gedichten van december 2008

 

sneeuwdrager

 

 

 

 

winter rouwde

om het kind dat altijd

schreeuwde

 

’s nachts

wanneer het gezichten

tekende 

 

tot zichtbaar en tussen meer dan

lijnen op papier

 

winter kwam ook steeds vaker in verhaaltjes

waar armen en benen kwijt

raakten

 

en god, ver weg van

de koude aarde

 

alsof monsters gedurig wisselden

en de manen bevruchtten

met de dood

 

om niet meer bang te moeten zijn

van het leven


kerima ellouise ©

                                en alles weer

                                even zichtbaar wordt

                                komen duizend vragen

                                doch hebben wij ook geleerd

                                slechts het goede

                                de mooie momenten

                                met ons mee te dragen

                                al is het zicht zo beperkt

                                door wat ons heeft getekend

                                breek luiken naar de toekomst open

                                dat ligt te wachten in de juiste lagen


gewoon gezellig ©


hartelijk dank voor dit mooie gedicht!

onder schot

 

 

 

 

 

ren! ren!

Raas gedachten! rond

razend

roof! moord! roof!

 

leven! leven!

Laat me leven! lief

later

los! het geld!

 

stil! zo stil! ik schreeuw het slikken

de grond trilt traag, woord voor woord

 

koud, zo koud

stop het tikken

 

oh mijn god

mijn hart slaat terug

 

waar blijft de dood

 

 

-adem-



kerima ellouise ©

 

 

Camperfou

 

 

 

ze liep daar

zomaar

plots

 

en je ogen

rolden warm

en wulps

in haar decolleté

 

Naomi

riep je

hartstochtelijk zuiders

 

maar ze keek niet om

wandelde verder

hakkenhoog

 

of je haar nog zag

in het naakte, roze dal

 

ze pushte je nog lager

haar maatje was je nooit

kerima ellouise ©

 

 

 

voor een fan van Naomi Campbell

 

 

Oskar Kokoschka, Windbruid (the tempest)1914

bedekt met as

 

 

 

 

je zei nooit

liefde is sterker

dan wind

 

alleen maar dat toekomstwoorden

niet uit te leggen waren

 

het waaide

maar ik sliep zacht

en warm

 

want met wie kon ik anders praten

dan de houtskool dat hellend

de bloemblaadjes

brandde

 

vier deeltjes voor elk seizoen

licht als witte kant

 

jij bewaarde jouw nachten

en zag losmakend

ver

 

schaduwbruiden

in de wind



kerima ellouise ©

niet alles groeit

 

 

 

 

 

 

ik maak de nacht wakker

omdat ik de boom

van blad tot

karton

niet  krijg gedicht

 

hij braakt bergen uit

en kinderen zonder glimlach

 

een moeder met gebrek aan geluid

en ongekuste lippen

afwezig

van elkaar en mij

 

hoe anders kan ik

schrijven

dat de betekenis  van haar borsten

mij uit mijn slaap houdt

 

wanneer ik  mijn doorschijnend kleed

laat vallen op het ongewilde zaad van de dood

en koele vingers

 

zoveel trager



kerima ellouise ©

op het kussen van de avond

 

 

 

 

 

 

voel zachte klanken

in een eindeloze stoet, geluiden van nergens

en overal

 

wanneer daglicht en schaduw

zijn woorden verlaten

 

op zoek  gaan

naar losgebroken schimmen van de ziel;

het weten dat alles leeft

in open zicht

 

en dat, gedragen door het sterven,

verwachting terugkantelt

 

in kleine fonteinen, ongevraagd

en vaak hoger

 

het komen en gaan

tussen deuren en dat wat overwonnen

kan worden

 

over schouders van het verloren

kind

 

in het weten: ik kan schoonheid bezitten

zonder te sterven

kerima ellouise © 

 

 

 

 

 

 

 

 

in een simpel kuiltje

 

 

 

 

als een boom zo wijs
begraaft de eik zijn vruchten
in een voorjaarsbui



kerima ellouise ©

in handen van de ochtend

 

 

 

 

 

 

