gedicht op foto: Hans Andreus


















aan de dichters van steen






er glijdt
een stukje Nepal
langs mijn schaduw

muren ruiken vers en verzen
naar mokka puur
en een heel klein beetje Hans

ik schroef
het uitgebroken licht terug vast
in dit ommuurd bestaan wanneer een lied kunst werpt
tegen de oudste ramen

heel even geeft dit leven me
het warme zaad

vivre
et un poème d'amour, des mots

ze zouden het niet willen verstaan





kerima ellouise ©

over alles wat ik heb gehoord

ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend

ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar

of tot zee verwend

blind voor minder
en de dagen door het blote tij

zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water

het geschreeuw nog maar net voorbij

ik zei onder donkere daken
dat de zon het sterven licht
zou maken

maar toen ik je gevonden had
met sneeuw in het gelaat

wilde ik voor jou de waarheid

en voor mezelf
een andere dode daad




kerima ellouise ©

opgetekend

 

 

 

 

 

 

welke droom hebt u,

vroeg de dichter

 

en hij verdeed zijn ziel

toen hij dagen en weken en jaren

in het graf van zijn woorden dook

 

verzen neerschreef

stiller dan het geluid  van minnaressen

luider dan hemzelf en de muren, uitgediept

tot in de kerkers van het weten

 

hij wilde stil verdwijnen

maar telkens de nacht begon

droeg hij zijn geluk naar vuile lakens

 

onbezwangerd

en uitgevouwen, veel jonger

dan zijn laatste wil

 

waarin hij begonnen was

haar tijdloos neer te schrijven

 

tussen eenzame bloemen 

en de boezem van een barmhartige

engelennacht



kerima ellouise ©

De tijd van H.Sarda


tijd is niet meer
dan een doolhof van het leven

zei ik zacht

toen ik wees naar de antieke klok
doorheen de stilte van
de zondagskrant

ik wachtte
tot de wijzers voorbijschreden
in kinderverhalen

aan de helling
waar vlinders werden vrijgelaten
in laatavondwind en in het carillon
van ooit gehoorde geluiden

ik zag de stenen tot rots
geweend

de eenzaamheid van mijn
verhaal, te vroeg en
zonder naam

bevestig mij, fluisterde ik
er is nog tijd

de stilte nam geen einde
en ik verdween






kerima ellouise ©

vrijdagavond

 

 

 

 

meer en meer

verberg ik het overleven

in onduidelijke woorden

 

het zou

mijn stilte kunnen

verklaren en de zoveel anderen

in mijn hoofd geboren

 

ik scheld mezelf schuldig en teken

al de lichamen op mijn lijf, onherroepelijk van de liefde

gescheiden

 

uit onmacht, angstvallig

 

omdat tijd niet weg te slaan is

uit allerlaatste verzen en gevreesde

dagen

 

ach, wist ik het maar

 

dan schreef ik

op jouw plekje iets liefs

 

een gedicht, eenvoudiglang



kerima ellouise ©

1985. Oostende.

 

 

 

Tweemaal schreef ik je over mijn dood.

Hoe kon ik toen weten dat waarheid zo zegbaar was

en zo zou razen in mijn verzen.

 

Op de muur, waar geen enkel woord meer

crepeerde

of terug kroop

 

naar de leugen

en mijn buik, het spreken verwaarloosd

na het vloeken.

 

Misschien bracht rouw jou naar deze kamer.

Alleen.

Naar het drijvende bed

en de woorden

die toen bleven draaien rond mijn zilte slaap

 

zee werden

 

groter en groter

in de regen, in die bindende stilte, zo anders

dan ik had vermoed

 

tot ik verdronk. Jouw gezicht zag

en die laatste hand.

 

 

- Mijn woorden waren als meeuwen

die ik aan de waarheid gaf.-

kerima ellouise ©

 

Geen frambozen

 

 

Voor jou, zeg je.

Hier, neem aan.

 

En tot in het kleinste

van afscheid

leg je een brood neer. 

 

Maar, vertraag ik, het geloof

in kruimels heb ik

begraven.

Weet je nog.

Onze wandelingen.

En alle vogels die lachten.

