dankjulliewel!

er zat een merel
op een tak van een boom
en ik wenste dat hij de duizend stemmen
in woorden en aan het dichtersglas

naar mij zou kunnen brengen

zodat ik de bloemen kon horen
in iedere letterademhaling
en in iedere stap naar
een open deur

-het plukken van rozen
en witte zwanen-

en op dat moment
verdween de boom en de merel
in mij

-dank jullie allemaal-

zong ik duizendschoon




kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©







tevreden

ik mag de koe wel 
die het gras bewoonbaar maakt
traag en telkens weer
opnieuw

het geritsel op de grond
wanneer dauw slingert langs roze randen
breed het kiezen, het keren
van de dag

en wanneer de wind naar
avond waait, de boezems plukt
uit malse twijgen

wacht zij geduldig op de maan
zonder vragen naar
het verleden

ze keert naar huis met vier rivieren
wit zoals het schuimen
van ruimtemelk




kerima ellouise ©

sporen in schemering

 

ze weende
want ze kreeg een kamer
en vier hoeken

waarin ze zich kon opsluiten
zelfs toen het helemaal
over was

voor zijn voeten
schreeuwde zij om traagheid
en het naakte van de slakken

die de zonde
lieten neervallen
en verkleurden tot purperrood

kerima ellouise ©




illustratie: Beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Sytske Miedema

wanneer alles dromen gaat

 

 

 

 

 

 

laat me, mijn lief

laat me een gedicht voor jou maken

 

al is onze dood

onbegrijpelijk  voor de beuken

en de bloemen

 

eenhuizig zonder stem,  met schimmels

langs heuvels, glad en

grijs

 

ik klaag niet, mijn lief

om het mos dat aanspoelt door

regen

 

mij zacht kust in boomkruinen

als zouden vruchten nooit verdwenen

zijn

 

en de wind, mijn lief

laat me de wind op het eind

 

ik weet, jij zal ontwaken in mijn verzen

zoals papieren vogels

 

helend in mijn hand


kerima ellouise ©

klik op de afbeeldig
in het scherm dat volgt, kunt u onderaan het pps beeld, de slides vergroten naar full screen

vergeet niet het geluid op dit scherm te pauzeren

illustratie: Beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Jan Ketelaar

al de dagen

 

 

 

 

 

 

geef mij te drinken

wanneer ik door het land

van leugens reis

 

melaats

zoals de nacht

die tot waanzin groeit

 

in schrale wind

en een niet meer te dragen

stem

 

verf de aarde zwart

wanneer mijn mager lijf

naast donkere randen valt

 

en vroege dromen verliest

in jou en in de vreemdeling, dicht

tegen de dood

 

van mijn ziel

waarin alles heeft bewogen

 

tot ik schaduw werd

 

in jouw gezwollen

rivier

 

 

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

erfgenaam

 

 

 

 

 

 

hij kijkt naar

de lijken in zijn hoofd

hoe ze hongeren naar voedsel

 

van maagden

die hij liever zelf had bevrucht

met alternatieven van verschoonde

kunsten

 

hij bemint ze en ook de talloze namen

die hij met zijn ogen opent

als niemand het hoort

 

hoe het licht verft, naar huid verlangt

en muren vasthoudt, te smal

voor leugens maar ook voor

waarheid

 

hij erft een dag

die niet bestaat

in het moederschootmuseum



kerima ellouise ©

Kerima

 

 

Haar naam betekent zoiets
als nobele geefster en hij
moest aan Maria denken
Sterre der Zee en hoedster
van een behouden vaart
maar zij vond het
veels te ver gezocht
grap voor een intellectueel
die alles intens beleeft
vanuit de tweede hand
gedicht in een verhaal




- Stanislaus Jaworski - ©



hartelijk dank Stanislaus!

 noorderstrand

 

 

 

 

 

zie je de meeuw

zij vangt de stilte op

boven het geruis van de zee

 

zoals ik

het zachte lispelen

van het licht

 

met een gedicht

binnenin

 

waarop de verte drijft



kerima ellouise ©

Zo de steen bedoeld is

 

 

 

 

 

Vandaag niet, zei ik.

Later.

 

Wat deze dag betekent, hier en nu,

is enkel het deelbare deel in deze kamer

vol pagina’s.