 

jouw schoonheid

waait om me

heen

 

en vanuit de verte fluit

de blauwe

winde

 

naar bewoonde nesten

 

nee

neem geen afscheid

van het licht waarin wij horen

 

of van de kleine onbekende vogels

die warmte uit de kruinen

schudden

 

hun gekwetter over stilte leggen

door wijzers van de tijd verleid

 

voorzichtig

warrelend door je haar

 

tot diep in je slaap



kerima ellouise ©

Dichteres

 

 

o ja, ik voel jou, dichteres
je woorden zijn als zijde
gesponnen door duizend rupsen
boven het koude, naakte meer

ik drink jouw geschreven liefde
en de wind leest mij voor
waait de heimwee uit je hart
en legt haar zachtjes aan mijn voeten

o ja, ik zoek en smacht misschien
op hopeloos lege dagen
naar de aanraking van het hoogste
mijn vlinders hebben dorst

en ik kan de bron niet vinden
maar jouw woorden vormen handen
die mijn hart dragen boven rotsen tot
voorbij het koude, naakte meer

Gerhardus ©




Dank je wel Gerhard !

zoals zwart op wit

 

 

 

 

kom en volg me

zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt

van eigen onvruchtbaarheid

 

het vals gefluister

kruipt immers over barre grond

om de zwakste wind te vertrappen

 

beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden

en alle manen verdwijnen rond het najaar

 

kom en laat je ontroeren

door het stilzwijgende of door witte vlindergedichten

die zich in de tuin neerleggen als pure poëzie

 

spreek zacht mijn naam uit

en volg het witte bruidsorkest van de winter





kerima ellouise ©

voor morgen

 

 

 

 

 

 

 

ik denk aan jou

en je praten over liefde

zegeviert,

 

zoveel dieper nog

dan elk verlangen  dat ik

naar binnen buig

 

als zou het wachten cirkels trekken,

zeven keer

 

wat dan het sterven

betekent of de eenzaamheid

die onophoudelijk herinnert

 

dat de plek naast me

slechts jouw droom verdraagt

kerima ellouise ©

hoe ik heet

 

 

 

 

het voelt vreemd

wanneer ik je vertel hoe

ik heet

 

alsof er iets beweegt;

 

zoals de steen

die stomzwijgend rozen slingert in ramen

en alle kamers binnengaat

 

waarin ik mezelf herken

tot ver in het landschap van vruchtbare

bomen

 

het is onzichtbaar in

dit gedicht;

 

alsof een witte vogel

een cirkel maakt van stilte;

er dwars doorheen vliegt en dit herhaalt

 

herhaalt en herhaalt tot het levenslicht

een stem krijgt en zomerwind

met kinderen praat

 

in de ochtend

en in het breken

 

van de verte; de takken van

een wilgenboom

 

keer op keer

 

wanneer ik  het begin ben

en het einde van mijn naam



kerima ellouise ©

spiegeldans

 

 

 

 

 

 

 

 

dans nog even in mijn ogen

op deze bladzijde van

vochtig hout

 

weerspiegel mijn stilte

in een enkel beeld, blauwgestraald

boven dromen en dood

 

blijf nog even

waar ik wil wonen; van wind en zon

tussen papieren bomen

 

bewaar mij dicht 

vòòr het vergeten

 

wanneer

de nacht met lucifers

raast

 

rond het oktoberkruis in

mijn longen

 

en de eerlijkheid van mijn wenen




kerima ellouise ©

 

Een bundel in de palm

van mijn  hand

gebracht met de post

“ stilte in het tegenlicht”

Kerima Ellouise

de kaft glanst nieuw

 

de woorden geschreven in

een vers,

 ruiken  pas gedicht

ik blader voorzichtig

en zie  de warmte , de emotie

de liefde glansrijk

aan papier toevertrouwd

broos als glas

 

ik wilde schrijven

hoe mooi, hoe blij

dan ging de bel

mijn zoon met zijn gezinnetje

ik vertelde mijn kleindochter

van de bundel

en ze zei……..mag ik  een tekening maken

voor die  mevrouw

ze is  nog maar zes

 

ze haspelde de naam

krima loeze

en ze maakte deze engel voor jou

want “ze is lief”zei ze

op de foto aan de achterkant wijzend

 

van Melissa © voor  Krima Loeze


Windwhisper ©


 heeeeeeeeel hartelijk dank !!!!!

