NEE

ik wil met ondoorzichtige manoeuvres
uit mijn gedachten klauteren

ze onbeademd achterlaten
in een tijdscollage waarvan ik gezichten amputeer
zonder slaap of kus

hele hoofden die ik laat rondkijken in bevlekte uren
muren, nooit gekocht
zoals het geluid
van regenvlagen tegen de binnenkant
van mijn keel

aarzel niet
en huiver

om de omtrek van hun zonden

zij lopen er voorbij, onbewogen
en opnieuw

knikken anderen toe
in het weten, geweten als gastheer

bewaren elkander
in de doofpot

van de zwijgzame onwaarschijnlijkheid





kerima ellouise©

afbeelding: schilderij van Heide Renier
titel: de geboeide denker









hoge horizon

het staren boeit hem
hoe het door straten wandelt
en herbegint

als een licht geroezemoes
de reis
die hij alleen moet maken, verdonkert
in een eindeloze vlakte met zijn denken
er tegenover en waar alles
zo ontzettend groot is, dreigt uiteen te vallen
tot het herbegint

zich langzaam
weer inlijft

met spoorzoekers en vleugels
en waar de nacht
vergeten wordt in een ruimte die fluistert
dichtbij lavendel en de zekerheid
van korenwind

onaantastbaar
uitgespreid
en waar hij over zichzelf beschikt

vruchtbaar in beweging
door wie hij is




kerima ellouise ©

" Verdict "













onhoudbaar

-alsof

    er een landschap

woekert

op muren,

de uren nodig

in scheppen van gedachten –

zou het raar zijn

als het verdict zich uit stenen snijdt

oceaangroot

zo zwaar

als vielen wij voorgoed

uiteen

zou het geruis van alle stromen stilvallen, samen

met het leed

dat uit schelpen braakt

tussen wier en het waarachtige weten

golf

mijn lief

en voltooi in het terugkeren de reden;

mijn vraag aan jou en wat in je drijft

vertel me

wanneer jij met een droom het licht ingaat

    dat de zon geen zout brandt op huid

elk alleen

onhoudbare dag

 


kerima ellouise ©

de eerste leugen

 

 

achter een boom vol vlinders

houd ik me schuil

 

er is een reden

voor dit deel van het leven;

het op- en neerwaarts

 

en waar het allemaal om gaat

 

    ik ben de nacht dankbaar

dat ik me mag neerstorten in zijn duisternis

dicht bij de stilte en de stenen waarachter wind

dromen draait

 

dwaas in drang

alsof ze ooit gevlogen hebben

 

misschien onzin

maar hoe anders kan ik woorden vinden

om jou te omhelzen

 

wanneer het naar binnen keren

mij verdrinkt

in mijn eigen lelijkheid, geen oorsprong vindt

 

in wat erfelijk zou moeten zijn

onaangetast



kerima ellouise ©

spiegelrozen





kan je
rozenbloesems
laten bloeien

onzichtbaar
in de palmen van je hand

levend water
uit regenbogen scheppen

kleurig zoals je stem
wanneer woorden samenvallen
met het licht

kan je de zomer ademen
in elk bewegend blad tussen de lijnen
van het leven

en zou je dan bij iedere ontmoeting
een afdruk willen schenken

voor hen, jezelf
en de kinderen van de aarde

als een druppelherinnering
voor later



kerima ellouise ©

Het stofgoud van de Heer Wietewuiten




kreeg ik zulke brieven
van zacht allooi
waarin beelden zich neerleggen, haast stervend

zoals het kan zijn tussen twee mensen
pastelbroos

dan schreef ik woorden, vingertikkend licht
als heildronk, wensdroom

in een witte eindigheid
het waden waardig door fluisterlingen; een liefdessaga
in deze gorgel des levens

kreeg ik zulke verzen, glinsterend
en om nader te beleven

dan zou je de bladeren horen kraken
vol ernst
en tot poëzie dwingend

in een ondraaglijke schrijfheid

misschien zou ik dan niet
op deze manier willen beademd worden

aangeboden, tweemaal

* als dank aan de Heer Wietewuiten

(en met toestemming )
voor zijn zovele waarderende

en poëtische reacties onder mijn schrijfsels

op gedichten.nl,

heb ik er een aantal verzameld

en aan elkaar geschrijfseld.

Het zijn volledig zijn woorden ! *

gewoon een lief mens.





zwevend,

tussen symboliek en mystiek,

op Gibraanse wijze,

richt zij zij haar pijlen,

 weldadig en bruisend,

op twijfel,hoop en gevangen verdriet.

Agnes klaagt tegen Job.
Hans inspireert het duister.

