volkomen

als ieder woord
een droom zou zijn gegund
zou ik maar één woord schrijven

misschien zou je me dan zien staan
verwonderd
om mijn schuilplaats

waarin je alles terug kan vinden
alles met een begin

zoals poëzie
of een kleine rivier vol sproeten
bij de schoonheid van een zomeravond

het dichtbij gefluister
van een vlinder die zijn vleugels
laat zien, voorbij blijft gaan

tot in de kleinste schaduw en een getrooste
regennacht

ik zou je vertellen wie ik ben, het licht
naar jou, wat ik ben
je meevoeren uit verloren tijd

met daaromheen
traag
mijn huid



kerima ellouise ©

foto: M.S ©










misschien noem ik het varen

ik tekende vogels
en werd blind

vouwde het water open
alsof ik er bij hoorde

maar werd onzichtbaar
in deze stilte

golven overspoelden, dun
en donker

het voelen
opnieuw onleefbaar
tot aan de hals

ik legde mijn hart
naast voetstappen, op ribben
van het kale zand

hoorde regen praten, nog
smaller dan anders

ik sprak van beminnelijkheid
in reeds gebroken buiken

de sprong vergeten

en liep met mijn te kleine lijf
de doofheid
tegemoet

waar was het dat ik omkeek
wit in de wind


kerima ellouise ©

dartelen en dwalen

ik kan mensen liefhebben
zomaar
omdat ze me veroveren
ontvangen
met één woordje, wereldgroot
meer is er niet nodig
om een leven na te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend
in een kamer
het water naast mij
en de wolken daar boven
ik kan zijn maar er ook in sterven

ik heb u lief



kerima ellouise ©

foto: M.S. ©











een dichterlijk teken

geen enkel wijsje
blijft in de boom hangen
wanneer wind aan het gebladerte rukt

verzamelde ik zachtjes

en viel geluidloos neer
in jouw gedicht

vanaf de hoogste takken
omlaag
naar de vlakke lijn

waarop een meeuw rustte
nog lichter dan het onvergankelijk
verlangen

waarin je mij
baadde

gevolgd door klokgelui
en het refrein van het water





kerima ellouise ©

onbegrijpelijk

wanneer je zegt
dat het onzichtbare niet kan bestaan
in dit leven, denk je dan aan de waanzin
in het moe geleden licht

of aan de dronken poppetjes die je krast
in je verhalen, op de stoep en aan de tafel omdat
zij je troosten

je meeslepen aan de binnenkant
omdat de diepte steeds dunner wordt, net zoals dat kind
dat niets van liefde weet en jij niet van hem

of denk je aan dichters en hun geërfde dialogen
die als ware minnaars van het vruchtbare
zichzelf uitgeleide doen

naar de vrijheid
van dàt wat je niet kan zien



kerima ellouise ©

de val van eenzaamheid

wakker in een droom
wil ik uit
de wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden
zoals wind
in bladeren verzonken
maar ook in beweging
zonder tijd
zachtmoedig
aan de dood ontkomen
aan de verbinding
met mij



kerima ellouise ©

foto: M.S. ©



















kijk, ze vliegen

-ik vroeg aan mijn droom
waar hij van droomde
en hij antwoordde
“dat jij mij nooit verliest”-




vergeef me mijn waarheid
wanneer ik je naam dicht bij
mezelf houd

ik, die nooit in het geluk geloofd heb
of in de kleine beweging
van een golf

volgestopt met zout

met zwermen vogels op de vlucht
die nooit meer waren dan een vage vlek
waarin men verwensingen bleef herhalen

tientallen, tot jaren oud

zo anders
dan de meeuwen
die ik als kind tekende

met vleugels, misschien te groot
maar vrijuit om lief te hebben
omlaag en omhoog, waar wolken

witter dan wit werden
als armen zich uitstrekten
ver over mij heen

waar het weten groeide
dat het machteloze meedragen groter leeft
dan een droom

groter dan de reis
van verkreukelde vogels




kerima ellouise  ©

afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Jos Dirix

op kale grond

er blijft niets meer over
niet van mij
of hoe, tot het einde toe, de werkelijkheid
nadert
in een schrijn van gebroken weerstand

de dansers, ze dansen niet

jij draait je om
en ik kan slechts onthouden
dat de klaver die je gaf in verloren momenten
te zwaar beladen was

strakgetrokken
door het gewicht van eigen bloemlezing
onschendbaar vanaf die plek

de dansers, ze dansen niet

mijn handen beven, de dagen veranderen
het wachten op een woord, wat de stilte
nog kan oprapen

later, of wanneer
de blaadjes verdorren tot leugen
in de aandacht van het sterven

de dansers, ze dansen niet

niet op drietallig
rode klaver



kerima ellouise ©

weldra wiegt weemoed de bomen

wanneer faal je
in het heengaan

wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten

als een minnaar, dichtbij

want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt

een achtste of een negende

waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt

alsof ik vergeet
wie ik ben

wie de vreemdeling is
die de rivier volgt en de tijd nodig
tussen boom en wind

wanneer faal je
het water wijd open

als enkel armen van verlatenheid
volgen



kerima ellouise ©

bloesemkinderen

oh aarde, laat mij wonen
in de duizend ramen
in de schoot van ieder zicht

laat stilte mij herkennen
wanneer ik loop naast kinderogen, donker
door verlatenheid

ik zal de spraak van het vergankelijke bewaren
maar geef hen de klanken van het licht

ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien

het open- en toegaan van de dagen
van ochtendvogels en geboren vlindergaven

oh aarde, fluister stenen vol met manen
bevrucht de twijgen met gezang

slok mij op

maar laat de kinderen
met de kleuren van de kosmos
in hun waarde




kerima ellouise ©

vervolg

ik geef je geen dromen meer
noch zet de kersenboom voor je klaar
op de puinhopen

van de oude rivier
waarin alles lijdzaam stil wordt

vanaf hier
open ik mezelf wel

en de tijd, de deuren van het rouwbeklag
zullen voor het grijpen liggen

ogenblikken zoals ze zijn
zoals ik ben
wanneer de nacht voorbij moet
en ik rond en rond draai
in de magerte van mijn vrouwenhoofd

onduidelijke geluiden die duidelijk
horen te zijn, binnen en buiten
en als ik slapen wil

verder en op dit moment
van verbeelding

aangestreept voortvloeiend
tussen stroom en overstroom

nieuw zoals de rivierwind
en het water dat leeft



kerima ellouise ©

glinsterend zout

ik zie, ik zie jouw wereld
en de donkere nachten eromheen

je behoudt de schreeuw, de dwaling
wanneer het tij tot sterven roept
tot droogte

eenmalig, mijn lippen bleek

maar de zee sterft niet, mijn lief
en ik zal teder zijn

uit het licht
langs je heen glijden, omlaag
naar de duinen en het zingen ervan

ik zal het water zijn

als een brug
drijvend op daglicht en maanhoge
dromen


kerima ellouise ©

linkshandige waanzin

wat je ook beweert
de zee is geen gezichtsbedrog, geen verzonnen
signaal van mijn gekte

tussen mij en het uitgevouwen
getij

-elk ogenblik beschreven-

geen zoutige analyse
opdat ik zou kunnen genezen van de stilte

of van de watermannen uit jouw sterrenbeeld
die met stukjes spiegelglas de verte
van een rivier nabootsen

wanneer ik blootsvoets
dwars door het requiem van de wind
naar de nacht loop

en naar de allerkleinste trilling
van de vuurtoren
in dit gedicht

‘je hebt me nooit met beide handen
leren schrijven’



kerima ellouise ©

foto: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Tjikkie Kreuger

rode kersen

 

 

 

jij wees

naar de hoge kerselaar

vannacht nog

 

en toen hij zijn wilde vruchten

vallen liet

glimlachte je

 

‘kom je terug morgen’

 

en zie nu hoe, naakt in het gras,

de dag fladdert in kringetjes

rond roze en wit

 

‘ja’, roep ik

‘ja’

 

ik hoef niet verder te gaan

dan de verwondering die jij me geeft

de zomer in

 

het is als licht, pas geboren

als een klaproos die naar lippen stijgt

vurig

en hoe je me kust

aan liefde

 

aan verlangen

gretig naar de smaak van huid

en het dichterlijk vereende, diep omfloerste  woord

 

ontroerd

zo ontroerd

 

zo onbedekt

kerima ellouise ©

zonder verplichting

het is een mooie dag
een dag te sterven
vandaag

behalve de kraaien
en de leegte
kleur ik alles zwart

die laat ik uit de vloed
van vragen
komen

of misschien
doe ik, vrijwel vergeten, of er niets
meer is

net zo lang
totdat
er iets is

het maakt niet uit
wat

al zou het
een golvende lijn
zijn waardoor de stilte
duizelt

wit in het onderscheid
dat mijn schrijven zal leiden

misschien groet jij
mij wel
op een mooie dag
een dag als vandaag

bij het oversteken van de weg



kerima ellouise ©

zij wil een naam om in te bloeien

I.

zij wil op bloemen groeien
zoals de zon
op het zalig onbewolkte

zwartvertakte gedachten
achterlaten onder het zacht
bestreken mos

blauw staan
op bomen
wanneer seringen wuiven
naar romige, roze
vruchten

ver weg
van blank beschenen berken
die hun kruinen optrekken
door het eenzame beven

omdat zij niet anders kunnen
en het verdwijnen in stille grachten
nog kouder zou sterven


II.

zij wil blaadjes, beeldschoon
tussen armen van gekroonde leliekransen

vogels in bootjes horen zingen
wanneer woorden vallen
uit de mist
in te lange dagen

ze wil ergens halverwege
thuiskomen in haar droom

zoals de dichter in zijn verzen
met een derde, nog te vervullen wens



kerima ellouise ©

poelen in het weiland

als oorlog voelt het aan
rond mij

wind ploft stemmen neer
man- tot- man, de gang blootsvoets
almaar roder

dan stilte

ik hoor ze, ze komen nader
dag en nacht, in het oprukkend slaglicht
van de waan

mitrailleurs veroveren het succes van de dood
in laatste woorden en aangezichten
onbekend
tot voorbij de dageraad

wanneer een brandgeur het zwarte veld verraadt
zonder geweten
zonder genade

niets mislukt met nieuwe zonden
in rechtopstaande kisten, kronkelend in het landschap
aanwezig