'Voor jou

in één frequentie
van muze inademen
zijn jouw stilte woorden
en alles wat er tussen in zit
dat bevalt mij uitstekend

dwaal ik rond
in achtergrondgeluiden
van tevreden zuchten
al lezende wordt je meegevoerd
in de stroom van volzinnen

die je doet bewegen, ademen
langs wonderlijke wegen
uit het leven gegrepen
taferelen die m’n hart raken
van je prachtige voltooide
poëzie/proza gedichten…

quicksilver ©'


hartelijk dank Quicksilver!!!

Gewichtloos

 

 

 

 

 

keer op keer

wacht ik op het woord

dat mijn dagen zal laten

opengaan

 

als een landschap

dat danst uit spiegels van

honderd bomen en zeldzame

bloemen, wijd uiteen

 

het mag zelfs regenen

in mijn oor of tijdens lange

nachten

 

en wanneer het sprookjesbos

is vastgebonden met touwen van

ongeloof

 

dan nog word ik je lief

heb ik je lief, krijg je me lief

met mijn te kleine tenen

 

die keer op keer

lichtjes dronken worden

door dat ene wondere

woord

kerima ellouise ©

 

bladerstilte

 

 

 

 

 

 

het werd laat

en jij draaide steeds sneller

het verraad, dwars door de cirkel

van papiersnippers

 

bedekte het sterven

van ontvelde bomen

 

met woorden, gewurgd door

het zwijgen, losgemaakt

van onschuld

 

toen ik nog zocht naar de zomer

tussen het gekwetter

van vogels

 

en de warme ramen

van een voorbije

dag

 

veroordeel me maar

 

ik had het dichten

te lief

 

kerima ellouise ©

glazenwasser




achter 't mensenraam
klemmen leugens de waarheid
aan kortgezichten



kerima ellouise ©

van dag noch uur

 

 

 

 

 

 

het veld

in onbeslapen lijnen

nodigt me uit tot verte

 

tot vergeten wat dichtbij lag

en zich niet beschrijven liet

 

wellicht probeerde ik geluk

als woord

 

wie hield me immers tegen

om op te gaan in lichte zinnen

 

rozelaars

en herschreven stillevens

 

de lucht is schaduwloos

en –zoals dat gaat- in bloei

 

zo anders dan de tijd

die nu mijn waan verzamelt

 

de wolken

grijs, de vlagen zwart

 

en alles wat nog donker

in mijn buik ligt opgebaard

kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©




 

 geroezemoes

 

 

ik weet

waarom jouw zwijgen

de dag onderdompelt in bleke kringen 

om je ogen

 

(stil maar)

 

hoe het geschuifel

van beminnen kan klinken in holle handen

als koude op het winterstrand

 

uit woordennood

omdat lippen sterven en de helften van jouw hart

zwart maken in geschonden duinen

en in alles wat is geweest

 

(stil maar)

 

dit is onze wereld en het zwenken

van de zee




kerima ellouise ©

met kleine gezichten

 

 

 

 

 

 

opnieuw

raakt mijn stem

de dagen van dobberende bootjes

 

op vuurduinen te traag

tussen vreemde mensen

 

ik ben getuige van mijn mond

waarin iedereen verdwijnt en de zee

hetzelfde begint te zijn

 

kinderen lopen naakt hun lijfjes voorbij

met licht en schelpjes

aan het oor

 

in en uit het water, hun adem

langs de barensweeën

 

alsof dit gedicht te beluisteren valt

in de baarmoeder  van

het zand

 

kerima ellouise ©

Nestbloed

 

 

 

 

 

 

 

Misschien was ze dertien. Een meisje

van dertien is een kind. Een meisje

van dertien is een vrouw. Een kind

is een vrouw. Misschien was ze twaalf.

 

Misschien had ze borstjes. Een meisje

van twaalf heeft borstjes. Een meisje

van twaalf is een kind. Een kind heeft

geen borstjes. Misschien was ze dertien.