Ze dekt haar wezen toe,

met gesloten ogen,

verankerd in zichzelf.

 

En toch ook een gewoon, lief mens,

zoals jij en ik,

De leesbaarheid van de winter





Buiten neemt
de stilte vorm. Gewoon
door te staan in het nog koude licht. Ik zwijg
en wrijf vermoeid mijn handen in onschuld. Verzadigd.

Zoals bleke wangen in een landschap. Het breken
tot bronnen. Tot de rivier zelf. Een voortbestaan.

Ik zoek een dichter zonder dood. Om dit beeld
vast te leggen. Mijn liefde in een niet verzonnen verhaal.
Bewoonbaar zonder omkijken.

In wind en alles. Het vuur, het doven.
Ik wil zijn in het verlaten. De verbeelding
van warme wind. Tastbaar voor mij en de puurheid
van elke vlok

waarin zelfs de dood sterft.
In de tijd
en in het tomeloze volgen van het eigen lot.



kerima ellouise ©

de dialoog in mij

 

 

hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven

wanneer het enige dat straalt

niet te houden is

mij verlaat

 

en decemberdagen neerlegt

alsof mijn ziel er in zou

passen

 

loodzwaar

 

hoe kan jij vragen

of het zich rond mij wil wikkelen

 

en alles wat ik in verbeelding zie

 

warme wind en weemoed

laag op laag, zacht op zilt

 

weerloos

 

wanneer dat woord

dode bloesems draagt, gebonden aan de schijn

van tederheid

 

hoe kunnen wij blijven

in deze ongelijkheid van stilte, bonken op die brandende schreeuw

 

voortgaan

in alles en in elkaar

 

als ik alleen mezelf  overhoud

in het sterven



kerima ellouise ©

vul het glas

de dag is onrustig, wil deuren
toetrekken

ik sta dichtbij
en mijn verlangen wordt even groot
om jou te vinden

ik zal het verleden ontmoeten
in toekomstig geluk en weer afscheid nemen
tussen de teugjes door

het zal niet langer
dan één seconde duren

glanzend, gretig

wanneer de nacht in déjà-vu
een nieuw en groot lichaam baren zal
zich
wenst
tot bruisend licht

in u, in mij, in elke droom
die herbegint

zeg mij niet, bij de eerste zon
waarom het zo gaat, waarom de ochtend
in ons klaart

er is een weg in wat we zwijgen
in u, in mij

en in dit
nog wit omrande nieuwe jaar





*mijn dank aan allen voor het afgelopen jaar


kerima ellouise ©

dertien was ze

winter stopte
sneeuwvlokken in haar mond

elke avond
opnieuw wanneer ze
ijzig dun

naar haar woorden liep
zonder te weten of tijd voltooid
was

in nestkoude
en in de vierde nachtwee

waaruit geen kind viel
of een arm, zonder verraad
aan vingers

Louise schreef de aarde zwart
en perste een wereld
uit haar lijf

trad haar koninkrijk
in volmaaktheid
binnen



kerima ellouise ©

 

hemel en aarde


een ijsbloem beweegt
de stilte van het landschap
met oud winterlicht


terugkeer

door vlindervleugels
waait wind stille gedachten
naar winterbomen


terwijl het wintert

zoveel ruimte om
te vliegen en toch fladdert
hij schuw in mijn buik


route

de zon volgt bloesems -
op het raam wisselt ze soms
van Japanse kers



kerima ellouise ©

gloeien

 

 

 

 

ik wil de hoogte meten

het koeren van de duiven, de winterlucht

ik wil opstijgen

zodat ik naar huis kan schrijven

naar jou

om te vertellen

dat het over liefde gaat

dat het altijd

om ons heeft gegaan

en om het lot

dat wat we verwachten

onze lichamen in de zon

en vlinders

vele kleine vlinders

wanneer bomen zich strekken

bereid tot overgave

met wortels aan voeten

eens zo wijd

ook in schaduw, de strijd in sneeuw

de hartstocht

en dat ik van je hou, in herinnering

voortdurend

dat ik zo graag had willen springen

over stenen, papier en alle liedjes, letters

zo dicht bij jou, van dit ogenblik af

zo dicht

bij ons

 
foto: Sylvia Schrijen uit de reeks Winterdicht ©












alsof er schaduw waaide

wit

zoals het onschuldig lichaam

van de winter, mijn lot

in het weten

 

blaas ik

zachtjes sneeuw naar het verleden

mijn verhaal

alsof niets meer ontkend kan worden

 

zoals die eerste schreeuw

of een onvervuld verlangen terwijl het buiten

langzaam donker wordt

 

een wenken waarin duisternis zwijgt

om de waarheid te vieren, het bloed zo bang

om vol te zijn

 

ik waag een eerste stap

en spring naast vleugelranden, verlies datgene

wat zozeer veranderd was

 

de graven kraken

kalm

 

zij zijn de enigen

die rusten in vrede

kerima ellouise ©

 