ik staar
voorbij een heuveltop
naar smalle stroken waar winter zichzelf bewaart

en hang gaten op
tegen muren van de nacht

gaten
rij aan rij
in de vorm van een mens


kerima ellouise ©

kalligrafie door Nathalie de Meester







in kalligrafie

en als de nacht sluit
onafwendbaar
ramen overbodig maakt
waarop ik duinen had getekend

een wonderlijke mooie dag
in blauw en bruin
telkens een weinig later en zacht opgewreven
om jouw droom waar te maken

slaap je dan in mij

of schrijf je met een meeuwenveer
dat het duister een wereld nalaat, verder
dan tekens van leven, verborgen achter de onmogelijkheid

over alle oceanen heen, het heelal waarin tijd
van spiegelbeeld wisselt als wegwijzer, nooit eenzaam

nooit koud
of onwaarachtig

zeg je me dan, met het laatste zicht op de aarde
of ik in je ben, met je meereis

gloednieuw, meer dan mezelf



kerima ellouise ©

Aan de dagzijde

Toch. Toch zal het uur komen.
Het uur waarin ik tederheid proef.
Teder door het verbaasde volgen
zonder te willen begrijpen
waarom het weerloos is.

Het volgende dat altijd luider zal slaan
onwetend van eigen toekomst
zoals het water dat zich ongestoord
spiegelen laat nabij het lege veld

zelfs als het lot om mij heen valt
ongunstig in elk teken of iedere wenk.

Dan. Dan nog zal ik in tweespraak geloven.
Openhartig in het beleven en woord voor woord
in de opeenvolging bij klaarlichte dag.




kerima ellouise ©

taboe

waarom
sloop je het geluid niet uit de muren
zodat ook het verleden
stil wordt

je hoeft me dan niet meer te omarmen
of nadien, jezelf schoon te vegen
omdat het knakt

binnenin, was ik toch al
het zwakst

tel de slagen, tel de dagen
mijn borsten rusten en nauwelijks
adem

voor toekomst en dezelfde
kamer, planken tot kussens gekist
blauwer

dan
jij houdt ervan




kerima ellouise ©

het is nooit anders geweest

zie
hoe alles bezit van mij neemt
in wat glanst
glimlacht
wanneer iemand mij vindt
zoals jij naast me
graag in armen en de uren laat

telkens ik begin te dromen
in blauwe binnennevels
aan dezelfde kant van vleugels
en de ruimte die draait

soms
om te huilen, om weg te drijven
op regen
waar middenin, onberekenbaar, het begin
weer leegloopt over zeeën, water uit stilte sijpelt
net op dat moment wanneer de maan
op mij toe wil vliegen
en ik me als een vreemde beweeg
door de wrange waarheid misvormd
en ver terug geworpen naar eigen lijf

zie en voel
terwijl alles zo mooi in elkaar valt
in zwart en wit
wanneer ieder gezicht wordt wakker gemaakt
in mij



kerima ellouise  ©

met vaste hand

de wind steekt op
ik raak vermoeid wanneer het ruisen
zich laat horen, uitgestrekt
in het neervallen

misschien om het gemis van de ochtend
waarin bloei gulzig en ongeremd golft
naar het oor van verbeelding

om verder te gaan
verder dan de broodgedichte dodenakkers
die, verward, hun verlangen nooit meer
kwijtraken

in telkens grotere waterdruppels
om wat zij geworden zijn, onthecht van
licht en lelie, ongeweven en reeds
vervlogen

ik sluit mijn hand
gans alleen
rond donkere kamers

schrijf een belofte voor de stenen vol manen
verstaanbaar door de nacht

en de tijd nodig




kerima ellouise ©

de muze nabij

het zou overal
kunnen gebeuren

hier

tussen deze woorden
van een vrouw
die in de spiegel het hart van haar minnaar ziet

en die, door de roes van oorsprong
zonnezuiver

zwaluwen losmaakt
uit schaduw en tralienachten

bij bloemen spreekt
in de wind en tot hem, onderwijl
met blosjes op haar wangen


het zou ook dáár
kunnen gebeuren als ik mijn ogen sluit



kerima ellouise ©

van guitenstreken tot kunstgenieter

verras me
als je danst met woorden
de leegte inneemt van mijn stem

ochtendwind begint te walsen
voorbijgaan niet langer meer telt

ik zal je wijzen met kleine streken
waar je in me wonen kan, spiegelschrift
uit schaduw halen, doorgegraven
in een anagram

slaap met me
in' t verdere naakt, poëtisch en in volle klank
tot ik gewichtloos lichtgezouten
met jouw zinnen samenrank

verras me in lavendelinkt
langs de loomheid, lichtgevlekt
waar wij hoog tot waarheid stijgen

voorgedragen en onbedekt


kerima ellouise ©

het oog van de gedachte

alsof lucht ledig is
door mij heen blaast
daadwerkelijk in onzichtbaarheid

zoals, titelloos
het gelaat
in een gedicht
dat onder metaforen van de zee kruipt
en het zwijgen wordt opgelegd

zonder onderhandelen
over woordwaarde of het aandeel

tot berusting, het gegeven dat aanbreekt
wanneer een zoutpilaar wordt bekleed met verte

de horizon, van het wachten moe, zichzelf afbreekt
en kiest voor verdriet
omdat hij de zon niet omhoog kan houden

zelfs niet met het vuur van de wind
boven duinen en alle wegen

ik, onzichtbaar overschaduwd
niet meer golf aan de zijkant
van jouw hartslag

kus me maar niet meer
ledig


kerima ellouise ©

in het hoogtij van het licht

 