 

Ook jij kunt me niet bevrijden

van vergankelijkheid of van de steen die geen echo’s

wil herhalen. Niet zonder toeschouwers of minder schaduw.

 

Dat weet ik,

antwoordde je.

 

Dat staat geschreven in je woorden,

vruchtbaar maar immer wankel, zoals elke onzekerheid

tussen waarheid en leugen

 

waaruit het verlangen groeit naar stilte

in de schalen van onze schepping.

 

Vandaag niet, zo voel ik. Ik kan nog houden

van het leven en de steen in

mijn hand.



kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©









waakster van warmte

 

 

 

 

 

 

melancholie dwaalt blauw

rond kersen

 

het mooie van jouw stilte

 

rond omgeploegde

aarde, touwladders en weidsheid

van het licht

 

waarin gebaren een weg zoeken

als lentebloesems en geplukte trillingen

uit stemmen

 

die dieplevende

schaduwen rond eikenbomen laten

glanzen

 

zielsverbonden

met al dat moois, uitgestrekt

in jou

 

en in je handen van hart

naar liefde

 

zo’ Haspenblauws’

 

 

kerima ellouise © 

Opgedragen aan Erna Muermans

n.a.v. haar debuutbundel ‘Haspenblauw’

4 april 2009

                                 foto: kerima ellouise ©

 

 

 

 

in het licht van stilte

 

 

 

 

 

 

 

ik geef jou

een steen, aarzelend warm

van mijn handschrift op zijn huid

 

misschien dat het lot

mij dit vraagt; een paar ronde,

onmeetbare woorden

 

nog vóór mijn ziel 

het ontbinden verkiest en alle straten

zwart schrijft

 

met droeve verzen

waarin vogels zonder stem

zich wikkelen

 

of misschien

willen mijn handen weten

waar we zijn, hoe schaamteloze stilte

kan zijn

 

het liefste

en oprecht tussen ons





kerima ellouise ©

alles houdt zich stil

 

 

 

 

 

 

 

 

hier aan de rand

ligt de tijd, dit is haar wereld

 

nog veel vaker

dan dat ze de woorden kan verdoven

 

ontwaak mijn sterrenvlinder, ontwaak!

 

luistert ze

naar zijn eindigheid, naar zijn kleine

witte stem

 

en wanneer ze zwijgt, haar hoofd te rusten legt

van boom tot boom, in wind

gebogen

 

in alle stappen terug

op het vensterglas, over stenen en kruisen

langs het gemis

 

en kringen op de vijver

licht

 

als engelenveertjes

 

wikkelt ze zich, nachtverloren

in de zwaarste uren

 

en in haar schreeuw

 

 

ontwaak mijn sterrenvlinder, ontwaak!

 

 

 

 

 

voor L.

                              kerima ellouise ©

het verzenkind

 

  (drieluik)

 

 

 

I.

 

 

 

het lijkt nog nacht

wanneer mijn woorden zich gaan

vertragen

om in het bekende te gaan slapen

 

want zij weten het, de woorden weten het

van elkaar, zij weten

 

dat binnen in dit gedicht

een kind smeekt om de dood

om god, om de dood, om god

om

 

nacht na nacht te mogen

sterven

 

in de stilte

van een stomme hoek  

 

uitgebraakt zonder landschap

loodlucht

 

en leegbloedende

spiegels

 

 

 

II.

 

 

 

 

 

het lijkt nog nacht

en het kind weet: ze gaan weer

komen

 

de woorden

en de schaduwwachters

die door de deur naar binnen sluipen

 

een onherstelbare droom vullen

met vermommingen en beeld na

beeld

 

leugen na eeuwigheid

na leugen

luid

 

eeuwig

 

in een te klein kasteel

van witte lakens, wollen beesten

 

en onderaardse, dichtgestopte

monden

 

III

 

 

 

het is nog nacht onder het slot

van onaantastbaarheid

 

en het kind

ongehoord, nimmer gehoord

en uit het verleden

 

bidt

 

alsof aan het eind van dit gewankel

stilte wacht, sterren

 

als  woonst voor de dood

waarin alles luistert, niets

luistert

 

de angst voor hem, de angst om haar

voor hem, om haar

om het kind

 

dat telkens weer aan mijn stem

moet wennen

 

schuw in verzen

en in het weten van de nacht, eindeloos

 

in omgekeerde

hoogte



 

 kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

satijnwit

 