Behalve dan die ene kleine,

die droeve

die 's nachts in de dennen 

het koele sterven bezong

en mij dan openhartig aankeek

alsof blauw nooit zou volgen.

 

Weet je nog.

Ik was zo verrukt in het bos.

Jij gaf het voorbeeld

en drukte jouw horloge in het zand.

We zouden nooit verlaten leven.

Niet van diep begrip of tweemaal.

We zouden over beekjes praten

en wilde bloemen.

Geuren naar overal en herinneringen brengen

naar warme stemmen in de ochtend.

Ons schrijven zou het reizen zijn,  rijzen

tussen het sandel en het frambozenhout.

 

Nee, zeg je.

Ik sprak over vrijheid.

Voor jou. Neem aan.. Het is nog warm.



kerima ellouise ©



              foto: beeldentuin Dehullu
              kunstenaar: Andreas Hinder

Canon in D

 

De tijd opent zich traag vandaag,
al zie ik het niet.
Het is nog donker.

 

Geen meeuw beweegt
en de straatlantaarn valt enkel
in zijn eigen schaduw.

 

Hoe dicht mag ik bij je komen

als gemis geen enkel geluid maakt

en de duinroos zwijgen blijft,

 

ver achter het dalen

van de zee.

 

Ik breek het raam open en kom uit

op dezelfde straat.

Daar is het zuiden, wijs ik.

 

De schemering plakt mijn woorden op de voorgevel.

Het is een keerpunt. 

Misschien was jij wel mijn eerste liefde.



kerima ellouise ©

 

 

 

(Titel Pachelbel, Canon in D)

pinokkio

 

 

 

vier witte muren
één groot raam dat, nadat jij kwam,
uit de schaduw dreef en om zomerkleuren vroeg

blijmoedig het begin van de rivier liet zien
alsof er nooit een einde zou komen
aan deze eenvoud van vrede

één kamer met daarin het midden
van het leven, woorden op planken
en de warme opbrengst van rode wijnranken

met geen andere namen dan de oorsprong
van minnaars die met volle stem
omlijste spiegels veroveren

één ruimte waarin ik eindjes knoop
aan verwachting en aan rauwe klanken van de saxofoon
dieper word en dieper met mijn gezicht in het water

één warme mond
waardoor ik terugkeer in jouw gedichten
en mijn ogen laat dwalen over blauw gefluister

misschien ben ik in de waarheid getuimeld





kerima ellouise ©





afbeelding: beeldentuin dehullu 2009
kunstenaar: Michel Janssens

op de droomlijn

 

 

 

 

wil ik je zoenen

de kamer horen zingen

zuchten

 

tussen twee zinnen

steeds weer

 

je vol verwachting aankijken

overgevoelig worden, overwonnen

zoals het licht zoekt

en vindt

 

verovert

over tepels en teder, rozen

 

zich dan laaft aan ruimte

verbeelding

 

de zee en het seizoen

waar ik van houd, wil ik je plagen

op het strand

 

met

kleine vingers

en schaterende vogels

 

onvoorwaardelijk




keirma ellouise ©

Kwetsbaar

 

 

 

 

 

Gisteren.
Ik wrijf door mijn ogen.
De ochtend vindt mij en wil me
laten meestromen. De belofte van tijd.

De radio speelt met een oude blik.
Praat zich rond mijn lijf
alsof ik dan meer zichtbaar word. Een onafgemaakte
verklaring.

Ik voel me een vreemdeling
tussen de vriendelijke stemmen. Een passage. Het zou een uur
van stilte moeten zijn. Vanzelf.

Maar voor één keer
wil ik de wereld niet buitensluiten. Het is als een meeuw
in een mens leggen. Het verbinden met de roep.

