knife of amino acid precursors.
“The more we tried to poke holes in our results by testing alternative models, the stronger the evidence became,” Peter said.
“Eventually, it became clear that there is no way to match the plume composition without including hydrogen cyanide.”
Saturn’s moon Enceladus with a plume.
Image credit: NASA / JPL-Caltech / SSI / Kevin M. Gill.
In 2017, planetary scientists found evidence at Enceladus of chemistry that could help sustain life, if present, in its ocean.
The combination of carbon dioxide, methane, and hydrogen in the plume was suggestive of methanogenesis, a metabolic process that produces methane.
This process is widespread on Earth, and may have been critical to the origin of life on our planet.
Peter and co-authors uncovered evidence for additional energy chemical sources far more powerful and diverse than the making of methane.
They found an array of organic compounds that were oxidized, indicating to scientists that there are many chemical pathways to potentially sustain life in Enceladus’ subsurface ocean. That’s because oxidation helps drive the release of chemical energy.
“If methanogenesis is like a small watch battery, in terms of energy, then our results suggest the ocean of Enceladus might offer something more akin to a car battery, capable of providing a large amount of energy to any life that might be present,” said Dr. Kevin Hand, a researcher at NASA’s Jet Propulsion Laboratory.
Unlike earlier research that used lab experiments and geochemical modeling to replicate the conditions Cassini found at Enceladus, the authors relied on detailed statistical analyses.
They examined data collected by Cassini’s ion and neutral mass spectrometer, which studied the gas, ions, and ice grains around Saturn.
By quantifying the amount of information contained in the data, the authors were able to tease out subtle differences in how well different chemical compounds explain the Cassini signal.
“There are many potential puzzle pieces that can be fit together when trying to match the observed data,” Peter said.
“We used math and statistical modeling to figure out which combination of puzzle pieces best matches the plume composition and makes the most of the data, without overinterpreting the limited dataset.”
The findings were published in the journal Nature Astronomy.
J.S. Peter et al. Detection of HCN and diverse redox chemistry in the plume of Enceladus. Nat Astron, published online December 14, 2023; doi: 10.1038/s41550-023-02160-0
Net als 22 atoombommen: de asteroïde die de aarde zal raken heet Bennu Onderzoekers hebben de precieze datum bepaald waarop een asteroïde mogelijk de aarde zou kunnen inslaan, met een kracht die gelijk is aan die van 22 atoombommen. Dit hemellichaam, genaamd Bennu, nadert onze planeet elke zes jaar. Wetenschappers zijn echter van mening dat 24 september 2182 de datum zou kunnen zijn waarop er een reëel risico bestaat op een botsing tussen de aarde en de asteroïde.
Ondanks dat de mogelijke datum van de apocalyptische gebeurtenis nog ver weg is, is NASA momenteel bezig met intensieve inspanningen om de asteroïde Bennu af te buigen en bevindt zij zich in de laatste fase van haar missie. Zeven jaar geleden lanceerde de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie een sonde naar de asteroïde met als doel monsters te verzamelen, in de hoop dat de verzamelde informatie een mogelijke catastrofale ontmoeting zou kunnen helpen voorkomen.
Asteroïden hebben de aarde door de jaren heen vele malen getroffen. Bekijk de volgende galerij voor enkele van de meest betekenisvolle effecten.
Meteoor inslag locatie, VS Meteor Crater, ook bekend als Barringer Crater, gelegen nabij Flagstaff, Arizona, is een grote meteorietinslagkrater. Dit opmerkelijke natuurverschijnsel is een van de best bewaarde kraters in zijn soort op onze planeet, met een diameter van ongeveer 1200 meter en een diepte van ongeveer 170 meter.
Tenoumer krater, Mauritanië Het kenmerkende geologische kenmerk van de Tenoumer-krater in de Sahara-woestijn van Mauritanië is de dramatische, bijna cirkelvormige rand. De foto van Michael Dennig geeft perfect de afmetingen van de krater weer.
Vredefort krater, Zuid-Afrika De Vredefort krater in de Zuid-Afrikaanse provincie Vrijstaat is de grootste bevestigde inslagkrater op aarde, met een diameter van meer dan 300 km (190 mijl). De afbeelding toont de Vredefort Dome, het centrale deel van de krater.
Kaali-krater, Estland Kaali verwijst naar een groep van negen meteorietkratermeren in het dorp Kaali op Saaremaa, een Ests eiland. Dit cluster van meren werd gevormd rond 1530-1450 v.Chr.
Shutterstock
Gosses Bluff Impact Site, Australië De opmerkelijke meteoorkrater Gosses Bluff, gelegen in het zuidelijke deel van het Northern Territory, heeft een diameter van 5 km en een randhoogte van 200 meter. Deze locatie wordt door de westerse Arrernte Aboriginals Tnorala genoemd en wordt als een heilige plaats beschouwd.
Manicouaganmeer, Canada Het Manicouagan Reservoir in het centrum van Quebec ontstond 214 miljoen jaar geleden door een meteoorinslag. René-Levasseur Island is het eiland in het midden van het meer. De hele formatie wordt gewoonlijk "het oog van Quebec" genoemd.
Wolfe Creek-krater, Australië De Wolfe Creek-krater in West-Australië is een opmerkelijk intacte inslaglocatie. Het meet een diameter van ongeveer 875 meter (2871 ft) en heeft een diepte van 60 meter (200 ft) van rand tot vloer. Deze krater, die minder dan 120.000 jaar oud is, ligt in het hart van het Wolfe Creek Meteorite Crater National Park.
Sudbury-bekken, Canada Het Sudbury Basin in Ontario beslaat ongeveer 10-15 km (6,2-9,3 mijl) en ontstond ongeveer 1,8 miljard jaar geleden. Een afbeelding van het bassin wordt weergegeven in NASA's wereldbolsoftware WorldWind
Popigai-krater, Rusland De Popigai-krater, gelegen in Siberië, werd ongeveer 35 miljoen jaar geleden gevormd. De oostkant van de krater, met een diameter van 100 km (62 mijl), is linksboven in het satellietbeeld zichtbaar.
Lake Acraman in Zuid-Australië is een opvallend kenmerk van de Acraman-krater, die ongeveer 590 miljoen jaar geleden werd gevormd door een asteroïde-inslag. Dit satellietbeeld legt de 40 km lange krater vast, met het meer in het hart.
Karakul-krater, Tadzjikistan Karakul is de aangewezen naam voor het meer gelegen in een aanzienlijke inslagkrater van 52 km (32 mijl) in het Tadzjiekse Nationale Park. Deze formatie, zichtbaar op dit satellietbeeld, is ongeveer 25 miljoen jaar geleden ontstaan.
Chesapeake Bay, VS Ongeveer 35 miljoen jaar geleden werd de Chesapeake Bay aan de oostkust van Amerika gevormd door sediment dat over het puin van een meteoorinslag viel. De afbeelding toont een deel van de inslagstructuur in Virginia.
Bosumtwi-krater, Ghana Lake Bosumtwi is het enige natuurlijke meer in Ghana, gelegen in een oude inslagkrater ten zuidoosten van Kumasi. De Ashanti-bevolking vereert Bosumtwi als een heilig waterlichaam.
Morasko Meteoriet Natuurreservaat, Polen Het Morasko Meteoriet Natuurreservaat ligt in de bossen nabij Poznań. Bezoekers kunnen zeven kraters verkennen, waarvan de grootste een diameter van ongeveer 100 meter (328 ft) heeft en een diepte van ongeveer 11 meter (36 ft) bereikt.
Lonarkrater, India Het Lonar-meer in de staat Maharashtra is ontstaan door een meteorietinslag die ongeveer 35.000 tot 50.000 jaar geleden plaatsvond.
Middlesboro-krater, VS De Middlesboro-krater in Kentucky dankt zijn naam aan de stad waar hij nu staat. De krater is ongeveer 5 km breed en vermoedelijk minder dan 300 miljoen jaar oud.
Mistastin-krater, Canada De Mistastin-krater werd ongeveer 36 miljoen jaar geleden gevormd als gevolg van een krachtige asteroïde-botsing in Labrador, Canada. De afbeelding toont Mishta-minishtikᐡ, het gebogen eiland van het meer, levendig.
Tswaing-krater, Zuid-Afrika De schilderachtige Tswaing-krater ligt ten noordwesten van Pretoria en is vermoedelijk tussen de 220.000 en 52.000 jaar oud. Met name blijkt uit archeologisch bewijs dat de krater minstens 100.000 jaar geleden door mensen werd bezocht, zoals blijkt uit stenen werktuigen uit het middensteentijdperk.
Henbury Meteorites Conservation Reserve, Australië Het Henbury Meteorites Conservation Reserve in het Northern Territory van Australië bestaat uit minstens 14 kraters. Deze kraters zijn het resultaat van een meteoriet die uit elkaar viel bij een botsing met het aardoppervlak. De grootste krater, die een combinatie is van twee kleinere kraters, is 217 meter lang, 111 meter breed en 15 meter diep.
El'gygytgyn-krater, Rusland Het El'gygytgyn-meer ligt binnen de poolcirkel in het noordoosten van Siberië en werd ongeveer 3,6 miljoen jaar geleden gevormd uit een inslagkrater van een asteroïde.
Araguainha-impactstructuur, Brazilië De inslagstructuur van Araguainha is gemakkelijk herkenbaar als een cirkelvormige omtrek met een diameter van 40 km (25 mijl), gelegen op de grens van de staten Mato Grosso en Goiás. Het wordt beschouwd als de grootste inslagkrater van Zuid-Amerika.
Nördlinger Ries, Duitsland De Nördlinger Ries is een belangrijke inslagkrater in het westen van Beieren en het oosten van Baden-Württemberg. Het werd gebruikt als trainingslocatie voor de Apollo 14-astronauten. De foto toont de zuidelijke bosrand van de Nördlinger Ries.
De Haughton-krater, gevonden op het eiland Devon in Nunavut, is vermoedelijk ongeveer 39 miljoen jaar oud en is het resultaat van een asteroïde-inslag die een 23 km brede krater creëerde.