 

 

 

 

 

 

 

is het de spanning

op het mooi makend

papier

 

van woorden

in een lentekrul

 

die geen regen

of sneeuw kunnen verdragen

op kletsnatte voeten

 

zit de winter dan niet vol poëzie

in een ochtend van

glazen lelies

 

bewogen door de zeldzaamheid

van stilte

 

ik zie bomen, vogels, vorsten

in wit en maanverblindend licht

 

en ik zie dromen

zelfs  in mijn slaap

 

luikendicht, maandenlang




kerima ellouise ©

 

hoe stilte zichzelf schrijft

 

 

 

 

in dat laatste woord

past alles

 

de stilte en het tegenlicht

de verwarring van poëten door

het telkens nieuw geluid

 

van rivieren en rotsen

 

onder het gedichtendak

van een kathedraal

 

waarin vrijheid duizelt

om de duizend kreten, de tweestrijd

in hem of  haar

 

om het zwijgen van de stenen

en de eindeloze ogen

 

van de minnaar en zijn anonieme

monologen

 

de lezer, op zoek

naar waarheid

 

en woorden die geen woorden zijn

maar bootjes op papier

van zand



kerima ellouise ©

muzes

 

 

 

de mooiste zon ooit
zag ik in de roodrimpels
van het vijvervlak



****

schemerromantiek
stroomt de menigte voorbij
en mondt uit in één



****

zelfs de lucht is grauw
wanneer de zee geen vorm krijgt
in mijn gestalte



****


een lentegevoel
ankert zich vast in ogen
alsof licht nooit sterft





vloei over in mij
of strijk neer als een vlinder
jij bent mijn zomer



****

een perk wordt een park
wanneer vier blaadjes geluk
samen opgroeien


****


alsof zijn vleugel
de horizon omhoog tilt
tot een meesterwerk


****


streel de nacht omhoog
in de blanke maanspiegel
van onze ogen


****

onder sterrenlicht
luisteren we sprakeloos
naar onze blijdschap


****

mijn handen willen
de handen van de stilte
natuurgroen kleuren



****

winterwit de meeuw
die op mijn tintelwangen
een ijsbloempje traant



****


het sneeuwt vlokken licht
tegen het gebloemde raam
van het oude jaar



****

ik kijk in je ziel
en plots ruikt het naar bloemen
zelfs de ontroering





kerima ellouise ©

bloos

 

 

 

 

 

om me heen

lag de bloei en ik wilde komen

tot aan je woorden

 

we hoorden de ochtend

bewegen, verdeeld over het licht

van de verte

 

en het gedicht dat ik

voorlas

 

was als het meisje

dat haar stilte droeg naar het opwaaiend

papier

 

zo ver van armen

die ze in en uit wilde lopen

dag na dag

 

je bent boos en blij, zei je

 

en ik knikte, zonder naam

naar alles binnenin



kerima ellouise ©

  foto: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenares: Christine Dewerny













weggegleden

 

 

 

 

 

de maan vermoeit

verlaten

elke stap die schreeuwt
om dichtgeknepen ogen

 

alsof ik er niet ben; de uren met jou

zo vreemd de kus met tussenpozen

jij kijkt op, neer

mijn woorden en stenigt het geluid

van uitgeteerde stilte

 

de steeds herhaalde vrees

tussen waarheid en waan

 

en alles wat ik buiten

nog ken

 

de vogels zwijgen

en jij vraagt je af

waarom

 

ook het grote

lentebelofte

 

 

 

 

 

 

 

 

ik zal geen woorden

schrijven

 

geen zinnen van schaduw

waarin de wind mijn as

verstrooit

 

op straathoeken of op witte bomen

in vreugdevolle dagen

 

je zal me niet zien

zelfs niet wanneer ik naast je

zit

 

zoals jonge geliefden

die nooit het sluiten van de zomer horen

in de eerste argeloze wolken

 

ik zal lucht zijn

-nimmer slapend-

 

als je me voelen wilt

 in open handen




kerima ellouise ©

zoeklicht

Ode aan ...