Ik verlang naar zee
en het wonen in een warme vissenbuik.




kerima ellouise ©

 

 

 

 

bijna dragelijk

en daarna,

fluister je

 

wat komt daarna

 

ik voel de herfst

door me heen gaan, enkel de herfst

en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen

 

waarin niets zich kan hechten

behalve de onmacht, immer herhalend

zoals witte kruisen, lijf aan lijf

 

nooit uit marmer

of uit letters van leven

wel liefde, liefde, zoveel liefde

onberekenbare liefde, binnen in mij

 

en daarna, fluister je

onbekend

 

ik houd mijn mond dicht

en  loop

naar de bladeren rondom jouw voeten

 

ter verdediging van de eeuwigheid




kerima ellouise ©

nabij zijn






soms
wordt in dit lichaam het sterven
geopend

groot genoeg
om alle liefkozingen
onaangeroerd te laten

of om de richting van verbeelding
te veranderen

wanneer het de vorm
van de nacht aanneemt en naamloze schimmen snijdt
uit tranen van een vlinderboom

slechts door jou ingewijd, nog voor nevels
uit mij glijden als wijzers van het weten

vaak zonder wind of tederheid
of het stille van
poëzie

waarin het leven weer terugkeert
na het groeten van het wentelkind




kerima ellouise ©

op 25 oktober vanaf 14 uur in "Het Laatste Huis", Poreistraat 4 te Hombeek

op de kunsttentoonstelling met werk van



Hans Bloemmen, Nathalie De Snijder, Ingmar Ostyn, Maarten Peeters,

Katty Renneboogh, Jean Pierre Schoukens, Els Slachmuylders,

Gert Van Gastel en Greet Verbruggen.



Om 14.30 u. is er een korte wandeling n.a.v. trage wegendag.



Vanaf 15 uur lezen dichters voor uit eigen werk:



Lieve Devijver, Kerima Ellouise, Sylvie Marie, Theo H. A. Slachmuylders,

Summerset, David Troch, Yerna Van Den Driessche en Guy van Hoof.

schaduwdans

 

 

 

ik vul jou, mijn dichter

aan

 

met woorden

die uitgesneden liggen naast houtnerven

en waar de vloer, vastgeworteld

zijn schaduw geeft

 

speels mijn armen

rond jou schetst

 

ik weet niet of ik nog iets

zeggen wil of dat ik de bloemen verder

draag

 

naar buiten

de nacht  vol weemoed

met wind en de onzichtbaarheid

van mijn dromen

 

je omhelst me

 

ik dans

en laat mijn gedichten waaien

 

onbekend tot stof




kerima ellouise ©

afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Marthe Waijop

 

zacht land

alle gedachten

die ik uit de winter

verzameld heb

 

alle slachtoffers

uit het reliëf van de nacht 

 

bange stappen en mistranden

het knielen

voor de duisternis in mij

 

ze verdwijnen

wanneer de horizon duinen dichterbij brengt

 

nog dichter dan een witte oever

aan de dood ontleend

 

de wind, een vogel,

het schuimen

van verzen

 

het begrijpen van licht

waarin ik jouw woorden

vind

 

en dat wat zich voortbeweegt

 

hou van me

want uit een zeeschelp geworpen

ben ik iedere waarheid



kerima ellouise ©

uit het dagboek van een wintertuin

 

 

 

alles

begint opnieuw

 

zo ook de roos

die sterft door het niet verstaan

van dode ogen

 

en hoe de maan papieren vogels oplaat

langs touwen die de eenzaamheid

in lege buiken knopen

 

gebarsten zoals oude winterbomen

zwart beslagen

 

het wenken naar de afgrond

de onopgemerkte pijn

 

bloei dan, mijn roos

en leg je in het helder licht

 

schoonheid

kent liefde, streelt schaduwverzen

eeuwig

 

en zo hemels buigend



kerima ellouise ©

Liefdesgedicht





Ik buig neer bij de boom.
Naaktheid,
niets dat bedriegt.

Ik wil niet sterven nu de bladeren
op mijn pad vallen. Rondom mijn gezicht
en de vlinder van jou.

Achtergebleven
toen jij de dood tekende langs witte
bloemen en maanlicht,

de troost voor dag
en nacht.

Ach liefste,
spreek me aan, ergens
diep in de herfst.

Niemand zal het weten.