 

Misschien was ze een kind. Maar was ze

niet alleen. Kinderen kermen niet.  Misschien

werd ze een vrouw. Een vrouw met een vader.
Een kind met een moeder. Een vrouw met broers.

 

Misschien was ze gewoon niet. Tien of twaalf.



kerima ellouise ©

                                                






   wie niet weg is, is gezien
                                (versie één)

 

 

 

 

wolken vallen op daken

en langs de kant van de weg,

in plassen regen, kijk ik terug

 

naar dode bloemen en gezichten

achter ramen, die ik nog steeds

tel, van één tot tien

 

ze herkennen me niet

noch de droefheid die ik draag

achterwaarts

 

naar het zwarte huis

en de appelboom, mank

door  het sterven van seizoenen

 

bij elf zoek ik mezelf en het kind

als een oneindigheid zonder

schaduw

 

maar vind de kleuren niet

enkel het jongleren van

gesloten jaren

 

                                                                  ik ben weg, nooit gezien
                                                      


                                                                         kerima ellouise ©











zwarte schoentjes
               (versie twee)




wolken vallen op
daken

ik tel ze
van één tot tien, tot gezichten
achter ramen

ze herkennen me niet
noch de droefheid die ik draag
achterwaarts

naar de appelboom, mank
door het sterven van
seizoenen

(ze kan doodgaan, zegt men)

bij elf zoek ik mezelf en het kind
als een oneindigheid zonder
schaduw

maar vind de schoentjes niet
enkel het jongleren van
gesloten jaren

ik ben weg, nooit gezien 



kerima ellouise ©




                                               

voltooiing

 

 

ik hoor het lied van

jouw tuin

 

het zingt zo mooi

over stilte en omarming, over

een samenvloeien van zoeken en ogen

 

over het vinden van schoonheid

 

de ontmoeting met jou

om te bewaren

 

als wit linnen in

mijn ziel


                                     voor Hieke



kerima ellouise ©

Stilte in het tegenlicht

De bundel bevat ongeveer 90 gedichten
Prijs: voor de belgjes : 10 € (incl. verzendkosten)  
           voor de lieve buurlandertjes: 13 € (incl.verzendkosten)

Wilt u graag deze boreling wiegelen met eigen ogen
voor verdere info: kerima.ellouise@hotmail.com

ISBN 978-3-86703-895-9
Engelsdorfer Verlag

een handvol namen

 

 

 

doorploegd

 

 

 

 

 

angst. om eens de dag

die zich niet verder dan de nacht

verdelen zal

 

koud. het schuim

dat over akkers valt en aan het ouderhuis vreet

vinger na vinger

 

herinneringen uitkotst op lendenen

van het vaderlandschap, noodlottig

veroordeeld

 

-nog eenmaal-

 

het zoeken naar

waarheid. (onuit)roeibaar langs

de gordel en de deur verderop

 

laat mij. wat moet ik nog

ik ben geen moordenaar, zegt hij

 

gerechtigheid is niet voor dochters

mélangez-vous



kerima ellouise ©

een Drentse knipoog

 

 

 

 

wanneer ik vogels

zie spelen in de lucht

 

- ik vang jou

en jij vangt mij –

 

dan word ik

zomaar blij

 

en glimlach

met kleine handen naar

de stilte

 

zoiets als heimwee

‘n tikkeltje dan

speelweide

 

 

 

 

 

 

doe je ogen dicht

en luister

 

- hoor je de poëzie -

 

ze hoeft niet waterpas te zijn

voor de vogel die in het licht

stralen zal

 

noch voor het sterrenbeeld

waarop de nacht  fluit met

verliefde vingers

 

denk open lucht

tussen bomen en de drie heuvels

die in en uit zinnen stappen als zomerpassagiers

met een hart

 

opengewreven door

een late zon

 

losjesweg in mijn hals gekust



kerima ellouise ©

toegangsbewijs

 

 

 

 

 

neem mijn  liefhebben mee

naar de tuin

 

en vraag aan hen

die met stenen hoofden

de aardkleuren opgraven

 

of  de kalkwitte woorden

op mij lijken

 