Winternacht

Weet je nog de stilte bij de boom,

Kerima

de dag van mijn eerste nominatie
die jij mij gaf in beloofde stilte
omdat ik zweeg als een dichter
die zijn ziel niet verdoemde

sindsdien veranderde er veel
woorden bleven niet hetzelfde
jij werd beroemd, ik bleef achter
bij die boom in een droom

er waren mensen
die mij konden verhangen
in de kilte van de nacht
maar ik bleef van je houden

en vertaalde jouw woorden
naar mijn eigen onschatbaar leed

ook heb ik nog vragen
hoe de dagen veranderen

en hoe je dat ook al weer
met dat verdwaalde lidwoord deed.



Mobar ©



Dank je Mobar voor dit machtig mooie gedicht!

tot hier, tot waar

 

 

 

en dat het eenzaam wordt

voorbij die laatste waterplas

 

wanneer enkel de spraak van het zand

weerklinkt

in het lege huis

 

ik wil weg uit mezelf, daar

en dan

 

wil de diepte

of in verleden dagen

de onthoofding van de dood

 

wanneer ik het geraamte bedek

zo ontzettend

treurig

 

stil

 

met woorden

die jij niet horen kan, niet voorbij de tijd

of de geboorte van het dromenkind

 

hier en nu

in deze sneeuw



kerima ellouise ©

doorzien




al fluistert het land godverlaten
onder voorbijtrekkende wolken
dat vaagheid dwaalt rond de einder

krijst de eens zo smeuïge aarde
een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee

jouw glimlach blijft

en wanneer ik jou mijn gedachten geef
zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten,
opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen

van verschroeid bruin naar warm rood

zal jij dan nog in mijn waanzin willen wonen
kussenzacht, mij geluidloos begrijpen
of zal tijd gewoon een toeval worden
in het huis van stilte;

het zware onvruchtbare zaad achterlatend
in de eerste duisternis

zal jij dan in mijn verhaal willen blijven
en in jouw lieve glimlach 





duo-gedicht van Laurens Windig en kerima ellouise ©

de brieven




vandaag geleerde woorden
is hernieuwde oudheid
die zich verder spreidt
met het verstrekken van de tijd

nieuwe woorden
zijn er niet meer zoveel
een koppeling van oude
of een intonatie verschil

toch voer ik mijn gedachten
langs gedragen truien en lentebrieven
ook al ziet niemand mij dromen
in deze tuin van oeverloze taal

ik verlang naar een binnenrijm, een refrein
een unieke plek te midden van versleten zinnen
telkens als vernieuwd verklaard

voltrek mijn lot, mijn letter
en lief mij doorheen de
geschiedenis van het beminnen




* duo-gedicht van Stormtrooper en kerima ellouise © *

in woorden uit een leven

ik kijk naar buiten, zoek het antwoord
tussen de versteende kleuren
die als stilte tussen lage bomen en mijn adem liggen

heimwee en dit beeld
dat ik niet beschrijven kan

vochtige aarde, de onverdraaglijke eeuwigheid
waarin de dood het licht
laat opbranden

soms roerloos wacht en wensen breekt
in het niet willen schreien

een boom kraakt, blijft in mij trillen
als teken van verdriet, van achterlaten
en alles wat zich opent

ik neem mijn gum
totdat het allerlaatste streepje verdwijnt

ook de donkere kraaien veeg ik weg
vingers, hard en wit

misschien was ik een slechts een indruk
en wilde ik het leven verbeelden



kerima ellouise ©

toentertijd las ik in vele weiden

met poëtisch gras en zag

een nieuwe bloem

 

onwetend van haar kleur

waarin ik mij verblufte

elke dag

 

glimlach van de ziel

golven branding

welke zinnen strelen

drijvend door de cerebrum

van het ware leven

 

met open handen

liet zij mij haar hart zien

week en vaak zo

rood doorbloed

kloppend sterke hart

 

nog steeds doordringend

diep in mijn emotiemerg


Laurens Windig ©




Hartelijk dank Laurens!

Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop




wuif naar mij
en hoor hoe de wind stil valt
in het water
en de stenen van een volle maan

laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen

als een woord
dat rijpt in het wollen huis

diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam

ik zal uw passen niet vertragen
de aarde kan ik immers op mijn schouders dragen

zeeën zullen open waaien, als vogels zonder grenzen
geen tak of dode twijg zal zich nog verborgen wensen

zie de einder
door gedachten heen

de dag die ik in het hart laat drijven
en in niets meer dat zich nog
verloren waant

voel de duif
hoe ze broedt op het nest van een nieuwe morgen
of laat ons schuilen in de grot met tegenlicht
waar zelfs gisteren werd geborgen

zo denkt
zo vraagt
zo zwicht

het zand
door helmgras gevangen
doch verlangend op de zon gericht





* duo-gedicht van julius dreyfsandt zu schlamm en kerima ellouise  ©*

het geborene

vertel me
wanneer winterrouw
de bomen laat rusten

zeg me het antwoord
nog voor ik verdwijn

waar schrijft het kind
afwezige gezichten, de namen
van toekomst

in het schorskleed
bewoond

zal ik het weten en komen
tot stilte

het vaarwel van verdriet
onder vouwloze
sneeuw



kerima ellouise ©

gedicht op foto: Hans Andreus


















aan de dichters van steen






er glijdt
een stukje Nepal
langs mijn schaduw

muren ruiken vers en verzen
naar mokka puur
en een heel klein beetje Hans

ik schroef
het uitgebroken licht terug vast
in dit ommuurd bestaan wanneer een lied kunst werpt
tegen de oudste ramen

heel even geeft dit leven me
het warme zaad

vivre
et un poème d'amour, des mots

ze zouden het niet willen verstaan





kerima ellouise ©

over alles wat ik heb gehoord

ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend

ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar

of tot zee verwend

blind voor minder
en de dagen door het blote tij

zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water

het geschreeuw nog maar net voorbij

ik zei onder donkere daken
dat de zon het sterven licht
zou maken

maar toen ik je gevonden had
met sneeuw in het gelaat

wilde ik voor jou de waarheid

en voor mezelf
een andere dode daad




kerima ellouise ©

opgetekend

 

 

 

 

 

 

welke droom hebt u,

vroeg de dichter

 

en hij verdeed zijn ziel

toen hij dagen en weken en jaren

in het graf van zijn woorden dook

 

verzen neerschreef

stiller dan het geluid  van minnaressen

luider dan hemzelf en de muren, uitgediept

tot in de kerkers van het weten

 

hij wilde stil verdwijnen

maar telkens de nacht begon

droeg hij zijn geluk naar vuile lakens

 

onbezwangerd

en uitgevouwen, veel jonger

dan zijn laatste wil

 

waarin hij begonnen was

haar tijdloos neer te schrijven

 

tussen eenzame bloemen 

en de boezem van een barmhartige

engelennacht



kerima ellouise ©

De tijd van H.Sarda


tijd is niet meer
dan een doolhof van het leven

zei ik zacht

toen ik wees naar de antieke klok
doorheen de stilte van
de zondagskrant

ik wachtte
tot de wijzers voorbijschreden
in kinderverhalen

aan de helling
waar vlinders werden vrijgelaten
in laatavondwind en in het carillon
van ooit gehoorde geluiden

ik zag de stenen tot rots
geweend

de eenzaamheid van mijn
verhaal, te vroeg en
zonder naam

bevestig mij, fluisterde ik
er is nog tijd

de stilte nam geen einde
en ik verdween






kerima ellouise ©

vrijdagavond

 

 

 

 

meer en meer

verberg ik het overleven

in onduidelijke woorden

 

het zou

mijn stilte kunnen

verklaren en de zoveel anderen

in mijn hoofd geboren

 

ik scheld mezelf schuldig en teken

al de lichamen op mijn lijf, onherroepelijk van de liefde

gescheiden

 

uit onmacht, angstvallig

 

omdat tijd niet weg te slaan is

uit allerlaatste verzen en gevreesde

dagen

 

ach, wist ik het maar

 

dan schreef ik

op jouw plekje iets liefs

 

een gedicht, eenvoudiglang



kerima ellouise ©

1985. Oostende.

 

 

 

Tweemaal schreef ik je over mijn dood.

Hoe kon ik toen weten dat waarheid zo zegbaar was

en zo zou razen in mijn verzen.

 

Op de muur, waar geen enkel woord meer

crepeerde

of terug kroop

 

naar de leugen

en mijn buik, het spreken verwaarloosd

na het vloeken.

 

Misschien bracht rouw jou naar deze kamer.

Alleen.

Naar het drijvende bed

en de woorden

die toen bleven draaien rond mijn zilte slaap

 

zee werden

 

groter en groter

in de regen, in die bindende stilte, zo anders

dan ik had vermoed

 

tot ik verdronk. Jouw gezicht zag

en die laatste hand.