Zelfs niet in het mooiste,
aangrijpende
verhaal.



kerima ellouise ©

de doofheid van de leugen

 

 

 

geef me

geen dagen van gebeden

wanneer ik mijn waarheid op de brandstapel werp

 

maar geef me een lichaam

waarin ik kan wonen

 

ongewijzigd gillen

 

tegen de schrijvers

en de makers van een dichtgemetselde

eeuwigheid

 

waar ik kan rouwen om de leugens

steen per steen

geworpen in woorden van het lot

 

bewaak mijn huis

en het eenzame kind

 

de vonken en het vuur

 

wanneer ik  ga

onvoltooid

 

zoals in dit gedicht




kerima ellouise ©



foto: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Kieta Nuij

voor vandaag





misschien wil ik niet meer luisteren
naar het getik van de klok

ze nadert
het herdenken
door een ritmische onverschilligheid

het gebeurt zonder woorden
zoals wolken onder de maan of het traag vallen
van septembernevels die de laatste bloemen doen verdwijnen
achter leeggeroofde bomen

vreemd is dit niet
ieder uur belandt in het verleden
of in de geluidloze afstand tussen waarheid en leugen;

het graaien naar triomfen
de grenzen van het mogelijke, de korte waan
de belofte na elk bloeiend leven

misschien
zou ik een vuurtoren
moeten bouwen

zodat alles wat van tederheid is
zichtbaar kan oplichten te midden van spiegels
en het schuiven van golven


-wind, neem mijn rook mee en schenk hem het baken van de liefde-




kerima ellouise ©

        foto: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Edith Benedictus

Je stem wist nog niet van sterven

 

 

 

Ik las boeken

en hun einde. Ik trad binnen

en weer buiten.

 

Halverwege.

 

Droefheid

veroorzaakte een geloof

in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave.

 

“Bomen kraken.

Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen

en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel

tussen het wisselen van de stemmen.”

 

Ik loop me te pletter en neem afscheid van ieder. Bladstil.

 

Lipvormig.



kerima ellouise ©





foto: kerima ellouise
locatie: beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Kita Nuij

ontvangen

 

 

 

kus me dan

nog voor november kleuren

dempt

je hart voorgoed gesloten wordt

 

beloof me

om te ontwaken

nog voor winter koude namen schrijft

 

en stille kinderen slapeloos dwalen

in woorden

van ontheemde dichters

 

rond en rond

een volle maan

 

-geen mens bestaat in deze waan-

 

verzamel me

dan

nog voor ik wenen mag

 

 

kerima ellouise ©

gelijkenis

 

 

 

 

 

ik kijk door het raam

en zie

wanneer ik even niet verdwaal

een vreemd licht

op het gras liggen

 

het is veel zachter dan gisteren

 

ik ga voorbij, blootsvoets

onzichtbaar

 

als een reiziger met koortsige handen

die wolken bedenkt, heen en weer

druppel voor druppel

 

er waait wind

 

misschien ben ik het sterven

nog niet gewend

in dit voltooide samenzijn 


kerima ellouise ©

och de onverzonnen spraak
besprenkelt
met suikers en zouten
als een wilde roos
wiegend in septemberhanden
waar doornen zich laten vallen
in den aarde van vruchtbaarheid
daar de waakvlam ontwaakt
laat er even een stilte zijn
welke de hemel doet openbreken
opdat sterren niet blijven hangen
maar als golvende gordijnen
over vermoeide ogen draperen


ClaireQ ©




Heel veel dank Claire !

alleen jij

 

 

te midden van wind

hang ik rozen tegen de muur

omlijst de bladeren met een museumstuk

 

rood

zoals het alfabet van liefde

dat verzinkt in vochtige voegen, zo vaak

beschreven en weer heengegaan

 

een dag, een uur, een week

of duizend en meer jaar

 

tot er niets meer over is

dan een beknot bedrog, de zware last

van het zwijgen

 

woorden ongebruikt

 

ik laat los

en rechtvaardig de spijkers in mezelf

kerima ellouise ©

zonnewijzers

 

 

 

 

om me heen

liggen regels te baden

in het licht

 

geen schaduw of boodschap

verstoort hun vreugde van bevestiging

 

ik beloof

ze nog meer blauw en vraag

of ze mijn gedicht willen binnentreden

 

zodat ik het schateren kan horen

als kinderen onstuimig op het zandstrand

 

fladderend in wind en rode

zomerwolkjes

 

op blosjes van scheppend ongeduld

 

ik zwaai naar hen

en droom weg, op zonnebloemen

en gedichtenbootjes




kerima ellouise ©

  

bespiegeling

 

