het venster uit

 

 

 

 

 

want meer

dan mijn naam heb ik verloren

toen ik nog woonde in de treurtwijgen van woorden

 

mijn ogen droegen het zwerven omhoog

doorheen het gefluister van een naïeve slaap;

ontzegd

 

en te jong in de kamer geweten

 

zonder luister verzonk hoop zo vaak en dat

wat in mij werd ontnomen

 

de nacht bond zich driemaal aan levenslang

en slingerde mij weg uit een dun gedraaid

bestaan

 

ver weg

naar het gevangen zwijgen

en het gesloten veld van eenzaamheid

 

nooit werd ik opnieuw geboren




kerima ellouise ©

blauw

 

 

 

 

soms zoek ik

naar de wereld om los

te raken

 

van het raam

en de hond die luid blaft

 

wanneer ik de dag vergeet,

ook het spreken

 

met de maan, verdroogd

op mijn knieën, zoals de bomen

die  in mijn slaap

sterven

 

omdat de wind niet durft

te dromen en regen

begraaft

 

diep onder mijn kamer;

halfdonker en dicht

 

soms zoek ik je ogen

en wacht ik op metaforen    

om de wereld te

verleggen


kerima ellouise ©

Zonnezwaai

 

 

 

Al draagt de oceaan zijn passen

rond zilte dromen, vloeit

de wolk tussen mijn handen

opdat ik wijzen zal,

 

geen sterrenkwast noch wimper

sluit jouw doek in losse golven.

 

Terwijl ik kijk hoe korrels

een weg waaien, wiegen

jouw ogen als rozenkwarts

met het dansen mee.

 

Laat het blauw wederkomen,

de magie aan jouw hielen

wandelt wel verder.



Appelboom ©

Voor het ochtendlicht

 

 

 

Ergens tussen gekrulde daken

en het takkenblauw daalt de dag

tot jouw hand. Gestrand alsof zand

een korrel dichter komt, ontluiken

ogen de wereld.

 

Voel hoe jouw kracht

de lucht strelen wil en een goudwolk

langer lacht. Geen stad noch weide

waadt mooier door dromen

dan bomenwol,

 

jij bent immers zonnelief

in de aura van het leven.

Appelboom ©



Ik dank jou om dit en zoveel meer !

Ga terug

 

 

 

 

 

je roept me

en ik hol, zoals in oude spelletjes

naar het rode doel

dat me trouwens altijd

onverschillig heeft

gelaten

 

 

het was meer het uitputten

onderweg

of de dwaze doodsstrijd

die de bekende pijn

van verlies

verlaagde

en zo mijn lot aangaf

als tijdverdrijf

 

ik lag nooit aan de oppervlakte

in welke kleur dan ook

maar ik hol nog steeds

 

naar  het ogenblik wanneer  ik

heel even besta voor jou



kerima ellouise ©

dwars door de grens

 

 

 

 

 

soms uren, soms dagenlang

wacht ik om de stilte

te bereiken

 

en al die tijd

schuiven wolken over

mijn vingers

 

      naar de zoutmond

      van de zee

 

      ik tracht haar woorden te begrijpen

      hoe ze kruipen en kolken

      over mijn lichaam

 

      stormen tot bedaren

      willen brengen

    

      maanstromend, innerlijk,

      lichtvreemd  zoals de handpalmen

      van het zijn

 

      waarin ik ben, adem,

      schrijf:

 

      een vogel achter

      vlakke dagen

      

      zo droomverloren



kerima ellouise ©

Golvend

 

stop mijn gedachten

in een ruisend schelpje

leg het voorzichtig tussen

het zoute van de zee

op de beweging van

eb en vloed deint het mee

 

schuif mijn stille dromen

uit het diepste van mijn hart

met een vleugje liefde

stromend uit mijn warme hand

tussen de korreltjes

van een stukje verlaten strand

 

laat kringelgolfjes van

mijn verborgen ik

door de windkracht

naar de horizon zweven

misschien komt ooit

de volheid ervan tot leven

 

© Hilly

27 mei 2008


Dank je Hilly voor dit mooie geschenk !