(je ne suis pas belle)

 

misschien

zijn  ze slechts een vertraging

van oppervlakte, te eenvoudig

 

losgescheurd

uit een voldragen cirkel

van weleer

 

(je ne suis pas belle)

 

want zo was ons samenzijn

in stille dagen toen wij

zochten

 

naar die ene oogopslag

van tijd

foto: ClaireQ ©
kunstenaar: ClaireQ ©















Hoop
 


Wanneer straten doodlopend lijken
de aarde onder mijn voeten
weg splijt

rozen hun kelken doen hangen
het sterven mij dieper lokt
oostenwind mijn ziel uitrekt
transparant in een ijzige zucht verdwijnt

breken mijn ogen broos 
zoals ze behoren te breken
zoals wimpers zilte splinters opvangen

zo zwaaien kloosterdeuren
moeiteloos open
groeien te korte vleugels omhoog
naar de vol gevulde blauwe lucht

daar hoor ik de stem van poëzie
over een allesomvattend leven
in vreemde tongval fluisteren zuiver spreken

alsof mijn stilstaande zee
uit woestijnen barst
over de uitgerolde fluwelenrode lopers golft
naar het innerlijk weten
de kern van het bestaan(srecht)


claireQ ©



dank je wel ClaireQ!

 

Huil de bloemen maar

Kom dichterbij, lieverdlief

dicht herfst en regen tot gewaden

van troost, ik wrijf de dode tijd

wel uit jouw ogen.

 

Niets is vergeten,

zelfs niet mijn schouder die immer

hoofden draagt.

 

Nu ook jouw tranenspoor

in de nacht verdwaalt, luister ik

naar het begraven van je tong. Leg

stenen opzij en huil de bloemen

maar.

 

Kom dichterbij, lieverdlief

laat me jouw stilte oogsten.

Appelboom ©






Ik dank je Appelboom voor deze prachtige reeks gedichten
uit je bundel  'poëzie als rozenkwarts' !

koud weer

 

 

 

 

stilte

fluistert zich open

grijs en immer nieuw

 

werpt mij in de spiegel, het onbekende

plein van de dood

 

schuld wordt een gewassen

bladzijde 

mijn hand uitgestrekt, wit

 

in koude regen

want daar begint het

vanbinnen

 

ik zie noch hoor

wat mooi is of dat wat mij

verlaten heeft

 

het maakt ook geen verschil

 

aan het einde

van mijn woorden

draaien de dagen zich toch niet meer om

 

niet op verbeten gezichten

dicht of veraf

kerima ellouise ©

voetzoeker

 

 

 

 

 

 

diep, heel diep

graaft hij een woning omhoog
als nalatenschap voor het onbewuste

schrijft gesprekken op muren
met vuistgrote peuken om het voetzoeken

naar binnenrook te rechtvaardigen

 

want immers,

hij is de danser tussen pluimen
die langs grenzeloze deuren glijdt

 

mijn zolder bevrijdt van sluiptenen en kwelkommers

van rijstdons en grachtgeblaf, opgedroogd in’t hese
landschap

van drieklank frustraties

jonge goden

ademvrij



kerima ellouise ©



Opgedragen aan Nino

met hese stem

 

 

 

 

 

ik ben niet meer bewoonbaar

nu alles schreeuwt om

het tekort

 

want waar is mijn wereld

waar zijn de dingen die gevoed

werden, vertrouwd

 

zichtbaar

als grijze adem

 

in het bewierookte gekkenhuis, net buiten

de spiegel en het opzwellen van

mijn buik

 

waar zijn de ankers

die ik slaafs vasthield en in de tijd gooide

Omhul Dehullu

 

 

Draai je een waterpirouette

rond de tuin der beelden, balanceert

één voet op marmer en haakt de andere

nog in gele Geesbloemen, roep dan het gras

uit losgezaaide aarde.

 

Smelt nog eenmaal jouw adem

met deze werken samen alsof vandaag

morgen bij het buigen bereikt. Bedek de lucht

door sporen van een warmtewandel

zoals jij, padenzacht.