 

wanneer woorden tijdloos lijken

zich warm weken op

witte rotsgrond

 

lente als oogst

wordt binnengehaald

met helderblauw en hoog plafond

 

dichtbij

en in de vertevloed van de ochtendmeeuw

die zilver, haast als licht,  uit mijn ziel

tevoorschijn komt

 

begraaf me dan

en alleen dan in het geluid van de zee

hoorbaar tot in vele andere levens

 

en de denkbeeldige verhalen

waarin ik tijdelijk wonen zal, op weg

naar bevrijding

 

op weg naar verborgen genezing

en dat wat mij beweegt, steeds dieper

in de ruimte

 

de roep van jou



kerima ellouise ©

 

 

onbedekt

 

 

 

aanvaard mij in het lijden

aanvaard mij in het gaan

want zachtjes, heel zachtjes

vreest hoop mijn eigen naam

 

raak mij in de schemer

of langs een late weg

het stille zal steeds luider slaan

in’ t zwarte weefsel van de waan

 

zie het trage op mijn ogen

de woorden die ik  achterlaat

de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte

ik zal me richten naar de regen

met  ingetogen witte veren

want zachtjes, heel zachtjes

glijd ik stil,  ver van jou vandaan

 

 

* rust zacht, P *






kerima ellouise

klankgewas


liereliere, loverviere
lentespring, seringeling
lichtoplippe,zonnehippe
blommevrije, rozedije

hoppezwaai, heupgedraai
kussekoze, blijebloze
dol op uitjes, fierefluitjes
’t groene linne, strelezinne

naaktenat in’t zachte strome
weerloos blad op drijvedrome



kerima ellouise ©

 

zoals het is

 

 

 

er komt een dag

waarop de seringenboom zich zal afvragen

waar de wereld is, de  halfgewiste paden

met geestverwanten en gewonde stenen 

 

voor wie hij zijn geur nog zal verspreiden

misschien door een enkel beefgebaar

dat zich naar buiten buigt

 

ik kijk naar hem

en naar de klaarte, rondom verlangen

 

blijf met mijn hart in zijn oude takken hangen

terwijl een witte duif de stilte binnenglijdt

 

het is ochtend

 

met donkergroene nagelrand wijst de conifeer omhoog

hij lijkt weinig te veranderen

alsof tijd zijn geliefde is

 

zoals ik voor jou

wanneer woorden overbodig zijn

 

een eerste zonnestraal valt neer, raakt schuin

de zachte huid van dit gedicht

 

bereid tot antwoord

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©
locatie; beeldentuin Dehullu
kunstenaar:  Marion Askjaer Veld ©

een kruik vol gedachten

onderhuids
terwijl de avond over het licht scheert
het leven meeneemt
zodra de traagste wijzers lonken
naar het ratelend gewicht
der waarden

heftig
aan het einde en van jarenlang
vermeden

alsof het dwingt tot schrapen
nog verder dan het denken, tot dwars door de wenteling
van werkelijkheid

zoek ik naar ontheffing, terug naar eerste
adem

barsten
vraagtekens uit
in een ander verdwijnen en nesten vol zelfbeelden

in zilte gedichten
wanneer woorden steeds dichter
bij elkaar worden gezet

getatoeëerd
op rode takken en vastgebonden taal



kerima ellouise ©

tot straf van schaduw

 

 

 

 

‘slaap maar, zei je

slaap maar zacht’

 

 

het denken druppelt in ogen, vermenigvuldigt

kijkt bevend om

vindt

verteert

en onterft dan de dagdromen

 

dagelijks

nabij de tijd die in volheid staart

naar hoop

 

in stilte terugkeert

onder het geroezemoes

van loshangende woorden

 

als een wereld in de regen

met vleugels aan

aanwezig

 

als een veld vol tulpen

waarin alles heen en weer

wordt gewaaid

 

wanneer de aarde geurt, op zaad wacht

hoog in de lucht

 

‘zoals ik ben, heb ik me gelogen
luidkeels schreeuwend dat ik was
want wat ik was, ontstond niet
in de waarheid noch in de vuurkring

van de leugen’

 

slaap maar, zei ik

slaap maar zacht

 

 

kerima ellouise ©

achter de wereld

 

 