Gesigneerd

 

 

 

 

 

waarom ben ik zo dichtbij, zo ver af

van deuren die hij wil

sluiten

 

de geur van lijken waarlangs

hij liep en alle geluiden zoals vuisten

in een voornacht

 

van schuilkelders vol kinderen

die het angstige huilen schreven op

 jonge en oude razernij

 

op de dode mond

van moeders en vaders en rondom de radeloze bomen

zwijgend bij elkaar

 

naast wapens, wonden en  luchten vol lood

in één overschrijdend, bewoond

gebaar

 

waarom is hij zo ver af, zo nabij

mijn bedroefde ogen

 

als een vonk van bewuste

eeuwigheid

 

 

 

Opgedragen aan Dhr.Waltack

kerima ellouise ©

ook de maan gaat voorbij

 

 

 

 

 

je draagt de ochtend voor je uit

en ik de avond

lichtvlucht

 

 

 

 

 

de spiegel rondom de boom

verandert maagden en minnaressen

wanneer winter geen woorden

meer kent

 

op schouders van de dichter

die als teken van rouw de aarde

zwart schrijft en

 

aan elke tak, krom gebogen,

de dag hangt met

droeve

doodgezwegen wind

 

vreemd en zwaar van stilte

 

hij kan niet anders

en buigt zich over zijn glazen droom

laat wolken vallen

sterft

op de onschuld van zijn trouw



kerima ellouise ©

op een zondagmorgen

 

 

 

 

 

 

ik heb de zee gezien

zo vlak en verlaten van handen

dat ik op haar buik kon

wandelen

de wind viel stil, ook

de schaduwen om over te

springen

 

niemand groette mij of

deed deuren open  en ik vergat

de vele monden, gered uit

het bestaan

 

van millimeter ribben,

mager uit het bloed

 

van het kind dat op de horizon leek

kortademig door de vlucht

en ingebonden borsten

 

ik heb de zee gezien

en herinnerde de dood

in haar lijf



kerima ellouise ©

winterstemmen

 

 

 

 

 

ik vlucht

met het gelaat onder najaarsbladeren;

de ongenade in jaren diep

 

wanneer de jaskraag van een nog trage lente

de scheefgezakte stilte bedekt

op mijn mond

 

en onbetoverd luistert

hoe ik adem en sterf achter alle bomen;

geketend in wind

 

door de schaamte die maar nachten

blijft slaan, geschreid, in het huiverend

schaduwhout

 

ik adem en sterf,

vlucht, adem,

sterf

 

ik ben de zondaar

van de winter



kerima ellouise ©

in lichterlaaie



ik tel de golven
pluk ze als rozenblaadjes
rood rijmt niet op zilt  


kerima ellouise ©

jij en de zee

 

 

 

 

het is nog licht

aan het einde van de dag

 

en het heen en weer waaien

van je schateren drijft verder weg

in kleine bootjes

 

uitgestald

op het vernis van zomeraccenten,

de lijn van oost naar  west

 

kom je morgen terug, roep ik

 

om zo de zee te vergroten

en mijn armen in

omhelzing

 

tot waar zal je gaan, fluister ik

 

met nevelbloemen

in mijn stem

 

ik zag je ondergaan

in rode viltjes



kerima ellouise ©

morgen sluit de kroeg

 

 

 

 

poëzie

is meer dan een vlucht

hoorde ik

 

 in het verhaal

van de stadsdichter

 

die het stof deed opwaaien

tussen schimmen van eens overleden

woorden

 

hij ontkleedde zijn bruiden

en bedekte borsten met

rijpe mond

 

de handen vrij van wonderlijk gemis

 

het podium volgde zijn bed

en ik glimlachte

verder

 

naar het

verleden

 

tot ik niets meer van deze wereld

wist

kerima ellouise ©

Inktvraag

 

 

Zoals jij de woorden

met zilver aan je vingers

penseelt, het dichten dichter

op één knie brengt, baart de herfst

nieuwe zomers.

 

Letters dragen een weergalm

uit jouw zielszachte stem, de klank

en het raken.

 

Rondom kunst stroomt passie;

vier ringen, het aanzoek

van poëzie.

 

En het antwoord vleit zich neder,

teder, grasgroen tussen jou.



Vicky Hazen ©

appels in het licht, zo zonnelief

 

 

 

 

 

‘vingers ontkiemen jouw kunst

zoals schrijfrozen uit een hand’

 

                                            vicky hazen ©

 

 

 

en plots begon het te waaien

heftig

 

alsof aarde en hemel

antwoord gaven terwijl

ik slechts

 

de stilte kon herhalen;

 

gedachteflitsen, te ver van lippen

om te baren, ontelbaar

 

hoog, de appelbloesems

in het bestaan van

lief

 

hart en zinnen

 

het gezicht van een meisje

van wimpers, wangen

 

druppelend tussen de gloed, schoonheid

is zo zeldzaam

 

zo veroverend

jij

 