 

 

 

 

als licht

komen ze aanwaaien

 

ze schateren even in de zon

en heuvels lijken

te dansen

 

met de verste vogels, een roep

op zondag om te zijn

te strelen

 

aan je oor, de zachte wind nog

niet voorbij of bewaard

in een nachtkus

 

op je vingertoppen, armen

rond schouders, je buik

in slaap

 

ze buitelen in eenvoud

vergankelijk

 

en achteraf, niet meer dan

een kleine mijmering

 

in een woordengalerij




kerima ellouise ©

 

de keuze

 

 

 

vandaag

beweegt er niets in de tuin

 

maar ik voel de kraaien nabij

wij zullen samen sterven of ieder alleen

door verdere dagen

 

de zomer is weg, straten worden langer

alsof schaduwen

geen bestemming meer vinden

 

voor de zoveelste maal

zie ik het kind opnieuw

 

ze woont aan de rivier

gevormd uit een beetje poëzie

en mijn innerlijke tijdloosheid

 

ze droomt, zegt ze

ze is de ziel van jouw stilte

 

ik vang het vruchtwater op

met wilde bloemen

 

 

 

kerima ellouise ©

 

 

afbeelding: beeldentuin Dehullu

kunstenaar: Jan Leeuwenburgh

 

 

 

 

moerbezie

 

 

poëzie
en een vlaag van buiten, een vraag
verdwijnt in glans

verandert het korte lot; zacht
in dromerij

leen mij de stilte
ver weg van het gevloek, krabbend
aan mijn wang

hard en kort
door nachten geslagen

want jij
en alles in deze cirkel

verzen, het woord, mijn ziel
staan stil

voltrekking, voltooiing

verklaard

zoals de volle vlinderboom
klein en dwaas, raamgebonden
rond de zon

-wens, oh wens een stip in het gemis-

een wereld klaar
met handen uit een mond; het ondergaan
nadien

ik kloosterkelk de tijd
vastgebonden aan intieme stemmen

"moerbeiboom, welk blad verlies jij"

en griffel
een stip in het zwarte gemis

 

 

 

                kerima ellouise ©

 

 

 

             - literair festival 'onder de moerbeiboom' Breda-

                                                

 

augustus, net voorbij de wind

 

 

 

 

 

zal je mij

nog herkennen op de dag

dat ik sterf

 

of de vlinders

vanuit mijn vrouw-zijn, teder en waanzinnig

aan alle zijden wit

 

en onze liefde

de verzen die wij lazen, licht zonder

schaduw

 

als zon op zwanen

 

een middag van oceanen

eentalig zacht

 

en vrij, zo stil, zo stiltevrij

in jou,  zo hemels jou in jou


kerima ellouise ©



                                                     foto: beeldentuin Dehullu 2009
                                                     kunstenaar: Gudrun Sailer

 

 

tuindansers

 

 

als een zomerdag

slingert het thuisgevoel zich rondom

de oude schaduwlinde

 

lome wolken wijzen naar de stilte

terwijl het gras zacht neuriet en zonnige appels plukt

uit het blauwe landschap van lievende ogen

 

luister dan;  zo dichterbij

 

hier schept vriendelijkheid

meer dan ruimte

 

een tijd van dromen

langs Giessche kaarsjes met twijgenlicht

op het maangewaad  



kerima ellouise ©

                                                        foto: beeldentuin Dehullu 2009
                                                        kunstenaar: Kieta Nuij

maanmoed

 

 

alsof de nacht zwaait
in het licht van de maan, het gejubel aanhoort;
voor jou geplukt

zwerfsterren, vol poëzie

en de roep van de Kleine Beer
hoe ze vanavond de wind vergezelt
 
haar naar het noorden lokt
 
klop zacht, mijn vriend
en drenk me in het moedige duister





kerima ellouise ©

bestemming

 

 

 

 