 

 

- Mijn woorden waren als meeuwen

die ik aan de waarheid gaf.-

kerima ellouise ©

 

Geen frambozen

 

 

Voor jou, zeg je.

Hier, neem aan.

 

En tot in het kleinste

van afscheid

leg je een brood neer. 

 

Maar, vertraag ik, het geloof

in kruimels heb ik

begraven.

Weet je nog.

Onze wandelingen.

En alle vogels die lachten.

Behalve dan die ene kleine,

die droeve

die 's nachts in de dennen 

het koele sterven bezong

en mij dan openhartig aankeek

alsof blauw nooit zou volgen.

 

Weet je nog.

Ik was zo verrukt in het bos.

Jij gaf het voorbeeld

en drukte jouw horloge in het zand.

We zouden nooit verlaten leven.

Niet van diep begrip of tweemaal.

We zouden over beekjes praten

en wilde bloemen.

Geuren naar overal en herinneringen brengen

naar warme stemmen in de ochtend.

Ons schrijven zou het reizen zijn,  rijzen

tussen het sandel en het frambozenhout.

 

Nee, zeg je.

Ik sprak over vrijheid.

Voor jou. Neem aan.. Het is nog warm.



kerima ellouise ©



              foto: beeldentuin Dehullu
              kunstenaar: Andreas Hinder

Canon in D

 

De tijd opent zich traag vandaag,
al zie ik het niet.
Het is nog donker.

 

Geen meeuw beweegt
en de straatlantaarn valt enkel
in zijn eigen schaduw.

 

Hoe dicht mag ik bij je komen

als gemis geen enkel geluid maakt

en de duinroos zwijgen blijft,

 

ver achter het dalen

van de zee.

 

Ik breek het raam open en kom uit

op dezelfde straat.

Daar is het zuiden, wijs ik.

 

De schemering plakt mijn woorden op de voorgevel.

Het is een keerpunt. 

Misschien was jij wel mijn eerste liefde.



kerima ellouise ©

 

 

 

(Titel Pachelbel, Canon in D)

pinokkio

 

 

 

vier witte muren
één groot raam dat, nadat jij kwam,
uit de schaduw dreef en om zomerkleuren vroeg

blijmoedig het begin van de rivier liet zien
alsof er nooit een einde zou komen
aan deze eenvoud van vrede

één kamer met daarin het midden
van het leven, woorden op planken
en de warme opbrengst van rode wijnranken

met geen andere namen dan de oorsprong
van minnaars die met volle stem
omlijste spiegels veroveren

één ruimte waarin ik eindjes knoop
aan verwachting en aan rauwe klanken van de saxofoon
dieper word en dieper met mijn gezicht in het water

één warme mond
waardoor ik terugkeer in jouw gedichten
en mijn ogen laat dwalen over blauw gefluister

misschien ben ik in de waarheid getuimeld





kerima ellouise ©





afbeelding: beeldentuin dehullu 2009
kunstenaar: Michel Janssens

op de droomlijn

 

 

 

 

wil ik je zoenen

de kamer horen zingen

zuchten

 

tussen twee zinnen

steeds weer

 

je vol verwachting aankijken

overgevoelig worden, overwonnen

zoals het licht zoekt

en vindt

 

verovert

over tepels en teder, rozen

 

zich dan laaft aan ruimte

verbeelding

 

de zee en het seizoen

waar ik van houd, wil ik je plagen

op het strand

 

met

kleine vingers

en schaterende vogels

 

onvoorwaardelijk




keirma ellouise ©

Kwetsbaar

 

 

 

 

 

Gisteren.
Ik wrijf door mijn ogen.
De ochtend vindt mij en wil me
laten meestromen. De belofte van tijd.

De radio speelt met een oude blik.
Praat zich rond mijn lijf
alsof ik dan meer zichtbaar word. Een onafgemaakte
verklaring.

Ik voel me een vreemdeling
tussen de vriendelijke stemmen. Een passage. Het zou een uur
van stilte moeten zijn. Vanzelf.

Maar voor één keer
wil ik de wereld niet buitensluiten. Het is als een meeuw
in een mens leggen. Het verbinden met de roep.