 Haar laverende letters 
   wiegen gedurig
stromen tot woorden
bemind en vurig
omwenden
als 't getij

Weleens zacht strelend

als een ongerepte wind

waaiend tot de verbeelding

binnen mij…



XaVion ©




heel hartelijk dank XaVion !!!!

te kunnen sterven

 

 

 

 

 

 

ik breng je naa

een bede

 

 

 

 

 

 

 

'waar is de waterput

waar vogels zich kunnen laven met vrolijk

gefluit'

 

ik probeer te kijken

naar bergen, naar blootgelegde zeeën,

zoiets als lucht, woordenblauw

 

naar weggebrachte pijnen tussen dikke boeken

lege kamers, steeds krommer

in armen

 

leg ogen, onbekend, in volzinnen

 

in weerkaatsende verzen

die niet verder kunnen gaan dan het eigen glas

dat door landschappen snijdt

 

en

alles wat overblijft aan de andere kant

van vrede

 

waar zijn de vogels

 

of zijn het zielen die de waanzin laten toeslaan

in krampachtige angst

 

om in de waterput van spijt

de grenzen te openen

 

-alsjeblieft-




kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©

tot in de oneindigheid

hij, de gekroonde
de erfgenaam van tristesse
schrijft met letters langs het licht

als eeuwen nog moeten ademen in toekomst

onbegrensd als zeewind
waait zijn poëzie doorheen zijn brandend bloed

tussen duinen en het dwalen, druppels
en rozen, geknield

in een keel vol tranen
waar hij de liefde verheft in schoonheid
tot in de plooien van donkerte

zeelucht
of wat er morgen komt

en waar ik hem slechts kan bewonderen, de poëet
met zijn moegestreden
hart

'kantel het raam, mijn dichtvriend
en breng de meeuwen naar het open strand'


kerima ellouise ©

the seven bridges

 

 

 

 

 

 

 

misschien doet het antwoord sterven

en zijn de vele verloren woorden het alibi;

 

de rivier naar zee

die onder de zeven bruggen van waarheid

gezichten onherkenbaar maakt tot hongerige dromen

 

en waar het zout de horizon verschroeit

tot een kale vlakte, verdeeld over ramen, waanzin

en schuld

 

aan beide kanten van

gisteren;

 

het halfdonker van de wereld, stenen mensen

 

en alle verzen

waarin vleugels noch kinderen verder gaan

dan het visioen

 

dat ik in gedachten

behield als schuimend licht in een ondergaande

vraag (dan)

kerima ellouise ©

 

vraag dan

 

 

 

 

 

 

 

alleen vandaag

ben ik het kind met ogen, niet

vervloekt

 

alleen vandaag behoor ik tot de toekomst

en de waanzinnige visioenen die als lichtramen uit de wind vallen

 

vraag over morgen, vraag over dromen van duizend keren onschuld

vraag  of ik jou wil aanraken voorbij  de golven, de meeuwen

de waarheid en de spartelende vuurtoren vol introvert vertrouwen

 

vraag want alleen vandaag ben ik het kind

in golfjes blind

 

achter de noordermuur

gezocht

blauwgrijs geluid

 

 

 

 

 

 

 

is het dat

wat ik hoor

 

de honger in mij

om je aan te

raken

 

of is het nog de onschuld

van september

 

wanneer bomen spelen

met de lichte geur

van regen

 

en niet vermoeden

dat de winter hun kleren

zal optillen en dan weer loslaten

 

stormscheurend in de navel

 

onbedekt

onder de grijze regenboog

van mijn handen en jouw buik

 

die ik wil strelen en warm houden

tot de wind stilvalt in onze laatste

woorden

 

ondenkbaar in een nacht

vol poëzie

 

is het dát

wat ik hoor

kerima ellouise ©

Voor jou

 

zoek in mijn woorden

dat wat mijn mond

niet tegen jou kan zeggen

de bewondering

die ik er in wil leggen

 

want ik zie vlinders

in jouw dichtersverhalen

die stilletjes ronddwalen

rond winterse nachten

 

wachten,

 

op de lieve lange lente

met bloeiende bellefleuren

vervuld van mierenzoetheid

in bontgeschilderde kleuren

 

ik ervaar de klanken

van de gekozen letters

als een opengevouwen deel

van geurende rozenknopjes

rustend op zacht fluweel

 