                                                    Appelboom © 

Ellouises aquarel

 

 

 

En daar, genegen

tussen het blauw

drijf jij de dagen

voorbij uren zoals

kaders nooit

sterven in stof.

Eénmaal, stilte!

andermaal.

 

En daar, woont

publiek ’t staren

wijl ogen in geld

en goed ver-

dwalen. Eénmaal,

stilte! Andermaal.

 

Doch hier

blijft het hart

geen prijs noch

schoonheid

trouw, enkel innerkleur

als de hamer slaat.





Appelboom ©





Dank je wel Appelboom !!! xxx

bijna gevleugeld

 

 

 

 

 

 

ik ga binnen; het waait 

rust door ramen, de levenden

en de doden

 

het vederlicht murmelt  

langs gekleurde glasvogels, te midden van

zeeglans, het houden van 

 

je staat gebogen zoals ik

eerder

 

in volgegoten schaduwen

van de  dagstilte, veroverd door verleden

eeuwigheid

 

ik adem diep wanneer je hand

beroert en leg me neer, steeds

breder

 

lach traag mijn leegte

in vloedlijnen



kerima ellouise ©

bron foto: http://www.dwphotoshop.com/photoshop/feathers2.php



 

één klein veertje

 

 

 

 

 

zo zon, 's morgens

je lach, beminnen

de wind in je naam

op speelse armen

 

pasgeboren

de krokusstilte

de tijd rond dauw

mijn hart, het linnen

 

de regen, zo goud

je haren vol vogels

de ochtendzang van
vier seizoenen

 

mijn liefste uur

zo zonder haast

je ogen ademen

vlinders op bloemen

 

ik dans met jou

verbonden vleugels

een weerloos verlangen

van buiten naar binnen

kerima ellouise ©

foto: locatie beeldentuin Dehullu 2007
kunstenaar: Sjer Jacobs







hagelschors

 

 

 

 

lentelicht springt uitbundig

met aan haar voeten

de kansen

 

die ik zou wegen, uitvergroot

en wetend dat waarheid

het hoofd zal buigen

 

jouw geloof in mij, als stenen

vuisten die woorden

bewaren

 

jonge veldbloemen achterlaten

onder de bast van een volle zee

 

en uit trage bomen zou het zout

de boodschapper brengen

met in zijn hoofd

het afscheid

 

want leven is denken en hardop

sterven weegt zwaar



kerima ellouise ©

een  gedicht te vroeg

 

 

 

on a summer’s day

I’m a believer

 

 

 

ik woon nergens

in bomen of op het vochtig zand

van de zee

 

geen ritueel

doet mij geloven dat ik

verder moet

 

zoals de jaarringen waarin

vlinders zich nestelen uit het dons

van de zomer

 

straks komt de wind, op weg

naar bloemen, rozen

van vuur

 

omlaag, omlaag

 

wil ik me begraven

zoals jij dat deed

 

in een gedicht

te vroeg

 

zo hoog



kerima ellouise ©

het laatste gedicht

 

 

 

 

waarom zou ik nog

naar woorden zoeken in

deze kapotte woning

 

mijn letters dragen

anonieme gezichten, liefst

ver weg

 

analfabete minnaars

die uit mijn mond vluchten

en het glazen trapportaal

vermijden

 

bewegingsloze

decoratie, mijn spiegelbeeld

waarnaar honden blaffen

 

waarom zou ik nog

wind is wind en bomen

praten niet

 

de zee is slechts een illusie

van schelpen, door het

ruisen verwend

 

en de dood

openbaart zich nooit

in schoonheid

 

in mijn zwijgen, alleen



kerima ellouise ©

nummervlinder

 

 

 

je vraagt

 

waarom

mijn dromen

niet voor zomer kiezen

 

wanneer

rupsen uit mijn kleren kruipen

en in de nacht vallen, onherkenbaar

 

voor de dichter die naaktheid aankleedt

met het zeehemd nog in zijn handen

 

gevouwen onder een heldere hemel

en fonkelende vrouwenborsten

 

in overmoed

van liefde en het bevelend

vuur

 

dat vreet aan de opperhuid van wind

boven het blad van

de vlinder

 

samengesponnen voor

één dag

 

en ik antwoord : jij bent dichter



kerima ellouise ©

vreemde uren

 