Ik verlang naar zee
en het wonen in een warme vissenbuik.




kerima ellouise ©

 

 

 

 

bijna dragelijk

en daarna,

fluister je

 

wat komt daarna

 

ik voel de herfst

door me heen gaan, enkel de herfst

en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen

 

waarin niets zich kan hechten

behalve de onmacht, immer herhalend

zoals witte kruisen, lijf aan lijf

 

nooit uit marmer

of uit letters van leven

wel liefde, liefde, zoveel liefde

onberekenbare liefde, binnen in mij

 

en daarna, fluister je

onbekend

 

ik houd mijn mond dicht

en  loop

naar de bladeren rondom jouw voeten

 

ter verdediging van de eeuwigheid




kerima ellouise ©

nabij zijn






soms
wordt in dit lichaam het sterven
geopend

groot genoeg
om alle liefkozingen
onaangeroerd te laten

of om de richting van verbeelding
te veranderen

wanneer het de vorm
van de nacht aanneemt en naamloze schimmen snijdt
uit tranen van een vlinderboom

slechts door jou ingewijd, nog voor nevels
uit mij glijden als wijzers van het weten

vaak zonder wind of tederheid
of het stille van
poëzie

waarin het leven weer terugkeert
na het groeten van het wentelkind




kerima ellouise ©

op 25 oktober vanaf 14 uur in "Het Laatste Huis", Poreistraat 4 te Hombeek

op de kunsttentoonstelling met werk van



Hans Bloemmen, Nathalie De Snijder, Ingmar Ostyn, Maarten Peeters,

Katty Renneboogh, Jean Pierre Schoukens, Els Slachmuylders,

Gert Van Gastel en Greet Verbruggen.



Om 14.30 u. is er een korte wandeling n.a.v. trage wegendag.



Vanaf 15 uur lezen dichters voor uit eigen werk:



Lieve Devijver, Kerima Ellouise, Sylvie Marie, Theo H. A. Slachmuylders,

Summerset, David Troch, Yerna Van Den Driessche en Guy van Hoof.

schaduwdans

 

 

 

ik vul jou, mijn dichter

aan

 

met woorden

die uitgesneden liggen naast houtnerven

en waar de vloer, vastgeworteld

zijn schaduw geeft

 

speels mijn armen

rond jou schetst

 

ik weet niet of ik nog iets

zeggen wil of dat ik de bloemen verder

draag

 

naar buiten

de nacht  vol weemoed

met wind en de onzichtbaarheid

van mijn dromen

 

je omhelst me

 

ik dans

en laat mijn gedichten waaien

 

onbekend tot stof




kerima ellouise ©

afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Marthe Waijop

 

zacht land

alle gedachten

die ik uit de winter

verzameld heb

 

alle slachtoffers

uit het reliëf van de nacht 

 

bange stappen en mistranden

het knielen

voor de duisternis in mij

 

ze verdwijnen

wanneer de horizon duinen dichterbij brengt

 

nog dichter dan een witte oever

aan de dood ontleend

 

de wind, een vogel,

het schuimen

van verzen

 

het begrijpen van licht

waarin ik jouw woorden

vind

 

en dat wat zich voortbeweegt

 

hou van me

want uit een zeeschelp geworpen

ben ik iedere waarheid



kerima ellouise ©

uit het dagboek van een wintertuin

 

 

 

alles

begint opnieuw

 

zo ook de roos

die sterft door het niet verstaan

van dode ogen

 

en hoe de maan papieren vogels oplaat

langs touwen die de eenzaamheid

in lege buiken knopen

 

gebarsten zoals oude winterbomen

zwart beslagen

 

het wenken naar de afgrond

de onopgemerkte pijn

 

bloei dan, mijn roos

en leg je in het helder licht

 

schoonheid

kent liefde, streelt schaduwverzen

eeuwig

 

en zo hemels buigend



kerima ellouise ©

Liefdesgedicht





Ik buig neer bij de boom.
Naaktheid,
niets dat bedriegt.

Ik wil niet sterven nu de bladeren
op mijn pad vallen. Rondom mijn gezicht
en de vlinder van jou.

Achtergebleven
toen jij de dood tekende langs witte
bloemen en maanlicht,

de troost voor dag
en nacht.

Ach liefste,
spreek me aan, ergens
diep in de herfst.

Niemand zal het weten.

Zelfs niet in het mooiste,
aangrijpende
verhaal.



kerima ellouise ©

de doofheid van de leugen

 

 

 

geef me

geen dagen van gebeden

wanneer ik mijn waarheid op de brandstapel werp

 

maar geef me een lichaam

waarin ik kan wonen

 

ongewijzigd gillen

 

tegen de schrijvers

en de makers van een dichtgemetselde

eeuwigheid

 

waar ik kan rouwen om de leugens

steen per steen

geworpen in woorden van het lot

 

bewaak mijn huis

en het eenzame kind

 

de vonken en het vuur

 

wanneer ik  ga

onvoltooid

 

zoals in dit gedicht




kerima ellouise ©



foto: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Kieta Nuij

voor vandaag





misschien wil ik niet meer luisteren
naar het getik van de klok

ze nadert
het herdenken
door een ritmische onverschilligheid

het gebeurt zonder woorden
zoals wolken onder de maan of het traag vallen
van septembernevels die de laatste bloemen doen verdwijnen
achter leeggeroofde bomen

vreemd is dit niet
ieder uur belandt in het verleden
of in de geluidloze afstand tussen waarheid en leugen;

het graaien naar triomfen
de grenzen van het mogelijke, de korte waan
de belofte na elk bloeiend leven

misschien
zou ik een vuurtoren
moeten bouwen

zodat alles wat van tederheid is
zichtbaar kan oplichten te midden van spiegels
en het schuiven van golven