© Hilly

15 januari 2009

na de nachtkoude

 

 

 

 

 

 

onder lagen

van weerloosheid rilt

het uur door aangehouden kilte

 

wanneer ik steeds meer terugkeer

naar afwezigheid; een onbesliste

verte

 

waar bestaansvormen spoorloos zijn

lichamen vloeibaar in ontelbare rivieren

van de zon

 

pistoolschoten in wijn geweekt worden

en vaders antwoord geven om wat ze deden

langs uitgestrekte zomers

 

en waar de dag zichzelf niet

in steen schrijft met grijs en zwarte tinten

 

maar waar ik in mijn slaap

geen adem hoef te halen omdat ik bij de stilte hoor

in handen alleen

kerima ellouise ©

wintervertrek

 

 

 

 

 

 

dat het moet

de vlinders onder zerken

van vraatzuchtige  dagen

 

wanneer ze rood zijn

en vingers de nachten bergen met

voorgelogen zomers

 

de stilte komt toch

met het temperen van

hypothesen

 

een mond vol brandende woorden

bij de adem van vroegere triomfen

 

en het zoete gewicht, krabbend

aan het nieuwe duister

 

nog steeds verleid

door het hunkeren naar meer

 

omdat dode dromen niet op te tillen zijn

kerima ellouise ©

winterwaan

 

 

 

 

 

en ik zie

de winter, nét anders

 

de liefde

die niet meer komt

in een huis van sneeuw

 

houten schalen

in plaats van bloemen

 

doden die rusten, telkens langer

en stamelend achteruit

 

ik zie de maan

argeloos  mager, in ieder woord

onderdrukt

 

met licht als witte lijken

en vogels, altijd weer die vogels

 

de geur in een fluistermond

 

in laagjes land en een toegesnoerde

lucht



kerima ellouise ©

voor de liefde

 

 

 

 

 

zoals gij mij

 

een leeslint van bloemen

 

 

 

 

 

 

hoe kan ik mijn dank

tot leven brengen in deze winterstilte;

oud vanbinnen

 

tenzij verwondering

een diepere betekenis krijgt in een pas

ontwaakte lichtwereld

 

vol letters

en zoveel meer

 

een nieuwe stem, een jaar, duizelingwekkend

blauw

 

en uitstromend naar alles

wat leeft

 

beweegt

 

dieren, bomen, bloemen

een gedicht op  de horizon

en naar mijn dank

 

aan jullie

 

 

 

 

                                         - dank je wel -




kerima ellouise ©

foto: locatie beeldentuin 2007
kunstenaar: sjer jacobs

nog even blijf ik liggen

 

 

 

 

als ik mijn dromen

zou kunnen tellen

van dag- tot avondlicht

 

dan zouden duizend-en-één-sprookjes

zich neerleggen in het weelderige gras

 

misschien was ik

bij leven

 

tot poëzie gekomen

nog voor de nacht

er was

poppenstoet

 

 

 

druppels

uit al mijn lichamen

dringen het kind binnen

 

morgen zou het gaan varen

ver weg van de grijze pantalon

 

en het openscheuren van de donder

op zolder, van de minibomen langs het treinspoor

dat de seizoenen deed vervreemden

 

van het kunstlicht, ratelend

en zonder pardon

 

morgen

zou het gaan varen

in de namiddag, licht en roze

 

zodra de poppenstoet werd

gekleurd door jurkjes

kerima ellouise ©                                       

foto:kerima ellouise






nachtschelp




ze ruist tot golven
de zee die einderblind is
voor mijn zwart geween



kerima ellouise ©

dromenkind

 

 

 

 

 

laat mijn woorden

dan bij maanlicht van sneeuw

zijn

 

een siddering, een beetje wonder

zoals zilverglans, mild

in bomen

 

het onbekende

dat zich over het leven buigt;

een vinden of ontwaken

 

in trillend teder

en in dromen

 

wij samen

 

in witte kruinen

de engelenvleugels tegemoet



kerima ellouise ©

uit de huid geschreven

omdat het overleven
zich uitsluitend beperkt
tussen woorden

en het spreken mij
moedeloos maakt

zal ik weggaan en mijn brieven
nalaten aan vreemden

het waait wel gezichten, namen
van verraad die me achterlieten in allerlei
vormen
met de tong stijf en scheve
tanden

maar ik ben stervend genoeg
opdat ze me niet meer naderen

wanneer ik me verdoofd
van mijn waardeloze hart
ontdoe



kerima ellouise ©

spelevaren

 

