Archief

Net zoals de meeste stedelijke kernen kende Tienen in de periode 1981 – 1991 een  achteruitgang in de bevolking  Deze terugloop van de bevolking deed zich echter ook voor in de onmiddellijke omgeving van Tienen (Hageland en Haspengouw).

De gemeenten ten zuiden en ten oosten van Leuven kenden in die periode wel een omvangrijke bevolkingsaangroei.
Deze suburbanisatiegolf zette zich verder in de periode 1992 – 1997 en dit vooral  in oostelijke richting en in de richting van Waals-Brabant .

Sinds 2000 kenden de meeste stedelijke kernen een lichte aangroei van de bevolking, een tendens die zich echter merkelijk minder voordeed in Tienen. Tienen kende een lichte stijging van de  bevolking toch minder dan in de andere centrumsteden van de regio.
Dit fenomeen kan tekenend zijn voor het (vooralsnog) ontbreken van een betekenisvolle centrumfunctie van Tienen voor de omliggende regio.

Tienen kampt met een snel verouderende bevolking zoals blijkt uit de bevolkingspiramide in bijlage. De basis (0 - 15 jaar) van de piramide (zie eerste bijlage) wordt wel erg smal en zal naar de toekomst toe problematisch kunnen worden.

Ook vandaag weer brengen "De Tiense Straatmuzikanten" wat leute op de blog.

Zij zingen een liedje over hoe mooi het toch wel leven is.

De titel  van hun lied in het Tiense dialect  is "'T leëve es zoeë schoeën" op de muziek van de bekende Italiaanse film "La vita è bella"

Nog even in de marge het verhaal van de film "la vita è bella"

Toscane, 1939. De joodse Italiaan Guido Benigni is een grenzeloze optimist met grote dromen. Op zoek naar liefde en fortuin sluit hij zijn ogen voor het groeiende fascisme en anti-semitisme in zijn land. Vijf jaar later wordt Guido met zijn vrouw Dora en hun zoontje gedeporteerd naar een concentratiekamp. Om de gruwelen draaglijk te maken, hangt Guido de clown uit. Hij maakt zijn zoontje wijs dat het kampleven een ingenieus spel voor volwassenen is, waarmee punten te verdienen zijn. Vooral je goed verstoppen levert veel punten op.

Deze absurde, groteske benadering van de Holocaust is de kracht van La vita è bella. Het zoontje gelooft de leugens van zijn vader, maar de toeschouwer weet wel beter. De wreedheden komen zodoende extra pijnlijk aan het licht. Tegelijkertijd toont Benigni dat het leven ook mooi en ontroerend kan zijn

http://www.youtube.com/watch?v=w_CGSeOMa9g

Het oude zwembad van Tienen voldeed in het begin de van 21-ste eeuw niet meer aan de moderne vereisten en kon slechts met hoge kosten gerenoveerd worden. Het zwembad verloor zijn vergunning en werd gesloten. Door de afwachtende houding van het stadsbestuur zat Tienen plots zonder overdekt zwembad.

Versneld werden plannen gemaakt voor een nieuw zwembad vlak naast het oude. In 2003 kwam het nieuwe zwembad  “De Blyckaert” klaar is nu weer één van de modernste uit de streek (foto links). Het zwembad heeft naast acht 25 meter banen ook nog een kinderbad met een glijafbuis en een wildwaterbaan en een broebelbad. Als neusje van de zalm hebben wij hier in Tienen nu ook een 10 m diepe duikput. Deze duikput is te zien wanneer jullie een “Tattepoem” zullen verorberen in de cafetaria van het zwembad.

In 2004 werd het oude zwembad gesloopt en de vrijgekomen ruimte deels ingericht als parking voor het nieuwe zwembad. De ingang van dit deel van de parking is nog steeds langs de oude ingang van het zwembad langs de Beauduinstraat.

In bijlage het grondplan van de zwembadomgeving met aanduiding van de parkeermogelijkheden voor auto's.

Reeds voor de tweede wereldoorlog was er in de Tiense Suikerraffinaderij de mogelijkheid om te gaan zwemmen in de zogenaamde “bak van ‘t fabriek”. Een echt zwembad kon je het niet noemen. Het was een groot verwarmd waterreservoir met ernaast een metalen wateroren.

De Tiense Suikerfabriek had deze installaties aangelegd in het interbellum (=periode tussen de beide wereldoorlogen) om in haar productieproces te kunnen gebruiken. De installaties hadden tot doel de fabriek steeds te voorzien van voldoende water onder druk. Als extraatje voor haar personeel had de fabriek naast de "bak" ook een grasveld en kleedhokjes aangelegd.