-wind, neem mijn rook mee en schenk hem het baken van de liefde-




kerima ellouise ©

        foto: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Edith Benedictus

Je stem wist nog niet van sterven

 

 

 

Ik las boeken

en hun einde. Ik trad binnen

en weer buiten.

 

Halverwege.

 

Droefheid

veroorzaakte een geloof

in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave.

 

“Bomen kraken.

Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen

en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel

tussen het wisselen van de stemmen.”

 

Ik loop me te pletter en neem afscheid van ieder. Bladstil.

 

Lipvormig.



kerima ellouise ©





foto: kerima ellouise
locatie: beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Kita Nuij

ontvangen

 

 

 

kus me dan

nog voor november kleuren

dempt

je hart voorgoed gesloten wordt

 

beloof me

om te ontwaken

nog voor winter koude namen schrijft

 

en stille kinderen slapeloos dwalen

in woorden

van ontheemde dichters

 

rond en rond

een volle maan

 

-geen mens bestaat in deze waan-

 

verzamel me

dan

nog voor ik wenen mag

 

 

kerima ellouise ©

gelijkenis

 

 

 

 

 

ik kijk door het raam

en zie

wanneer ik even niet verdwaal

een vreemd licht

op het gras liggen

 

het is veel zachter dan gisteren

 

ik ga voorbij, blootsvoets

onzichtbaar

 

als een reiziger met koortsige handen

die wolken bedenkt, heen en weer

druppel voor druppel

 

er waait wind

 

misschien ben ik het sterven

nog niet gewend

in dit voltooide samenzijn 


kerima ellouise ©

och de onverzonnen spraak
besprenkelt
met suikers en zouten
als een wilde roos
wiegend in septemberhanden
waar doornen zich laten vallen
in den aarde van vruchtbaarheid
daar de waakvlam ontwaakt
laat er even een stilte zijn
welke de hemel doet openbreken
opdat sterren niet blijven hangen
maar als golvende gordijnen
over vermoeide ogen draperen


ClaireQ ©




Heel veel dank Claire !

alleen jij

 

 

te midden van wind

hang ik rozen tegen de muur

omlijst de bladeren met een museumstuk

 

rood

zoals het alfabet van liefde

dat verzinkt in vochtige voegen, zo vaak

beschreven en weer heengegaan

 

een dag, een uur, een week

of duizend en meer jaar

 

tot er niets meer over is

dan een beknot bedrog, de zware last

van het zwijgen

 

woorden ongebruikt

 

ik laat los

en rechtvaardig de spijkers in mezelf

kerima ellouise ©

zonnewijzers

 

 

 

 

om me heen

liggen regels te baden

in het licht

 

geen schaduw of boodschap

verstoort hun vreugde van bevestiging

 

ik beloof

ze nog meer blauw en vraag

of ze mijn gedicht willen binnentreden

 

zodat ik het schateren kan horen

als kinderen onstuimig op het zandstrand

 

fladderend in wind en rode

zomerwolkjes

 

op blosjes van scheppend ongeduld

 

ik zwaai naar hen

en droom weg, op zonnebloemen

en gedichtenbootjes




kerima ellouise ©

  

bespiegeling

 

 

 

 

 

als licht

komen ze aanwaaien

 

ze schateren even in de zon

en heuvels lijken

te dansen

 

met de verste vogels, een roep

op zondag om te zijn

te strelen

 

aan je oor, de zachte wind nog

niet voorbij of bewaard

in een nachtkus

 

op je vingertoppen, armen

rond schouders, je buik

in slaap

 

ze buitelen in eenvoud

vergankelijk

 

en achteraf, niet meer dan

een kleine mijmering

 

in een woordengalerij




kerima ellouise ©

 

de keuze

 

 

 

vandaag

beweegt er niets in de tuin

 

maar ik voel de kraaien nabij

wij zullen samen sterven of ieder alleen

door verdere dagen

 

de zomer is weg, straten worden langer

alsof schaduwen

geen bestemming meer vinden

 

voor de zoveelste maal

zie ik het kind opnieuw

 

ze woont aan de rivier

gevormd uit een beetje poëzie

en mijn innerlijke tijdloosheid

 

ze droomt, zegt ze

ze is de ziel van jouw stilte

 

ik vang het vruchtwater op

met wilde bloemen

 