 

 

ik frommel je in gedachten

terug

 

hoor  sneeuwvlokken

nog hikken en proesten, net boven

het gras

 

en hoe het landschap

kinderstemmen ving, hoog in het

ontmoeten van vogels

 

jouw kerstboom

die het licht bewoog naar een witte,

zielloze kamer

 

weet je nog

rode ridders en kastelen, alle piraten

op het dek

 

het getikketak

van tweeëntwintig groeistappen

in eenzelfde straat als nu

kerima ellouise © 

 

 

gelukkige verjaardag robin !

uit vrijheid

 

 

 

 

 

 

hoe dicht

kan perfecte imperfectie

bij het volmaakte komen

 

als leesrozen

tussen woorden groeien, verlangen

zichtbaar wordt in het lettertasten van

schoonheid (zachtgelijnd)

 

hoe dicht

zal ik je vinden wanneer je

in mijn denken ligt, touwtje springt

met ieder seizoenslicht

 

in oceanen van papier duikt

-golvend- en poppenscheepjes uit

een notendop wrijft

 

om liefde

enkel om liefde

 

-zweef

  en geef tijd jouw naam-

 

zoals een lelie aan het water

open-gekroond

kerima ellouise ©

 

voor ClaireQ

naar aanleiding van haar bundel

 

       "perfecte imperfectie'

wachten op het landschap

 

 

 

 

 

 

de avond

braakt schapen

in een slapen uit

 

dwaalt over het land

en steenhopen van stilte

 

ik breng een laatste vergezicht

- daar waar ik niet woon -

 

laat leegte los, de aarde

en de eenzaamheid

 

alsof de nacht al weet

tot hoever ik zal

geraken

 

wanneer jij naast me ligt

in de verte van het licht

 

en in

het trage rood

van mijn leeggelopen hoofd

 

kerima ellouise ©

een lage hemel

 

 

 

 

 

 

vandaag gebeurde het

in één ogenblik

 

buiten op straat

 

lag huid

te sterven en jij zag opnieuw

haar stilstaand gezicht

 

vogels in zwart

vlogen door vlinders heen

en keerden weer  

 

over wintervelden, uit het einde

geboren

 

niemand merkte het sneeuwen

op je vingertoppen of het zorgzame gebed

dat je achterliet

 

tussen de schouderbladen van de aarde

en deze onbekende

kerima ellouise ©

 

sneeuwdrager

 

 

 

 

winter rouwde

om het kind dat altijd

schreeuwde

 

’s nachts

wanneer het gezichten

tekende 

 

tot zichtbaar en tussen meer dan

lijnen op papier

 

winter kwam ook steeds vaker in verhaaltjes

waar armen en benen kwijt

raakten

 

en god, ver weg van

de koude aarde

 

alsof monsters gedurig wisselden

en de manen bevruchtten

met de dood

 

om niet meer bang te moeten zijn

van het leven


kerima ellouise ©

                                en alles weer

                                even zichtbaar wordt

                                komen duizend vragen

                                doch hebben wij ook geleerd

                                slechts het goede

                                de mooie momenten

                                met ons mee te dragen

                                al is het zicht zo beperkt

                                door wat ons heeft getekend

                                breek luiken naar de toekomst open

                                dat ligt te wachten in de juiste lagen


gewoon gezellig ©


hartelijk dank voor dit mooie gedicht!

onder schot

 

 

 

 

 

ren! ren!

Raas gedachten! rond

razend

roof! moord! roof!

 

leven! leven!

Laat me leven! lief

later

los! het geld!