Van zowel  “bak van ‘t fabriek” als van de watertoren van het fabriek is niets meer overgebleven Toen het "nieuw", nu ook al reeds gesloopt, overdekt zwembad in 1958 ingehuldigd werd verloor de "bak" stilaan zijn functie  De watertoren heeft nog verder blijven functioneren tot zowat tien jaar geleden. In bijlage een luchtfoto om alles wat te situeren.

Doordat bij de productie van suiker veel restwarmte overblijft, die toch gekoeld diende te worden voor de lozing in de Grote Gete, had de fabriek een reeks douchecellen aangelegd in eerste instantie om het personeel na hun shift te gebruiken doch in tweede instantie al snel vrijgegeven werden voor gebruik door familieleden van personeelsleden.

Aangezien er in het midden van vorige eeuw nog weinig huizen in de stad uitgerust waren met moderne sanitaire voorzieningen werd door de Tiense bevolking gretig gebruik gemaakt van deze douches. In dezelfde beweging konden zij dan ook  nog een duikje nemen in de “bak van ’t fabriek”. Tot in de jaren zeventig en de laatsten zelfs tot in de jaren tachtig gingen nog heel wat Tienenaars (meestal personeelsleden) gratis douchen in de suikerfabriek.

Midden vorige eeuw besloot het Tiens Stadsbestuur tot de bouw van een overdekt zwembad. Dit kon enkel gerealiseerd worden door de financiële ondersteuning van de Suikerfabriek, die hierdoor haar greep op het stadsbestuur nog kon versterken. Het nieuwe zwembad werd onder de invloed van de suikerfabriek vlak in haar schaduw gebouwd.

Eind de jaren vijftig (1958)  had Tienen reeds een modern overdekt zwembad met acht zwembanen van elk 25 m lang (foto links). De meeste omringende steden, zoals Diest, Aarschot en Sint-Truiden konden hiervan toen alleen nog maar van dromen en hebben nog een paar decennia moeten wachten om een gelijkaardige infrastructuur in hen stade te realiseren. In de jaren zestig kwam men zelfs vanuit Limburg naar Tienen om hier te komen zwemmen in het verwarmd en overdekt zwembad.

"De Tiense Straatmuzikanten" hebben nog een tweede versie gemaakt op hun bekend liedje "Aà Moeèr". Een liedje dat zij op één van de allereerste bijdragen over de oude Tiense postkaarten reeds ten gehore hebben gebracht.

Het nieuwe liedje hebben zij dan ook erg toepasselijk "'tNief liejke vàn de moewer" genoemd.

In bijlage staat de MP3 versie om eens rustig te kunnen beluisteren.

De hotelschool van Tienen is een onderdeel van de Provinciale School voor technisch en beroepsonderwijs PISO.

Om te kunnen oefenen in een reële omgeving beschikt de hotelschool over een didactisch restaurant waar het publiek, mits 24 uur vooraf te reserveren, kan komen proeven van de schotels die de leerlingen klaar maken.

Op maandag en dinsdag serveren de leerlingen van de eerste graad  iets eenvoudiger couverts.
Op de donderdag en vrijdag maken de leerlingen van de tweede graad wat culinair verfijnder gerechten klaar.

In bijlage het menu dat de hotelschool voor ons op 9 december 2010 heeft voorzien.

Het gebouw werd in 1846 door François Drossaert, toenmalig stadsarchitect, opgetrokken. Op dezelfde plaats bevond zich het "Corps de Garde‟ (in de volksmond "'t Kottegoar‟ genoemd), de huisvesting van de burgerwacht..
 
In dit gebouw werd later het Vredegerecht ondergebracht, maar huisvestte ook het politiekantoor, het bureau van de Burgerlijke Godshuizen (voorloper van het huidige OCMW) en het Bureau der Octrooien.  Het gebouw heeft tevens ook dienst gedaan als Tekenschool en als Bureau voor Openbare Werken.

De neoclassicistische voorgevel werd door Drossaert voorzien van een zuilengalerij die doorgang verleent naar het Torekesplein en museum “het Toreke”. Oorspronkelijk was deze galerij bedoeld als overdekte marktplaats. Daarom werd het volledige gebouw vroeger ook wel de stadshalle genoemd, niet te verwarren met de lakenhalle die achter het stadhuis gevestigd was.

In 2002 werd het verbouwde gebouw geopend als het Suikermuseum. De idee hiervoor kwam tot stand toen men in 1988 het 150-jarig bestaan vierde van de Tiense Suikerraffinaderij.