Lappajärvi-krater, Finland Het Lappajärvi-meer, gelegen in de Finse regio Zuid-Österbotten, is een watermassa die de gedeeltelijk geërodeerde meteorietinslagkrater van Lappajärvi beslaat. Deze indrukwekkende krater, die 23 kilometer (14 mijl) beslaat, dient als herinnering aan een gebeurtenis die ongeveer 76 miljoen jaar geleden plaatsvond.
Chicxulub-krater, Mexico De Chicxulub-krater, gelegen onder het schiereiland Yucatán, is het gevolg van een enorme asteroïde-botsing die ongeveer 66 miljoen jaar geleden plaatsvond en leidde tot het uitsterven van dinosauriërs. Op deze NASA-foto van het noordwestelijke deel van het schiereiland benadrukt een vage donkergroene curve de overblijfselen van de inslagkrater, die de op een na grootste ter wereld is.
Tunguska-evenement, Rusland In het jaar 1908 drong een meteoriet de atmosfeer van de aarde binnen, maar in plaats van de grond te raken, ontplofte hij in de lucht. Deze buitengewone gebeurtenis vond plaats nabij de rivier Podkamennaya Tunguska en resulteerde in een wijdverbreide verwoesting. Hoewel er zich geen zichtbare krater vormde, veroorzaakte de explosie het afvlakken van ongeveer 80 miljoen bomen, waardoor een uitgestrekt bosgebied van 2.150 vierkante kilometer (830 vierkante mijl) werd aangetast. Bekende bronnen die informatie verstrekken over dit incident zijn onder meer NASA, de National Park Service, Smithsonian Magazine, Geopark Ries en EarthSky.
Het internationale ruimtestation ISS Terwijl de meesten van ons druk zijn met onze dagelijkse bezigheden hier op aarde, bevindt zich buiten de atmosfeer, al meer dan twintig jaar het internationale ruimtestation ISS dat in een baan rond onze planeet draait. Op het station verblijft een groep astronauten die belangrijk wetenschappelijk onderzoekswerk verrichten terwijl ze in de ruimte zweven.
ISS is actief sinds 2000 Het internationale ruimtestation ISS, is een enorm laboratorium dat op 2 november 2000 in gebruik werd genomen, de dag dat de eerste bemanning aan boord kwam.
Internationale samenwerking Er zijn sinds die dag meer dan twintig jaar verstreken, en talloze astronauten hebben deelgenomen aan het project, ontstaan uit samenwerking tussen Europa, Japan, Rusland, de Verenigde Staten en Canada.
Informatie over het station Het ISS beweegt rond de aarde met een snelheid van 28.000 kilometer of 17.398 mijl per uur op een hoogte van 400 kilometer. Nog maar 5 minuten nadat hij over Madrid is gevlogen, koerst hij al naar Berlijn, 2300 kilometer (1429 mijl) verderop!
Samantha Cristoforetti aan boord van het ISS Te midden van alle astronauten die beurtelings aan boord van het ISS komen is Samantha Cristoforetti, de eerste Italiaanse aan boord van het internationale ruimtestation.
Militair piloot Samantha Cristoforetti werd op 26 april 1977 in Milaan geboren en besloot op 24-jarige leeftijd als militair piloot aan de slag te gaan. Ze studeerde aan de luchtmachtacademie in Napels.
Geselecteerd door het Europees Ruimteagentschap Tussen 2005 en 2006 specialiseerde ze zich in de Verenigde Staten onder het Euro-NAVO Joint Jet Pilot Training-programma en werd gevechtspiloot. In 2009 werd ze door de Europese Ruimtevaartorganisatie (ESA) geselecteerd als astronaut - de eerste Italiaanse en derde Europese.
Hoe was je je in de ruimte? Samantha Cristoforetti vertelt ons, in een video rechtstreeks vanuit het ISS op het officiële kanaal van de ESA (Europees Ruimteagentschap) en te bekijken op YouTube, iets waar velen van ons hier op aarde nog nooit over nagedacht hebben... hoe was je je in de ruimte?
Persoonlijke hygiëne in de ruimte Vanuit de persoonlijke hygiënemodule van het ISS laat de jonge astronaut zien hoe zij en haar collega's na de training elk lichaamsdeel wassen en hoe ze voor hun dagelijkse persoonlijke hygiëne zorgen.
Alle producten moeten ongeveer 6 maanden meegaan De meeste van de gebruikte producten verschillen niet veel van die welke we hier op aarde gebruiken, zegt Cristoforetti zelf. Elke astronaut ontvangt alle artikelen in een hersluitbaar zakje dat de komende zes maanden mee moet kunnen.
Enveloppen en klittenband om producten vast te zetten Maar omdat de astronauten in de ruimte in nul zwaartekracht leven, moeten alle producten stevig verpakt zijn in speciale zakken met klittenband, zodat ze niet in het station gaan rondvliegen.
Hoe zit het met douchen? Voor het 'douchen' gebruiken de astronauten aan boord van het ISS droge campinghanddoeken van heel licht materiaal, die als ze nat zijn gebruikt worden om de verschillende delen van het lichaam te wassen.
Een speciale zeep Er is ook zeeppoeder dat in luchtdichte zakjes zit. Je hoeft alleen maar water in het zakje te doen om het te gebruiken, maar in tegenstelling tot de zeep die wij dagelijks gebruiken, schuimt dit product niet en hoef je het niet af te spoelen.
Geen stromend water! Nog iets wat we als vanzelfsprekend beschouwen is stromend water om ons te wassen, maar dat is er niet op het ISS! Daarom moeten de astronauten aan boord kleine zakjes vullen met tuiten van speciale waterdispensers aan boord.
Hoe poets je je tanden Wat mondhygiëne betreft worden aan boord van het ISS ook tandenborstel en tandpasta gebruikt, net als hier op aarde. Er is alleen geen gootsteen en stromend water aan boord. In plaats van de resten tandpasta in hun mond uit te spugen, slikken veel astronauten het door of spugen het in een oude handdoek.
Manicure aan boord! Natuurlijk moeten ook nagels worden geknipt. Hiervoor gebruiken de astronauten zuigroosters, zodat de afgeknipte kleine stukjes onmiddellijk door de luchtstroom worden opgezogen en aan het rooster blijven kleven. Daarna worden alle resten met de stofzuiger verwijderd.
Het wassen van de haren Een ander alledaags ding waar je aan boord van het ISS afscheid van moet nemen is ontspannen met shampoo onder de douche. De enige manier om je haar aan boord van het ruimtestation schoon te houden is het met een beetje water te bevochtigen, spatten te vermijden, en er een speciale shampoo aan toe te voegen die niet uitgespoeld hoeft te worden.
En het toilet dan? Zelfs naar het toilet gaan is niet zo gemakkelijk aan boord van het ISS. In feite moet je, zodra je het kleine toilet binnengaat, een zuigslang gebruiken die aan het eind een kleine trechter heeft, waarmee vloeibaar afval opgezogen wordt.
En de 'grote boodschap' Voor het vaste afval is er een kleine container in de vorm van een toilet, met zakken die, eenmaal gevuld, vervangen moeten worden door nieuwe.
Hoe krijg je drinkwater aan boord? Aan boord van het ISS wordt niets weggegooid, beslist niets, zelfs geen urine, die via gesofisticeerde systemen met zeer ingewikkelde hydraulische elementen wordt gerecycled. Aan het eind van het omzettingsproces wordt het drinkwater voor de astronauten aan boord.
In a paper published in the journal Nature Geoscience, Kansas Geological Survey researcher Justin Holcomb and his colleagues argue the new epoch may have dawned in 1959, thanks to the Soviet unmanned spacecraft Luna 2.
Astronaut David R. Scott, commander, gives a military salute while standing beside the deployed United States flag during the Apollo 15 lunar surface extravehicular activity (EVA) at the Hadley-Apennine landing site. The flag was deployed toward the end of EVA-2. The Lunar Module, ‘Falcon,’ is partially visible on the right. Hadley Delta in the background rises approximately 4,000 m (about 13,124 feet) above the plain. The base of the mountain is approximately 5 km (about three statue miles) away. This photograph was taken by astronaut James B. Irwin, lunar module pilot. While astronauts Scott and Irwin descended in the Lunar Module to explore the Moon, astronaut Alfred M. Worden, command module pilot, remained in lunar orbit in the Command and Service Modules. Image credit: NASA / JSC.
Homo sapiens first appeared in Africa around 300,000 years ago, and after a series of fits and starts, we successfully populated every continent — except for Antarctica – by approximately 16,000 years ago.
To track and correlate these dispersals, archaeologists study the material remains left behind by humans, including artifacts, features, and art.
One result of the long evolutionary journey is that our species has re-ordered life on Earth, altered the atmosphere and oceans, and become the primary driver of geomorphic change.
As a result, some scientists have argued that we should designate a geological epoch capturing our impact on the Earth — an ‘age of humans’ called the Anthropocene.
Currently, we are undergoing our next major range expansion: the peopling of our Solar System.
But rather than stone tools and hearths, we leave behind human footprints, rovers and rover tracks, landers, and various scientific equipment.
The human imprint began in 1959 when Luna 2 impacted east of Mare Imbrium on the Moon, producing the first human-made crater.
Since this event, humans have caused surface disturbances in at least 58 additional locations on the lunar surface.
As we enter the next space race, one characterized by private companies offering access via space tourism and plans for industrial mining, Dr. Holcomb and co-authors argue that it is time to discuss whether Earth’s Moon has also entered its own ‘age of humans’ — a Lunar Anthropocene.
“The idea is much the same as the discussion of the Anthropocene on Earth — the exploration of how much humans have impacted our planet,” Dr. Holcomb said.
“The consensus is on Earth the Anthropocene began at some point in the past, whether hundreds of thousands of years ago or in the 1950s.”
“Similarly, on the Moon, we argue the Lunar Anthropocene already has commenced, but we want to prevent massive damage or a delay of its recognition until we can measure a significant lunar halo caused by human activities, which would be too late.”
The researchers hope the Lunar Anthropocene concept might help dispel the myth that the Moon is an unchanging environment, barely impacted by humanity.