 

 

 

dank je Vicky...meer dan woorden in het licht...



kerima ellouise ©

bloesemblad

 

 

 

zie mij dansen, zie mij vangen

ja daar waar vlinders

liefde wegen en immer

naar de zomer

streven

 

zie mij wiegen, zie mij vliegen

ja hier waar vogels

luchten dragen en immer

naar de hoogte

staren

 

zie de dromen, begrijp het dan

dat ik huil en honger

in de bomen

 

omdat ik nooit zo licht

in jou kan

wonen

kerima ellouise ©

reisgenoot

 

 

 

wintertranen

 

 

 

windstilte

en alles van het kleine leg je

op mijn wangen

 

de woorden

tot morgen, in het geweten

 

ze blijven

zoals aarde beweegt in

oogst

 

verdiept met handen

rond huid en

leven

 

en de zee

je fluistert haar warmte

waar mijn adem zich om golven

vouwt

 

ver weg van regen

 

en het seizoen dat mij nooit

heeft toebehoord

 

 

 

kerima ellouise ©

kersenzwart

 

 

 

 

je hield de maan vast

steeds later

en waar je stond, donker,

in je slaap van geloven

 

kraakte de dag, voor en na

 

net als de boom

die beverig zijn onsterflijkheid

wilde bewijzen

 

aan het bloesemmeisje

naast hem

met vroege kersen in haar haren

 

de nacht viel, zo ook de maan

en even was ik iets

meer

 

dan het ogenblik, een gestalte

in de bloeimaand

van poëzie



kerima ellouise ©

                                                                         



                                                                      portret van een kind

 

 

 

 

 

ik zag

een kind rennen naar de zon

en naar heuvels

wollig groen

 

het keek omhoog

omlaag

en uit haar lichte haren vlogen vogels

 

zij kuste ze, waaiend

één voor één

 

engelen werden stil

 

en ik huilde

bestond

in dit enkelvoudig begin

 

schenk me wierook

de dood is te machtig




kerima ellouise ©

dan is er nog de nacht

 

 

 

ik laat achter

slechts een stilte van tijd

 

heel even

zal de zee zich openen

en uren dragen in donkere handen

 

geen zoeken meer naar de dagen in mijn mond

of naar de vreemde die ik nu en dan ontmoet

 

het moment is kort

zo beiden

 

nooit meer geweest dan dit

 

ik voel wind tussen de rotsen

en dan niets meer

 

het maakt me niet bevreesd






kerima ellouise ©
foto : kerima ellouise©

raak me even aan

 

 

 

 

vandaag

sprak alsnog de winter

tot mij

 

ik keek

nam zijn schaduw op

en zag hoe die veranderde

in een toevluchtsoord

 

vaarwel, zei ik

en liep voorbij jouw ogen

naar de verte en naar morgen

een vlakte die nooit meer kwam

 

en zo bleef ik woorden

hunkeren, korter of langer

dan dag en nacht

 

mijn ruimte werd de stilte

van meer dan een ogenblik




kerima ellouise ©

statio

 

 

 

 

hang

over mijn schouder, het laken

dat mij toebehoort

 

en opnieuw een dag

waardig

 

zodat ik mij kan neerleggen

in de dageraad van

het geweten

 

de ruimte die ik zoek

langs schubben van de ziel

 

schuif zeeën

naar me toe, het gehoor van

rivieren

 

in licht en opgeheven handen

 

en schenk de horizon

het water van de wouden

 

met binnenin

een ongenagelde vrede

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

foto: Robin©

                                                                              

 

na de regen

het bleef voor een tijdje
en ik bewaarde het
zorgvuldig

het ademde zacht
toen jij terug
keerde

mijn buik streelde
doorheen het einde
van de nacht

ik wilde jou leven
als wind in
zomer

of als regen van
witgeklede
rijst

jij vond me mooi

en in zulke dagen was ik
jouw tweetalig
gezicht



kerima ellouise ©

foto: http://www.imageafter.com/


















rood

 

 

 

 

onder het gehemelte

van rochelende

woorden

 

sijpelt angst

in herhaling om

het smeekgebed
 

gelaten
in de helse dood
te graven

 

het ontvleesde sterven

in de nacht gebrand

trekt benen

in een stuipend

baren

 

wanneer het einde

in een nooit meer

begin

 

rumoerig

in enkelvoud

nadert



kerima ellouise @

foto : http://www.imageafter.com/

















lotgenote

 

 

 

 