 

de klok staat stil

ik twijfel

op straat wacht de wind

uit alles en binnen handbereik

 

misschien moet ik de weg van de wolken volgen

of tussen oeverwilgen

omlaag gedragen

 

waar vogels zich verspreiden over de laatste

dunne waterrimpels

 

omdat ik te zwak ben om te baden

in de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen,  waarheid

te dichtbij, opgelost

 

laag langs het geluid van angst

en je zwijgend gelaat waarin ik verdween

tezamen met je belofte waarin ik niet groeien kon

 

toen dagen vervlogen en elk bloemblad rook

naar verbrand hout

 

het is een waan, zei je

om te beweren dat cirkels rond zijn

het afscheid ligt voorop langs iedere doodgewone weg




kerima ellouise ©

schets kerima ellouise ©




geënt




een felgroene glans
lokt de merel naar de top
de den buigt lichtjes

schaduw vangt bomen
met de oude zang van hoop
een jaarring teveel

kerima ellouise ©

onder dekens, diep weggezonken

het gesprek
dat ze met zichzelf voerde
vond hij terug in zijn hand

hij schreef naar huis
zij sprak vanuit een schaduw
met ogen van weggaan

een laatste reis
door een donker huis, denkbeeldig heengegaan
in de veelheid van rouw

ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren

het geluid en de stervenspijn;
erom huilen
van haar, enkel van haar

en van witte wolken
in iedere verwarde val, soms zichtbaar overdag
door de onrust van heupgedragen regen

hij schreef naar huis
kon het loslaten niet horen, niet met één hand

- verte is de waanzin waarvan de vingers werden afgesneden -


kerima ellouise ©

in de dagen van mei

de ochtend komt binnen
met het grote blauw in zijn handen
dwaalt verder, werpt bloemen in het water

en jonge schaduwen
die nooit genoeg van elkaar krijgen
leggen zich licht, klein en onkreukbaar

ik keer terug naar het begin
doe mijn ogen open, rond mij in armen
als knoppen zonder tegentijd

half verscholen
in het kortverhaal van stollende vlinders
te kort voor wat was;

woorden rondom de navel
en de minste waarheid op mij



kerima ellouise ©

prima luna

waarom, mijn vriend

ben ik in dromen de ochtend;
het koor van licht dat waarheid met
ruime vleugels draagt

de boomvrucht
omlijst door vreugde; het dauwgeritsel
van het vroege uur

waarin ik mijn handen vind
om elk gebaar van liefde te beantwoorden

en dat de dag sterker maakt
met zachte binnenstem

waarom, mijn vriend
wil ik weten van het zijn, aanvaardt de rivier
haar gemurmel

het kind dat zo helder zingt
in het schaterend water

vertel me, vriend
de nacht is lang

waarom wordt mijn stilte
steeds groter


kerima ellouise  ©

zeg het maar aan niemand

het is bitterkoud buiten
zonder haast

stilte strooit zich
rond het lege nest, neemt een kleiner wordend
boomblad mee

het breekt op het voorhoofd van de nacht
met de blik naar boven

ik loop voorbij, blijf mezelf
zie wind blazen, sterren in gele kleedjes
langs de lengte van het huis

ik wil ze vangen, vandaag, nu
en morgen weer

wanneer ze zwaaien
met zwavelstokjes in hun kleine hand
alsof ze, goudgelokt, weten dat mijn gedachten
warmte nodig hebben

het is bitterkoud binnen
ik strijk een lucifer aan het ruwe
dennenhouten vlak, met zachte trek

even draag ik licht


kerima ellouise ©

vergeet de sluitstenen

 

 

 

een smalle gang

geschaafd uit wilgen

vlucht in beeldspraak

 

als een impasse

waarin spiegels zich laven aan illusies

 

over stilte  heersen, onafgerond

om verder te golven, tot daar waar stromen spelen

in daggezichten

 

met wilde vruchten van hoop. wuivend

naar onderweg, naar jonge en oude bomen, naar vlaggen

in de verte

 

en heerlijk gaan liggen

in een wereld die verleidt, nog lichter

dan het grenzeloos vertrouwen

 

van de zwaluw in de goot

die zijn eigen weg naar het zuiden zingt

 

voortdurend

over veermannen en wilde wingerds heen

en  in grauwe dagen zijn schaduw

streelt

 

elke dag iets meer

aan weerskanten van het pad






kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©















met droefheid

 

 

in het gemurmel

van het onwaarschijnlijke

lijk ik niet te bestaan

 

maar tijd strekt zich uit op mijn huid

als bewijs van betrouwbaarheid

waterdicht

 

plant zich voort

met een te hevig, huizend hart

hijgend

onder blauw bedrukt, wegwaaiend

in honger en liefde, alsmaar onderweg

alsmaar

en wellicht volkomen onoprecht

 

- zouden wijzers dromen hebben -

 

ik kijk op mijn horloge, reis verder door woorden

en besef dat ik je neerschrijf  langs een rivier

onder onbewaakte bomen

 

misschien hebben jij en ik hetzelfde nodig

maar word ik regen

zodra de wind van verre komt

 

te licht op huid

 

 