 

nergens in de wijde omtrek

kwam ik stilte tegen

 

toen zag ik jou

en raapte je op, wist niets van je vluchtige reis

of de wereld waaruit je werd geboren

 

ik kende zelfs je naam niet

zag enkel buien en het draaien van de duinen

innerlijk ontwricht, met bleek gelaat

 

een tiental vogels vloog op uit de wind

tot dicht bij het water, hees

zoals de woorden uit het maanlicht

 

 ik hield je tegen mijn oor

en vond de witte troost van stilte




kerima ellouise ©

 

waar zijn de meeuwen

 

 

 

ik was even, in het vluchtige

van tijd, compleet

 

zoals een glimlach

en een bijzondere plek, waardig

aan het leven

 

nederig aan de dood

 

even was ik een gezicht

tussen sleutelbloemen en volmaakte

ramen

 

een lichte zin

in zonneglans, in water van weggegleden zeeën

verbonden door het begeren

 

nu draag ik het gemis, vele dagen ver,

naar het midden

 

nabij de zomer

 

en wacht op het landschap

rondom de ringen van een boom

 

onbegraven

als een meeuwloos kind

van gratie




kerima ellouise ©

denkbaar

 

 

 

 

nog niet zo lang geleden

roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide

zonnebloemen, onvertakt

 

en dacht: misschien ben ik

één van hen, blijft de werkelijkheid

voorgoed achter me

 

op te dunne stelen, ongewild

door het licht

 

zonder middaguur, zonder reizigers

zonder te weten waar de wereld

begint

 

of misschien ben ik gewoon

een ogenblik

 

van de tijd vervreemd; tot drie gescheiden

 

ondenkbaar in alle uren

van toekomst

 

-waarom herinner ik me dan morgen-





kerima ellouise ©

laat me varen

         

ik sluit mijn wereld
verberg de deuren van het huis

en wanneer de avond alle ramen verbrandt
tot een donkere reis
zwelt de nacht

als een brede rivier
met pijnlijke gewrichten

de rust zal komen
ik weet het zeker; binnen in mij
zal een eindeloze tocht zich herkenbaar maken

zich openen

met niets om over te schreien
met paarse bloemen in mijn handen
met jou en woorden en de smaak van sterrenkruid

-ik ben jaren ouder
mijn hart voorbij-



(voor jou)



kerima ellouise ©




afbeelding: beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: John Deckers

 

 

 

 

 

 

tussen mij en de zee

 

 

 

 

 

 

de hele nacht was ik dicht bij je

en in het bewegen van de golven

verbeeldde ik  me

 

twee vleugels in mijn adem

 

onze liefde werd een vogel

sierlijk en vol witte veren

 

meeuw, zei ik zacht

 

en jij verlengde het landschap

aan de toppen van je vingers, zoals een horizon

 

glinsterend

geheel en al zee

met de branding waarin ik naar binnen ging

 

het vrouwzijn ontdekte

bij het ongedeerde licht

 

vrij, zei je zacht

en beschrijf onze wereld



kerima ellouise ©

kraa-kraa-kraa

iedere dag
wanneer mijn twee Bertha's
hun ochtendwandeling rondkakelen, vol overgave

verspreiden ze
versgelegde roddeltjes tussen boom en bloemen
rozenstruiken en het geluidloos groeien van een web

ik zie
het onkruid dan welig tieren
terwijl het weeë gras krimpt met het hart eenzaam
omlaag als een steen

brutaal vliegen kraaien zwart
rond de woorden, pikken genadeloos
net aan de rand

laten roekeloos regen vloeien

ver weg
van hun spiegellijst en nagebootste tijd



kerima ellouise ©

het juk van verdriet

 

 

 

 

ruw trek ik mijn stinkende  huid uit

schraap de gaten waarin een oneindige ruimte

de kruisen bevochtigt

 

van doden die hun buiken aanschouwen;

glasachtig in het spreken

 

ik doorsnijd de woorden, geef vorm

met dezelfde beweging waarmee mijn hart

werd doorboord

 

en trek het ongedierte

uit de zwarte vlekken, opgezwollen tot afkeer

van dubbele ogen, spiegelvaardig en onmachtig

om zich verstaanbaar te maken

 

-ik werp nog een trouwe bloem op mijn buik-




kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©

het was beloofd

 

 

 

 

 

Lief, mijn lief

wil ik de daggesloten jaren verdrijven

tot ver achter de wind of tot daar waar het hart

zeker is van het aardse licht

 

het onbekende, temidden van het ruisen

en elk gesprek

dat werd beweend;

 

het groeien van de leegte

onder het goed-rode zand.