“Cultural processes are starting to outstrip the natural background of geological processes on the Moon,” Dr. Holcomb said.
“These processes involve moving sediments, which we refer to as ‘regolith,’ on the Moon.”
“Typically, these processes include meteoroid impacts and mass movement events, among others. However, when we consider the impact of rovers, landers and human movement, they significantly disturb the regolith.”
“In the context of the new space race, the lunar landscape will be entirely different in 50 years.”
“Multiple countries will be present, leading to numerous challenges.”
“Our goal is to dispel the lunar-static myth and emphasize the importance of our impact, not only in the past but ongoing and in the future.”
“We aim to initiate discussions about our impact on the lunar surface before it’s too late.”
While many outdoors enthusiasts are familiar with ‘Leave No Trace’ principles, they don’t seem to exist on the Moon.
According to the authors, refuse from human missions to the Moon includes discarded and abandoned spacecraft components, bags of human excreta, scientific equipment, and other objects (e.g., flags, golf balls, photographs, religious texts).
“We know that while the Moon does not have an atmosphere or magnetosphere, it does have a delicate exosphere composed of dust and gas, as well as ice inside permanently shadowed areas, and both are susceptible to exhaust gas propagation,” they said.
“Future missions must consider mitigating deleterious effects on lunar environments.”
While the scientists want to use the Lunar Anthropocene to highlight the potential for humanity’s potential negative environmental impact to the Moon, they also hope to call attention to the vulnerability of lunar sites with historical and anthropological value, which currently have no legal or policy protections against disturbance.
“A recurring theme in our work is the significance of lunar material and footprints on the Moon as valuable resources, akin to an archaeological record that we’re committed to preserving,” Dr. Holcomb said.
“The concept of a Lunar Anthropocene aims to raise awareness and contemplation regarding our impact on the lunar surface, as well as our influence on the preservation of historical artifacts.”
“This field of ‘space heritage’ would aim to preserve or catalog items such as rovers, flags, golf balls and footprints on the Moon’s surface.”
“As archaeologists, we perceive footprints on the Moon as an extension of humanity’s journey out of Africa, a pivotal milestone in our species’ existence.”
“These imprints are intertwined with the overarching narrative of evolution.”
“It’s within this framework we seek to capture the interest of not only planetary scientists but also archaeologists and anthropologists who may not typically engage in discussions about planetary science.”
J.A. Holcomb et al. The case for a lunar anthropocene. Nat. Geosci, published online December 8, 2023; doi: 10.1038/s41561-023-01347-4
EXCLUSIVE Secrets of Area 51: Metallic egg-shaped UFO the size of an SUV was kept at the highly-classified Air Force base in the 1980s, whistleblower claims
EXCLUSIVE Secrets of Area 51: Metallic egg-shaped UFO the size of an SUV was kept at the highly-classified Air Force base in the 1980s, whistleblower claims
Eric Taber - a defense aerospace contractor for 13 years - told DailyMail.com of an egg-shaped metallic UFO kept at Area 51 in the 1980s
He revealed the story his late great uncle Sam Urquhart, an Area 51 contractor, told him about a UFO at the mysterious desert base
Taber testified in May to the Pentagon's UFO investigation unit who are collecting accounts of alleged government possession of non-human craft
An egg-shaped metallic UFO was kept at Area 51 in the 1980s, a whistleblower claims in an exclusive interview with DailyMail.com.
Engineers at the Nevada airbase claimed the CIA found the strange craft in the desert and brought it to them for investigation – but later shipped it to another base after they were unable to get inside the object.
Eric Taber has been a defense aerospace contractor for 13 years and has held a security clearance to work on military aircraft.
In an interview with DailyMail.com, he revealed the story his late great uncle Sam Urquhart, an Area 51 contractor, told him about a UFO at the mysterious desert base.
Eric Taber - a defense aerospace contractor for 13 years - told DailyMail.com of an egg-shaped metallic UFO kept at Area 51 in the 1980s
Taber revealed the story his late great uncle Sam Urquhart, an Area 51 contractor, told him about a UFO at the mysterious desert base. Taber and Urquhart are pictured together
A rendering of the metallic egg-shaped UFO is seen. 'X-rays couldn't penetrate it; it showed up on X-ray as a solid object. They tried to open it and penetrate its hull; they couldn't,' Taber said
Taber testified in May to the Pentagon's UFO investigation unit, the All-domain Anomaly Resolution Office (AARO), who are collecting accounts of alleged government possession of non-human craft.
The claim – though an unverified story from a now-deceased witness – is part of a long history of rumors about potential extraterrestrial craft or futuristic spaceships stored at the Nevada desert airbase near Groom Lake, north of Las Vegas.
The news comes after whistleblowers told Congress the government has a secret program to capture crashed or landed 'non-human' vehicles and has for decades been attempting to glean technological insights from these alleged out-of-this-world objects.
The claims have prompted lawmakers to draft legislation to disclose any such programs, currently working its way through Congress.
Taber spoke to DailyMail.com only about his great uncle's story, declining to comment on any of his own work as a defense contractor.
He said he struck up a friendship with his grandmother's brother after moving to the West Coast from Mississippi in 2012.
Urquhart gave Taber a badge with his department's insignia, with symbols alluding to their role working on radar signals at Area 51
The younger engineer said he repeatedly quizzed Urquhart on the truth about rumors of aliens at Area 51, and was always brushed off. But one day Urquhart relented.
'My great uncle served in the Air Force for 28 years, E8 rank [equivalent to a First Sergeant],' Taber told DailyMail.com. 'He told me he worked at Area 51 from 1997 until 2014.'
Urquhart began his job at Area 51 working for defense contractor EG&G, which later partnered with Raytheon to become JT3 LLC and subsequently JT4 LLC.
'He was head of security for his engineering group, and a data configuration specialist. His group did radar cross-section testing.
'I kept asking him about UFOs. He said 'I know nothing'. Then one day we were on his back porch and he said 'Ok, I'll tell you about one craft that I knew of.'
'He said, 'When I first got there in 1997, I had a personal conversation with a senior EG&G engineer whose group was tasked with trying to reverse-engineer an object that was brought there by some CIA people in the 1980s.'
'It was supposedly just found in a remote desert location fully intact.
'The senior EG&G engineer described to my great uncle that it was egg-shaped, about the size of an SUV, smooth and seamless, metallic-looking, silverish gray in color, with no control surfaces, no flaps, no inlet, and no exhaust, and no writing or symbols on the outside.
'These are the best and brightest engineers you can think of. They tried to no avail to figure out what the power source was, how to activate it, and how it works. They tried to induce electricity to it.
'X-rays couldn't penetrate it; it showed up on X-ray as a solid object. They tried to open it and penetrate its hull; they couldn't.
'They said that they were able to take some very small samples of the material. And I'm not an expert in chemistry, but I guess from the isotope ratio or the mixture of elements, they concluded it was not made on Earth.'
Engineers at Area 51 claimed the CIA found the strange craft in the desert and brought it to them for investigation – but later shipped it to another base after they were unable to get inside the object
Eric Taber testified to the Pentagon's UFO office in May about his great uncle's story of an egg-shaped non-human craft at Area 51
Taber said he decided to come forward to push for limited disclosure of what he believes is the truth about non-human craft in the government's possession
Taber said Urquhart told him eventually the craft was shipped to another base, possibly White Sands Missile Range in New Mexico, and that was the last the engineers heard about it.
But Urquhart had one more shocking twist in his story.
'My great uncle would collect radar data, and bring it into secure vaults to catalog and store it,' Taber said. 'He was in one of these secure data vault storage rooms in the main control building, nicknamed the Taj Mahal, when on the wall he saw an up-close crystal-clear color photograph of the exact same object that the senior engineer had discussed.'
Taber shared pictures with DailyMail.com that Urquhart showed him, including a group photo with his Area 51 engineer colleagues in a break trailer at the base, and an insignia patch designed for their radar analysis group.
But the alleged smoking gun photo of the egg-shaped craft never left the Area 51 vault.
'Sam said the American people would probably never get to see it,' Taber told DailyMail.com.
Taber admitted he sold his great uncle's patch for $600 on eBay in March when he was strapped for cash – a move he now regrets.
Urquhart, a 28-year Air Force veteran who served in the Vietnam and Gulf wars, died in August last year aged 75.
His story has now been documented by the Pentagon's UFO investigation office AARO, after Taber was interviewed by staff in May.
A memo of his account, along with other reports and witness statements, is due to be compiled and sent to Congress next year.
Taber said the AARO staffers were 'professional' and 'non-threatening', adding: 'I was surprised at how interested they were.'
Taber said he decided to come forward to push for limited disclosure of what he believes is the truth about non-human craft in the government's possession.
Taber shared with DailyMail.com a photo of his great uncle Sam Urquhart with his colleagues in an Area 51 break trailer, taken around 2000
Urquhart, a 28-year Air Force veteran who served in the Vietnam and Gulf wars, died in August last year aged 75
'I did this interview in a way that I feel doesn't disclose technical information our adversaries could exploit,' he said.
'Despite what people may think, secrets can be kept. If you're getting paid well, if you have a security clearance, if you've signed a nondisclosure agreement, you're going to be happy, and you're going to work hard, and you're going to keep your mouth shut.
Physicist and intelligence official Dr. Eric Davis is pictured
'Disclosure has to be done very carefully. We don't want our enemies to know everything about what we've got. But I do believe wholeheartedly that humanity deserves to know the truth, if we have recovered these non-human objects or craft, which 100% I believe we have.'
Urquhart's former employer EG&G was linked to other claims of a secret government program holding crashed alien craft.
Physicist and intelligence official Dr. Eric Davis allegedly met with then-deputy director of the Defense Intelligence Agency, Vice Admiral Thomas Wilson, in the parking lot of an EG&G site in Las Vegas in October 2002, and wrote notes of what Wilson told him.
According to the notes, the Vice Admiral told Davis that in the early 2000s he uncovered – but was denied access to – a secret program run by a defense contractor that retrieved and attempted to reverse engineer UFOs.