 

kerima ellouise ©

Kunstwerk door JOSKE VRANKEN ©

kunstwerk door Joske Vranken ©
gedicht: kerima ellouise ©

kruimellicht

misschien zou ik jouw gedicht

uit het hoofd moeten kennen

maar als ik dat kan

waar blijft dan de verwondering

het verlorene

dat zichzelf laat vinden

met grote ogen

om ons te redden

van het doodgaan

en het rouwbeklag na elke

teruggestoten en onleesbare waarheid

die in het memoriaal van liefde

nog minder dan een stip werd

ondanks de drang naar beweging

ergens in huis, ergens eeuwenoud

in het kruimellicht en eenzame straten

bij avond, loodzwaar om het bedrog

dat uitlekt in de wispelturige waarheid

van een steen die langs zijn bestaan tekent

te midden van zaad en zon maar nimmer

zijn schaduw beweegt, links en rechts, oog in oog

misschien zou ik jouw gedicht uit het hoofd

moeten kennen maar ik durf niet langer kijken

uit angst om de metaforische verwondering

te verliezen, op vleugels naar het onbekende

foto: kerima ellouise ©

het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes

wind tussen bladeren

bracht het hoefgetrappel en het knarsen van houten wielen

dichterbij

en ik wist, in mijn kinderlijke onschuld, de winter was gevlucht

rook verdween, langgerekte schoorstenen werden werkeloos

kinderen dwaalden af 

zoals bruine sloten langs spoorwegrails

die het eerste walsende lentelicht ontvingen aan hun nog natte voeten

oh bella italia

het paard bromde, effende het pad

alsof vriendschap ongezadeld zinderde tussen zwarte wimpers

alsof hij mijn naam lispelde met laag geluid

wanneer hij de kar langs de ietwat scheefgezakte gevels verder trok

als de zon ’s avonds daalde en geuren traag naar beneden schemerden

leek het alsof de kar op vleugels werd gedragen

en in verbeelding

vloog ze dan sierlijk over wild onkruid en de twee trotse terrils heen

die ingekerfd opgingen in het landschap, aan het einde

van de doodlopende straat

schaterend, zoals vrijheid zou kunnen voelen

in een steeds weer andere reis

de oude man aan de teugels zong graag

uniamoci amiamoci,
l'unione e l'amore

alsof het mooie weer nooit zou ophouden

ik keek hem aan, verwachtingsvol, met een paar munten

in mijn kleine hand                                

"Een ijsje vanille, graag"

meestal, tegen die tijd

draaide de seringenstruik zich naar haar bloei

oh belle italia, l'unione e l'amore

 kerima ellouise ©

* uniamoci amiamoci,
l'unione e l'amore

Laat ons samen komen en elkaar liefhebben;
De eenheid en de liefde* uit het Italiaanse volkslied

een wimpel waait

midden in de tuin staat een boom

terwijl ik met hem praat, zonder mijn stem te laten horen

schudt hij zijn bloesems hoog op, alsof er tederheid is

alsof het gedicht in zijn buikholte mij zal vergezellen naar de branding

mij zal doen verdwijnen in de palmen van vloed, nog zachter dan een belofte van liefde

opnieuw op huid en vlindervisjes,  neergestreken in het kruinenlicht

tussen oude twijgen sterft een meikever, de boom buigt, beeft even uit zijn bloei

ik kom overeind en begin te klimmen, zin voor zin, tak voor tak , over daken en heuvels heen

rivieren met wel duizend wensen

een vogel vliegt,  de tijd komt later                                       

naar jou, mijn lief

naar jou




kerima ellouise ©

wegvliegen

 

 

 

 

 

soms

wil ik een zoen

zomaar een zoen

neergebogen

zoals zomers die in gondels varen
met voeten in het water

 

en prentkaarten verleiden, groenblauw

langs houten palen en langzame lagunes

 

soms
wil ik een zoen
zomaar een zoen

traag en stil

zoals oude uren over bruggetjes heen

oneindig jong in ogen

 

die tussen duiven op het plein schuiven

en schateren om de golfslag in je armen

 

soms

zwevend en heel licht
wordt er in mijn handen een vlinder geboren

zoals een zoen

zomaar een zoen, vol

te midden van veroverde geheimen

kerima ellouise ©

vandaag kom ik dichtbij

 

 

ik vouw mijn handen open

in de eerste dagen

van lente
en lees het gedicht van de boom

 

hij fluit op mijn vingers

naar het meilicht

 

droomt meer dan zijn kruin verwachten kan

meer dan ooit

voorbij

 

het zachte weer beweegt zijn bloesems

blijmoedig naar mijn bankje

 

ik vraag hem niet

naar zijn naam

welke beelden hij ziet

of zijn verdwenen in het lied van de zuidertoren

blauw en wit boven de tuin

 

ik drenk mijn handen

in wat volgt en vang de stilte van een vogel

rechtvaardig en hoog op takken

 

als een wolk

leg ik me te rusten in zijn wenk

 

languit in het dwarrelen

kerima ellouise ©

het kleine zingen

een stem wacht, vrijwel
vergeten

ik schrijf een lange brief als trouw
benader voorzichtig de eerste bloemen
tussen woorden

het was een slecht jaar
waarin woorden zelden groot waren

gekloofde lippen dronken wijn
werden vrij en vrijer, speelden met geboorterecht
en het thuiskeren in een stip

want wat is een dag
een mooie dag

als niets verandert
in het lover wanneer een merel zingt
schuw in het lentenest en de zon nog denkbeeldig slaapt

een stem passeert
spint schaduwen rond mijn lijf

ik herschrijf het lot
en verander in het huis van steen

zonnegeel




kerima ellouise ©

begrijp jij het licht
( het soort licht dat het binnenste
naar buiten zwicht )
wat jij in een andermans oog doet schijnen

en zou jij het geluid van klinkende klinkers
horen rollen in dovenmans of ezelsoren
die de eenzaamheid begrijpen
zonder het weten zwaar af te wegen

of zie jij wat een ander ziet
in de stille holtes van begrip
gelijk de rondingen van aders
die in kransen van koraal lopen
de honger van armen
zomaar rijkelijk vullen

doch wie ben ik om adem te doen ronden
de bramen van het kartelend ijzer
vlak te smeden

ik ben slechts een stukje wind
gedestilleerd van willekeurige gedachten
die in jouw woorden
een stukje van haar eigen leven ziet