 

Vandaag wordt je gezicht

in een gedicht opgenomen,  gelijk

de gedachte aan beminnen

 

ik richt me tot jou, mijn lief

en tot je oude slaap

 

leg mij neer in die duisternis.



kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©

 

zoiets als lucht

 

 

 

 

 

 

 

zou ik daar

de stilte kunnen tekenen of erin verdwijnen

met meer dan mijn ogen alleen

 

zal ik mezelf aan de grens herkennen

in het weten dat mijn hart heftig

klopt

 

(liefde veroorzaakt pijn)

 

wanneer ik naar een laatste wens

word geschopt door de hongerige tijd

 

die, zoals mijn duindromen, immer bij mij blijft

ziltig in waarheid, rakelings langs golven

en sterren

 

of zal mijn naakte lichaam in zee weten

dat het sterfelijk is

 

door de minnaar die kreunt

en zijn jaren in twee wil snijden met een onmogelijke

beweging van de nacht;

de afstand van vergetelheid

tussen mij en het gezicht

van de dag

 

(liefde veroorzaakt pijn)

 

ik sterf eerder

in het allerdiepste, veel te klein




kerima ellouise ©

ceremonie

 

 

 

 

 

 

 

laatste woorden scharrelen zich

rond weggeworpen

stof

 

alles houdt zich stil

in dit hartbrekend ogenblik

 

wanneer ik mijn naaktheid

in jouw zwarte handen

afleg

 

als een kleed van verlangen

 

om een rivier te worden

naar die oneindigheid

waar vlinders

 

de waarheid

aan geliefden hangen

 

leugens slechts een poëtische

haarwrong zijn, afgesneden van de avondwind

op frêle schouders

 

en zo, wegens de dood, op een witte huid

van kralenkrijt

keirma ellouise ©

nachtlezing

 

 

 

 

 

 

vaak

houd ik mijn ogen

gesloten

om de nacht te ervaren

wanneer hij aan mijn zijde slaapt

 

om te voelen wat hij voelt

zonder begrensde ruimte

of, opnieuw, een andere dag

 

mijn vingers aarzelen

willen overhellen naar het ongeschonden zwart

dichtbij de reis van vroegere dromen

 

de verbinding met een volle zee

en de vele onsterflijke sterren

 

doorheen het blauwe van een vlinder

waarin geen glimlach

verloren gaat

kerima ellouise ©

torenzand

 

 

 

 

het is daar

dat ik mezelf verlies

uit liefde voor de meeuwen

en op hen wacht

 

zoals de kerktoren

die de eenzaamheid wegslingert

op mijn mond

 

en me terug bindt aan

hallucinerende seconden  

 

het is daar

dat ik stemmen hoor die schelpen ruw

wegdrukken naar nevel

uit nachten

 

en naar lichamen

waaruit schaduwen van water

lopen

 

nabij hem die ik liefhad

ruist het verder

over zee

kerima ellouise ©

ik zou je willen houden

 

 

 

 

nu ik het dromen heb opgegeven

lijkt de wereld

eens zo luid

 

ik trek me terug

schik het huis naar het noorden

 

genoeg tot alles

en tot waanzin naast geraamtes;

het lege staren, de weg terug

 

het verwensen van herkenning

en de diepte binnenin

 

mensenvreemd

en daarna verdwenen

 

draag ik het gevloek

niets van toekomst

 

 

 

 

 