The bombshell, controversial documents claim Wilson found discrepancies in budgets that led him to the program run by 'an aerospace technology contractor – one of the top ones in [the] US'.
Notes allegedly written by Davis documenting the conversation were leaked from the estate of late astronaut Edgar Mitchell in 2018.
Davis has declined to publicly confirm their authenticity, though his friend and ex-senior Pentagon official Christopher Mellon wrote on his blog last year that Davis is in fact the author.
Physicist and intelligence official Dr. Eric Davis met with Vice Admiral Thomas Wilson (pictured) who told Davis that in the early 2000s he uncovered – but was denied access to – a secret program run by a defense contractor that retrieved and attempted to reverse engineer UFOs
Wilson has vociferously denied ever meeting Davis, telling journalist Ross Coulthart that he was in an isolated camp in Maine during October 2002, and had only been to Las Vegas once: a deployment to Nellis Air Force base in 1979 or 1980.
The notes were entered into the congressional record by Wisconsin congressman Mike Gallagher at the historic UFO hearing last year.
Notorious former Area 51 worker Bob Lazar has claimed since his first interview in 1989 that he worked on an alien flying saucer reverse engineering program at Groom Lake – though many elements of his story have now been debunked.
Taber said his great uncle told him he knew Lazar worked at the base, but that much of his story was fabricated.
'He was only there for a few months,' Taber said. 'He states there was a site called S-4 at the base of the Papoose Mountains with nine hangar sections built into the side of the mountain housing nine flying saucers. My great uncle said it's bogus. The only thing Papoose had was some radio tower equipment. That was his take on it.'
Objects in space reveal different aspects of their composition and behavior at different wavelengths of light. A supernova remnant called Cassiopeia A is one of the most studied objects in the Milky Way across the wavelength spectrum. However, there are still secrets hidden within the star’s tattered remains. The latest are being unlocked by the Near-Infrared Camera (NIRCam) instrument aboard the NASA/ESA/CSA James Webb Space Telescope.
This high-definition image from Webb’s NIRCam instrument unveils intricate details of the supernova remnant Cassiopeia A; it shows the expanding shell of material slamming into the gas shed by the star before it exploded.
Image credit: NASA / ESA / CSA / STScI / D. Milisavljevic, Purdue University / T. Temim, Princeton University / I. De Looze, University of Gent.
Cassiopeia A is located about 11,000 light-years away from Earth in the constellation of Cassiopeia.
Also known as Cas A, SNR G111.7-02.1 or NRAO 711, the object spans approximately 10 light-years.
When the original star ran out of fuel, it collapsed onto itself and blew up as a supernova, possibly briefly becoming one of the brightest objects in the sky.
Although astronomers think that this happened around the year 1680, there are no verifiable historical records to confirm this.
Over the years, ground-based and space-based observatories, including the NASA/ESA Hubble Space Telescope, have collectively assembled a multiwavelength picture of the object’s tattered remains.
However, astronomers have now entered a new era in the study of Cassiopeia A.
In April 2023, Webb’s Mid-Infrared Instrument (MIRI) started this story, revealing new and unexpected features within the inner shell of the supernova remnant.
But many of those features are invisible in the new NIRCam image, and astronomers are investigating why that is.
“Infrared light is invisible to our eyes, so image processors and scientists represent these wavelengths of light with visible colors,” Webb astronomers said.
“In this newest image of Cassiopeia A, colors were assigned to NIRCam’s different filters, and each of those colors hints at different activity occurring within the object.”
“At first glance, the NIRCam image may appear less colorful than the MIRI image. However, this does not mean there is less information: it simply comes down to the wavelengths in which the material in the object is emitting its light.”
“The most noticeable colors in the newest image are clumps of bright orange and light pink that make up the inner shell of the supernova remnant.”
“Webb’s razor-sharp view can detect the tiniest knots of gas, composed of sulfur, oxygen, argon, and neon from the star itself.”
“Embedded in this gas is a mixture of dust and molecules, which will eventually be incorporated into new stars and planetary systems.”
“Some filaments of debris are too tiny to be resolved, even by Webb, meaning that they are comparable to or less than 16 billion km across (around 100 astronomical units).”
“In comparison, the entirety of Cassiopeia A spans 10 light-years, or roughly 96 trillion km.”
“When comparing Webb’s new near-infrared view of Cassiopeia A with the mid-infrared view, its inner cavity and outermost shell are curiously devoid of color.”
“The outskirts of the main inner shell, which appeared as a deep orange and red in the MIRI image, now look like smoke from a campfire.”
“This marks where the supernova blast wave is ramming into the surrounding circumstellar material.”
“The dust in the circumstellar material is too cool to be detected directly at near-infrared wavelengths, but lights up in the mid-infrared.”
This image highlights several interesting features of Cassiopeia A, as seen with Webb’s NIRCam instrument.
Image credit: NASA / ESA / CSA / STScI / D. Milisavljevic, Purdue University / T. Temim, Princeton University / I. De Looze, University of Gent.
According to the astronomers, the white color is light from synchrotron radiation, which is emitted across the electromagnetic spectrum, including the near-infrared.
It’s generated by charged particles traveling at extremely high speeds and spiraling around magnetic field lines.
Synchrotron radiation is also visible in the bubble-like shells in the lower half of the inner cavity.
Also not seen in the near-infrared view is the loop of green light in the central cavity of Cassiopeia A that glowed in mid-infrared light, appropriately nicknamed the Green Monster by the researchers.
“While the ‘green’ of the Green Monster is not visible in NIRCam, what’s left over in the near-infrared in that region can provide insight into the mysterious feature,” they said.
“The circular holes visible in the MIRI image are faintly outlined in white and purple emission in the NIRCam image — this represents ionized gas.”
The authors believe this is due to the supernova debris pushing through and sculpting gas left behind by the star before it exploded.
The scientists were also absolutely stunned by one fascinating feature at the bottom right corner of NIRCam’s field of view.
They’re calling that large, striated blob Baby Cas A — because it appears like an offspring of the main supernova.
“This is a light echo. Light from the star’s long-ago explosion has reached, and is warming, distant dust, which glows as it cools down,” they said.
“The intricacy of the dust pattern, and Baby Cas A’s apparent proximity to Cassiopeia A itself, are particularly intriguing.”
“In actuality, Baby Cas A is located about 170 light-years behind the supernova remnant.”
“There are also several other, smaller light echoes scattered throughout Webb’s new portrait.”
James Webb legt vast wat overblijft van de stellaire explosie van Cassiopeia A
James Webb legt vast wat overblijft van de stellaire explosie van Cassiopeia A
James Webb legt vast wat overblijft van de stellaire explosie van Cassiopeia A (NASA, ESA, CSA, STScI, D. Milisavljevic (Purdue University), T. Temim (Princeton University), I. De Looze (Universiteit Gent))
De James Webb Space Telescope heeft een indrukwekkende afbeelding vastgelegd vanCassiopeia A (Cas A), een overblijfsel van een supernova, dat is ontstaan door de explosie van een massieve ster.
Bij het delen van de nieuwe afbeelding benadrukte de NASA de kleuren en vorm ervan, waarbij het overblijfsel van de supernova Cassiopeia A werd omschreven als een mooie kerstversiering. Het overblijfsel is zichtbaar door de uitdijende schil van materiaal die is uitgestoten door de explosie van de ster, en de helderheid is ook te danken aan het gas van de ster vóór zijn dood.
De hoge resolutie van de NIRCam, de krachtige nabij-infraroodcamera van de Webb, onthult details van de uitbreiding van de mantel van materiaal afkomstig van de ster vóór zijn explosie, en biedt een ongekend perspectief.
De afbeelding biedt een ongekend zicht op de supernova Cas A, eerder onbereikbaar qua resolutie in deze infraroodbereiken. Dit overblijfsel van een supernova, dat in de loop der jaren uitgebreid is bestudeerd door verschillende observatoria, gaat nu een nieuwe fase van verkenning in met de geavanceerde mogelijkheden van de James Webb Space Telescope.
Amateur Astronomers Found Planets Crashing Into Each Other
Astronomy is one of the sciences where amateurs make regular contributions. Over the years, members of the public have made exciting discoveries and meaningful contributions to the scientific process, either through direct observing, citizen science projects, or through combing through open data from the various space missions.
Recently, amateur astronomer Arttu Sainio saw a conversation on X (Twitter) where researchers were discussing the strange behavior of a dimming sun-like star. Intrigued, Arttu decided to look at the data on this star, called Asassn-21qj, on his own. Looking at archival data from NASA’s NEOWISE mission, Sainio was surprised to find that the star had dimmed before, with an unexpected brightening in infrared light two years before the optical dimming event. So, he joined the discussion on social media and shared his finding – which led to more amateurs joining the research, which lead to an incredible discovery.
Saiio is now listed as one of the co-authors of a new paper published in Nature where professional and amateur astronomers were able to piece together that the brightening and dimming resulted from the collision and breakup of two ice-giant planets.
This all began back in 2021, when the All-Sky Automated Survey for Supernovae (ASAS-SN) network noticed that the star Asassn-21qj – located about 1,800 light years away — was rapidly fading. Professional astronomers Dr. Matthew Kenworthy and Dr. Eric Mamajek began speculating about this weird event in a conversation online.
“Out of the blue, amateur astronomer Arttu Sainio on social media pointed out that the star brightened up in the infrared over a thousand days before the optical fading,” said Kenworthy, in a NASA Science article. “I knew then that this was an unusual event.”
Amateur spectroscopist Hamish Barker attempted to capture a spectrum of Asassn-21qj in late July, 2022. A spectrum spreads out the colors of the starlight, revealing the star’s temperature. However, the star turned out to be too dim, so Hamish asked Olivier Garde from a French amateur astronomy team if they could add ASASSN-21q to their target list. The team, called the Southern Spectroscopic project Observatory Team (or “2SPOT”), succeeded in collecting the needed spectrum in early September, 2022 and forwarded it Kenworthy. The 2SPOT team members are Stéphane Charbonnel, Pascal Le Dû, Olivier Garde, Lionel Mulato and Thomas Petit.