He museum "het Toreke" is gelegen aan een pleintje achter het suikermuseum

In 1847 stelde stadsarchitect François Drossaert een dossier samen voor de bouw van een nieuwe gevangenis. Die werd voorzien op het binnenplein achter het Corps de Garde, het wachthuis van de burgerwacht. De architect recupereerde materialen afkomstig van de gesloopte Gevangenenpoort aan de Borggracht. Het torentje, waaraan het gebouw zijn naam ontleent, ontbrak bij het oorspronkelijke ontwerp.

Tot in 1972 hielden politie en brandweer „het Toreke‟ en het „Corps de Garde‟ in gebruik. In 1978 werd „het Toreke‟ gerestaureerd, uitgebreid en ingericht als museum. De tweede uitbreiding vond plaats in 1999. In 2007 kreeg het museum een opmerkelijke nieuwe inrichting. Onder de titel „Doodgewoon! Rituelen van leven en dood in de Romeinse tijd‟ worden de resultaten getoond van jarenlange archeologische opgravingen o.a. op het Tiense Grijpenveld.

In 2010 staan er enkele zeer leuke projecten en tentoonstellingen op stapel in de cellen van deze voormalige stadsgevangenis. Aarzel niet ons te contacteren voor meer info! De tentoonstelling 'Doodgewoon! Rituelen van leven en dood in de Romeinse tijd' wordt in het voorjaar in een nieuw kleedje gestoken. Het gedeelte 'Rituelen van leven' kan je blijven bezoeken. De volledige tentoonstelling rond de Gallo-Romeinen in Tienen kan je opnieuw bewonderen vanaf 18 juni 2010

In bijlage een luchtfoto van de belangrijkste gebouwen in de omgeving van de Grote Markt van Tienen

Deze „tweede grootste markt van België‟ werd gedeeltelijk aangelegd op een drooggelegde drassige weide met poel. Dit verklaart meteen de naam van de kerk gelegen op dit mooie marktplein: de Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk. Aan de zuidzijde bevindt zich het stadhuis dat oorspronkelijk in Vlaamse renaissancestijl werd opgetrokken. In 1836-1837 werd de gevel verbouwd in neoclassicistische stijl naar een ontwerp van stadsarchitect Drossaert. In de nissen staan de borstbeelden van een aantal historische figuren zoals Pieter Paul Rubens en Vesalius.

Aan de noordkant zijn verschillende huizen te bewonderen zoals het huis „het Wild Verken‟ met Louis XV-gevel uit 1758 (nr. 2), het voormalige hotel „De Tinnen Schotel‟ met Louis XVI-gevel uit 1845 (nr. 3) en het voormalige Vredegerecht uit 1846. Dit gebouw werd in 2002 omgetoverd tot het Suikermuseum en geeft via de middengalerij toegang tot het Torekesplein en het museum “het Toreke” - de voormalige gevangenis.

De ster of „windroos‟ werd in 1810 op de Grote Markt in witte Gobertangesteen aangelegd. Deze ster is niet het middelpunt van Tienen of van België! De waarheid is iets gruwelijker: het is de plaats waar de schandpaal stond of het schavot werd opgesteld. De laatste terechtstelling met zwaard werd uitgevoerd in 1636. In 1845 werd hier voor het laatst een veroordeelde aan een schandpaal gebonden en twee jaar later vond hier de laatste onthoofding voor Tienen en de voorlaatste voor België plaats.

Naast de Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk bevindt zich de Heldensquare, een monument ter ere van de oorlogsslachtoffers van 1830, 1914-1918 en van 1940-1945. Het monument is gebouwd in een moderne vormgeving met de meest eenvoudige volumes. Op een regenachtige dag kan zich hier een waterplas vormen, symbolisch voor de vroegere poel die zich daar bevond.

Vóór de legendarische „boomkes‟, een plantsoen van wilde kastanjes, staat het bronzen standbeeld van de hand van de beroemde beeldhouwer Jef Lambeaux. Het werd onthuld in 1905 ter herdenking van de 75ste verjaardag van de Belgische onafhankelijkheid. Het bronzen standbeeld werd geleidelijk aan groen, zodat de volksmond spreekt van de „Groene Jef‟.

Als toemaatje zingen "De Tiense Straatmuzikanten" nog een liedje "Da wàs nen tèèd"

De straatmuzikanten mijmeren over hoe mooi het vroeger was, doch kijken ook hoopvol naar de toekomst.