 

we spreken af  aan het station

klokslag

 

als de laatste trein vertrekt

 

en ik zie de dichter

vallen uit zijn woorden en uit

mijn hoofd

 

alsof de boodschap

niet genoeg is om de afstand

mee te dragen

 

vertel maar wat, zeg je

 

maar ik hoor

slechts dat ene woord

van tijd

 

dag, vorm ik

en verlies de ruimte

in het likken van mijn woning




kerima ellouise ©

Hoe een vrouw

hoe een vrouw
zich in nevelsluiers hult
op de bedding van het zijn
haar eigen ik in een schuiloord slaapt

hoe ze zichzelf niet echt vindt
doolt in  zinnen van geremde dagen

hoe plots een veilig voelen aan haar zielskamer klopt
slierten blozen
en draden van verlangen weven

hoe hij een ruimte schept
een mantel van verbondenheid voor haar dicht

hoe ze samen golven in de stroom
en liefde bubbels opent in haar schoot

ze voelt zich vrouw
veilig en bemind
ontdaan van alle schroom

            ©  Merel (Micheline)

 

 

 

 

elfjes op papier

 

 

 

 

 

 

alsof  ontelbare handen

een horizon bouwden, warm en rijk

als zilvervuur rond flower fairies 

 

en jij er bij hoorde, vol van schoonheid

in een taal die ik niet spreken kan

 

slechts liefhebben

in het verlegen lilalicht en in de eenvoud

van je verdriet

 

ik zag je daar

naar een regenbloem gebogen

 

-kom binnen-

 

ik zag het hart

van een vriendelijk, in een gedicht geboren,

lavendelkind

kerima ellouise ©

voor Hilly

dank je

voor je erg lief gebaar

 

 

 

 

 

behouden blauw

 

 

 

 

 

het was niet het onbekende
uit jonge of oude schaduwen, ook niet hoe het licht
lege stoelen vastbond aan trapgelopen uren, blauw
in regelmaat

het was het verdriet
dat loskwam uit zijn kamer, om haar en het liefdeslied
aan de rand gegeven

en hoe haar aanwezigheid zijn lichaam doorwroette, de dood
in de dood liet vergaan, in nieuw leven en het voelen
dat hij was

maar het waren ook de harten op het groene tapijt
van het theater

in open lucht en warm gestut

mooie mensen
die naar speelse, zoete bloemen
stroomden

naar elfjes, zonnig warrelend van vinger naar vinger

en in dat bewoonde land zag ik
mooie ogen tussen hem en haar; hoe ze de sprakeloosheid
herhaalden

poëten tussen schouderbladen
en vrolijkheid, in de kom van bruisende vergezichten langs brokaatvissen, lief
en streekgericht


- ik wist het wel: schoonheid snoeit geen zielen,
niet gisteren, niet van hen
niet daar -

 

 

kerima ellouise ©

 

13 juni 2009, meeting Nijmegen

 

een andere weg

 

 

 

 

 

 

wat ik nooit zal overwinnen
zijn de uren die blijven slaan
slechts een drama kan mij vrijheid geven
wanneer morgen mij terug laat gaan

 

alsof ik wist dat dit ging komen
met heel mijn angst en wees gegroet

ik zal mij kleden als een bruid

voor wie ik zacht verleiden moet

mijn hart is ziek, het feest te koud

ontvolkt de stad, mijn sterven oud

 

 


kerima ellouise ©

 

tegelzand

 

 

 

 

 

september zesenveertig

 

in dit huis gaf je mij

jouw zegen

 

een leven lang en gelukkig

om te herhalen

 

ik herinner me het tellen

en de tegels, de kamers die wij nodig

hadden

 

genoeg om tot de tijd te fluisteren

- nog later dan nu –

 

dat zij niet bestond

niet hier

 

niet op de houten vloer

 

in het zonlicht

cirkelrond

 

dat ook aan de bomen hing

en aan de kinderen omdat we minnaars

waren

 

op onze gezichten en in de helderheid

uit onze mond

 

zesenveertig tegels

en bij de deur hield het op

 

 

kerima ellouise ©

alleen op papier

 

 

 

 

 

 

 

alles past buiten
de bloemen en het kruidje-roer-me-niet
de uitgeslapen lucht

 

niets wordt daar bedrogen

 

bomen worden woorden
en spreken oevers toe, eenzaam
tot de eeuwigheid

 

een vonk van poëzie

 

alles

of het niet meer verlaten, het teruggaan
naar de uitgeputte dood;

 

het pseudoniem
van een ongepaste leugen




kerima ellouise ©