Two more amateur astronomers also independently observed the star and contributed their data to the study.
Additionally, amateur spectroscopist Sean Curry provided a spectrum of Asassn-21qj in early April, 2023. Dr. Franz-Josef (Josch) Hambsch followed the star from his remote observatory ROAD (Remote Observatory Atacama Desert). He submitted his results via the American Association of Variable Star Observers (AAVSO) database.
NEOWISE on the hunt.
Credit: NASA/JPL. The NEOWISE mission, with the repurposed WISE spacecraft, ended in 2011.
In their paper, the team explained the process, and how when planets are forming in the rotating disks of dust and gas around nascent stars, some of these planets can subsequently collide in giant impacts after the gas component is removed from the disk.
The paper details how the optical eclipse started about two and a half years after the infrared brightening, “implying an orbital period of at least that duration.” The astronomers said that their observations are consistent with a collision between two exoplanets of several to tens of Earth masses at 2–16?astronomical units from the central star.
“Such an impact produces a hot, highly extended post-impact remnant with sufficient luminosity to explain the infrared observations,” the team wrote. “Transit of the impact debris, sheared by orbital motion into a long cloud, causes the subsequent complex eclipse of the host star.”
Sainio said that he learned how to look at archival data from being a part of the citizen science project Backyard Worlds: Planet 9.
“Thanks to working previously with Backyard Worlds, retrieving WISE timeline photometry from NASA’s infrared archive (IRSA) was a logical step for me,” said Sainio.
If you’re interested in taking part of projects like this and would like to help find more objects like Asassn-21qj, the current Zooniverse citizen science project Disk Detective is searching for more exotic clouds of dust around nearby stars.
Komen deze voorspellingen van Stephen Hawking daadwerkelijk uit? Stephen Hawking (1942-2018) stond bekend om zijn werk op het gebied van zwarte gaten en de algemene relativiteitstheorie. Maar de beroemde natuurkundige stapte vaak buiten zijn eigen onderzoeksveld en gebruikte zijn erkenning om te benadrukken wat hij zag als de grote uitdagingen en existentiële bedreigingen voor de mensheid in de komende decennia. Variërend van onderwerpen als buitenaardse wezens tot het einde van de wereld, haalden zijn uitspraken de krantenkoppen en bleken ze soms controversieel.
Nieuwsgierig? Klik door voor enkele van zijn beroemdste voorspellingen.
De aarde verlaten Al tientallen jaren vertelt de theoretische natuurkundige de mensen dat ze moeten beginnen met het proces om zich permanent op andere planeten te vestigen.
De aarde verlaten Hawking beweerde dat de mensheid uiteindelijk het slachtoffer zou worden van een ramp die zo groot was dat we zouden uitsterven, misschien wel eerder vroeger dan later.
De aarde verlaten In 2016 vertelde hij de BBC het volgende: "Hoewel de kans op een ramp voor de planeet Aarde in een bepaald jaar vrij klein kan zijn, wordt het in de loop van de tijd steeds groter en wordt het een bijna zekerheid in de komende duizend of 10.000 jaar.
Andere planeten en zonnestelsels koloniseren Om het voortbestaan van de mensheid te garanderen, geloofde Hawking dat we andere planeten en zonnestelsels zouden moeten koloniseren.
Andere planeten en zonnestelsels koloniseren "Verspreiding is misschien het enige dat ons van onszelf redt. Ik ben ervan overtuigd dat de mens de aarde moet verlaten", zei hij in 2017 op een Noors wetenschaps- en kunstenfestival.
De opkomst van kunstmatige intelligentie In 2014 vertelde hij de BBC dat "de ontwikkeling van volledige kunstmatige intelligentie het einde van het menselijk ras zou kunnen betekenen".
De opkomst van kunstmatige intelligentie Hawking geloofde dat de kunstmatige basisintelligentie die tot nu toe was ontwikkeld al heel nuttig was gebleken. De technologie die hij gebruikte om te communiceren bevatte bijvoorbeeld een basisvorm van AI.
De opkomst van kunstmatige intelligentie Maar Hawking vreesde de gevolgen van geavanceerde vormen van machine-intelligentie die mensen zouden kunnen evenaren of overtreffen.
Genbewerking In zijn postume verzameling artikelen en essays 'Brief Answers to the Big Questions' voorspelde Hawking dat genetische manipulatietechnieken zullen leiden tot een ras van "supermensen".
Genbewerking "Ik ben er zeker van dat mensen in de loop van deze eeuw zullen ontdekken hoe ze zowel intelligentie als instincten zoals agressie kunnen veranderen," schreef hij.
Genbewerking "Zodra zulke supermensen verschijnen, zullen er aanzienlijke politieke problemen zijn met niet-verbeterde mensen, die niet in staat zullen zijn om te concurreren," schreef hij. "Vermoedelijk zullen ze uitsterven of onbelangrijk worden. In plaats daarvan zal er een ras zijn van zelfontwerpende wezens die zich steeds sneller verbeteren."
De grootste bedreiging voor de aarde In hetzelfde boek voorspelde Hawking dat de grootste bedreiging voor de aarde een botsing met een asteroïde is, net zoals de asteroïde die de dinosauriërs doodde.
De grootste bedreiging voor de aarde Daar hebben we echter "geen verdediging" tegen, schreef Hawking. Aan de andere kant zag hij de opwarming van de aarde als een meer directe bedreiging.
Klimaatverandering "Trump's actie [het terugtrekken uit het Akkoord van Parijs] kan de aarde over de rand duwen, om te worden zoals Venus, met een temperatuur van 250 graden en zwavelzuurregens," vertelde Hawking aan de BBC.
Klimaatverandering De Intergouvernementele Werkgroep inzake klimaatverandering (IPCC) van de VN waarschuwt ook voor het potentiële risico op het bereiken van omslagpunten in het klimaat, naarmate de temperaturen stijgen.
De aarde zal in een vuurbal veranderen Hawking theoretiseerde dat de planeet tegen 2600 in een gigantische vuurbal zou veranderen door overbevolking en energieverbruik. Dit zou de aarde onbewoonbaar maken.
De aarde zal in een vuurbal veranderen "Met de klimaatverandering, de dreigende inslagen van asteroïden, epidemieën en de bevolkingsgroei wordt onze eigen planeet steeds precairder," vertelde hij de BBC in 2017.
De aarde zal in een vuurbal veranderen Dit was een van de redenen waarom Hawking het idee verdedigde dat mensen zich permanent op andere planeten zouden vestigen.
Buitenaards contact Aangezien Hawking het grootste deel van zijn leven naar de ruimte heeft gekeken, is het niet verwonderlijk dat hij nadacht over de vraag of er andere levensvormen bestaan.
Buitenaards contact Er is zelfs een hele tak van wetenschap, SETI (Search for Extra-Terrestrial Intelligence) genaamd, die zich bezighoudt met het luisteren naar signalen van intelligente wezens elders in het universum.
Buitenaards contact In 2010 vertelde hij Discovery Channel: "Als buitenaardse wezens ons bezoeken, zou de uitkomst hetzelfde zijn als toen Columbus in Amerika landde, wat niet goed afliep voor de inheemse Amerikanen."
Het beste idee dat de mensheid zou kunnen uitvoeren Toen het tijdschrift Time hem in 2010 vroeg welke wetenschappelijke ontdekking of vooruitgang hij tijdens zijn leven zou willen zien, antwoordde Hawking met "kernfusie". Dit zou een nieuwe bron van koolstofvrije energie zijn, waarbij twee waterstofatomen samensmelten om een heliumatoom en veel energie te produceren.
Het beste idee dat de mensheid zou kunnen uitvoeren "Ik zou graag zien dat kernfusie een praktische energiebron wordt. Het zou een onuitputtelijke energiebron zijn, zonder vervuiling of opwarming van de aarde," zei hij.
De waterpluimen van Enceladus bevatten mogelijk bouwstenen voor leven. En nu hebben onderzoekers bewijs geleverd dat we deze kunnen detecteren wanneer ruimtevaartuigen monsters nemen.
In de speurtocht naar buitenaards leven richten veel optimistische blikken zich op Enceladus, de ijskoude maan van Saturnus. En met goede reden. Ondanks het ijzige oppervlak herbergt deze kleine maan een vloeibare, ondergrondse oceaan. Bovendien ontsnappen er uit scheuren in het ijzige oppervlak grote waterpluimen, die een verscheidenheid aan organische verbindingen bevatten. Tot nu toe was het echter onduidelijk of de organische verbindingen in die pluimen bestand zouden zijn tegen de snelheid waarmee deze omhoog schieten. Maar een nieuwe studie stemt nu hoopvol.
Meer over de pluimen In de voortdurende zoektocht naar leven elders in het universum, speuren onderzoekers vaak naar drie cruciale elementen: water, energie en organisch materiaal. En er zijn aanwijzingen dat Enceladus een ‘oceaanwereld’ is die alle drie bevat. Enceladus spuit namelijk regelmatig krachtige waterpluimen de ruimte in, waarbij vloeibaar water uit de oceaan onder de ijskorst van de maan omhoog wordt geschoten. Deze pluimen kunnen soms tot wel honderd kilometer boven het oppervlak reiken. Eerdere onderzoeken naar deze pluimen hebben aangetoond dat 98 procent voornamelijk uit water bestaat, ongeveer 1 procent waterstof is, en de rest een mengeling van andere moleculen bevat, zoals koolstofdioxide, methaan en ammoniak. Opmerkelijk is dat de pluimen ook organische verbindingen bevatten, die stikstof en zuurstof dragen. Deze verbindingen spelen een cruciale rol bij de productie van aminozuren, de complexe moleculen die fungeren als bouwstenen voor eiwitten en vaak als bouwstenen voor leven worden beschouwd.
Gedurende zijn missie van twee decennia ontdekte de Cassini-ruimtesonde van NASA dat Enceladus waterpluimen met een snelheid van ongeveer 400 m/s uit zijn oppervlak spuwt. Deze uitbarstende pluimen creëren een uitstekende kans om monsters te verzamelen en de samenstelling van de oceanen van Enceladus te onderzoeken, om zo te bepalen of deze maan mogelijk leven herbergt. Maar zoals gezegd was het tot nu toe onzeker of organische stoffen wel intact zouden blijven wanneer ze met zulke hoge snelheden worden weggeschoten.