 

hij maakt haar tot nacht

achter de stilte

diep en donker

 

 

 

 

 

 

ademen

in het eenpersoonsbed

van de dood

 

een gelaat zonder gezicht

ter beschikking

van gemis

 

in de keuze besloten

weet ik

het antwoord

 

van lichtgewicht en

schemerzone

 

hoe smal de lijn is

in het eerste en laatste woord

van ontvankelijkheid



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

bevroren rafels

 

 

 

 

 

 

hoe diep

kan het graf van mijn adem zijn

dat ik met duim en vingers

graaf

 

wanneer het zand likt en kijkt naar

mijn wimpers

 

als naderende nevel voorbij

het ijzeren hek van

doodse stilte

 

wat tussen jou en mij bestond, verdwijnt

geluidloos, steeds dieper

in de nacht

 

tot de maan valt en

niet verder

 

mijn huid

dunspijlig neergehaald



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

Stil maar

 

 

 

 

 

 

het kind wijst

naar de bomen die traag

met winter antwoorden

 

iemand zwijgt, iedereen

sneeuwt

 

en de haren van het kind

worden wit

 

als uit de slaap

gebeden staren, stil te volgen

op haar huid

 

een vrouw wijst

naar de winter, in de ochtend

jaren later

 

en vraagt haar naam

aan vlinderbomen

 

iedereen zwijgt, iemand

sneeuwt

 

het antwoord in haar ogen



kerima ellouise ©

in één van de graven

 

 

 

 

 

 

het is koud

mijn handen sneeuwen vogels

en nachten, zonder ophouden

 

melaats over het land

van magere lichamen

 

ik leg de aarde stil

als stenen op mijn schouder

en herhaal de winter

keer op keer

 

vergeet mijn naaktheid 

sterven is liefhebben, zonder ogen



kerima ellouise ©

Dame de coeur

 

 

 

 

 

zal je mij vinden

en me naar het huis der gedichten

dragen

 

waar ik de zee kan opsnuiven

of waar de bladeren van ieder seizoen

duizelen bij het ontwaken

van de dag

 

de stilte zal volmaakt zijn

in al jouw zinnen zodat ik  nooit

hoef te sterven met sneeuw op

wind

 

en als je me vindt

wil je me dan nog zien als een bloem

verborgen en met rood

doorweven

 

zoals alleen een droom

of de slaap van een nieuwe ochtend

kan zijn


kerima ellouise ©

 








zoals vandaag

 

 

 

 

 

 

er hangt mist in het dorp

en even sluit ik

mijn woorden

 

de liefde is groot

en langzaam waar

 

ook voor verte

van blad en vogel

 

geen uur zo stil

in vreemd gepeins

als niets dan vrijheid

zo vredig mag

 

ik droom mij wit

en onderweg

 

jouw rust in

nevel en dageraad



kerima ellouise ©





bron foto : http://www.imageafter.com/

versus kind

 

 

 

 

 

ik hield van haar

ook toen haar adem

in smalle strepen op de grond viel

 

haar ogen had ik lief

hoe ze door het raam konden

kijken

 

wanneer wandelaars

het zicht naar huis

leerden

tot het eind

 

 

 

 

 

zeg niets. mijn slaap blijft anoniem

naast de anderen, veel meer nabij

dan mijn geluidloos wachten

 

ik neem wel een minuut stilte in acht

om al de gevallen woorden die

niet eens uitgesproken zijn

 

mijn haar wordt grijs, ik ga naar huis

ontwaken kan ik morgen nog, al zal

het slapen onbereikbaar zijn


kerima ellouise ©

in beweging van het leven

 

 

 

 

 

 

het ademt
wanneer winter

de bomen aftast

zoals jij de dagen

op glazen kalenders

 

langzaam geboren

en verder dragend, ver

weg

 

van kaartranden

met eenzelfde oceaan

die binnen in golven
en verklaarde waterwoningen

de lucht recht hangen

het ademt, jij ademt

 

in blauwe kruinen

en zelfs op een uitgewiste dag

als deze



kerima ellouise ©


                                    * Opgedragen aan Vicky *

in Bewegung des Lebens

 

 

 

 es atmet
wenn der Winter
die Bäume abtastet

gleich wie du die Tage
auf dem gläsernen Kalender

langsam geboren
und weiter tragend, weit
entfernt

von Kartenrändern
mit einem gleichen Weltmeer

welche in den Wellen
und erklärten Wasserwohnungen
die Luft aufrecht hängen

es atmet, du atmest

auf den blauen Wipfeln
und selbst an einem ausgelöschten Tage
wie diesem

kerima ellouise ©
vertaling door : Julius Dreyfsandt zu Schlamm

wachten

 