 

 

kerima ellouise ©

 

 

afbeelding: beeldentuin Dehullu

kunstenaar: Jan Leeuwenburgh

 

 

 

 

moerbezie

 

 

poëzie
en een vlaag van buiten, een vraag
verdwijnt in glans

verandert het korte lot; zacht
in dromerij

leen mij de stilte
ver weg van het gevloek, krabbend
aan mijn wang

hard en kort
door nachten geslagen

want jij
en alles in deze cirkel

verzen, het woord, mijn ziel
staan stil

voltrekking, voltooiing

verklaard

zoals de volle vlinderboom
klein en dwaas, raamgebonden
rond de zon

-wens, oh wens een stip in het gemis-

een wereld klaar
met handen uit een mond; het ondergaan
nadien

ik kloosterkelk de tijd
vastgebonden aan intieme stemmen

"moerbeiboom, welk blad verlies jij"

en griffel
een stip in het zwarte gemis

 

 

 

                kerima ellouise ©

 

 

 

             - literair festival 'onder de moerbeiboom' Breda-

                                                

 

augustus, net voorbij de wind

 

 

 

 

 

zal je mij

nog herkennen op de dag

dat ik sterf

 

of de vlinders

vanuit mijn vrouw-zijn, teder en waanzinnig

aan alle zijden wit

 

en onze liefde

de verzen die wij lazen, licht zonder

schaduw

 

als zon op zwanen

 

een middag van oceanen

eentalig zacht

 

en vrij, zo stil, zo stiltevrij

in jou,  zo hemels jou in jou


kerima ellouise ©



                                                     foto: beeldentuin Dehullu 2009
                                                     kunstenaar: Gudrun Sailer

 

 

tuindansers

 

 

als een zomerdag

slingert het thuisgevoel zich rondom

de oude schaduwlinde

 

lome wolken wijzen naar de stilte

terwijl het gras zacht neuriet en zonnige appels plukt

uit het blauwe landschap van lievende ogen

 

luister dan;  zo dichterbij

 

hier schept vriendelijkheid

meer dan ruimte

 

een tijd van dromen

langs Giessche kaarsjes met twijgenlicht

op het maangewaad  



kerima ellouise ©

                                                        foto: beeldentuin Dehullu 2009
                                                        kunstenaar: Kieta Nuij

maanmoed

 

 

alsof de nacht zwaait
in het licht van de maan, het gejubel aanhoort;
voor jou geplukt

zwerfsterren, vol poëzie

en de roep van de Kleine Beer
hoe ze vanavond de wind vergezelt
 
haar naar het noorden lokt
 
klop zacht, mijn vriend
en drenk me in het moedige duister





kerima ellouise ©

bestemming

 

 

 

 

 

nergens in de wijde omtrek

kwam ik stilte tegen

 

toen zag ik jou

en raapte je op, wist niets van je vluchtige reis

of de wereld waaruit je werd geboren

 

ik kende zelfs je naam niet

zag enkel buien en het draaien van de duinen

innerlijk ontwricht, met bleek gelaat

 

een tiental vogels vloog op uit de wind

tot dicht bij het water, hees

zoals de woorden uit het maanlicht

 

 ik hield je tegen mijn oor

en vond de witte troost van stilte




kerima ellouise ©

 

waar zijn de meeuwen

 

 

 

ik was even, in het vluchtige

van tijd, compleet

 

zoals een glimlach

en een bijzondere plek, waardig

aan het leven

 

nederig aan de dood

 

even was ik een gezicht

tussen sleutelbloemen en volmaakte

ramen

 

een lichte zin

in zonneglans, in water van weggegleden zeeën

verbonden door het begeren

 

nu draag ik het gemis, vele dagen ver,

naar het midden

 

nabij de zomer

 

en wacht op het landschap

rondom de ringen van een boom

 

onbegraven

als een meeuwloos kind

van gratie




kerima ellouise ©

denkbaar

 

 

 

 

nog niet zo lang geleden

roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide

zonnebloemen, onvertakt

 

en dacht: misschien ben ik

één van hen, blijft de werkelijkheid

voorgoed achter me

 

op te dunne stelen, ongewild

door het licht

 

zonder middaguur, zonder reizigers

zonder te weten waar de wereld

begint

 

of misschien ben ik gewoon

een ogenblik

 

van de tijd vervreemd; tot drie gescheiden

 

ondenkbaar in alle uren

van toekomst

 

-waarom herinner ik me dan morgen-





kerima ellouise ©