Aerosol-impact-spectrometer Om dit te onderzoeken, maakten wetenschappers gebruik van een bijzondere aerosol-impact-spectrometer. Deze is ontworpen om de botsingsdynamica van afzonderlijke aerosolen en deeltjes bij hoge snelheden te bestuderen. “Dit specifieke apparaat is wereldwijd uniek omdat het in staat is individuele deeltjes te selecteren en ze te versnellen of vertragen naar vooraf bepaalde eindsnelheden,” legt onderzoeker Robert Continetti uit. “We kunnen het gedrag van de deeltjes onderzoeken over verschillende groottes, variërend van enkele micron in diameter tot honderden nanometers. Dit geldt voor diverse materialen. Bovendien kunnen we bestuderen hoe de deeltjes verstrooien en hoe hun structuren veranderen bij een botsing.”
Het experiment Voor het experiment maakten de onderzoekers eerst ijskorrels met elektrospray-ionisatie. Hierbij wordt water door een naald geperst die onder hoge spanning staat, waardoor het water in steeds kleinere druppels uiteenvalt. Deze druppels werden vervolgens in een vacuüm gebracht, waar ze bevroren. Het team mat de massa en lading van de ijskorrels, volgden ze terwijl ze door de spectrometer bewogen en timede vervolgens het exacte moment van impact tot op de nanoseconde.
Intact Uit de bevindingen blijkt dat aminozuren zelfs intact blijven bij botsingen met snelheden tot 4,2 km/s. Dit betekent dat deze belangrijke moleculen ongeschonden uit de waterpluimen op Enceladus kunnen komen. Ze blijken opgewassen tegen de enorme snelheid waarmee de waterpluimen uit het oppervlak schieten. En dat ondersteunt het idee dat ze gedetecteerd kunnen worden wanneer ruimtevaartuigen monsters nemen. “Om te begrijpen welk soort leven mogelijk is in ons zonnestelsel, is het belangrijk om te weten of de moleculen in de monsters wel of niet beschadigd zijn,” verklaart Continetti. “Op die manier kunnen we eigenschappen herkennen die wijzen op wat het tot een op zichzelf staande levensvorm maakt. Ons werk toont aan dat dit mogelijk is met de waterpluimen van Enceladus.”
De bevindingen hebben ook implicaties voor de aanstaande Europa Clipper missie, die in 2024 wordt gelanceerd en op Jupiter zal afstevenen. Europa, een van de grootste manen van Jupiter, is ook een oceaanwereld en heeft een vergelijkbare ijzige samenstelling als Enceladus. Wetenschappers hopen dat Europa Clipper of toekomstige missies naar Saturnus een specifieke set moleculen in de ijskorrels kunnen identificeren die kunnen wijzen op het bestaan van leven in de ondergrondse oceanen van deze manen. Daarom is het van groot belang dat deze moleculen intact blijven ondanks hun snelle uitstoting van de maan, en dat ze succesvol worden verzameld door een ruimtesonde. En zoals nu blijkt, kunnen tekenen van leven dus inderdaad succesvol op deze ijskoude manen worden gedetecteerd. Dat brengt ons weer stap dichter bij het ontrafelen van die ene fascinerende vraag: bestaat er buitenaards leven?
Meer over de Europa Clipper missie De Europa Clipper zal een cruciale rol spelen bij het vergroten van ons begrip van deze maan. Het ruimtevaartuig zal talloze scheervluchten langs Europa maken om de oceaan onder de dikke ijskorst grondig te onderzoeken. Uitgerust met diverse instrumenten zal de sonde niet alleen het oppervlak bestuderen, maar ook de stof en gassen die naar boven worden gestuwd. De hoop is om meer te ontdekken over deze intrigerende, verre wereld, die mogelijk levensvormen zou kunnen herbergen zoals wij die kennen. Een dieper inzicht in de bewoonbaarheid van Europa kan wetenschappers vervolgens helpen om beter te begrijpen hoe het leven zich op aarde heeft ontwikkeld en om meer te leren over mogelijke levensvormen elders in het heelal.
In February 2023, researchers from around the country gathered at a NASA-sponsored workshop to discuss the latest developments and a roadmap for a cryobot mission concept to drill through the icy crusts of Europa and Enceladus and search for life.
Figure 1 Conceptual image of a cryobot breaching into the ocean of Europa and searching for signs of life.
Credit: NASA/JPL-Caltech
“Follow the water” has been the mantra of the astrobiology community in search of alien life in the universe. Water is a fundamental building block of all terrestrial life as we know it and—as discovered by various space missions—water is abundant throughout the solar system, and perhaps, the universe. Ancient eroded features on Mars show clear evidence of a wet history, and the ongoing quest of the Perseverance rover aims to uncover clues as to whether or not Mars once hosted a population of microbes. However, there is only so much we can learn from the fossil record. To truly understand the nature of possible alien life, we must directly investigate the source—the liquid water.
Enter “Ocean Worlds.” Over the past two decades, scientists have discovered that a vast number of icy moons orbit the outer giant planets in our solar system. Many of these moons show strong evidence for harboring global oceans beneath their icy crusts. In fact, these moons likely have far more liquid water than all of Earth’s oceans combined, and some may even have the right conditions to foster life. Two moons, in particular, have captured the imaginations of astrobiologists due to their amenable conditions for life and their relative ease of interrogation: Jupiter’s moon, Europa and Saturn’s moon, Enceladus. Both show strong evidence of a global subsurface ocean beneath a kilometers-thick water-ice crust—but how can we access this liquid water?
Various concepts for ocean access have been investigated over the past decades, ranging from robots that descend through crevasses to drills of varying types. One concept that has emerged as a leading candidate is the cryobot. A cryobot is a self-contained cylindrical probe that uses heat to melt the ice beneath it. The melted water then flows around the probe before refreezing behind it. Thermal ice drilling is so simple and effective that it has become a common tool for studying terrestrial glaciers and ice sheets. But how can we translate this technology to a system that can penetrate planetary icy crusts, which are colder, thicker, and more uncertain?
This dilemma has been a core focus of researchers—many of whom are supported by NASA’s Scientific Exploration Subsurface Access Mechanism for Europa (SESAME) and Concepts for Ocean worlds Life Detection Technology (COLDTech) programs—for the past several years. In February 2023, NASA’s Planetary Exploration Science Technology Office (PESTO) convened a workshop at the California Institute of Technology, which brought together nearly 40 top researchers from diverse fields and institutions around the country to discuss progress in maturing this technology and to assess the challenges that remain. Recent studies have made significant progress in refining our understanding of the ice shell environment, detailing a mission architecture, and maturing critical subsystems and technologies. In particular, workshop participants identified four key subsystems that drive the roadmap for developing a flight-ready architecture: the power, thermal, mobility, and communication subsystems.
Figure 2 Conceptual image of the Cryobot mission profile. A lander deploys a nuclear-powered probe, which melts through the ice shell to access the ocean below. A tether and wireless transceivers are deployed behind the probe during its descent for communication.
Credit: NASA/JPL-Caltech
First, the heart of a cryobot is a nuclear power system that generates the sustained heat required to melt through kilometers of ice. Various nuclear power systems that could suit a cryobot system have been identified, including the familiar Radioisotope Power Systems (RPS) that have powered many deep-space missions, and fission reactors that may be developed in the coming years. Two key constraints that drive the power system design are: (1) sufficient total power and density to facilitate efficient melting (about 10 kW), and (2) integration within a structural vessel to protect the power system from the high pressures of the deep ocean. These challenges are both solvable and have some historical precedent: NASA’s Cassini mission had a 14 kW thermal power system, and several Radioisotope Thermoelectric Generators (RTGs) were deployed to the bottom of the ocean in the 1960s and 1970s as power sources for navigation beacons, which operated in comparable pressures to the Europan ocean. However, a cryobot power system will require a concerted effort and close collaboration with the Department of Energy throughout the maturation of the mission concept.
Second, a thermal management system is required to manage the heat produced by the onboard nuclear power system, maintain safe internal temperatures, and distribute heat to the environment for efficient performance. This system requires two independent pumped fluid circuits: one that circulates an internal working fluid through channels embedded in the skin and another that circulates melted ice water with the surounding environment. Some of these technologies have been demonstrated at reduced and full scale, but more work is needed to validate performance at the range of ice conditions expected in the outer solar system.
In addition, the icy shells of Europa and Enceladus will contain impurities such as dust and salt, which, when sufficiently concentrated, may require auxilliary systems to penetrate. A combination of “water jetting” and mechanical cutting has been demonstrated to be effective at clearing debris ranging from fine particulate to solid blocks of salt from beneath the probe. Some impurities such as larger rocks, voids, or water bodies may remain impenetrable, requiring the cryobot to incorporate a downward-looking mapping sensor and steering mechanism—both of which have been demonstrated in terrestrial prototypes, though not yet in an integrated system. High-priority future work includes a more rigorous and probabilistic definition of the icy environments to quantify the likelihood of potential mobility hazards, and an integrated demonstration of hazard mitigation systems on a flight-like cryobot system. Europa Clipper will also provide key observations to constrain the prevalence and characteristics of hazards for a cryobot.
Finally, a cryobot mission requires a robust and redundant communication link through the ice shell to enable the lander to relay data to an orbiting relay asset or directly to Earth. Fiber optic cables are the industry standard for communicating with terrestrial melt probes and deep-sea vehicles, but require careful validation for deployment through ice shells, which are active. The movement of ice in these shells could break the cable. A team led by Dr. Kate Craft at the Johns Hopkins Applied Physics Laboratory has been investigating the propensity of tethers embedded in ice to break during ice-shear events, as well as methods to mitigate such breakage. While preliminary results from this study are highly encouraging, other teams are exploring wireless techniques for communicating through the ice, including radio frequency, acoustic, and magnetic transceivers. These communication systems must be integrated onto the aft end of the probe and depoyed during its descent. Current projects funded under the NASA COLDTech program are taking the first steps toward addressing key risks for the communications system. Future work must validate performance across a broader range of conditions and demonstrate integration on a cryobot.