 

 

mijn ogen zijn blind

zoals de steen waarop het afscheid staat

van een blij gedicht

 

mijn oren zijn doof

zoals de duinen van een zongezeilde

zee, het troostend gezang

te donker

 

en waar ik ook heenga, mijn handen

schuiven nooit de zwaluwen dichterbij,

gestapeld langs ruiten

 

lieg maar niet, dat is de reden

waarom ik deze bladzijde voor jou
verzwijg


kerima  ellouise ©

het meervoud van stilte

 

 

 

 

op een gedichtenberg

ver van kerkhofwandelaars, beneden

in het dal,

 

zou ik zuiverwitte haiku’s

willen schrijven, wanneer de zon

het hoogst staat

 

en de zevende wind

vogels meeneemt onder bomen, innig

in het fluisteren

 

er zouden geen ramen zijn

om te vullen, geen kamers die zwijgen

gevonden, meer en meer

 

het verstijven van angst

omdat taal stil moet zijn in het omkeren

van woorden

 

of misschien

zou ik wel een lang uur

willen huilen in

 

een blauwe woning

van wolken, zacht krullend tot

diep in de hemel


kerima ellouise ©

de kast

 

 

 

 

ja, ooit

ooit komt de dag

dat er in mijn kast niets

meer beweegt

 

het applaus zal uitsterven

en mij links laten liggen, laten

doodgaan, dagenlang

 

naakt, alsof  de kleren in die kast

mij nooit toebehoord hebben

 

lange tijd ging het goed

heel goed – bis, bis, bis –

hoorde ik in mijn kleine wereld

alsof ik een bekende dichter was

-bis, bis, bis -

 

toen dacht ik nog niet aan de dood

of aan het voorstellen van leegte

want mijn kast was onsterfelijk

 

ja, ooit

ooit komt de dag

dat ik zal  schrijven 

waarom

kerima ellouise ©

Samiaanse dagen

 

 

 

Zoals je zijn woorden

in een langliefde vertaalt,

verhuizen de huizen naar thuis

en omgekeerd. Dicht bij het groen

liggen immers sporen

van  zijn wonen

 

Lakens op maansokken luisteren

wanneer hij de ochtend ontwaakt

en het geblaf in warmgeroerde

aroma’s hangt.

 

Krullende achterbloemen

sluiten hun kleuren uit vrees

als zijn aanwezigheid nadert,

bruinwit met geaaide ogen.

 

Vertel me

wie jouw kanjer zijn trippelen

kwalijk nemen kan.

Appelboom © 

 

Als schrijftheater

 

 

Mag ik bewegen

om je maar even te zien,

sterren op je wimpers te leggen

en de nacht een munt te laten gooien

opdat mijn stilte breekt.

 

Ik kan nu buigen, voor jou

of mijn hoed tonen dat zich zelden

vult want lachen doe ik alleen

als je het slapen krult.

 

Een steensversteend schouwspel

maakt zich los en jij droomt

de donswolken

dichterbij.

 

Mag ik bewegen, nog even

om te zeggen hoe bijzonder

je bent.


Appelboom ©





Dank je wel Appelboom !!!!

drievoudig

 

 

 

 

ze besteedde haar dagen

aan het dekken van de tafel waarna

ze zich zorgvuldig veegde

 

we werden allemaal

van hout en telden het aantal

voorwerpen

 

waarvan we het woord

wisten, zelfs met één oog

dichtgeknepen

 

wat hij niet deed

na het stukje per stukje breken

van nagels

 

en ellebogen, die tot aan onze

buiken kreunden omdat wij, ledige

kinderen, de vork niet herkenden

 

- de ontbrekende -

 

en onszelf in hem


kerima ellouise ©

omdat ik weet

 

 

 