 

 

 

 

 

je geeft

en ik luister

-verder-

 

naar zichzelf

woorden

 

of  de mogelijkheid van

binnenin beloften

 

haastig

druipend op

mijn maanwoning

 

en zoutiger dan ik me

herinner

 

je geeft

en ik hoor

-dichter-

 

bovenwind tegen sterren 

klotsen

 

onrustig door de holle vaart

en dubbelhuidige

liefde

 

transparant voor mij

door de traagheid van mijn stilte



kerima ellouise ©

bron foto : www.wijnadvies.nl/wijnadvies/149







Zes meisjes rond de tafel

 

 

 

 

 

Het spiegelt

wanneer de klok op zeven

slaat

 

terug naar docenten

en het toen gunstig lot, uitbundig

op het schoolbord.

 

Niemand is veranderd. Alles

is veranderd in het midden

van de tafel.

 

Ik luister,

witte wijn helpt de stemmen

omhoog

 

schakelt oude liedjes

aan nieuwe.

 

Navelsex, potloodshorts, chevrolets

en milf’s werpen de jaren

vooruit

 

in het kwadraat van vijf.

 

Onze lijven kraken.
Proost.

Ik droom weg in het glas.

kerima ellouise ©

om te dichten

 

 

 

 

 

ik herkende het niet, het had geen naam

het was licht en windstil

vol van zang en dagen

 

en het bleef liggen

op mijn wang

 

er viel geen regen

ook geen schaduw, het was zoiets als

eeuwigheid in een gedicht

 

ik kon het niet optillen

niet in woorden of met handen

ademwarm en zo dichtbij

 

jij gaf het me, net voor het afscheid

 

liefde, zei je

 

ogenblauw



kerima ellouise ©

als uit den hemel

 

 

 

oh gij

met uwe blommenden herte

waarom raak ik  uwe  ziele niet

aanschouw mij toch met oogen lief

en laat mij wenschen uwe zoeten mond

 

oh kindeke schoone

van alle menschen die ik bemin

zijt gij mijn roozeken  en alwaar ik spreeken mag

hoor ik slechts uwe teedersten lach

 

zoet, zoo zoet

in mijne biddenden herte woont gij reeds lange tijd

zeg mij toch, onbevreesd, dat uwe perelden blomme 

zich zal neêrvlijen in den rooden gloed, gelijk nooit eer

 

ik zal u eeren, mijne deerne

in den schoot van uwe ruischenden vruchten

zeg mij toch; wilt gij de mijne zijn in het schoonsten woord

nog voor den ochtend in’ t eeuw’gen oosten gloort


*als ode aan Guido Gezelle*



kerima ellouise ©

als het uur slaat

 

 

 

 

 

 

zo zal het zijn

en nooit anders dat

men van een dichter niet wil horen

 

hoe het verlangen

zichzelf neerschrijft in wisselwoorden

vreemd aan rust

 

zijn handen liggen stil, nog wachtend

op vlagen doodslag, met de vuist omhoog

averechts, alsof het in iets geloven

het duister zou oproepen

 

zo zal het zijn

dat het raam steeds gesloten blijft

smal begraven in de woning

van de nacht



kerima ellouise ©

ik ween om de kosmos

 

 

 

 

 

ik raak je niet aan

je zou kunnen verdwijnen

achter bomen, roerloos aanwezig

als toen de winter

in het huis

 

het zal vast donker zijn

om alles en het bekende

tot nog meer is verzwegen

achter gebogen ruggen

 

zeg dat ik sterven ga

zodat ik los kom van de nacht

en heen kan gaan in lege plekken

 

zeg dat ik behoor tot de eeuwigheid

en tot de handpalm van

het onvermijdelijke



kerima ellouise ©

 

geluiden van de ziel

 

 

 

 

een ervaren

waa

sneeuwbank

 

 

 

 

het was niet  

de taal van de winter

ijzig in het wonen

 

het was ook niet

het wachten van het blinde kind

dat minder weende in de stilte

 

het was de geur van afscheid

toen je me neerschreef

in de dag van

morgen




kerima ellouise ©

de nacht braakt schaduw

 

 

 

 

 

 

 