While the power, thermal, mobility, and communication subsystems took center stage, workshop participants also discussed other key systems and technologies that will require maturation to enable a cryobot mission. These topics include an integrated instrument suite with accommodations for liquid sampling and outward-facing apertures, planetary protection and sterilization strategies, materials selection for corrosion mitigation, ice-anchoring mechanisms, and autonomy. However, none of these technologies were identified as major risks or challenges in the cryobot mission concept roadmap.
Overall, the consensus finding of workshop participants was that this mission concept remains feasible, scientifically compelling, and the most plausible near-term way to directly search for life in situ on an ocean world. Continued support would allow scientists and engineers to make even further progress toward readying cryobots for future mission opportunities. The potential for the direct detection of life on another world seems more possible than ever.
This research was carried out at the Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology, under a contract with the National Aeronautics and Space Administration (80NM0018D0004).
PROJECT LEAD
Dr. Benjamin Hockman, Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology
NASA’s Psyche Spacecraft Beams Back Its First Images
NASA’s Psyche Spacecraft Beams Back Its First Images
Already 26 million km (16 million miles) from Earth, NASA’s Psyche spacecraft will arrive at its target asteroid Psyche in 2029. The Psyche team wanted to test all of the science instruments early in the long journey to make sure they are working as intended, and to ensure there would be plenty of time to calibrate and adjust them as needed. The imager instrument, which consists of a pair of identical cameras, captured a total of 68 images, all within a star field in the constellation of Pisces.
Psyche’s first images make up this mosaic showing a starfield in the constellation of Pisces.
Image credit: NASA / JPL-Caltech / ASU.
Psyche is a NASA mission to study a metal-rich asteroid with the same name, located in the main asteroid belt between Mars and Jupiter.
This is NASA’s first mission to study an asteroid that has more metal than rock or ice.
The spacecraft launched October 13, 2023, at 10:19 a.m. EDT aboard a SpaceX Falcon Heavy rocket from Kennedy Space Center.
By August 2029, it will begin exploring the asteroid that scientists think — because of its high metal content — may be the partial core of a planetesimal, a building block of an early planet.
The Psyche imager takes pictures through multiple color filters, all of which were tested in these initial observations.
With the filters, the Psyche team will use photographs in wavelengths of light both visible and invisible to the human eye to help determine the composition of the asteroid.
The imager team will also use the data to create 3D maps of the asteroid to better understand its geology, which will give clues about Psyche’s history.
“These initial images are only a curtain-opener,” said Psyche imager instrument lead Jim Bell, a researcher at Arizona State University.
“For the team that designed and operates this sophisticated instrument, first light is a thrill.”
“We start checking out the cameras with star images like these, then in 2026 we’ll take test images of Mars during the spacecraft’s flyby.”
“And finally, in 2029 we’ll get our most exciting images yet — of our target asteroid Psyche.”
“We look forward to sharing all of these visuals with the public.”
Earlier in the mission, in October, the Psyche team powered on the magnetometer, which will provide crucial data to help determine how the asteroid formed.
Evidence that the asteroid once had a magnetic field would be a strong indication that the body is a partial core of a planetesimal, a building block of an early planet.
The information could help us better understand how our own planet formed.
On November 8, amid all the work with the science instruments, the team fired up two of the four electric propulsion thrusters, setting a record: the first-ever use of Hall-effect thrusters in deep space.
Until now, they’d been used only on spacecraft going as far as lunar orbit.
By expelling charged atoms, or ions, of xenon gas, the ultra-efficient thrusters will propel the spacecraft to the asteroid and help it maneuver in orbit.
Less than a week later, on November 14, the technology demonstration built into the spacecraft, an experiment called Deep Space Optical Communications (DSOC), set its own record.
The experiment achieved first light by sending and receiving optical data from far beyond the Moon.
The instrument beamed a near-infrared laser encoded with test data from nearly 16 million km (10 million miles) away — the farthest-ever demonstration of optical communications.
Elke dag trakteertNASA ons op een adembenemend uitzicht op het universum in de ‘Astronomiefoto van de Dag‘. Vandaag (8) deelde de ruimtevaartorganisatie een foto van de camera aan boord van het Orion-ruimtevaartuig tijdens de opwindende Artemis 1-missie op de maan.
De afbeelding werd gemaakt op het moment dat het ruimtevaartuig de maan naderde voor een terugstuwraketpassage en toont een spectaculair uitzicht op het maanoppervlak, met nadruk op de Oceanus Procellarum, ook bekend als de Oceaan der Stormen, met zijn donkere en gladde landschap.
Het centrum van de afbeelding toont de indrukwekkende Marius-krater, met een diameter van 41 kilometer, en aan de rechterkant bevindt zich de Kepler-krater.
Fly Slowly Through Enceladus' Plumes to Detect Life
Enceladus is blasting water into space from the jets at its southern pole. This makes it the ideal place to send a dedicated mission, flying the spacecraft through the plumes with life-detection instruments s. A new study suggests that a spacecraft must proceed carefully through the plumes, keeping its speed below 4.2 km/second (2,236 miles per hour). Using a specialized, custom-built aerosol impact spectrometer at these speeds will allow fragile amino acids to be captured by the spacecraft’s sample collector. Any faster, they’ll shatter, providing inclusive results.
One of the biggest surprises of the 20-year Cassini mission to the Saturn system was the discovery of the active geysers at Enceladus. At only about 500 km (310 miles) in diameter, the ice-covered Enceladus should be too small and too far from the Sun to be active. Instead, this little moon is one of the most geologically dynamic objects in the Solar System.
Geysers spew from Enceladus in this image from the Cassini spacecraft. Credit: NASA/Cassini mission.
Cassini’s stunning backlit images of this moon show plumes erupting in Yellowstone-like geysers, emanating from tiger-stripe-shaped fractures in the moon’s surface. The discovery of the geysers took on more importance when Cassini later determined the plumes contained water ice and organics. Since life as we know it relies on water and a source of energy, this small but energetic moon has been added to the short list of possible places for life in our Solar System.
During three of Cassini’s passes of Enceladus in 2008 and 2009, the spacecraft’s Cosmic Dust Analyser measured the composition of freshly ejected plume grains. The icy particles hit the detector target at speeds of 6.5–17.5 km/s, and vaporized instantly. While electrical fields inside the instrument were able to separate the various constituents of the resulting impact cloud for analysis, for a future mission, scientists would like to measure the particles in the plumes without completely vaporizing them.
Back in 2012, researchers from the University of California San Diego started working on a custom-built unique aerosol impact spectrometer, designed to study collision dynamics of single aerosols and particles at high velocities. Although it wasn’t built specifically to study ice grain impacts, it turns out this instrument might be exactly what planetary scientists are looking for to use at Enceladus, or even at Jupiter’s moon Europa, where there is growing evidence of active plumes of water vapor erupting from its surface.
Robert Continetti’s one-of-a-kind aerosol impact spectrometer was used in this experiment. Ice grains impact the microchannel plate detector (far right) at hypervelocity speeds, which can then be characterized in-situ.
“This apparatus is the only one of its kind in the world that can select single particles and accelerate or decelerate them to chosen final velocities,” said Robert Continetti, a professor from UC San Diego, in a press release. “From several micron diameters down to hundreds of nanometers, in a variety of materials, we’re able to examine particle behavior, such as how they scatter or how their structures change upon impact.”
From Cassini’s measurements, scientists estimate the ice plumes at Enceladus blast out at approximately .4 km/s (800 miles per hour). A spacecraft would have to fly at the right speeds to make sure the particles could be captured intact.
This composite image shows suspected plumes of water vapour erupting at the 7 o’clock position off the limb of Jupiter’s moon Europa. The plumes, photographed by Hubble’s Imaging Spectrograph, were seen in silhouette as the moon passed in front of Jupiter. Hubble’s ultraviolet sensitivity allowed for the features, rising over 160 kilometres above Europa’s icy surface, to be discerned. The water is believed to come from a subsurface ocean on Europa. The Hubble data were taken on January 26, 2014. The image of Europa, superimposed on the Hubble data, is assembled from data from the Galileo and Voyager missions.
Currently slated for launch in October of 2024, the Europa Clipper will travel to Jupiter (it will orbit Jupiter instead of Europa directly). It has a spectrometer on board to determine the composition of the surface and scan any plumes spouting water into space. Continetti and colleagues hope that their research will help determine what impact speeds would be optimal. But they also hope any future probes to Saturn might be able to identify a specific series of molecules in the ice grains that could point to whether life exists in the subsurface oceans of these moons. The challenge is having the molecules survive their speedy ejection from the moon and collection by the probe. They are confident their detector can do it.
“The implications this has for detecting life elsewhere in the Solar System without missions to the surface of these ocean-world moons is very exciting, but our work goes beyond biosignatures in ice grains,” said Continetti. “It has implications for fundamental chemistry as well. We are excited by the prospect of … looking at the formation of the building blocks of life from chemical reactions activated by ice grain impact.”
99% of Space Junk is Undetectable. That Could Change Soon
Private and military organizations are tracking some of the 170 million pieces of space junk orbiting the planet, but they’re limited to how small an object they can detect. Only chunks larger than a softball can be tracked with radar or optical systems, and that only accounts for less than 1% of the junk out there.
But a new technique is being developed to resolve space junk to pieces smaller than one millimeter in diameter.
Called Space Debris Identification and Tracking (SINTRA), the project will test out a new technique that uses the state-of-the-art sensors to detect plasma waves created by fields of debris. The new sensors are used along with existing sensors, such as ground-based radar, tracking satellites, and optical sensors in order to identify and track space debris in the one-millimeter size range.
“Right now, we detect space debris by looking for objects that reflect light or radar signals,” said Nilton Renno, from the University of Michigan and a professor of climate and space sciences, and engineering and aerospace engineering. “The smaller the objects get, the harder it becomes to get sunlight or radar signals strong enough to detect them from the ground.”