 

om vijf uur in de ochtend

schrapen mijn vingers de nacht

rechtop

 

en ik bedenk in vol

bewustzijn

 

dat ik de vluchtigheid van woorden

niet wil overleven

 

los

of in een gedicht

onder sneeuwwitte sterren

 

het klinkt onzinnig en meer dan

zwijgend

 

maar waarom zou ik liegen

in of buiten mij

 

de maanverte van uren

 

er is hier

geen waarheid of lichaam

dat mijn verbeelding kan voelen

 

of elders

waar ik ook in flarden sta



kerima ellouise ©

uitgewoond

 

 

 

 

wanneer ik wegval

zomaar

uit de tijd

 

zou ik je vragen

mijn leven te vergeven

 

nee, ik zou je smeken

met  een oogbeweging

uit het heelal geplukt

 

op een moment dat

twijfels hun roes uitslapen

 

en zich weer gereed maken

om naar de wereld te staren

leeg en onveranderd

 

zoals dronken minnaars

die hun wellust uitstrekken in mijn trage
doodstrijd

 

omdat zij weten wie ik ben




kerima ellouise ©

er zit poëzie in een klaproos

 

 

 

 

een houten vloer

drijft voorbij het land

dat ik in me draag

 

vanuit de verte schuiven

lege stoelen als bootjes in

mijn schoot

 

het is eb, denk ik dan

 

wanneer mijn longen

nesten bouwen, te groot voor

kale bomen en de klaprozen

het venster uit

 

 

 

 

 

want meer

dan mijn naam heb ik verloren

toen ik nog woonde in de treurtwijgen van woorden

 

mijn ogen droegen het zwerven omhoog

doorheen het gefluister van een naïeve slaap;

ontzegd

 

en te jong in de kamer geweten

 

zonder luister verzonk hoop zo vaak en dat

wat in mij werd ontnomen

 

de nacht bond zich driemaal aan levenslang

en slingerde mij weg uit een dun gedraaid

bestaan

 

ver weg

naar het gevangen zwijgen

en het gesloten veld van eenzaamheid

 

nooit werd ik opnieuw geboren




kerima ellouise ©

blauw

 

 

 

 

soms zoek ik

naar de wereld om los

te raken

 

van het raam

en de hond die luid blaft

 

wanneer ik de dag vergeet,

ook het spreken

 

met de maan, verdroogd

op mijn knieën, zoals de bomen

die  in mijn slaap

sterven

 

omdat de wind niet durft

te dromen en regen

begraaft

 

diep onder mijn kamer;

halfdonker en dicht

 

soms zoek ik je ogen

en wacht ik op metaforen    

om de wereld te

verleggen


kerima ellouise ©

Zonnezwaai

 

 

 

Al draagt de oceaan zijn passen

rond zilte dromen, vloeit

de wolk tussen mijn handen

opdat ik wijzen zal,

 

geen sterrenkwast noch wimper

sluit jouw doek in losse golven.

 

Terwijl ik kijk hoe korrels

een weg waaien, wiegen

jouw ogen als rozenkwarts

met het dansen mee.

 

Laat het blauw wederkomen,

de magie aan jouw hielen

wandelt wel verder.



Appelboom ©

Voor het ochtendlicht

 

 

 

Ergens tussen gekrulde daken

en het takkenblauw daalt de dag

tot jouw hand. Gestrand alsof zand

een korrel dichter komt, ontluiken

ogen de wereld.

 

Voel hoe jouw kracht

de lucht strelen wil en een goudwolk

langer lacht. Geen stad noch weide

waadt mooier door dromen

dan bomenwol,

 

jij bent immers zonnelief

in de aura van het leven.

Appelboom ©



Ik dank jou om dit en zoveel meer !

Ga terug

 

 

 

 

 

je roept me

en ik hol, zoals in oude spelletjes

naar het rode doel

dat me trouwens altijd

onverschillig heeft

gelaten

 

 

het was meer het uitputten

onderweg

of de dwaze doodsstrijd

die de bekende pijn

van verlies

verlaagde

en zo mijn lot aangaf

als tijdverdrijf

 

ik lag nooit aan de oppervlakte

in welke kleur dan ook

maar ik hol nog steeds

 

naar  het ogenblik wanneer  ik

heel even besta voor jou



kerima ellouise ©