Claire Q ©



Heel veel dank voor jouw prachtpowezie!

het weerzien

ik laat jou geboren worden

in mijn nieuwe droom

je was er al

maar nu weet ik

dat je ook in mijn heimwee bent

vergeef me het gemis

ik ken je al zo lang

zoals de duinroos en de golven

waarin ik schelpen gooi

en waarin ik me op den duur

ook eenzaam weet

omdat jij de meeuwen niet kan zien

ongeschreven

zoals verwondering in het lichtste gedicht

van geluk en innig lief

van vogels over zee

naar mijn verlangen, om handen

als jij mijn lippen kust en in me valt

met alle warmte

zoals de zon

en zoiets als kleine sterren

met de horizon er omheen

wanneer een mens

"niet doen”, schreeuw ik.

het monster klauwt mijn ziel open
in één ademtocht word ik teruggeworpen naar de kamer
verduisterd in ieder klein verschil

oude boeken als daklozen, de schreeuw van een kruis
als schaduw
een engel op doorzichtig porselein, nooit bevrijd

ik zie kleine meisjes kruipen uit aangeraakte bladeren, van wat er nog rest
in dode ogen en de waanzin, gebalde vuistjes en dat ene streepje blauwe hemel
vooruitgeworpen en daarna nooit meer

letters krassen samen zoals zwarte kraaien
aan de andere kant van duisternis, wervelen tot een genadeloze zweep

de eerste slag weerklinkt

ze genezen niet, nooit
het einde is telkens anders;

ik krijs




kerima ellouise ©

het kind en de horizon

liefde aanvaardt
het sterven
niet

dat zei hij
afgewend en moegewaakt

toen Gods woorden vielen
naast het nachttij en haar dode
lichaam

dat in het toegewaaide duinkleed
geen beloftes meer droeg

ik zag hoe hij afstand nam
van haar slaapliedje, nog teder
in zijn lijf

zoals vergetelheid ademt
over woorden in een te korte
tijd

de laatste maal, aarde en stof
stof en aarde

ik zag een boot voorbij




kerima ellouise ©

inscriptie

zwijgzaam

-er zijn er zoveel voorgegaan-

sta ik in de rij van dromen

dagen gaan voorbij

ik verzin mijn slaap op schrift

maar glijd niet verder dan de steen

die elke kleur ontkent, elk teken

hoekig en eindgebonden

de wind bijt, het museum sluit

wegens zekerheden en onbeweeglijkheid in deze wereld

later, na de regen

dacht ik

waarom heb ik me niet méér kunnen voorstellen

dan de vogel die in de laatste doornstruik gestorven is




kerima ellouise ©

het is meer dan een onderwerp

 

voor Herman, verloren maan

ik sluit de nacht

en proost op duisternis

hij stilt mijn dorst, slaapt in mijn armen

zoals de dwaze bladeren in de wilg die zwijgen van geluk

onder de huid van een volle maan

zachter proevend

en nog verder

ik luister of ik iets hoor maar niets beweegt

zelfs niet naar de mooiste gedichten van jou

gestoffeerd op het eerste gezicht, voor mij

kom binnen, blijf niet staan

ik lig klein en leer geen schaarse woorden meer

uit mijn hoofd

ik hou van Gorter en vin je zoo lief en zoo licht

nu, in dit vreselijke deel van de eenzaamheid

kerima ellouise ©

kamerstilte

 

 

 

 

 

vraag me niet

opnieuw

 

waarom mijn raam

de weg doorsnijdt nog voor

het avond wordt

 

het licht lag open

op zachte wind en ik bond

mijn ziel aan woorden

 

verder reikend dan begeerte

of de dingen die ik niet verstond

 

vraag me niet

in het uur van sneeuw

met vlindervingers, ingetogen

 

waarom ik  me mijn naam

niet kan herinneren wanneer

nachten huilen in het brandend huis

 

de dag deed duizelen

 

stil

zo stil

 

(het antwoord

van een dichter)



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

zie je me graag

‘wat jij me toe dichtte’
weet je nog

we renden de heuvel af
langs lieflijk zwaaiende halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals

ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof

vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag

je was meer dan hartstocht, meer dan herkenning
in het bed vol zachtgesponnen licht

nu waden
duizend witte vogels in de stilte die wij schreven naar elkaar

woorden
die in ons hoorden

zo mooi, van zichzelf




kerima ellouise ©

de blik van het huis

 

 

 

spreek met mij

in deze defecte dimensie, ik ben nog niet

heengegaan

 

geef me poëzie

die dromen bouwt, volle manen, vredig

in slaap

 

veilig

 

wanneer de torenklok
zijn wijzers terugdraagt naar het kind
in het ongelijke lijfje, abrupt wakker