SINTRA is a 4-year project that will help advance the sensors needed for detecting orbital debris signatures. SIINTRA is a collaborative project funded by the Intelligence Advanced Research Projects Activity’s Space Debris Identification and Tracking Program. The project includes military contractor Blue Halo as well as several universities, such as the University of Michigan and the University of Alaska Fairbanks as well as MIT Lincoln Laboratory, Naval Research Laboratory, Los Alamos National Laboratory, and JHU Applied Physics Laboratory.
Estimated number of objects in low Earth orbit. Credit: NASA
The idea behind SINTRA is to search for the electrical signals emitted by clouds of space debris. Colliding pieces of space debris explode into tiny fragments, some of which vaporize into a charged gas due to the heat created by the impact.
“When the cloud of charged gas and debris fragments expands, it creates lightning-like energy bursts, similar to signals produced by static sparks that appear after rubbing a freshly laundered blanket,” said Mojtaba Akhavan-Tafti, an assistant research scientist in climate and space sciences and engineering, and a lead scientist on the project for the University of Michigan.
The charged gas and debris fragments can create electric field pulses whenever they come close enough to each other, producing additional electrical bursts. These signals last for only a fraction of a second, but they could help track pieces of space debris and clouds of microscopic fragments that form when debris collides.
For example, when two pieces of aluminum collide at typical orbital speeds, they emit an electrical burst strong enough for a 26-meter dish with a high-quality radio receiver to detect from the ground, according to the University of Michigan team’s most recent computer simulations. The electric field pulses should similarly be detectable with more sensitive radio arrays, such as NASA’s Deep Space Network.
A piece of space junk punched this hole into the hull of NASA’s Solar Max spacecraft. Image credit: NASA Orbital Debris Program Office.
If successful, SINTRA would enable the first tracking capability for the ultra-small debris population, reducing risk to worldwide space operations. Space debris in low Earth orbit (LEO) have an average impact velocity of 36,000 km/hr (22,500 MPH). Therefore, even the smallest of debris can cause significant damage to operational satellites.
But there’s a lot of work yet to do in making the SINTRA concept work. The frequency of the electrical signals can vary with the speed of the collision; additionally, what the debris is made of also changes many variables, which could complicate detection.
In a press release from the University of Michigan, Akhavan-Tafti said that to see the electric signals, they need to be stronger than the ground instrument’s background signals and pass through Earth’s upper atmosphere.
For the project, the team will start by measuring real signals with NASA’s Deep Space Network, and analyze data from hypervelocity experiments at the Naval Research Laboratory and NASA’s Ames Research Center. Using the facilities’ lasers, the team can launch different kinds of debris at targets over a range of orbital speeds and measure the characteristics of the electric emissions resulting from the impact. If such experiments reveal a way to detect a wide range of electrical signals generated during space debris collisions, they could determine not just where space debris is, but what it looks like and is made of.
In a press release earlier this year, the US Intelligence Advanced Research Projects Activity agency said the goal of the SINTRA program is to fill gaps in current space debris-monitoring systems, which currently only track and monitor debris objects larger than four inches across. They said the detection, tracking, and characterization of lethal non-trackable space debris would support the safe operation of valuable space assets worldwide.
Another Fast Radio Burst is Coming from a Hypernebula. Also, Hypernebulae are a Thing
If nothing else catches your attention in the title then surely ‘hypernebula’ does! There are some amazing processes scattered around the cosmos, of particular interest are the fast radio bursts (FRB). These brief flashes of radiation happen without warning…until now. A team in the Netherlands have identified a second FRB as coming from within a hyper nebula – a dense and highly magnetised cloud of plasma that is illuminated by a powerful but unknown source!
FRBs are short outbursts of radio waves which last only a fraction of a second. They seem to originate from distant galaxies and one of the first to be discovered was FRB 20121102A. A second FRB source has been confirmed in the paper by the Netherlands team, this one known as FRB 20190520B. It was discovered by the FAST telescope in China and appears to be associated with hyper nebula just like the other repeating FRBs. Investigations go further revealing that it seems to be associated with a more constant source of radio waves.
The team followed up on their observations using the Very Long Baseline Interferometer (VLBI) which is a network of radio telescopes spread across Europe. Interferometry involves combining the signal form multiple dishes in different places. Using interferometry like this enables astronomers to capture images with a resolution far greater than they could achieve from the individual dishes.
Their observations from the team, led by Shivani Bhandari suggest the size of the host hyper nebula was of the order of 30 light years across, three times the size of the Crab Nebula. They were also able to measure the luminosity revealing it was around a hundred thousand times that of the Sun. This suggests the source may well be an extremely magnetic neutron star known as a magnetar (a neutron star is the highly compressed dense core of a star that went supernova).
Magentars are curious objects but one thing we do know is that they can produce a powerful stream of charged particles that create the surrounding nebulosity and it is from here that the radio source is being emitted. The magnetar inside FRB 20190520B is likely to be generating radio emissions which are prt of the driving force of the FRBs. The team have worked through their data and believe the magnetar to be around 4 and 1,900 years old making and the hyper nebula to be around 900 years old. Compared to most objects in the Universe, these are very very young.
One of the magic things about science is that there are often alternative theories. In the case of these repeating FRBs it may be that the hyper nebula is powered not by magnetism but by gravitation. In systems where there is a black hole or neutron star devouring matter from a nearby companion there could be a burst of radio waves as a result of powerful emissions.
Whether driven by magnetism or gravitational potential energy, these two FRBs are the first two that seem to repeat and are associated with a hyper nebula. Interestingly they are both hosted in low mass dwarf galaxies. They clearly show high levels of activity in young and energetic FRBs but it is interesring that even their older counterparts still emit radio bursts. There are many mysteries about FRBs but these latest observations hope to start to unravel their mysteries.
Alles wat je moet weten over het noorderlicht Iedereen zou dit natuurfenomeen minstens een keer in zijn leven moeten zien. Klik verder in deze galerij om meer te weten te komen over aurora borealis en de beste plekken om het licht te spotten!
Fenomeen De aurora borealis is een visueel fenomeen dat voorkomt boven de magnetische polen van het noordelijk halfrond. Hetzelfde fenomeen doet zich voor op andere planeten zoals Jupiter, Saturnus, Venus en Mars.
Hoe het onstaat De aurora borealis ontstaat wanneer een stroom van geladen deeltjes door de zonnewind worden meegevoerd naar de atmosfeer van de aarde en daar in botsing komt met het magnetische veld van de aarde.
Fairbanks, VS De stad Fairbanks in Alaska bevindt zich op de 65e breedtegraad, direct onder de aurora ovaal (de gigantische ring boven de magnetische noordpool waar het noorderlicht ontstaat). Hier zie je het noorderlicht op z'n best!
Nellim, Finland Nellim ligt in Lapland, op ongeveer 8 kilometer van de Russische grens. Dit is een van de beste spots om het noorderlicht te bekijken in Finland.
Idaho Panhandle National Forests, VS Dit natuurreservaat, gelegen op het meest noordelijke puntje van de Idaho Panhandle, is de perfecte plek om te wandelen en de aurora borealis te spotten.
Abisko, Zweden Dit dorp in Zweden heeft een microklimaat dat vrijwel wolkenvrij is. Dit zorgt voor een grote kans op zichtbaarheid van het noorderlicht.
Longyearbyen, Noorwegen Deze stad ligt ongeveer 900 kilometer ten noorden van het Noorse vaste land, wat het een perfecte plek maakt om het natuurfenomeen mee te pikken.
Elke dag presenteert de NASA ons een adembenemend uitzicht op het heelal in de “Astronomiefoto van de Dag.” Vandaag (6) benadrukte de ruimtevaartorganisatie een kosmische strijd tussen sterren en stof in de Carinanevel.
De afbeelding is vastgelegd door de Hubble Space Telescope en onthult een kosmisch schouwspel binnen de regio die bekend staat als de Mystieke Berg, bestaande uit zuilen van stof die, ondanks hun ondoorzichtige uiterlijk, voornamelijk bestaan uit transparant waterstofgas.
In deze hemelse scène ontketenen nieuw gevormde en massieve sterren een energetische dans, waarbij hun licht en winden geleidelijk de stellaire kraamkamers verdampen waar ze zijn geboren. Sommige van deze stofzuilen, die lijken op hemelse fakkels, worden daadwerkelijk verlicht door nabijgelegen sterren, waardoor een prachtige ‘verwarring’ van licht en schaduw ontstaat.
De Carinanevel, officieel bekend als HH1066, strekt zich uit over bijna een lichtjaar en bevindt zich op ongeveer 7.500 lichtjaar van de aarde.
Beste bezoeker, Heb je zelf al ooit een vreemde waarneming gedaan, laat dit dan even weten via email aan Frederick Delaere opwww.ufomeldpunt.be. Deze onderzoekers behandelen jouw melding in volledige anonimiteit en met alle respect voor jouw privacy. Ze zijn kritisch, objectief maar open minded aangelegd en zullen jou steeds een verklaring geven voor jouw waarneming! DUS AARZEL NIET, ALS JE EEN ANTWOORD OP JOUW VRAGEN WENST, CONTACTEER FREDERICK. BIJ VOORBAAT DANK...
Druk op onderstaande knop om je bestand , jouw artikel naar mij te verzenden. INDIEN HET DE MOEITE WAARD IS, PLAATS IK HET OP DE BLOG ONDER DIVERSEN MET JOUW NAAM...
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Alvast bedankt voor al jouw bezoekjes en jouw reacties. Nog een prettige dag verder!!!
Over mijzelf
Ik ben Pieter, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Peter2011.
Ik ben een man en woon in Linter (België) en mijn beroep is Ik ben op rust..
Ik ben geboren op 18/10/1950 en ben nu dus 75 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Ufologie en andere esoterische onderwerpen.
Op deze blog vind je onder artikels, werk van mezelf. Mijn dank gaat ook naar André, Ingrid, Oliver, Paul, Vincent, Georges Filer en MUFON voor de bijdragen voor de verschillende categorieën...
Veel leesplezier en geef je mening over deze blog.