 

stil! zo stil! ik schreeuw het slikken

de grond trilt traag, woord voor woord

 

koud, zo koud

stop het tikken

 

oh mijn god

mijn hart slaat terug

 

waar blijft de dood

 

 

-adem-



kerima ellouise ©

 

 

Camperfou

 

 

 

ze liep daar

zomaar

plots

 

en je ogen

rolden warm

en wulps

in haar decolleté

 

Naomi

riep je

hartstochtelijk zuiders

 

maar ze keek niet om

wandelde verder

hakkenhoog

 

of je haar nog zag

in het naakte, roze dal

 

ze pushte je nog lager

haar maatje was je nooit

kerima ellouise ©

 

 

 

voor een fan van Naomi Campbell

 

 

Oskar Kokoschka, Windbruid (the tempest)1914

bedekt met as

 

 

 

 

je zei nooit

liefde is sterker

dan wind

 

alleen maar dat toekomstwoorden

niet uit te leggen waren

 

het waaide

maar ik sliep zacht

en warm

 

want met wie kon ik anders praten

dan de houtskool dat hellend

de bloemblaadjes

brandde

 

vier deeltjes voor elk seizoen

licht als witte kant

 

jij bewaarde jouw nachten

en zag losmakend

ver

 

schaduwbruiden

in de wind



kerima ellouise ©

niet alles groeit

 

 

 

 

 

 

ik maak de nacht wakker

omdat ik de boom

van blad tot

karton

niet  krijg gedicht

 

hij braakt bergen uit

en kinderen zonder glimlach

 

een moeder met gebrek aan geluid

en ongekuste lippen

afwezig

van elkaar en mij

 

hoe anders kan ik

schrijven

dat de betekenis  van haar borsten

mij uit mijn slaap houdt

 

wanneer ik  mijn doorschijnend kleed

laat vallen op het ongewilde zaad van de dood

en koele vingers

 

zoveel trager



kerima ellouise ©

op het kussen van de avond

 

 

 

 

 

 

voel zachte klanken

in een eindeloze stoet, geluiden van nergens

en overal

 

wanneer daglicht en schaduw

zijn woorden verlaten

 

op zoek  gaan

naar losgebroken schimmen van de ziel;

het weten dat alles leeft

in open zicht

 

en dat, gedragen door het sterven,

verwachting terugkantelt

 

in kleine fonteinen, ongevraagd

en vaak hoger

 

het komen en gaan

tussen deuren en dat wat overwonnen

kan worden

 

over schouders van het verloren

kind

 

in het weten: ik kan schoonheid bezitten

zonder te sterven

kerima ellouise © 

 

 

 

 

 

 

 

 

in een simpel kuiltje

 

 

 

 

als een boom zo wijs
begraaft de eik zijn vruchten
in een voorjaarsbui



kerima ellouise ©

in handen van de ochtend

 

 

 

 

 

 

 

jouw schoonheid

waait om me

heen

 

en vanuit de verte fluit

de blauwe

winde

 

naar bewoonde nesten

 

nee

neem geen afscheid

van het licht waarin wij horen

 

of van de kleine onbekende vogels

die warmte uit de kruinen

schudden

 

hun gekwetter over stilte leggen

door wijzers van de tijd verleid

 

voorzichtig

warrelend door je haar

 

tot diep in je slaap



kerima ellouise ©

Dichteres

 

 

o ja, ik voel jou, dichteres
je woorden zijn als zijde
gesponnen door duizend rupsen
boven het koude, naakte meer

ik drink jouw geschreven liefde
en de wind leest mij voor
waait de heimwee uit je hart
en legt haar zachtjes aan mijn voeten

o ja, ik zoek en smacht misschien
op hopeloos lege dagen
naar de aanraking van het hoogste
mijn vlinders hebben dorst

en ik kan de bron niet vinden
maar jouw woorden vormen handen
die mijn hart dragen boven rotsen tot
voorbij het koude, naakte meer

Gerhardus ©




Dank je wel Gerhard !

zoals zwart op wit

 

 

 

 

kom en volg me

zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt

van eigen onvruchtbaarheid

 

het vals gefluister

kruipt immers over barre grond

om de zwakste wind te vertrappen

 

beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden

en alle manen verdwijnen rond het najaar

 

kom en laat je ontroeren

door het stilzwijgende of door witte vlindergedichten

die zich in de tuin neerleggen als pure poëzie

 

spreek zacht mijn naam uit

en volg het witte bruidsorkest van de winter





kerima ellouise ©