 

met vingertoppen

die de ruwe huid herhalen, als tekens van toen

en hetzelfde gebed

geloof in mij
 

ik heb de wind

onder donkere daken

verborgen





kerima ellouise ©

de eerste zondag

 

 

 

 

 

mijn lief, de stilte wordt jouw lichaam

nog groter dan de neerwaartse gloed tussen leven 

en onbegrepen graven

 

waar kraaien om zich heen kijken

naderbij

tot in mijn aardse spiegel

 

een rij mensen met bewaarde ogen

geloven even in zichzelf, lijfelijk

en laatst

tot plicht, vredig in zicht

 

het huis is rommelig en huivert bloemen

tot oude kransen

 

de aarde is koud

een onverdraaglijk woud

 

ik mijd verbeelding en verraad

proef het bloed van mijn nietig zijn terwijl ik jou

in dit vlakke land bemin

 

de tijd verstrijkt

 

er is geen ultimatum, slechts het einde

mijn lief

 

 

 

kerima ellouise ©

zwijg mij de dagen

 

 

 

 

 

het is kwart over

niet alles is daglicht

of het beleven van huid in de nacht

 

met een glimlach

tussen

 

niet alles schrijft een gedicht

of de winter weg

 

is het dan geweest

wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou

in een vreemde stilte, hier en daar rond hals

en hart

 

ontluister mij maar en mijn gelaat

 

het meisje is weg, haar lijf verlaten

en dat wat liefde dacht

 

in de ochtend

is er niets

 

handen zonder droom

droom zonder handen

 

lees maar




kerima ellouise  ©

in eigen diepte




het antwoord

balt vuisten, ongelijk en nog vroeger

dan je had gedacht

 

misschien zal je mij vertellen

waar gemis faalt

 

of in dit geval liefde

maar ik ben niet sterk; nog vaker

ben ik bang

 

spreek mij moed in;

in dat wat leeft

in dat wat buigzaam overleeft

 

langer dan een dag

en de leugen van begeren

 

jij draait je om

er is  geen dwalen meer, goed of slecht

 

een vlucht in naamloos verweren

 

het antwoord gilt

de noodklok wacht





kerima ellouise ©

tot de morgen

 

 

 

wind waait zoute druppels, het raam knarst zwaar

om de wanhoop van

de dingen

 

ik staar voorbij bomen op de weg

en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos

om de schemering valt

 

zich in schaamte  nestelt

en in nog meer zand in mijn ogen

 

ik zie vreemde witte vogels vliegen

doorheen verlangen en de waarachtigheid

van de nacht

 

ze leggen mijn ziel bloot

langs mijn wangen, tussen jou en de duinen

die ik draag

 

stijgen

onbenaderbaar in mijn stem omdat ze willen

weten van de pijn

 

wind waait, de golf houdt aan

 

ik wil naar zee

kerima ellouise ©

voor wie ik liefheb

 

 

 

sterren doven uit

ik sta in het duister en zie de wereld

voor me

 

er is geen armlengte

of het altijd gedroomde, geen groet of zoen

roert de wind

 

er is volkomen stilte

 

niets bestaat

mompel ik hardop, ook niet de huizen

die uit het zwarte vallen, dakloos en ondoorkruist

 

zelfs geen ramen met groot gemis

 

ik schrik

van mijn eigen stemgeluid, vreemd, alsof het uit de diepte

van een doodse ruimte komt

 

misschien aanschouw ik de waanzin

misschien is mijn ziel de voltooiing van waanzin

 

ik spuug mezelf uit, genadeloos

naakt

 

de oneindigheid schudt met

dertien grenzen





kerima ellouise ©

behalve de chaos

er zijn kamers
dicht bij jou, zoals eilanden
in woorden

gezichten en kalenders
en de ontdekking van schemer, wachters
in een wieg

rondgezonden
omdat het sterven geen witte kant
bedekt

en eeuwige bloemen
niet aan passiebomen groeien

niet op maandag en langs voetstappen
van de aarde

maar in poëtische regenvlagen;
het vruchtwater van aanhoudende pijn

wetend dat straten
zichzelf blijven
ongevoelig voor metaforen

en dat melkwegen enkel druppelen
uit een oogopslag van de nacht

maagdelijk geamputeerd

terwijl je lichaam
zich radeloos vouwt, zo vreemd in de streken
rond het hart



kerima ellouise ©

schuilen

 

 

 

het duurt vast niet

lang meer

Ter verdediging

Kale muren
en het leven vergelijkt zich.

Gezichten zijn verdwenen.
Een houten vloer draagt de echo’s
van wat ik heb geschreven;

het laatste geloof
en een paar druppels van verwerping,
een overbodig bericht naar mezelf.

Het weggaan
gebeurt voortdurend,
ook wanneer ik rustiger ben.

Wat er rest is dan een afdruk;
een vereenzaamd en veroordeeld woord,

vochtig, zoals dit gedicht
dat ik naar de leegte schreeuw, nog machtelozer
dan de cirkel, de dagen rond.

Ik jaag de dode bladeren in de kamer.
Hierbinnen woont de nacht.

Zonder maan.



kerima ellouise ©