 

mijn ziel

liet zich niet vinden

op zolder

 

en later, toen ik voor

het eerst besefte dat het huis

vele kamers had

 

herhaalden mijn ogen

de ononderbrokenheid

van het kwaad

 

uiteen gebogen door

stilzwijgende schaduwen

die mijn onbekend gezicht

 

naar de wind droegen

voorbij maanlicht en

kindervertrouwen

 

ik zweeg toen alles

nog schuldig was



kerima ellouise ©

ik zag een winterroos

 

 

 

 

mijn ziel slaapt niet, maar drinkt

bij het stijgen van vogelveren

de ingevlochten zon wanneer

ik door ontroering gloei

 

bomen brengen me tot zwijgen

of rozen, licht van winter

 

ik weet ook niet waarheen

of zonder, de lome stilte

waarnaar ik liever luister

 

mijn handen rusten

nog in de wind, minder zichtbaar

en ik denk een dag weer dichter

 

wanneer mijn lichaam

warmte bedelt

en ik enkel

om liefde vraag

kerima ellouise ©

in gouden vlechtwerk
spreidt het licht zich in je hart
het kerstlied weerklinkt





kerima ellouise ©

de dans der manen

 

 

 

 

 

 

 

ademloos

maar immer nabij

draagt de maan het zwarte linnen

van de nacht

 

ik word geboren

in de eerste schreeuw

en baar de dood, onvoorbereid

 

het tij

blijft leven door het onbekende

en vertelt het zichtbare

weg uit mij

 

blind gemaakt ben ik niet anders

dan wat ik ongeweten

heb geweten

kerima ellouise ©

ze lijdt
door koude omgeven
het herfst diep in haar

zelfs ijs kan niet bekoren
zonder sporen ligt het klaar

met warme mok tussen de handen
wacht ze voor gesloten deur

toch keert het licht
evenals de warmte
neemt haar op in warme stroom

nu de kou verdreven is
wordt ze wakker uit dees nare droom


Arie ©


dank je wel Arie voor dit mooie gebaar!

 

flanel

dagenlang
spreekt stilte
in het keelgat van de dood

zonder rust
voor wie het hoort
het raam naar binnen

vogels hangen te drogen, samen
met de handen van onbezeten minnaars

winterlang dichtgenaaid
rondom weke monden

ik zit hier nog
en niets ontwaakt
of misschien ben ik vergeten
waar



kerima.ellouise ©

 

 

 

 

 

hij fluistert vleugels

 

 

 

 

 

tot

liefhebben bereid

draait hij duiven

 

naar het drijvend licht

en naar het nevelgeroep uit

warme handen

 

waarmee

hij decemberwind

verovert

 

zoals de boogschutter

die zich naar de zon richt in het ochtendland

van geboorte

 

waar zeldzame vogels

naar de lucht grijpen

 

en het begin

van de winter bedekken

met donzige veertjes

 

vrij vliegend naar

zijn melkwitte

hart


kerima ellouise ©




Opgedragen aan Ad

het geluid van heimwee

 

 

 

 

 

 

nooit meer, m ’n lief

zal je nog gedichten in mijn ogen

lezen

 

woorden

en een nieuwe dag

een avond die nog eenmaal naar je toe

zou keren

 

op hol geslagen is de stilte

het ongeboren kind, midden op

de weg

 

gekromd, het schrijven

naar het licht

 

de aura die als een vlinder

door de kamer

speelde

 

wij hebben geschreven, m ’n lief

van ziel tot ziel

kerima ellouise ©

 

krankzinnig

 

 

 

 

 

ik zal nooit méér zijn

dan de kou uit bomen

van winter

 

wanneer het vonnis

zich laat herhalen

 

onbesproken

in ieder wankelend

antwoord

 

omdat men weet

dat ik mijn waanzin

bevestig

 

in het braken van schimmen

net onder mijn huid

 

waar ik hen voed

met broze gedaantes

 

en zwartgeleende tijd

 

eenmaal in mijn droom

weten zij  dat ik nooit

zal worden

 

tot lente



kerima ellouise ©

zonder haast

 

het landschap van de maanvogel

 

 

 

 

 

een vogel vloog

voorbij lente en zomer

 

kleefde stilte

aan het raam

 

en ik dacht nog, zing

zing de dag, zing je gave

nu het nog kan

 

in een brede schaduw van het gras

en de ingevlochten, vele

dromen

 

maar de nacht  moest zo verlopen

en mijn woorden waren traag

 

ach, deze koude

deze vroege, kale koude

 

er lag al sneeuw op de maan



kerima ellouise ©




foto : locatie Beeldentuin Dehullu 2007
          kunstenaar : Guy Janssen